Zrodzona z Krwi i Popiołu

Miałam wobec tej książki pewne oczekiwania i częściowo zostały spełnione. Klimat jest naprawdę ciekawy, a system magiczny złożony i intrygujący. Niestety, wykonanie nie dorównuje potencjałowi. Pierwsza połowa książki sprawia wrażenie bardzo rozwleczonego prologu… niewiele się dzieje, tempo jest wolne, wręcz nudnawe. Co do wątku romantycznego na pewno nie jest to enemies to lovers jak niektórzy uważają… Największym plusem okazało się dla mnie zakończenie, bo to właśnie ono najbardziej mnie zaangażowało i sprawiło, że poczułam jakiekolwiek większe emocje. Postacie są w porządku, ale niestety nie wyróżniają się niczym szczególnym. Brakuje im oryginalności, głębi czy czegoś, co zapadłoby w pamięć na dłużej. Ostatecznie to po prostu kolejne romantasy jakich wiele, z powtarzalnymi motywami i dość schematycznym wątkiem romantycznym. Nie jest to zła książka, ale zdecydowanie nie wnosi nic nowego do gatunku.

Triumf Królowej Serca. Artefakty Uranosa. Tom 4 to finał, na który naprawdę czekałam – i który dostałam dokładnie taki, jaki powinien być. To domknięcie serii z rozmachem, emocjami i poczuciem sensu. Od pierwszych stron miałam wrażenie, że wszystko, co było rozsiane po wcześniejszych tomach, zaczyna się układać w spójną całość. Nie ma tu przypadkowych scen ani zbędnych wątków. Lor w tym tomie jest najmocniejsza – nie dlatego, że wszystko jej wychodzi, ale dlatego, że wreszcie w pełni bierze odpowiedzialność za siebie, swoją magię i wybory. To nie jest bohaterka idealna, tylko taka, która popełnia błędy, ponosi ich cenę i idzie dalej. Bardzo doceniam ten kierunek, bo jej droga nie jest bajką o nagłym triumfie, tylko procesem dojrzewania. Świat Uranosa w „Triumfie Królowej Serca” pokazuje pełnię swojego potencjału. Polityka, magia, artefakty, stare konflikty i nowe zagrożenia splatają się w historię, która wciąga nie tylko akcją, ale też znaczeniem. Czułam, że autorka ufa czytelnikowi – nie tłumaczy wszystkiego wprost, pozwala samemu łączyć fakty i dostrzegać, jak wiele drobnych elementów miało znaczenie od samego początku serii. To finał, który daje satysfakcję. Emocjonalną, fabularną i czytelniczą. Zamykając książkę, nie miałam poczucia pustki ani rozczarowania – raczej wdzięczność, że ta historia została opowiedziana do końca, bez skrótów i uproszczeń. Artefakty Uranosa to seria, która z każdym tomem wciągała mnie coraz głębiej, a „Triumf Królowej Serca” tylko potwierdził, że była to droga warta przejścia od pierwszej do ostatniej strony.

Drugi tom Szkarłatnej Ćmy zdecydowanie bardziej przypadł mi do gustu, jak na romantasy wątek miłosny nie był dominujący. Miłość, zdrada, przebaczenie, zaufanie to wszystko łączy głównych bohaterów, jednak tak są przedstawione, że nie do końca czuć tą chemię między nimi. Wszystkie wątki składają się w całość, zakończenia niektórych z nich można się domyślić, akcja jest dość dynamiczna co jest ogromnym plusem. Dobre zakończenie.

Ciekawa kontynuacja, choć ciut mi się fabuła dłużyła i trochu przeszkadzała odległość, jaka minęła od czytania ostatniego tomu. Jednak ilość poruszonych wątków, postaci w tej historii jest coraz liczniejsza i najlepiej czytać tomy po kolei w krótszym odstępie czasowym. Polecam.

Po Słowiku i sercu z kamienia czytając odczułam ulgę. W tej części oszczędzono mi fanatyzmu religijnego. Poznajemy nową bohaterkę, z inną mocą niż dotychczasowe postacie, do tego mamy dość ciekawie wykreowaną postać męską. Królestwa Nyaxii się rozbudowują, mam nadzieje, że z Syliną i Atriusem będzie możliwość spotkania się w kolejnych tomach. To bardzo ciekawy duet.

Jest to opowieść o upadającym królestwie Eversańczyków, o księżniczce Briony Rosewood i jej bracie, który miał być następcą tronu, ale zginął. Po przegranej bitwie powstaje chaos, wielu zostaje zabitych, a Briony i inne kobiety pojmane, ich magia zablokowana oraz są wystawione na sprzedaż na aukcji. Bomardczycy słono płacą za niewolników, by przejąć ich magię, a że niektóre rodzaje magii są związane z połączeniem seksualnym, są zmuszani do wypicia specjalnego eliksiru. Briony wykupuje najzamożniejsza rodzina, a właściwie Towen, jej szkolny kolega, w którym się wcześniej durzyła. Teraz niestety są wrogami, kontrolowani przez władczynię Bomardu i innych jej następców tronu.. (dużo przemocy, też seksualnej)

Tak naprawdę swoją przygodę z fantastyką rozpoczęłam od „Sagi o złotej niewolnicy”. „Glow” to czwarty tom tej serii, który po prostu mnie zahipnotyzował. Czytałam go z takimi emocjami i zaangażowaniem, że nie mogłam się od niego oderwać. Uwielbiam, gdy powieść potrafi wywołać we mnie takie uczucia, jak ta saga – obezwładnia, hipnotyzuje i wciąga w wykreowany przez autorkę świat. Auren, którą pokochałam już wcześniej, z każdym kolejnym tomem przechodzi coraz bardziej widoczną przemianę, co bardzo doceniam. Ta postać nieustannie ewoluuje w doskonałym kierunku. Slade, to bohater, którego pokochałam równie mocno jak Auren. Jego wsparcie, akceptacja i oddanie były warte wszystkiego. „Glow” to książka, w której fabuła przesycona jest królewskimi intrygami, wywołującymi cały wachlarz emocji. Jednak na pierwszy plan zdecydowanie wysuwa się relacja Slada i Auren, która rozgrzeje niejedno serduszko.

Książka bardzo mi się podobała. Jest dość obszerna i momentami trochę się dłuży, ale dzięki temu można naprawdę wczuć się w klimat i świat przedstawiony. To jedna z tych historii, które się bardziej przeżywa niż tylko czyta — od początku towarzyszymy emocjom i cierpieniu głównej bohaterki. Dla mnie fabuła nie była całkowicie do przewidzenia, szczególnie podczas czytania pierwszej części. Mocno czuć też klimat wojny, który przewija się przez całą książkę i dodaje jej ciężaru. Zakończenie może nie jest jakieś spektakularne, ale po tym wszystkim, co przeszli bohaterowie, daje satysfakcję i poczucie spokoju — dokładnie tego, na co zasłużyli.

Zanurzymy się w odmęty świata morskich fae poznamy miłość i oddanie. Popłyniemy na fali przeznaczenia i otwartości. Przystąpimy do walki o tron i o to żeby być niezłomnym i najsilniejszym wiecznym królem. Pięknie przedstawiona historia, przemieszane wątki walki o władzę, niepewnej przyszłości, zarazy i walki między "dwoma" rodami. Na środku są oni. Młode pokolenie, które ma szanse zmienić bieg historii. Poruszające morskie romantasy. Czekam na dalszy los!

Po zakończeniu drugiego tomu miałam naprawdę duże oczekiwania. Finał zapowiadał rozróbę na pełną skalę, wielkie starcie, wypełnienie przepowiedni i emocjonalny rollercoaster. Wszystko wskazywało na to, że dostaniemy epickie zwieńczenie. I chyba właśnie dlatego boli mnie to, że ten tom okazał się najsłabszy z całej trylogii. Początek bardzo mi się dłużył. Mimo wysokiej stawki trudno było mi się wciągnąć, a momentami czułam zwyczajne zmęczenie. Napięcie, które powinno wisieć w powietrzu praktycznie od pierwszej strony, gdzieś się rozmyło. Fabuła wydaje się rozwleczona i krąży wokół tych samych emocji, zamiast konsekwentnie prowadzić do wielkiego finału. Największe rozczarowanie? Zakończenie i sposób rozegrania przepowiedni. Po tylu zapowiedziach, tylu znakach i budowaniu atmosfery nieuchronności spodziewałam się czegoś naprawdę mocnego. Czegoś, co zostawi mnie z opadniętą szczęką. Tymczasem wszystko rozwiązało się w sposób, który wydał mi się mało logiczny i zaskakująco mało spektakularny. Jakby cała przerażająca przepowiednia ostatecznie nie miała aż takiego znaczenia. I jeszcze ten epilog. Zbyt ckliwy, zbyt przesłodzony i zamiast wzruszenia poczułam lekkie zażenowanie 🥲 Żeby jednak nie było, że widzę same minusy to są też elementy, które nadal bardzo lubię. Chociażby świat przedstawiony. Podział królestw, konflikty wojenne, magia, zmiennokształtni, wiedźmy i fae. Relacja Arwen i Kane’a wciąż ma w sobie coś, co działa. Ich miłość jest gotowa na poświęcenia, wybaczająca, stawiająca drugą osobę ponad wszystko. Działają razem i czuć między nimi chemię. No i postaci drugoplanowe! Kurcze naprawdę idzie ich polubić i się do nich przywiązać. Bardzo chętnie przeczytałabym więcej o Mari, Griffinie czy Aleksandrze, bo ich wątki nie dostały wystarczającej przestrzeni. Trylogia Świętych Kamieni miała ogromny potencjał i przez pierwsze dwa tomy naprawdę wierzyłam, że będzie to jedno z moich ulubionych romantasy. Niestety finał nie przyniósł emocji, których się spodziewałam i skutecznie wypchnął całą trylogię z mojej topki.

Trochę zawiodłam się na tej części. Na początku bardzo się wynudziłam, potem było lepiej, jednak nie zaparło mi tchu w piersi, nie wiem czy sięgnę po kolejną część tej opowieści. Ale ja tak czasem mam, ze występuje u mnie przesyt danej serii, jeżeli wystarczająco się nie wciągnę, także musicie przeczytać tą książkę i sami wyrobić sobie opinię :)

Historia o losie pierwszej hybrydy, która musi odnaleźć swoje miejsce w świecie, gdzie ludzie, wilkołaki i wampiry od lat się nie dogadują. Czy wieść o tym, że ludzie i wilkołaki mogą mieć dzieci zjednoczy podzielony świat, czy może ściągnie na Serenę niebezpieczeństwo. Książkę przeczytałam w 11 godzin. Podobała mi się. Z początku zapowiadało się dużo akcji z wampirami, zostało to trochę spłaszczone, a na pierwszy plan wysuwa się relacja bohaterki z jej przeznaczonym partnerem. Mimo minusów, książka warta uwagi.

„Brimstone” to książka, po którą sięgnęłam z myślą, że będzie to kolejna historia z mrocznym klimatem, ale nie spodziewałam się, że aż tak mnie wciągnie. Już od pierwszych stron czuć, że to świat rządzony przez zupełnie inne zasady obowiązek, krew, honor i władza nie są tu tylko słowami, ale czymś, co realnie wpływa na życie bohaterów i ich decyzje. Najbardziej zaintrygowała mnie postać Saeris Fane. To bohaterka, która nie jest ani delikatna, ani łatwa w odbiorze. Ma w sobie siłę, ale też ciężar tego, co musi unieść. Czuć, że żyje w świecie, w którym nie ma miejsca na słabość, a każda decyzja może mieć konsekwencje, których nie da się cofnąć. Lubię takie postacie, bo nie są przewidywalne i nie wpisują się w schematy. Podczas czytania kilka razy miałam wrażenie, że sama próbuję zrozumieć jej wybory i zastanawiam się, czy ja w jej miejscu zrobiłabym to samo. Klimat tej książki jest zdecydowanie mroczny, momentami ciężki, ale bardzo wciągający. To nie jest historia, która prowadzi czytelnika za rękę raczej wrzuca go w sam środek wydarzeń i pozwala samemu odkrywać, co się dzieje i dlaczego. I właśnie to mi się podobało, bo dzięki temu świat przedstawiony wydaje się bardziej realny i intensywny. Relacje między bohaterami też są bardzo ciekawie poprowadzone. Nie ma tu prostych emocji ani oczywistych wyborów. Wszystko jest bardziej skomplikowane, momentami nawet niepokojące. Widać, że uczucia często ścierają się z obowiązkiem i tym, co „trzeba”, a nie tym, czego się chce. I to właśnie dodaje tej historii głębi. Podobało mi się też tempo tej książki. Z jednej strony dużo się dzieje, z drugiej są momenty, kiedy można zatrzymać się na chwilę i lepiej zrozumieć bohaterów. Dzięki temu historia nie jest ani zbyt szybka, ani przeciągnięta. Wszystko ma swoje miejsce i buduje napięcie, które utrzymuje się praktycznie do samego końca. „Brimstone” to dla mnie książka pełna kontrastów z jednej strony brutalna i mroczna, z drugiej bardzo emocjonalna. To historia o sile, o wyborach i o tym, że czasem nie ma dobrych rozwiązań, są tylko te mniej bolesne. Po skończeniu miałam wrażenie, że to jedna z tych książek, które zostają w głowie na dłużej. Nie tylko przez fabułę, ale przez klimat i bohaterów, którzy nie są łatwi do zapomnienia. Jestem ciekawa, czy ktoś z Was też czytał „Brimstone” i jak ją odebraliście. Też mieliście wrażenie, że to historia, w której emocje są równie ważne jak cały świat i zasady, które nim rządzą?

Ta książka była wręcz niesamowita. Tak dobrze się przy niej bawiłam. Szczególnie spodobało mi się to, że Alexis nie przechodzi nagłej, niewiarygodnej przemiany w „silną bohaterkę”, jak bywa w wielu powieściach. Jej emocje były autentyczne i można było naprawdę poczuć jej ból i zrozumieć, przez co przechodzi. Zarazem mega uwielbiałam jej komentarze które nie raz mnie bawiły. No I do tego Charon i August którzy mieli na jej punkcie obsesję. Autorka świetnie pokazała ich jako silnych i dość nieprzewidywalnych bogów. A jeśli chodzi o samo zakończenie - było ono dość zaskakujące i idealnie podsumowało całą książkę. Zdecydowanie jest to bardzo dobra książka i na pewno przeczytałabym ją drugi raz.

Wartka akcja, rozwiązuje się duża część tajemnic. Raczej bez zaskoczeń jeżeli chodzi o personalne wybory bohaterów. W tym tomie nie będzie nagłych odkryć i wielkiego zdziwienia. Raczej poznajemy bohaterów w czasach, kiedy trzeba żyć po dokonaniu pewnych wyborów.

Byłoby 10⭐️ ale strzelam focha stulecia 🙄😤😠 Autorka nie chce napisać kolejnego tomu❗️❗️❗️😢 To jest kurna nie do przyjęcia!!! Ja sie z tym totalnie nie zgadzam i dopóki Stella nie zmieni zdania to sie na nią gniewam. A tak w ogole to chyba Ameryki nie odkrywam ale Lore skradł całe show. Kocham Go 😍😍😍😍

Historia bardzo mnie zaciekawiła , przemieniona wampirzyca była kapłanką , i przewodząc podziemi zbierają szczątki byłego Boga by go wskrzesić , co mogło pójść nie tak? Książka jest świetnie opisana , jeśli liczysz na typowe romantasy gdzie rzucają się na siebie co 40 stron to tu na to nie licz :) książka trzyma w napięciu cały czas , historia jest spójna z poprzednimi częściami ale nie nachalnie Polecam do zapoznania się z cała seria ♥️zwłaszcza że lada dzień wychodzi kolejny tom

Jest ciekawa i na szczęście podobieństwa do Hermiony i Draco są trochę w wyglądzie i w schemacie, że ona jest dobra (na dodatek poukładana i trzymająca sie zasad aż do przesady), a on zły (a prawo ma w głębokim poważaniu). Nie jest wybitna i niesamowicie porywająca, ale ciekawa (choć na początku nie mogłam się wkręcić). Nie wiem jak to dobrze wyjaśnić, ale początkowo odczuwałam pewną sztuczność, jakby to była maskarada. I do samego końca miałam wrażenie, jakbym trochę oglądała tę historię z boku, a nie wciągała się w świat i bohaterów. Jakby oddzielał mnie niewidzialny mur od całej historii. Początkowo to odczucie było jednak silniejsze przez nieco specyficzny styl autorki i przedstawienie bohaterów, trzeba było po prostu przyzwyczaić się do całości. Historia jest mocno oparta na bohaterach, dużo wynika z dialogów (i tu czasami mamy do czynienia z ekspozycją łopatą, ale są to pojedyncze momenty). I tu mamy zmarnowany potencjał, bo jak lubię przepychanki między bohaterami i motyw enemies to lovers, tak tu nie były one tak pirywające jak oczekiwałam. Miałam do czymienia z wieloma o wiele zabawniejszymi i bardziej błyskotliwymi dialogami w książkach, to często dla nich sięgam po ksiażki z tym motywem. To co najbardziej mi przeszkadzało w bohaterach to trzymanie się przez Aurienne zasad i moralności aż do przesady, przy niemal zerowej elastyczności, przez co trudno było mi uwierzyć w prawdziwość tej postaci (a potem przypomniałam sobie, że jest wzorowana na Hermionie i wszystko nagle miało sens XD). Jednak w trakcie książki widać bardzo fajną, stopniową ewolucję postaci. Generalnie mocną zaletą tej książki jest powolny rozwój postaci i relacji między nimi, dzięki czemu łatwiej w to wszystko uwierzyć (nie tak jak to często bywa w romantasy, gdzie zmiany są nagłe i prawie niczym nie uzasadnione). Może nie jest to porywająca pozycja, ale z chęcią dowiem się co dalej

Quicksilver to romantasy z ciekawymi bohaterami i całkiem pociągającą historią. Poznajemy wielowymiarowy świat i podróżujemy z bohaterami po różnych wioskach i krainach. Zauważę też, że to napewno nie jest slow burn - jeśli chodzi o relację głównych bohaterów, gdyż napięcie między nimi aż bucha. Początkowo wydaje się,że to nienawiść, jednak szybko okazuje się, iż za tą wrogością kryje się bardzo dużo podtekstu. I chociaż dialogi momentami wydają się prostackie to książkę czyta się szybko i przyjemnie. Podoba mi się, że w powieści występuje całe mnóstwo różnych stworzeń bo są tutaj duchy, wampiry, elfy, gobliny, rusałki i wszystkie mityczne istoty. Te niesamowite postacie żyją w świecie ogarniętym okrutną, wieloletnią wojną.Jest też świadome i kapryśne merkurium, metal nad którym mogą panować tylko nieliczni. Glówna bohaterka Saeris to złodziejka i całkiem fajna babka pochodząca z kraju ogarniętego suszą gdzie "zła królowa" dzieli zasobami wody, a każdy dzień jest walką o przetrwanie. Wpada ona w niezłe tarapaty gdzie niespodziewanie na pomoc przychodzi jej Kingfisher. A ten typ jest tajemniczym elfem, który jak dowiadujemy się na dalszych kartach powieści dla jednych był bohaterem a dla innych zdrajcą (zależy od punktu siedzenia). Jednak od początku kiedy poznajemy Kingfishera,elf wydaje się być samolubnym dupkiem, z niewypażonym językiem. No i co z tego skoro składa się z samych mięśni, tuszu tatuaży i przy tym jest potężny, silny i seksowny? No i jak mu się oprzeć?! Nie ukrywam, że jego podejście i teksty drażniły mnie i budziły nieprzyjemne wibracje. Nie pokochałam Fishera jak napalona romantaziara. 🤪 tak wyszło. Saeris przez większość książki nie może się zdecydować czy go lubi czy nienawidzi ale ich wspołpraca jest kluczowa dla fabuły, nie tyllo dlatego, że Saeris i Fisher są sobą zainteresowani w sensie fizycznym ale też dlatego, że dzięki tej współpracy szala wyniku wojen i konfliktów mogłyby w końcu przechylić się na którąś ze stron. Kingfisher i Saeris podróżują więc razem. Kobieta odkrywa, że ma do zaoferowania coś więcej niż siebie jako człowieka ale posiada też pewne zdolności, które są niezwykle cenne w obliczu panującego konfliktu. Poznajemy też innych bohaterów, a moim ulubieńcem jest oczywiście Carrion, który także rzuca prostackimi żarcikami - ale jest przez nie jakiś taki uroczy 🤣, a także Renfis - generał i przyjaciel Fishera. Odkrywamy też imiona czarnych charakterów jak Malcolm, Belikon czy Madra. Ostatecznie pojawia się też wątek elfiej więzi co odrobinę wybiela dla mnie zachowanie sarkastycznego elfiego lorda. Fisher zyskuje dla mnie pod koniec książki kiedy w końcu odrobinę się otwiera. Ale i tak dla mnie tak tylko trochę 🧅 Główni bohaterowie na szczęście znajdują porozumienie na tyle aby móc zacząć mówić o czymś więcej niż s🌶x. I bez skakania sobie do gardeł. Fabularnie jest fajnie. Ten świat bardzo mi się spodobał i będę czytać dalej. Wciągnęlam się. To naprawde przyjemna książka! ❤️🔥

Dylogia Zaklinaczka kości / Zaklinaczka duchów okazała się dla mnie bardzo dobrą czytelniczą przygodą — bawiłam się świetnie, a książki czytało się szybko i z dużym zaangażowaniem. Mimo wolniejszego początku pierwszego tomu, historia dość szybko wciąga i później nie pozwala się odłożyć. Nie zgadzam się jednak z klasyfikowaniem tego cyklu jako romantasy. Odbieram to raczej jako chwyt marketingowy. W moim odczuciu jest to młodzieżowe fantasy z elementami romansu, a nie romantasy sensu stricto. Wątek romantyczny jest tu delikatny, nie dominuje fabuły i pozostaje na drugim planie. Dlatego określenie „YA fantasy” wydaje mi się znacznie trafniejsze. Ogromnym atutem cyklu jest bogaty, oryginalny świat przedstawiony, mroczny klimat oraz ciekawie pomyślany system magii, które wyraźnie wyróżniają tę historię na tle innych książek z gatunku. To właśnie te elementy sprawiły, że bardzo szybko dałam się wciągnąć w fabułę. Na plus zaliczam również bohaterów — nie są jednowymiarowi, a większość postaci, także drugoplanowych, ma własną osobowość, historię i jasno określony cel, który motywuje ich działania. Dzięki temu świat wydaje się żywy, a relacje między postaciami wiarygodne. Akcja jest dynamiczna i pełna nagłych zwrotów: pojawia się wojna, nieoczekiwane sojusze, zdrady, sukcesywnie odkrywane tajemnice oraz demaskowane spiski. Drugi tom szczególnie intensyfikuje emocje i wynagradza cierpliwość tym, którzy przebrną przez spokojniejszy początek pierwszej części. Dla tych wydarzeń zdecydowanie warto dać tej dylogii szansę.