Krwawe Dziedzictwo

Ta książka była wręcz niesamowita. Tak dobrze się przy niej bawiłam. Szczególnie spodobało mi się to, że Alexis nie przechodzi nagłej, niewiarygodnej przemiany w „silną bohaterkę”, jak bywa w wielu powieściach. Jej emocje były autentyczne i można było naprawdę poczuć jej ból i zrozumieć, przez co przechodzi. Zarazem mega uwielbiałam jej komentarze które nie raz mnie bawiły. No I do tego Charon i August którzy mieli na jej punkcie obsesję. Autorka świetnie pokazała ich jako silnych i dość nieprzewidywalnych bogów. A jeśli chodzi o samo zakończenie - było ono dość zaskakujące i idealnie podsumowało całą książkę. Zdecydowanie jest to bardzo dobra książka i na pewno przeczytałabym ją drugi raz.

Historia bardzo mnie zaciekawiła , przemieniona wampirzyca była kapłanką , i przewodząc podziemi zbierają szczątki byłego Boga by go wskrzesić , co mogło pójść nie tak? Książka jest świetnie opisana , jeśli liczysz na typowe romantasy gdzie rzucają się na siebie co 40 stron to tu na to nie licz :) książka trzyma w napięciu cały czas , historia jest spójna z poprzednimi częściami ale nie nachalnie Polecam do zapoznania się z cała seria ♥️zwłaszcza że lada dzień wychodzi kolejny tom

Książka bardzo mi się podobała. Jest dość obszerna i momentami trochę się dłuży, ale dzięki temu można naprawdę wczuć się w klimat i świat przedstawiony. To jedna z tych historii, które się bardziej przeżywa niż tylko czyta — od początku towarzyszymy emocjom i cierpieniu głównej bohaterki. Dla mnie fabuła nie była całkowicie do przewidzenia, szczególnie podczas czytania pierwszej części. Mocno czuć też klimat wojny, który przewija się przez całą książkę i dodaje jej ciężaru. Zakończenie może nie jest jakieś spektakularne, ale po tym wszystkim, co przeszli bohaterowie, daje satysfakcję i poczucie spokoju — dokładnie tego, na co zasłużyli.

Bardzo przyjemny świat z omenami, wieszczkami i gargulcami. Świat nie jest jakoś bardzo skomplikowany i dzięki temu się nie pogubiłam w audio. Sybil odkąd pamięta jest Wieszczką, wciąż jest topiona i przebudzana by opowiedzieć sny zesłanie przez sześć boskich omenów. Jej dziesięcioletnia służba dobiega końca i Sybil snuje plany o wolności... Niestety pozostałe wieszczki zaczynają znikać w tajemniczych okolicznościach, a Sybil wyrusza w podróż, aby je odnaleźć. Jak to w romantasy bywa, nie mogło zabraknąć przystojnego i bezczelnego rycerza 😉 Rodrick Myndacious 🥰 ten gość skradł serce Sybil i moje. Ich związek rozwija się bardzo powoli i daje im przestrzeń na poznanie się zanim wskoczą sobie do łóżek. Droczą się, kłócą i wzbudzają w sobie zazdrość. Napięcie i chemia jaką lubię. Mamy też bardzo fajny plot twist, który sprawił, że od razu chciałam więcej...

Ciekawa kontynuacja, choć ciut mi się fabuła dłużyła i trochu przeszkadzała odległość, jaka minęła od czytania ostatniego tomu. Jednak ilość poruszonych wątków, postaci w tej historii jest coraz liczniejsza i najlepiej czytać tomy po kolei w krótszym odstępie czasowym. Polecam.

Miałam wobec tej książki pewne oczekiwania i częściowo zostały spełnione. Klimat jest naprawdę ciekawy, a system magiczny złożony i intrygujący. Niestety, wykonanie nie dorównuje potencjałowi. Pierwsza połowa książki sprawia wrażenie bardzo rozwleczonego prologu… niewiele się dzieje, tempo jest wolne, wręcz nudnawe. Co do wątku romantycznego na pewno nie jest to enemies to lovers jak niektórzy uważają… Największym plusem okazało się dla mnie zakończenie, bo to właśnie ono najbardziej mnie zaangażowało i sprawiło, że poczułam jakiekolwiek większe emocje. Postacie są w porządku, ale niestety nie wyróżniają się niczym szczególnym. Brakuje im oryginalności, głębi czy czegoś, co zapadłoby w pamięć na dłużej. Ostatecznie to po prostu kolejne romantasy jakich wiele, z powtarzalnymi motywami i dość schematycznym wątkiem romantycznym. Nie jest to zła książka, ale zdecydowanie nie wnosi nic nowego do gatunku.

Jest to opowieść o upadającym królestwie Eversańczyków, o księżniczce Briony Rosewood i jej bracie, który miał być następcą tronu, ale zginął. Po przegranej bitwie powstaje chaos, wielu zostaje zabitych, a Briony i inne kobiety pojmane, ich magia zablokowana oraz są wystawione na sprzedaż na aukcji. Bomardczycy słono płacą za niewolników, by przejąć ich magię, a że niektóre rodzaje magii są związane z połączeniem seksualnym, są zmuszani do wypicia specjalnego eliksiru. Briony wykupuje najzamożniejsza rodzina, a właściwie Towen, jej szkolny kolega, w którym się wcześniej durzyła. Teraz niestety są wrogami, kontrolowani przez władczynię Bomardu i innych jej następców tronu.. (dużo przemocy, też seksualnej)

Wartka akcja, rozwiązuje się duża część tajemnic. Raczej bez zaskoczeń jeżeli chodzi o personalne wybory bohaterów. W tym tomie nie będzie nagłych odkryć i wielkiego zdziwienia. Raczej poznajemy bohaterów w czasach, kiedy trzeba żyć po dokonaniu pewnych wyborów.

Po Słowiku i sercu z kamienia czytając odczułam ulgę. W tej części oszczędzono mi fanatyzmu religijnego. Poznajemy nową bohaterkę, z inną mocą niż dotychczasowe postacie, do tego mamy dość ciekawie wykreowaną postać męską. Królestwa Nyaxii się rozbudowują, mam nadzieje, że z Syliną i Atriusem będzie możliwość spotkania się w kolejnych tomach. To bardzo ciekawy duet.

„Przyjdź do mnie, Cesarzowo…” Zauroczona autorstwa Laury Thalassy to pierwszy tom serii „Zauroczona”. Książka opowiada historię Selene Bowers, czarownicy, która marzy o dostaniu się do prestiżowego Kręgu Henbane. Aby zostać przyjętą do akademii, musi wykonać dwa zadania: zdobyć chowańca i przeżyć samotną wyprawę w dzicz. Właśnie dlatego wyrusza do Ameryki Południowej. Już podczas lotu nadprzyrodzona moc próbuje ją przywołać. Selene ratuje samolot przed katastrofą, lecz jej magia ma swoją cenę — za każdym razem, gdy jej używa, traci wspomnienia. W trakcie wędrówki po dżungli natrafia na starożytny grobowiec i przez przypadek uwalnia Memnona Przeklętego. Memnon jest przekonany, że Selene jest jego żoną i że to ona go uwięziła, przez co pragnie zemsty na czarownicy. Ta książka jest tak dobrze napisana, że nie da się od niej oderwać. Fabuła wciąga od pierwszych stron, a motyw utraty pamięci jest rewelacyjnie poprowadzony. Mimo przeciwności Selene wciąż walczy, co buduje ogromny szacunek. Wątek Memnona jest niesamowicie ciekawy, choć brakuje mi wyjaśnienia, dlaczego został uwięziony. Uwielbiam ich interakcje, to napięcie, chemia między nimi, a sceny namiętności po prostu elektryzują. Ich relacja jest skomplikowana, ale dzięki temu cała historia ma niesamowity klimat i jeszcze bardziej chce się zanurzyć w tę opowieść. Autorka naprawdę wie, jak tworzyć niesamowite światy i przyciągać czytelnika. A Memnon… to mój nowy książkowy mąż. Z całego serca polecam tę książkę każdemu i czekam z niecierpliwością na kolejny tom.

Danielle L. Jensen stworzyła jedną z moich ukochanych historii romantasy, ale zdarzyło się już w przeszłości, że napisane przez nią pozycje były dla mnie w pewnym stopniu rozczarowujące i kiedy sięgam po jakąś powieść jej autorstwa, ta myśl cały czas rezonuje gdzieś w mojej głowie i wywołuje obawy. A lektura „Klątwy wyrytej w kości” tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, o nieco mało optymistycznym wydźwięku, że autorka stworzyła już swoje najlepsze dzieło i że nic nie dorówna w moich oczach opowieści o Larze i Ardenie. Nie chciałabym zostać źle zrozumiana, to jest dobra kontynuacja. Danielle L. Jensen rozbudowuje świat przedstawiony, czerpiąc jeszcze więcej inspiracji z nordyckiej mitologii. Nie idealizuje swoich bohaterów - często pokazując, że podejmowane przez nich decyzje są raczej wątpliwe moralnie, ale równocześnie to właśnie one czynią ich bardziej wiarygodnymi (mają bowiem w sobie taki ludzki egoizm). A dodatkowo finałowy tom kładzie też nacisk w fabule na akcje - sporo tu strategicznego planowania i scen walk; a wątek romantyczny, choć wciąż obecny, zostaje zepchnięty nieco na drugi plan. Trudno mi jednak pozbyć się wrażenia, że autorka powiela swoje własne pomysły. Co więcej, chociaż w teorii jest tu sporo wątków, które powinny zaangażować emocjonalnie czytelnika (choćby rozdarcie Bjorna między lojalnością względem własnego ludu i potrzeby zagwarantowania mu bezpieczeństwa, a uczuciem jakim darzy Freyę), początkowo trudno mi było wgryźć się w lekturę i zmienił to dopiero plot twist mniej więcej w połowie historii. Czy polecam? Mimo wszystko tak. Saga Bezlosych ma sporo takich elementów, które zasługują na docenienie. Po prostu miałam względem tej historii jeszcze większe oczekiwania.

"Phantasma" autorstwa Kaylie Smith to romantasy, w którym z każdej strony wylewa się klimat gotyku ✨ Jesteście gotowi na taką przygodę? 🤭😏 Osobiście jestem zachwycona tą powieścią! 😍W tej historii spotykamy się z postaciami, którzy od początku swoim charakterem zachwycają nas czytelników i dzięki temu, chcemy poznać bliżej ich losy, a także im dopingować. Ophelia jest kobietą, która odziedziczyła moc po zm*rłej matce. Od dziecka była przygotowywana do tej roli. To jednak nie zmienia faktu, że ta sytuacja wywarła zły wpływ na nią samą, jak i na jej relację z siostrą. Po jednej z kłótni, Genevieve ucieka. Ophelia w obawie o siostrę, zaczyna jej szukać, a poszukiwania doprowadzą dziewczynę do odkrycia, że Genevieve postanowiła wziąć udział w niebezpiecznej grze o nazwie Phantasma. Ophelia nie zawahała się, tylko od razu postanowiła dołączyć do wydarzenia, by odnaleźć siostrę i bezpiecznie sprowadzić ją do domu. "Phantasma" to historia, która od początku urzeka swoim klimatem. Od pierwszej strony wkraczamy do świata, w którym króluje motyw gotyku, a ciemność otacza nas z każdej strony. Wątek romantyczny jest poprowadzony w taki sposób, że nie jesteśmy skupieni jedynie na relacji Ophelii, z jakże przystojnym, ale i irytującym duchem. Slow burn jest przedstawiony w taki sposób, że czytelnik nie może usiedzieć na miejscu, bo czeka na moment, aż "przypadkiem" zetkną się dłonie głównych bohaterów 🤭A ich utarczki słowne sprawiają, że człowiek może zapiszczeć 😂 "Phantasma" to także powieść, w której ważne jest przedstawienie relacji siostrzanej, ale także odkrycie prawdy na temat swojej rodziny. Podobało mi się jak Kaylie stworzyła osobę Ophelii, która zrobi wszystko, aby Gen bezpiecznie wróciła do domu. Tutaj autorka skupia się na wykreowaniu świata niebezpiecznego i bezwzględnego, gdzie nie wolno ufać nikomu, a bycie lojalnym dla drugiej osoby może okazać się słabością. Zachęcam Was do wkroczenia do tego świata, bo na pewno nie pożałujecie zabawy w tym iście magicznym świecie, gdzie nic nie jest oczywiste, a przeżycie jednego dnia jest zadaniem bardzo trudnym 💀

Po zakończeniu drugiego tomu miałam naprawdę duże oczekiwania. Finał zapowiadał rozróbę na pełną skalę, wielkie starcie, wypełnienie przepowiedni i emocjonalny rollercoaster. Wszystko wskazywało na to, że dostaniemy epickie zwieńczenie. I chyba właśnie dlatego boli mnie to, że ten tom okazał się najsłabszy z całej trylogii. Początek bardzo mi się dłużył. Mimo wysokiej stawki trudno było mi się wciągnąć, a momentami czułam zwyczajne zmęczenie. Napięcie, które powinno wisieć w powietrzu praktycznie od pierwszej strony, gdzieś się rozmyło. Fabuła wydaje się rozwleczona i krąży wokół tych samych emocji, zamiast konsekwentnie prowadzić do wielkiego finału. Największe rozczarowanie? Zakończenie i sposób rozegrania przepowiedni. Po tylu zapowiedziach, tylu znakach i budowaniu atmosfery nieuchronności spodziewałam się czegoś naprawdę mocnego. Czegoś, co zostawi mnie z opadniętą szczęką. Tymczasem wszystko rozwiązało się w sposób, który wydał mi się mało logiczny i zaskakująco mało spektakularny. Jakby cała przerażająca przepowiednia ostatecznie nie miała aż takiego znaczenia. I jeszcze ten epilog. Zbyt ckliwy, zbyt przesłodzony i zamiast wzruszenia poczułam lekkie zażenowanie 🥲 Żeby jednak nie było, że widzę same minusy to są też elementy, które nadal bardzo lubię. Chociażby świat przedstawiony. Podział królestw, konflikty wojenne, magia, zmiennokształtni, wiedźmy i fae. Relacja Arwen i Kane’a wciąż ma w sobie coś, co działa. Ich miłość jest gotowa na poświęcenia, wybaczająca, stawiająca drugą osobę ponad wszystko. Działają razem i czuć między nimi chemię. No i postaci drugoplanowe! Kurcze naprawdę idzie ich polubić i się do nich przywiązać. Bardzo chętnie przeczytałabym więcej o Mari, Griffinie czy Aleksandrze, bo ich wątki nie dostały wystarczającej przestrzeni. Trylogia Świętych Kamieni miała ogromny potencjał i przez pierwsze dwa tomy naprawdę wierzyłam, że będzie to jedno z moich ulubionych romantasy. Niestety finał nie przyniósł emocji, których się spodziewałam i skutecznie wypchnął całą trylogię z mojej topki.

𝔹𝕖𝕫𝕝𝕚𝕥𝕠𝕤𝕟𝕖 𝕤́𝕨𝕚𝕒𝕥ł𝕠 - Sophie Clark Wydawnictwo @wydawnictwojaguar ☕☕☕,5 "Chciałaś zachować mnie dla siebie? Trochę to samolubne z twojej strony, 𝑚𝑜𝑛 𝑝𝑒𝑡𝑖𝑡 𝑙𝑎𝑝𝑖𝑛𝑜𝑢." Chyba dawno nie było tak popularnej książki, która miałaby tak podzielone opinie. Książka reklamowana była jako idealna pozycja dla fanów "Kpop Demon Hunters", przez co nie mogłam przejść obok niej obojętnie. Historia rozgrywa się w większości w Watykanie, gdzie trwa wojna między egzorcystami a demonami. Jeśli faktycznie spodziewaliście się klimatu jak z KDH, to możecie się trochę przeliczyć. Jednak to co najbardziej rzuca się w oczy to relacja Seleny i Jules'a, która bardzo przypomina dynamikę Rumi i Jinu. Przyznam że jest to największy atut tej książki. Od samego początku jesteśmy wrzuceni w akcję. Osobiście bardzo lubię taki zabieg, choć wielu osobom się to nie podobało. Sęk w tym że narracja potrafi być momentami toporna, mimo że lubię 3 osobową formę. Nie wiem czy to kwestia stylu pisarskiego Clark, czy może tłumaczenie polskie. Świat przedstawiony trochę pogmatwany. Nie wiele wiemy o systemie magicznym, skąd się wziął, wiemy że egzorcyści kradną moc demonom, by używać jej przeciw nim, ale kto to odkrył. Zostały jedynie przedstawione szczątkowe informacje. Selena na początku mnie denerwowała, zachowywała się jak rozpieszczona księżniczka, jednak potem jej zachowanie pod wpływem Jules'a zaczęło się zmieniać. Jest silną wojowniczką, ale jednocześnie niezwykle ludzką bohaterką, która w głębi duszy pragnie przynieść dumę swojej rodzinie. Jules to typ bohatera, który swoją pewnością siebie i charakterem od samego początku zdobył moją sympatię. Od dzieciństwa Jules nie wiele wie o swoim pochodzeniu i tożsamości. W raz z bohaterami powoli odkrywamy tą tajemnice. Relacja między bohaterami została cudownie przedstawiona. Momenty kiedy bohaterowie droczą się ze sobą, wywoływały uśmiech na mojej twarzy. Może nie jest to najlepsza książka, ale myślę że kolejny tom wyjaśni niespójności i opowie trochę o początkach. Czekam z niecierpliwością i polecam.

Jest ciekawa i na szczęście podobieństwa do Hermiony i Draco są trochę w wyglądzie i w schemacie, że ona jest dobra (na dodatek poukładana i trzymająca sie zasad aż do przesady), a on zły (a prawo ma w głębokim poważaniu). Nie jest wybitna i niesamowicie porywająca, ale ciekawa (choć na początku nie mogłam się wkręcić). Nie wiem jak to dobrze wyjaśnić, ale początkowo odczuwałam pewną sztuczność, jakby to była maskarada. I do samego końca miałam wrażenie, jakbym trochę oglądała tę historię z boku, a nie wciągała się w świat i bohaterów. Jakby oddzielał mnie niewidzialny mur od całej historii. Początkowo to odczucie było jednak silniejsze przez nieco specyficzny styl autorki i przedstawienie bohaterów, trzeba było po prostu przyzwyczaić się do całości. Historia jest mocno oparta na bohaterach, dużo wynika z dialogów (i tu czasami mamy do czynienia z ekspozycją łopatą, ale są to pojedyncze momenty). I tu mamy zmarnowany potencjał, bo jak lubię przepychanki między bohaterami i motyw enemies to lovers, tak tu nie były one tak pirywające jak oczekiwałam. Miałam do czymienia z wieloma o wiele zabawniejszymi i bardziej błyskotliwymi dialogami w książkach, to często dla nich sięgam po ksiażki z tym motywem. To co najbardziej mi przeszkadzało w bohaterach to trzymanie się przez Aurienne zasad i moralności aż do przesady, przy niemal zerowej elastyczności, przez co trudno było mi uwierzyć w prawdziwość tej postaci (a potem przypomniałam sobie, że jest wzorowana na Hermionie i wszystko nagle miało sens XD). Jednak w trakcie książki widać bardzo fajną, stopniową ewolucję postaci. Generalnie mocną zaletą tej książki jest powolny rozwój postaci i relacji między nimi, dzięki czemu łatwiej w to wszystko uwierzyć (nie tak jak to często bywa w romantasy, gdzie zmiany są nagłe i prawie niczym nie uzasadnione). Może nie jest to porywająca pozycja, ale z chęcią dowiem się co dalej

Mimo że treść tej książki bardzo mnie interesowała to bardzo ciężko było mi się wgryźć w fabułę. Dopiero później zorientowałam się dlaczego. Oczekiwałam więcej krwi, a usilne starania głównej bohaterki, aby wszyscy członkowie gry wyszli z niej bez szwanku mnie denerwowały. Jednak chętnie zapoznam się z drugim tomem.

Byłoby 10⭐️ ale strzelam focha stulecia 🙄😤😠 Autorka nie chce napisać kolejnego tomu❗️❗️❗️😢 To jest kurna nie do przyjęcia!!! Ja sie z tym totalnie nie zgadzam i dopóki Stella nie zmieni zdania to sie na nią gniewam. A tak w ogole to chyba Ameryki nie odkrywam ale Lore skradł całe show. Kocham Go 😍😍😍😍

Evie Sage nigdy by nie przypuszczała, że odnajdzie tak wielkie szczęście i zawodową satysfakcję, pracując dla (podobno) najpodlejszego złoczyńcy w królestwie. Jednak nie taki Zły straszny jak go malują, rzeczywistość pokazała Evie, że czarny charakter może mieć serce czulsze niż pozornie dobrotliwy król. Nawet jeśli dość nieudolnie to okazuje. W Rennedawn dzieje się coraz gorzej i wszystko wskazuje na to, że zbliża się prawdziwa katastrofa – magia słabnie lub wymyka się spod kontroli. Wszystko za sprawą przedziwnej przepowiedni... Nadszedł czas, by Evie stanęła naprzeciw największemu wyzwaniu w swoim dotychczasowym życiu. Zarówno Zły jak i jego twierdza potrzebują teraz ochrony bardziej niż kiedykolwiek. Wyjątkowe sytuacje wymagają wyjątkowych środków: zdrady stanu, walki sztyletem, wrogich spiskowań... Zero presji, Evie! Zanim przejdę do właściwej recenzji, pozwolę sobie złożyć uniżony ukłon w stronę Wydawnictwo SQN za to, że przejął tę serię i wznowił jej wydanie. Zdążyłam już opłakać "Asystentkę Złoczyńcy" i myśl, że nie poznam ciągu dalszego tej historii, a tu taka przemiła niespodzianka! Recenzując "Asystentkę Złoczyńcy" nazwałam tę historię romansem biurowym osadzonym w świecie fantasy. I podtrzymuję to określenie. Evie i Trystan są po prostu niemożliwi... Robią krok w swoją stronę tylko po to, by za chwilę zrobić dwa kroki w tył. Doprowadzają mnie tym do szału, ale z masochistycznych pobudek uwielbiam to napięcie pomiędzy nimi. Dlatego to slow burn w najlepszej i najgorszej możliwej postaci. By stworzyć swój świat, autorka, Hannah Nicole Maehrer, czerpała z wielu bardziej lub mniej sztampowych baśniowych motywów, dodając od siebie odrobinę uwspółcześnienia i szczyptę czarnego, a nawet makabrycznego humoru. Efekt? Jest trochę tak, jakbyśmy oglądali te bardziej komediowe disneyowskie animacje pokroju "Księżniczki i żaby", "Herkulesa" czy "Nowych Szat Króla". Albo raczej dreamworksowego "Shreka"? Tak, wydaje mi się, że tutejszemu światu przedstawionemu niedaleko do tego ze "Shreka", a Rennedawn, ze wszystkimi swoimi bajkowymi wariacjami na temat nowoczesności, spokojnie mógłby być królestwem bliźniaczym Zasiedmiogórogrodu (a przynajmniej ja tak go sobie wyobrażam). Tyle tu akcji... Właściwie w każdym rozdziale coś się dzieje i trudno o dobry moment, by zrobić sobie przerwę w lekturze. Jednak to natężenie zdarzeń ma też pewną wadę. Jaką? Ano taką, że w pierwszym tomie działo się równie dużo, przez co teraz, gdy sięgam po drugi jakiś czas później, niektóre wątki zdążyły mi umknąć (a przecież czytałam "Asystentkę Złoczyńcy" wnikliwie, w "Adeptce Złoczyńcy" Hannah Nicole Maehrer ledwie nawiązuje do minionych zdarzeń i, jeśli już to robi, wspomina o tych najważniejszych). Mam nadzieję, że nic z tego tomu nie zdąży mi umknąć, nim pojawi się tom trzeci. Niecierpliwie wypatruje zapowiedzi i daty premiery, oby SQN nie kazało mi czekać zbyt długo.

Zanurzymy się w odmęty świata morskich fae poznamy miłość i oddanie. Popłyniemy na fali przeznaczenia i otwartości. Przystąpimy do walki o tron i o to żeby być niezłomnym i najsilniejszym wiecznym królem. Pięknie przedstawiona historia, przemieszane wątki walki o władzę, niepewnej przyszłości, zarazy i walki między "dwoma" rodami. Na środku są oni. Młode pokolenie, które ma szanse zmienić bieg historii. Poruszające morskie romantasy. Czekam na dalszy los!

Triumf Królowej Serca. Artefakty Uranosa. Tom 4 to finał, na który naprawdę czekałam – i który dostałam dokładnie taki, jaki powinien być. To domknięcie serii z rozmachem, emocjami i poczuciem sensu. Od pierwszych stron miałam wrażenie, że wszystko, co było rozsiane po wcześniejszych tomach, zaczyna się układać w spójną całość. Nie ma tu przypadkowych scen ani zbędnych wątków. Lor w tym tomie jest najmocniejsza – nie dlatego, że wszystko jej wychodzi, ale dlatego, że wreszcie w pełni bierze odpowiedzialność za siebie, swoją magię i wybory. To nie jest bohaterka idealna, tylko taka, która popełnia błędy, ponosi ich cenę i idzie dalej. Bardzo doceniam ten kierunek, bo jej droga nie jest bajką o nagłym triumfie, tylko procesem dojrzewania. Świat Uranosa w „Triumfie Królowej Serca” pokazuje pełnię swojego potencjału. Polityka, magia, artefakty, stare konflikty i nowe zagrożenia splatają się w historię, która wciąga nie tylko akcją, ale też znaczeniem. Czułam, że autorka ufa czytelnikowi – nie tłumaczy wszystkiego wprost, pozwala samemu łączyć fakty i dostrzegać, jak wiele drobnych elementów miało znaczenie od samego początku serii. To finał, który daje satysfakcję. Emocjonalną, fabularną i czytelniczą. Zamykając książkę, nie miałam poczucia pustki ani rozczarowania – raczej wdzięczność, że ta historia została opowiedziana do końca, bez skrótów i uproszczeń. Artefakty Uranosa to seria, która z każdym tomem wciągała mnie coraz głębiej, a „Triumf Królowej Serca” tylko potwierdził, że była to droga warta przejścia od pierwszej do ostatniej strony.