Żółty deszcz

miejscami trudno powstrzymać się od śmiechu, ale są też momenty mrożące krew w żyłach i niesmaczne - nie zmienia to faktu, że czyta się dobrze, a główna bohaterka wydaje się bardzo sympatyczna i otwarta na - co tu dużo mówić - wszelkie "nowosci". Czytając uśmiałem się do lez. Warsztatowo, jak to zwykle bywa z filmowcami - sceny bardzo konkretne, dające się wręcz zobaczyć, dopracowane i same w sobie zasługujące na miano osobnych opowiadań. Serdecznie polecam, zwłaszcza osobom 30+ i wyżej dla nabrania dystansu do siebie i do innych. Wszak w różnorodności sila!

Jest to poruszająca opowieść o życiu, wyborach i ich konsekwencjach. Autorka subtelnie prowadzi czytelnika przez meandry przeszłości, ukazując głównego bohatera w jego rozliczeniu z samym sobą. To swoiste introspekcyjne spojrzenie na własne decyzje, często trudne i nieoczywiste, które składają się na obraz skomplikowanego życia. Mayoral w mistrzowski sposób ukazuje, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość, zmuszając nas do refleksji nad tym, czy nasze wybory były właściwe. To książka, która zostaje z czytelnikiem na długo, skłaniając do zadumy nad własnym życiem i decyzjami.

Dawna miłość powraca w formie melancholii, by rozliczyć się ze swoją przeszłością. Mimo, że ludzie odeszli, drogi się rozeszły to uczucie zostało. Czytelnik jest naocznym świadkiem intymnych wspomnień głównych kochanków. Pozycja jest próbą wyjaśnienia miłości, jako uczucia, a także trudną formą rozliczenia się z przeszłością. Język poetycki, bardzo dużo rozważań na tematy egzystencjalne, ponadczasowe.

Ciężka i zarazem fascynująca. Odrzuca i obrzydza, żeby za chwilę wciągnąć bez opamiętania. Dantejskie piekło odrodziło się w Medellin, a naszym przewodnikiem jest pogrążony w nihilizmie, tchnący nienawiścią i rezygnacją podstarzały homoseksualista, zakochany w Aniole Śmierci, młodocianym płatnym zabójcy. Niezwykłe literackie przeżycie, nie dla każdego i nie do przysłowiowej poduszki. Zdecydowanie warto podjąć wyzwanie, chociaż nie jest to przyjemna i poprawna lektura. Jest rasistowsko, jest seksistowsko, jest brutalnie i naturalistycznie, ale wszystko to opisane piórem ostrym, poetyckim i zastanawiająco pięknym.

Minusy: - Historia taka sobie, dość przewidywalna. - Początek raczej słaby i niezbyt wciągający. - Postaci słabo poprowadzone, zaledwie naszkicowane. - Mnogość postaci sprawia, że w pewnym momencie można się pogubić. - Pomysł mało oryginalny i pomimo widocznych zapożyczeń od Borgesa czy Cortazara wykonanie nie dorasta mistrzom. Plusy: - Dobra książka do przeczytania w autobusie czy pociągu na dłuższej trasie. - Nadaje się też na wakacyjne czytadło. - Jest pewna aura tajemniczości związana z językami hermetycznymi. - Osadzenie akcji w podupadającym hotelu w pobliżu latarni morskiej (jeden z moich ulubionych motywów). - Osadzenie akcji w Argentynie, daleko na południe od stolicy. - Pewne analogie z reportażem "Samobójcy z końca świata" (dla tych, którzy czytali). Z powodu braku oceny 5,5/10, nauczycielskim zwyczajem podnoszę na 6 gwiazdek.

Nestor, kucharz i mistrz cukiernictwa zatrzaskuje się w chłodni w domu swoich pracodawców i umiera z wychłodzenia. Osoby przebywające w domu skrywają swoje tajemnice, które, jak się okazuje, zna kucharz. Może, więc śmierć Nestora to nie był wypadek, może ktoś chciał, aby jego grzechy nie ujrzały światła dziennego? Książka interesująca. Początek mnie nie porwał, ale czym bliżej końca, tym robiło się ciekawiej. Jedyne co mi przeszkadzało to brak chronologii. Wydarzenia nie są przedstawione po kolei. Jest to już kolejna książka Carmen Posadas, którą przeczytałam. Autorka ma charakterystyczny styl pisania - 3/4 książki to przedstawianie wydarzeń z przeszłości bohaterów, natomiast ja wolę, gdy akcja toczy się na bieżąco.

Bardzo interesująca powieść meksykańskiego autora. Zaciekawiła mnie fabuła, powieść była dla mnie dobrą rozrywką. Główny bohater to trochę zawadiaka, trochę taki wagabunda. Losy jego przyjaciela i dziewczyny poważnie wpłynęły na jego wybory życiowe (często impulsywne i mało przemyślane) albo patrząc inaczej - to główny bohater wpłynął na to, jak zachowali pozostali bohaterowie. Wszystko w tej pozycji jest ciekawą mieszanką, którą znam już z powieści z tej części świata. Literatura iberoamerykańska nadal ma nam, Europejczykom, wiele do zaoferowania.

Moja pierwsza książka autorstwa Moliny, ale na pewno nie ostatnia. Bardzo podoba mi się styl pisarza, atmosfera, jaką tworzy w kreowanym przez siebie świecie oraz postaci- tak zagmatwane charakterologicznie. Bardzo dobra analiza toksycznego związku, z perspektywy strony, która kocha bardzie, a przez to podporządkowuje życie drugiej osobie. Zderzenie ambicji artystycznych Blanki i dobrodusznego urzędnika Maria podkreśla rozdźwięk między nimi i niemożność porozumienia się na płaszczyźnie intelektualnej. Bardzo prawdziwa, głęboka i niesamowicie wciągająca historia, której esencję autor mieści na stu stronach. Polecam.

Książka jest zbiorem nieco surrealistycznych humoresek z podtekstem egzystencjalnym. Które oprócz tego, że nas śmieszą, bawią i prowokują, skłaniają też do nieco poważniejszych refleksji na temat ludzkich postaw wobec różnych aspektów rzeczywistości. Portugalski pisarz sprytnie miesza różne konwencje, odwołuje się do utworów znanych twórców, co jest widoczne już w samych imionach i nazwiskach bohaterów. Tytułowi panowie z dzielnicy Valéry, Henri, Brecht, Juarroz, Kraus i Calvino – to bohaterowie bardzo ekscentryczni, a przez to intrygujący. Przypominają ludzi, których codziennie mijamy na ulicy, znamy z widzenia, czasem zwracamy uwagę na ich specyficzne obyczaje, ale zawsze jest to znajomość powierzchowna. Niewątpliwie wszyscy oni są na tyle realni, żebyśmy mogli uwierzyć w rzeczywiste istnienie takich osób, nie tylko gdzieś w gorącej Portugalii, ale także tutaj, gdzie obecnie żyjemy. Wszyscy oni mają jakieś dziwactwa, które warunkują ich postawy życiowe. Jeden jest niskiego wzrostu, więc skacze by dorównać innym. Podtekst w tej historii jest bardzo wyrazisty, bowiem osobników z kompleksem "małości" fizycznej, intelektualnej czy mentalnej spotykamy w życiu całe mnóstwo. Obserwujemy, jak "podskakują", czyli ich wysiłki mające udowodnić otoczeniu wielki potencjał, którym rzekomo dysponują. Niektórym udaje się pięknie dorosnąć i z rozmachem rozwinąć skrzydła. Większość pozostaje żałośnie miałka, budząc politowanie. Ale w niektórych drzemią ukryte bestie. Co wtedy, gdy owe bestie zostaną obudzone? Z kolei artysta, pan Valery żyje w przekonaniu, że ktoś go śledzi, a lekarstwem na każdy kłopot jest dla niego kawa i rysowanie. Wybitny myśliciel Henri jest natomiast typem kawiarnianego gaduły, jednym z tych, którzy zamęczają towarzystwo swoją gadaniną i narcystycznymi popisami nakręcanymi przez kolejne porcje absyntu, które w siebie wlewa. Jego świat wypełnia absynt. Inni bohaterowie prezentują kolejne dziwactwa jak np. gromadzenie i zamykanie pustki w szufladzie, ucieczkę w świat filozofii i literatury, czy nieustanne rozważania o Bogu. A mój ulubieniec pan Kraus bez żadnej żenady poddaje błyskotliwej krytyce świat polityki. Robi to tak uniwersalnie, że jego komentarze pasują do każdego państwa czy sytuacji, bez względu na lokalizację i kontekst historyczny. Opowiadania Tavaresa ujmują czytelnika prostotą, język narracji i dialogów jest nieskomplikowany i zrozumiały. Właśnie dzięki temu czytelnik bez trudu może podjąć grę z autorem i szukać przekazów ukrytych pod tymi śmiesznymi historyjkami o butach, trójkątach, absyncie, cennych pustych szufladach i książkach. Książka "Panowie z dzielnicy" będzie doskonałą lekturą dla miłośników literatury zaprawionej humorem, groteską i sarkazmem oraz dla tych, którzy w prozie oprócz rozrywki lubią także to, co nazywamy drugim dnem. Na koniec kilka słów od mojego ulubionego pana Krausa: 🔰 "..mikroskop to urządzenie wynalezione po to, aby rzeczy małe czynić wielkimi, natomiast politycy zostali wynalezieni po to, aby rzeczy wielkie czynić małymi...". 🔰"Polityk nie czyta książek, czyta najwyżej ich tytuły. Z ludźmi postępuje tak samo." 🔰"Kiedy polityk opowiada nam o niebie i wyciąga palec w górę, mówiąc: "Widzicie?", właśnie w tym momencie powinniśmy przyjrzeć się uważnie przedmiotom, które trzyma u siebie w piwnicy." I jeszcze coś o panu Juarroz: 🔰" Pan Jurraoz myślał o Bogu, który w przeciwieństwie do tego niepojawiającego się nigdy, pojawiałby się o każdej godzinie, każdego dnia, dzwoniąc do drzwi. Po głębokim rozważeniu tej hipotezy pan Jurraoz postanowił wyłączyć dzwonek." Przeczytane w ramach lipcowego wyzwania czytelniczego, akcja książki rozgrywa w ciepłym kraju, w Portugalii (2).

Opętany kompleksem ojca główny bohater, który walcząc ze swoją impotencją wraca do rodzinnego Chile, które obala właśnie swojego dyktatora. Dodatkowo mamy wątek kryminalno-terrorystyczny - ktoś chce wysadzić symboliczną dla Chile górę lodową, sprawę dyskryminacji Indian, ducha Che Guevary i wszechobecne romanse niczym w południowoamerykańskiej telenoweli. Mam wrażenie, że autor starał się wrzucić do książki wszystkie toposy literackie, które kojarzą nam się z Ameryką południową. W efekcie w wielu miejscach powstał niezrozumiały bałagan fabularny i wszystko się rozsypało. A szkoda...

to chyba trzecia którą czytałem powieść z akcją w powojennej Barcelonie, pisana przez kobietę, i wydana w czasach frankizmu. Obok książek Merce Rodoreda (Diamentowy Plac, 1962) i Rosy Ma. Arquimbau (Czterdzieści straconych lat, 1971). Oczywiście – z punktu widzenia historii literatury – najważniejsza, Laforet to było literacko-kulturowe trzęsienie ziemi w Hiszpanii, a Rodoreda i Arquimbau co najwyżej zostały zauważone. Potem to się zaczęło zmieniać, w krytyce historycznoliterackiej akcje Laforet systematycznie dołują, a tamtych pań zwyżkują. Przeważa opinia, że literacko Laforet jest raczej marna, i że broni ją co najwyżej autentyzm autorki. Moje wrażenia z lektury: afektowane to i wysilone. W tym sensie faktycznie podpada pod kategoryzacje typu „tremendismo” albo „egzystencjalizm”, natomiast pod „autentyzm” to już chyba raczej nie. Ale przeczytać zdecydowanie warto. Naturalnie z powodu roli tej powieści w kulturze hiszpańskiej. Nie jestem pewien, czy Laforet była głosem swojego pokolenia, śmiem wątpić, myślę że mało która dorastająca dziewczyna, która przeżyła wojnę, mogłaby potem demonstrować taką obojętność dla spraw publicznych i takie skupienie na samej sobie. Ale może się mylę, w sumie to szał na punkcie tej powieści oznacza, że trafiła w jakąś taką nutę, która zadźwięczała. Co to była za nuta? Zwykły generacyjny protest, który w każdym pokoleniu znajduje sobie ujście w jakimś kultowym dziele? Zmęczenie wątkami bogoojczyźnianymi? Typowa dla kultury hiszpańskiej fascynacja skrajnościami? Kryzys kulturowy epoki wczesnego frankizmu? Odważne na owe czasy obyczajowe wątki, nieco nadgryzające ówczesne kulturowe tabu? Proszę przeczytać, może Państwo usłyszą tą nutę wyraźniej, mi jakoś się nie udało.

Zbiór opowiadań autorstwa Junota Diaza, pisarza z Dominikany. Formy krótkie, ale bardzo emocjonalne i uderzające skomplikowanym życiem mieszkańców trzeciego świata. To opowiadania o patologii, która dla mieszkańców Santo Domingo jest codziennością, o dorastaniu w warunkach skrajnej biedy i o amerykańskim śnie, który czasem potrafi okazać się koszmarem. Dość mocno poruszająca książka, choć tłumaczenie nieco psuje końcowy efekt.

Książka o specyficznej formie, bez rozdziałów i akapitów. Niemniej jest wyraźnie podzielona na kilka luźno powiązanych historii. Największe wrażenie wywarła na mnie ostatania z nich. Można powiedzieć, że odbieram ją jako pewną metaforę. Czego? Może państwa pod totalitarnymi rządami? A może świata? W pewnym domu odbywają się huczne przyjęcia, podczas gdy w piwnicy tegoż domu mają miejsce brutalne przesłuchania i tortury. Jedyną osobą, która czuje dziejące się zło jest dziecko. Reszta ekipy pije, rozmawia i i bawi się w najlepsze. Nawet gdy jeden z imprezowiczów trafia przez pomyłkę i po pijanemu do sali tortur, szybko zmyka i udaje, że nic się nie stało. Wyróżniłam tylko tę jedną historię, ale w sumie wszystkie są wyjątkowe i bardzo symboliczne. Krwawe polowania na gołębie, szewc budujący monumentalny cmentarz, czy wreszcie mój ulubieniec: malarz z Gwatemali, który nigdy za nic nie dziękował

Do bólu naturalistyczna i dziwna. Dziwactwa w literaturze przyciągają mnie na tyle mocno, że nie jestem w stanie powstrzymać się przed sięganiem po kolejne. Czasem żałuję. W tym przypadku o irytacji nie może być mowy, choć słowa "arcydzieło" na pewno bym nie użył. Książka zapada w pamięć właśnie ze względu na to, że nie jest podobna do żadnej innej. Osierocone dzieci muszą zdobyć trumnę i pochować ojca. Historia jest relacjonowana przez bohatera nie do końca zdającego sobie sprawę z powagi sytuacji. To nadaje opowieści mroczny charakter. W opisie wydawca zastanawia się, czy powieść jest horrorem z elementami romansu, groteski, magii i suspensu, czy raczej poetyckim studium patopsychologicznym z odniesieniami do Spinozy i Saint-Simona. To chyba wystarczy na zachętę,

Nie jest to łatwa lektura. Dosyć przewrotny tytuł. Nie ma szczęśliwie idealnej rodziny. Taki wniosek nasuwa mi się po przeczytaniu tych opowiadań. Niektóre opowiadania przemawiały do mnie bardziej lub mniej. Autor za pomocą migawek przedstawił dramatyczne losy mieszkańców nie tylko samego Meksyku, którzy padli ofiarą mordów. Nie da się przejść obojętnie wobec tego bestialstwa. Podoba mi się natomiast styl pisarza i na pewno sięgnę po inne jego powieści.

Trzy nowele. Każda kolejna lepsza od poprzedniej. Ukazanie obsesji w drugiej i trzeciej - bezbłędne. "Kadry" - najsłabsza. Nie nazwałbym tego obsesją. "Szczegół" - interesująca. Obsesja? nie, raczej szaleństwo. "Usta" - najlepsze. Forma, styl i cała historia zdumiewają.

Kuba -moja miłość. Nie pamiętam dokładnie, ale ta miłość chyba zaczęła się na trochę przed lekturą "Opowiedz mi o Kubie". Książka niezwykła - jak cały ten dziwny kraj, archaiczny, nie przystający do rzeczywistości, a na pewno nie do dzisiejszej. W sposób miejscami dramatyczny, a miejscami bardziej niż humorystyczny opowiada o absurdach życia w kraju komunistycznej szczęśliwości, gdzie wszyscy są równi, wszyscy mają pracę i... nic poza tym. Z głównym bohaterem jednocześnie można się zaprzyjaźnić i go znienawidzić, podśmiewać się z niego i bardzo mu współczuć. Zakończenie to już swoisty majstersztyk. A zaczyna się od zepsutego wentylatora... Polecam nie tylko miłośnikom Kuby :)

Rewelacja. Jestem absolutnie zaszokowana, że ta niezwykła książka niezwykłego człowieka jest tak mało znana. Jest to mroczna i oniryczna powieść o cieniach ludzkiej psychiki. Nie polecam osobom wrażliwym na tematykę (bardzo!) toksycznych relacji. I nie mówię tu o przemocy fizycznej. Nie napiszę nic nowego, jeśli powiem, że "Raport o ślepcach" to rzecz naprawdę genialna. Moim zdaniem chorobliwe wizje Fernanda stanowią klucz do książki i metaforę przeżyć jej bohaterów. Wszyscy bowiem oni prędzej czy później schodzą do podziemi w poszukiwaniu czegoś lub kogoś, kto może być tylko złudzeniem. A może dotyczy to nie tylko bohaterów, ale w ogóle wszystkich ludzi.

Ta urocza książeczka trafi przede wszystkim do zawołanych bibliofilów, takich, którzy mają - skromnie mówiąc: niczym ja - całe ściany w książkach, a ich treści w sercu. Analogie do Borgesa - jak najbardziej zasadne. Ktoś tu przyjechał do Urugwaju, żeby zwrócić książkę komuś, kto wysłał ją do koleżanki z Cambridge, ale ta umarła, zanim ją otrzymała. Nie bez znaczenia jest, że zginęła ona pod kołami samochodu, zaczytana w poezjach Emily Dickinson… A sprawa wiąże się z pewnym, dość oryginalnym, miłośnikiem książek z Ameryki Płd. i - krótko - samej wykładowczyni. Ten przelotny romans miał nie byle jakie skutki - książkowe. Potem ten ktoś uciekł od życia w ustronne miejsce, gdzie warunki życia kompletnie prymitywne a swój dom… Ale nie, to trzeba doczytać, wraz z buzującymi emocjami. Fabuła jest nieco banalna - ukazana tu miłość do książek z pewnością taką nie jest. Rzadko można spotkać się z tak oryginalnym podejściem do zadrukowanych stronic, razem sklejonych bądź zszytych - tych przedmiotów fascynacji nas wszystkich na LC. Niemniej jednak z bólem, jakiego tu zaznają książki - a my razem z nimi - trzeba się pogodzić, bo on niejako egzystencjalny… Idealna lektura na lato; lekka a inteligentna, kulturowo głęboka. Książkożercy - do lektury! Nieco cytatów - a wszystkie o książkach..! “Odkąd sięgam pamięcią, kupowałem książkę za książką. Założyć bibliotekę to jak stworzyć życie. Nigdy nie jest to suma poszczególnych książek”. “Nie potrafię zasiąść do czytania książki, nie mając jednocześnie 20 innych, aby uzupełnić na przykład interpretację jednego rozdziału. Nie znam większego szczęścia niż pogrążyć się na kilka godzin dziennie w ludzkim czasie, który inaczej byłby dla mnie obcy”. “Książka, której nie można znaleźć, to książka, która nie istnieje”. “Wyjaśnił mi, ile pracy wkłada w to, żeby nie zestawiać na tej samej półce dwóch autorów skłóconych ze sobą. Na przykład nie ośmielał się umieścić książki Borgesa obok książki Garcii Lorki”. “Zobaczył na łóżku około 20 książek skrupulatnie ułożonych w taki sposób, że odtwarzały wraz z wypukłościami ludzką sylwetkę. Zapewnia, że można było wyróżnić głowę otoczoną małymi książeczkami w czerwonych okładkach, tors, kształt rąk i nóg. Kobieta? Mężczyzna? Sobowtór?”. “Zadawałem sobie wielokrotnie pytanie, po co trzymam książki, które tylko w jakiejś dalekiej przyszłości mogą mi się przydać, tytuły odległe od moich zwykłych zainteresowań, takie, które kiedyś przeczytałem i które przez wiele lat nie otworzą ponownie swoich stron może nawet nigdy! Ale jak pozbyć się na przykład +Zewu krwi+, nie niszcząc jednocześnie jednej z cegieł dzieciństwa czy +Greka Zorby+, który pieczęcią płaczu położył kres mojej młodości”. “Myślę, że nie weźmie mi za złe, jeżeli powtórzę jedno z jego wyrażeń, nieco wulgarnych: +Ja się pieprzę z każdą książką, a jeżeli nie zostawiam na niej śladu, to znaczy że nie mam orgazmu+. Mnie natomiast gryzmolenie zawsze wydawało się barbarzyństwem”. “Zła proza, gdy towarzyszy jej dobry koncert, może wydawać się znacznie lepsza, niż jest. (...) Lubię, jak podczas lektury Goethego rozbrzmiewa w tle któraś z oper Wagnera lub powiedzmy kiedy Baudelaire'owi towarzyszy Debussy. To część podróży i mogę pana zapewnić, że przyjemność jest wówczas większa, pod każdym względem. Może pan wie, że kiedy czytamy po cichu, emitujemy dźwięk liter na nieuchwytnej częstotliwości”. “Żartowaliśmy, mówiąc, żeby dodawać świece tylko do dzieł poprzedzających wynalazek światła elektrycznego. (...) Nigdy w odniesieniu do autorów z 20. wieku, bo w takim wypadku zapalał światło elektryczne i, oczywiście, zmieniał też muzykę”. “Dla bibliofila każda myśl o ogniu jest jak marzenie, który obraca się w popiół. To coś, o czym wiemy, że się czai, jest realne i może nas na zawsze zniszczyć. Unikamy nawet wzmianki o nim, mając nadzieję, że w ten sposób nie wywołamy wilka z lasu”. “Pozostawiamy kolegę siedzącego w salonie, a kiedy wracamy, znajdujemy go niezmiennie stojącego i węszącego wśród naszych książek”. “Ale nadchodzi chwila, w której tomy przekraczają niewidzialną granicę, jaką im się wyznacza, i dawna duma przeradza się w uciążliwe brzemię, gdyż odtąd przestrzeń zawsze będzie stanowiła problem. – Ile ma pan tu książek? – spytałem. –Prawdę mówiąc, straciłem rachubę. Ale przypuszczam, że około 18 tysięcy”. “Widziałem książki podłożone pod zbyt krótką nogę stołu, przekształcone w stolik nocny, spiętrzone w kształcie wieży i przykryte serwetką; wiele słowników prasowało i przyciskało przedmioty znacznie częściej, niż były otwierane, i niemało książek przechowywało listy, pieniądze i sekrety ukryte na regałach. Ludzie też mogą zmieniać przeznaczenie książek”. “Tłucze się wazon, psuje ekspres do kawy czy telewizor. Tymczasem książka nie niszczy się tak szybko, chyba że przyczynia się do tego właściciel, wyrywając z niej kartki czy ją paląc”. “Za czasów ostatniej argentyńskiej dyktatury wojskowej ludzie nierzadko palili swoje książki w toaletach i wannach czy zakopywali je w ogródkach. Mając do wyboru książki lub własne życie, stawali się katami”. “Książki (...) szły do nieba zamienione w popiół, który rozwiewał się w powietrzu. Stosunki ludzkości z tymi trwałymi przedmiotami, zdolnymi przekroczyć jeden wiek, dwa, dwadzieścia, pokonać, że tak powiem, piasek czasu, nigdy nie były niewinne”. “Kiedy babcia widziała jak czytam w łóżku, za każdym razem powtarzała mi: +Zostaw to, książki są niebezpieczne+. Przez wiele lat uważałem ją za ignorantkę, ale czas dowiódł rozsądku mojej niemieckiej babki”. “Książka zaczynała rozmiękać w deszczu, rozpłaszczać się na płycie z czarnego marmuru, zsuwać ku powolnej, lecz pogodnej śmierci, jak statek cicho zawijający do portu”. “Często jest mi trudniej pozbyć się jakiejś książki niż zdobyć nową. Nikt nie chce stracić książki. Wolimy zgubić pierścionek, zegarek czy parasol niż książkę, której już nie będziemy czytali, ale która zachowuje, w samym brzmieniu tytułu, jakąś dawną i być może utraconą emocję”. “Nadchodzi chwila, w której tomy przekraczają niewidzialną granicę, jaką się im wyznacza, i dawna duma przeradza się w uciążliwe brzemię, gdyż odtąd przestrzeń zawsze będzie stanowiła problem”. “Nie będzie mógł znów powiedzieć jakiemuś zachwyconemu gościowi: +Nie, nie przeczytałem ich wszystkich. Towarzyszą mi od wielu lat. Mam coś, co na pewno się panu spodoba+. Ale może powiedzieć: +Są nadal moimi przyjaciółmi. Dają mi schronienie. Cień latem. Osłaniają mnie od wiatrów. Książki są moim domem+”.

Zbiór jedenastu młodzieńczych opowiadań kolumbijskiego noblisty z lat 1947-1955, w których Gabriel Garcia Marquez zawarł własne urzeczenie zjawiskiem śmierci człowieka. W jego opowiadaniach zaciera się granica między tym, co rzeczywiste, a tym, co fantastyczne i nieprawdopodobne. Możemy zatem zaliczyć te utwory do nurtu realizmu magicznego, którego zresztą pisarz był jednym z głównych przedstawicieli. Czytając zebrane w zbiorku „Dialog lustra” opowiadania, czytelnik ma wrażenie przebywania w stanie zawieszenia między tlącym się jeszcze życiem i nieubłaganie postępującym procesem umierania. Razem z autorem przeżywamy zatem zjawisko wewnętrznego dochodzenia do śmierci, jej intelektualnego i estetycznego przetrawienia, jako elementu niezbędnego do późniejszego podjęcia przez nas bardziej świadomego życia. Śmierć jest tematem ostatecznym. Nie ma od niej ucieczki, a więc trzeba się z nią w jakiś sposób zmierzyć. Tym też wydają się opowiadania zebrane w recenzowanym, dość krótkim, zbiorze. Marquez prezentuje bogactwo własnej wyobraźni, która ciągle obraca się wokół motywu przemijania. Za każdym razem ukazuje on śmierć z nieco innej, czasami zupełnie zaskakującej dla odbiorcy, perspektywy. Aby myśleć o śmierci w sposób, jaki prezentuje autor opowiadań, trzeba mieć w sobie jakąś iskrę geniuszu, niedostępną dla „zwykłego” człowieka. Śmierć jest bowiem zjawiskiem od którego się ucieka, o którym stara się nie myśleć. Tymczasem Marquez postępuje tutaj odwrotnie - on wręcz obsesyjnie o niej myśli, rozkładając ją na czynniki pierwsze, a swoje obserwacje zawiera w kolejnych opowiadaniach. Stylowo utwory zdradzają mistrzowski warsztat Marqueza, jego autentyczny i wrodzony talent pisarski. Jego język jest niezwykle precyzyjny i wysublimowany, co jest tym bardziej istotne, aby nadać krótkiej formie literackiej odpowiedni klimat. Można też zaobserwować, że w zaprezentowanej w wyborze wczesnej prozie kolumbijskiego noblisty powielają się niektóre figury literackie takie jak lustro, świerszcz, zapachy z ogrodu itp., które pisarz wykorzystuje w kolejnych swoich opowiadaniach. To chyba typowe dla młodych pisarzy, którzy ciągle lubią wracać do sprawdzonych pomysłów i określeń. Jest w tym jakiś zachwyt nad własnym dziełem. Myślę, że nie ma sensu wchodzić tutaj w szczegółową analizę poszczególnych opowiadań, lepiej je po prostu przeczytać. Natomiast mogę zdradzić, że na mnie największe wrażenie zrobił utwór pod tytułem: „Nabo, Murzyn, który kazał czekać na siebie aniołom”. Wydaje mi się, że jest to najbardziej „realne” z zaprezentowanych utworów, gdyż narracja jest tutaj zbliżona do klasycznego opowiadania z zaznaczonym następstwem wydarzeń, a elementy magiczne stanowią tylko jej wzbogacenie i dopełnienie. Chyba właśnie dlatego historia stajennego Nabo, który piętnaście lat czeka na własną śmierć, i niemej dziewczynki, która wegetuje w tym samym domu z powodu swojej niepełnosprawności, ma w sobie tak poruszającą moc, która bez przeszkód trafia do nawet nieobeznanego z realizmem magicznym czytelnika. Naprawdę wspaniałe opowiadanie. Jeśli zatem ktoś nie miał wcześniej do czynienia z twórczością Marqueza, to rozpoczęcie od jego młodzieńczych opowiadań będzie całkiem rozsądnym podejściem. „Dialog lustra” to rzecz do czytania powoli, w skupieniu, rozkoszując się pięknem zastosowanego języka (aż dziw bierze, że w tak młodym wieku sławny Kolumbijczyk pisał tak niezwykle dojrzale!) i jednocześnie przeżywając stan mimo wszystko raczej nieprzyjemnego zawieszenia w obliczu tego, co nieuniknione. A po skończonej lekturze, warte przeczytania ponownie, bo to teksty, do których powinno się wracać, aby odkrywać je ciągle na nowo.