Znikający człowiek. Życie po wypadku. Druga szansa. Dziwny incydent z psem wieczorową porą

Książkę, nie powiem, dobrze się czyta. Jest lekka, brak w niej pogmatwanych wątków i ma prosty język. Jednak co najbardziej mnie w niej razi, to totalna naiwność i niezgodność z biologiczno-medycznymi faktami. Biorąc jednak pod uwagę, że książka miała być bardziej fantastyczna niż oparta na rzeczywistości można to jakoś przeboleć i w miarę wciągnąć się w fabułę. Mało ambitna, ale nie czytało się znowu tak źle. Idealna na odstresowanie.

Clay i Franceska są małżeństwem z rocznym stażem. Młodzi, zakochani i szczęśliwi. Jak każdego dnia Clay wychodzi do pracy. Po powrocie zastaje pusty dom, stłuczony kubek i krew, natomiast Franceski nie ma. Przez 2 lata żadne poszukiwania nie przynosiły skutku, ani policja, ani prywatny detektyw nie znaleźli nawet żadnego tropu, co powodowało, że pierwszym podejrzanym był mąż. Tymczasem po 2 latach Clay wraca do domu i zastaje żonę w łóżku, zachowuje się jakby nic się nie stało. Jest pokłuta igłami, ranna, ma dziwny tatuaż i jak się okazuje nic nie pamięta z ostatnich 2 lat. Brała narkotyki? Uciekła sama? A może ktoś ją uprowadził? Kolejna bardzo fajna książka tej autorki. Polecam.

Można by pomyśleć, że osiedle staruszków jest miejscem, w którym nie dzieje się wiele. Mieszkańcy wiodą sobie spokojne życie na emeryturze, grają w karty i ping-ponga z przyjaciółmi, zajmują się robótkami na drutach i spełnianiem swoich marzeń, na które nie mieli wcześniej czasu. Kto by pomyślał, że może być to dobre tło dla kryminału? Tym razem mamy do czynienia z czymś zupełnie innym niż we wcześniejszych powieściach. Sprawa dotyczy porwania małego chłopca, a dziennikarka Lucy Stone postanawia rozpocząć własne śledztwo i dojść do tego, co stało się z malcem. Kto z was już piekł pierniki? Ja jeszcze nie, ale Pierniczkowe makabreski Joanne Fluke pozwoliły mi poczuć ten smak i aromat, strony są przesycone pierniczkowością i gęsto usiane przepisami, które możemy wypróbować w swojej kuchni. Te wyżej to fragmenty recenzji trzech opowieści zawartych w "Piernikowych makabreskach". Po więcej zapraszam tutaj: https://czytampolecam.blogspot.com/search/label/Piernikowe%20makabreski

Strażnik ... początkowo miałem mieszane odczucia w trakcie i po przeczytaniu ksiażki. Pierwsze zaskoczenie pojawiło sie juz na samym początku, Autor przenosi Nas do 2005 r akcja dzieje sie w Nowym Orleanie mamy doczynienia z wilkołakiem sa wzmianki o Zombi... Ta ksiazka koniec końców wywarła na mnie pozytywne wrażenie i choć jestem juz po przeczytaniu kilku książek z cyklu Pike Cole to zarówno zaraz po przeczytaniu Strażnika jak i po dłuższym czasie czesto zastanawiam sie nad głebsza fabuła tej powieści

Moira Kelly po wielu wątpliwościach zdecydowała się spędzić tegoroczne święto Patryka u swojej rodziny w Bostonie. Będzie miała okazję nakręcić wiele scen do swojego nowego programu, a jednocześnie przedstawić swojej irlandzkiej rodzinie chłopaka. Okazuje się jednak, że w ukochanym Bostonie, dokładnie w tym samym domu, co będzie musiała zamieszkać, znajduje się jej były ukochany - Dan O'Hara, człowiek, którego pragnęła, który ją porzucił, ale jednocześnie sprawia wrażenie, że nie zdążył zapomnieć o tym, co ich łączyło. Mimo sielankowej atmosfery, w mieście zaczynają dziać się złe rzeczy, a wszystko ma wiele wspólnego z kosem, ptakiem, alkoholem, a także symbolem Irlandii. Kto stoi za serią morderstw? Czy ujdzie mu to płazem? Postać Moiry niewątpliwie wzbudza sympatię. Kobieta nie jest kolejną niedojrzałą, niezdecydowaną postacią, jakich wiele we współczesnych powieściach kryminalnych. Moira potrafi walczyć o to, czego pragnie, potrafi wyznaczyć sobie granicę, a następnie znaleźć wartości, dzięki którym spełnia się zawodowo i prywatnie. Zdecydowanie jest to bohaterka, którą darzy się sympatią. Jej przeciwieństwem jest pojawiający się w książce Dan. Ten pełen tajemnic mężczyzna, o niezrozumiałej przeszłości i nieokreślonych pragnieniach nie pozwala na to, aby go polubić. Sama niejednokrotnie przeklinałam jego zachowanie i manie kontrolowania całej sytuacji. Sama fabuła nie jest zaskakują, wręcz przewidywalna. Sama na początku wiedziałam, jak to się wszystko skończy, kto może być tym mordercą. Nowe było tylko to, iż tak naprawdę nie można było odgadnąć, na jaki pomysł wpadnie zabójca. Akcja jest wartka, płynna. Język również mało skomplikowany. Jednocześnie gwarantuje, że kiedy zaczniecie czytać, ta książka was pochłonie.

Niestety, jak na kryminał nie zapada w pamięć. Zgrabnie napisana, ale jednak konkurencja jest lepsza. Brak wciągających osobistych danych o pani detektyw, mało malowniczych opisów pozwalających sobie wyobrazić scenerię. Choć trzeba przyznać, początek był obiecujący.. szkoda.

To się naprawdę dobrze czytało! Autorowi udała się stylizacja pamiętnikarska, a braki w stylu spokojnie da się dzięki temu wytłumaczyć. Oczywiście, sporo w książce naiwności, lecz główny bohater przyciąga prostotą. Łatwo ulec wrażeniu o jego dobroci, czy prawości, ale to taka "mentalność Kalego". Zło rodzi zło - po prostu. Okładka książki - moim zdaniem koszmarna:):):)

Po długiej przerwie powróciłam do autorki, którą zapamiętałam jako interesującą. Był więc to powrót ze wskazaniem na plus. Zasiadałam do książki pełna dobrych oczekiwań i właściwie pewna, że się nie rozczaruję. A co dostałam? I co najważniejsze jaki był mój odbiór? Może po kolei. Sama fabuła okazała się być bardzo ciekawa. Na samym początku poznajemy Madeline Monarch i jej malutką, dopiero co narodzoną córeczkę, Grace. Madeline obawia się o małą, gdyż za sprawą specyficznego daru, który posiada, widzi/przeczuwa grożące jej niebezpieczeństwo. Z czasem dostrzega, że jego źródłem jest brat przyrodni Grace, Griffen. Niestety, nikt nie wierzy w teorie Madeline, ani mąż Pierce, ani teść Adam, ani Dorothy jego siostra. Rodzina Monarch to potęga w dziedzinie jubilerstwa, a swą renomę zawdzięczają niezwykłym projektom, które zawsze są dziełem kobiet z rodu, obdarzonych niezwykłym talentem w tej dziedzinie. Talentu owego nigdy nie dziedziczą chłopcy, tak więc Grace, która jest pierwszym od czasów Dorothy żeńskim potomkiem, jest dla rodziny niezwykle cennym darem. Nic więc dziwnego, że nikt nie chce wierzyć w teorie Madeline, a ona sama zostaje uznana niemalże za wariatkę. Mija kilka koszmarnych lat. Dochodzi wtedy do drastycznego zajścia z udziałem Griffena, a Madeline uświadamia sobie, że jedynym ratunkiem dla Grace jest ucieczka. Autorka przenosi nas w czasie o kilka lat i mamy okazję poznać dwunastoletnią Skye i jej mamę Claire, w których to od razu rozpoznajemy Grace i Madeline. Claire jest wróżbitką w lunaparku Marvela, który podróżuje po całym kraju, a Skye jak się okazuje nie pamięta innego życia, niż to które jest teraz ich udziałem. Zastanawia się dlaczego żyją tak, a nie inaczej, dopytuje o ojca, ale Claire nie może i nie chce udzielić jej prawdziwych odpowiedzi. W lunaparku Skye i Claire poznają Chance'a, siedemnastolatka, który stanie się dla nich podporą, a w pewnym momencie niezbędną pomocą. W wyniku dramatycznych okoliczności Claire jest zmuszona powierzyć mu Skye, jako jedynej zaufanej osobie. Muszą się rozdzielić, ale nawet Claire nie jest w stanie przewidzieć na jak długo. Kolejny skok czasowy, jaki funduje nam pani Spindler, to dorosłość Skye i Chance'a. To finał tej historii. I miejsce na wszystkie rozstrzygnięcia. Nie będę więc pisała o tej części zbyt wiele. Przeszłość oczywiście powróci. Rodzina Monarch znów wkroczy w życie Skye. A Griffen okaże się być dokładnie takim, jakim widziała go Claire. Tyle o fabule. A jak moje wrażenia? Czy początkowy kredyt zaufania ze wskazaniem na plus okazał się znaleźć uzasadnienie. Czy raczej było rozczarowująco? W zasadzie ani tak, ani tak ;) Ogólne czytało się nadzwyczaj lekko. Narracja płynna, żadnych rzucających się w oczy niedorzeczności. Jedyne czego mi, niestety zabrakło, to emocje. W historii tak momentami dramatycznej, nie dało się tego dramatyzmu poczuć. Brakło mi większego skupienia się na postaciach. Miałam wrażenie, że są przedstawieni dość pobieżnie, tak jakby to nie był ich pełny obraz, a zaledwie zarys. A to wielka szkoda, bo potencjał był duży. Nawet Griffen, postać z gruntu zła, nie wywarł na mnie odpowiedniego wrażenia, chociaż momentami miałam odczucie, że to on jest centrum tej historii i to jemu autorka poświęciła najwięcej czasu. W relacji Skye i Chance, mam największy niedosyt. Tam powinno być gęsto od emocji, powinno iskrzyć i wrzeć. Niestety... Na tym polu klapa... I jeszcze przy dwunastoletniej Skye dało się odczuć wyraźnie, że jest małym zadziorem z charakterkiem, ale niestety po wkroczeniu w dorosłość Skye 'zbladła' i zrobiła się nieco nijaka. Najlepiej odebrałam część 'lunaparkową', jako najbardziej dopracowaną, przynajmniej w budowie postaci. Jednak, podkreślam to wyraźnie, nie było źle. Przyjemna lektura na lato, albo zimowy wieczór przy kominku. Fabularnie dużo się dzieje, co przesłania wymienione wyżej braki. Gdyby autorka mocniej dopracowała postaci, myślę, że mogłoby wyjść z tej historii naprawdę coś bardzo dobrego, a tak jest jedynie przyzwoicie.

Polski autor i szkoda,że zapomniany.Mamy to do siebie,że nie doceniamy polskich autorów. W tym przypadku jest podobnie,zachwycamy się książkami zachodnich autorów a tu proszę bardzo znakomita pozycja. Nie będę streszczał książki ale zapewniam,że nikt się na niej nie zawiedzie.

Były żołnierz piechoty morskiej, absolwent Uniwersytetu Harvard'a - Nick Neumann porzuca swoją narzeczoną oraz karierę na Wall Street i przybywa do Zurychu, aby podjąć pracę w jednym z tamtejszych banków. Wybór jest nieprzypadkowy, bowiem dla tejże instytucji pracował jego ojciec, który przed laty został zamordowany, a sprawcy nigdy nie schwytano. Wydana w 1998 roku Numbered Account to debiut - urodzonego w Japonii - amerykańskiego pisarza Christopher'a Reich'a. W swojej powieści autor nakreślił misterną intrygę rozgrywającą się w - zamkniętym - świecie międzynarodowej ekonomii. Czytelnik wraz z głównym bohaterem przekracza próg banku, zagłębia się w labirynt długich korytarzy i mozolnie rozwiązuje sprawę: pozornie nie do ruszenia. Powieść Christopher'a Reich'a porusza kwestię dobrze znaną z życia. Nie chodzi tu tylko o dramat głównego bohatera i prowadzone przez niego "osobiste" śledztwo. Nick stoi, bowiem tylko na wierzchołku góry lodowej i coraz śmielej pochyla się nad czarną taflą próbując zajrzeć w mroczną otchłań, skrywającą prawdziwe oblicze świata, w którym się znalazł. Despotyczni zwierzchnicy, walczący o stołki współpracownicy, a także szemrani klienci, stanowią istny wachlarz potworów w szytych na miarę, drogich garniturach, dla których ludzkie życie jest jedynie kolejną transakcją. Christopher Reich umiejętnie waży finezyjne opisy z bezpretensjonalnymi dialogami, konsekwentnie poruszając wyobraźnię w bardzo realistyczny sposób. Udało mu się stworzyć mroźny - aż po wypieki na twarzy - obraz ponurego Zurychu. Interesujące retrospekcje natomiast przybliżają nie tylko głównego bohatera, ale także odsłaniają kulisy działań amerykańskiego wywiadu. Autor wykreował również ciekawy - zapadający w pamięć - czarny charakter. Niestety "Konto Numerowane" nie jest wolne od wad: doświadczony przez los, posiadający dyplom elitarnej uczelni, dobiegający ledwie trzydziestki porucznik Neumann - posiada tak bogaty życiorys, że śmiało można by napisać na jego podstawie grubą biografię. O ile można jeszcze wytłumaczyć - trudnym dzieciństwem i młodym wiekiem - jego "nadludzką" determinację, o tyle nie które "pomagające mu" sploty wydarzeń już nadwyrężają cierpliwość. Powieść miejscami zamienia się w wykład z bankowości prowadzony przez Christopher'a Reich'a, co dla niektórych - nastawionych na wartką akcję - czytelników może być wspomnieniem nużących zajęć na studiach. Zakończenie poprawnie wiąże wszystkie wątki, ale mimo iż akcja toczy się w Europie, to przypomina bardziej finał jednej z hollywoodzkich produkcji szpiegowskich. Konto Numerowane ma w sobie coś - oczywiście z zachowaniem stosownych proporcji - z powieści "Firma" John'a Grisham'a, a także pierwszych dzieł Dan'a Brown'a. Nie jest to jednak, ani jedno, ani drugie... To świat widziany oczami Christopher'a Reich'a.

CIĘCIE! 7,5 The Skin Gods - to dość enigmatyczny tytuł, bardziej odzwierciedla fabułę rodzime tłumaczenie: Reżyser Śmierci. Powieść z 2006 roku napisał Richard Montanari, przedstawiciel z rodzaju pisarzy-dziennikarzy (podobnie jak mistrzowie gatunku: Thomas Harris, Stieg Larsson, Simon Beckett itd.). + "Reżyser śmierci" to kontynuacja cyklu (zapoczątkowanego przez "Różańcowe dziewczęta"), w którym pojawia się para detektywów z policyjnego wydziału zabójstw w Philadelphi (stan Pensylwania). Autor znakomicie buduje klimat (drobiazgowo opisując miasto Rocky'ego Balboa), tworzy oryginalne postacie (detektyw Jessica Balzano to przechodząca kryzys małżeński matka oraz zawodowa bokserka, a jej partner detektyw Kevin Byrne to gliniarz starej daty, potrafiący na własny sposób interpretować prawo) i ma ciekawy pomysł (zbrodnie zainspirowane kultowymi filmami). - Powieść do złudzenia przypomina hollywoodzką produkcję, która zaczyna się od mocnego uderzenia, dalej akcja pędzi w szaleńczym tempie, a potem... trzeba to jakoś zakończyć. Fabuła "Reżysera śmierci" mniej więcej w połowie traci spójność - pojawia się tak wiele postaci i punktów widzenia, jakby autor nie potrafił się zdecydować czyimi oczami przedstawić następne zdarzenia i które poruszyć wątki (np. detektyw Byrne posiada dar jasnowidzenia, ale ta zdolność zamiast pomagać mu w rozwiązaniu śledztwa, tylko dodaje dramaturgii). Finalizacja też niestety pozostawia wiele do życzenia, sprawiając wrażenie napisanej "na siłę". = "Reżyser śmierci" na pewno spodoba się wielbicielom kina (autor przygotował się do tematu, jak aktor do roli) i czytelnikom lubiącym szybkie tempo akcji. Gdyby jeszcze fabuła nie była tak wielowątkowa, to można by odnieść wrażenie, że oto wpadł w ręce thriller, który naprawdę robi różnicę na tle pozostałych. A teraz ciekawostka: Zabójca z powieści czerpie inspiracje z różnych kultowych filmów, jednym z nich jest "Psychoza", ale to w pierwszej kolejności powieść z 1959 roku napisana przez Roberta Blocha (amerykański twórca kryminałów, horrorów i fantastyki), która doczekała się dwóch ekranizacji. Zaledwie rok później Alfred Hitchcock stworzył na jej podstawie ponadczasowe, kinowe arcydzieło, a w 1999 roku Gus Van Sant postanowił "odświeżyć" temat nakręcając remake... za co zgarnął dwie Złote Maliny w kategoriach: najgorszy reżyser i najgorszy remake lub sequel.

Bardzo dobra. Zaskakująca i obfitująca w wiele zaskakujących zwrotów akcji. Autor wspaniale stworzył klimat napięcia i niepewności. Co chwilę wychodzą na jaw nowe fakty, które zmieniają obraz sytuacji w której znajduje się Lauren. Książka bardziej emocjonująca niż nie jeden film.

Po przeczytaniu „Pamiętaj” byłam pewna, że Sharon Sala nie ma do zaoferowania nic interesującego. Zresztą pewnie sami wiecie, jak to jest, kiedy sięgacie po kolejną książkę jakiegoś autora i znowu nie jesteście usatysfakcjonowani lekturą. Jestem więc bardzo, bardzo zadowolona, że w moje ręce na sam koniec przygody z tą autorką trafił „Grom”. Nie spodziewałam się fajerwerków, a tymczasem okazało się, że jest to naprawdę ciekawa i wciągająca lektura! Dwadzieścia lat temu siedem małych dziewczynek brało udział w tajemniczych, dodatkowych zajęciach. Teraz sześć z nich już nie żyje. Każda przed śmiercią odebrała tajemniczy telefon, a potem popełniła samobójstwo. Agent FBI postanawia uratować ostatnią żyjącą dziewczynę, która może być kluczem do rozwiązania niezwykle trudnej zagadki. Rusza więc w niebezpieczną podróż w poszukiwaniu Ginny, która sama próbuje uratować się przed przeszłością. Co przez tyle lat skrywały szkolne mury? Dlaczego samobójstwo popełniły szczęśliwe młode kobiety? Polecam tę książkę przede wszystkim miłośnikom kryminału, choć nie obędzie się bez wątków miłosnych. Całość ma jednak odpowiednie, według mnie, proporcje, więc nie będziemy znudzeni ani zniesmaczeni. Fabuła bardzo mnie zaciekawiła. Związana jest z hipnozą, a właściwie leczeniem poprzez hipnozę. Ten wątek jest bardziej poboczny, ale jak pewnie się już domyślacie- kluczowy, jeśli chodzi o finał tej historii. Nie dajcie się jednak zwieść, bo to, co okazało się dla mnie oczywiste, na koniec naprawdę mnie zaskoczyło. Uważam, że książka, która potrafi czytelnika zaskoczyć, wprowadzić w stan rozmyślań i wątpliwości, to naprawdę dobra książka i należy po nią sięgnąć. Bohaterów da się lubić. Nie wzbudzają jednak żadnych większych emocji. Całość zasługuje jednak na porządną czwórkę z plusem. Patrząc na wcześniejszą twórczość tej autorki ta książka to prawdziwy fenomen.

Kiedy zaczynałam „Czarnego konia” wydawało mi się, że jest to najsłabsza powieść Hoag. Początek był mało wciągający, dość opornie szła mi lektura. Nie mogłam polubić, czy może przyzwyczaić się do głównej bohaterki. Ale po kilkudziesięciu stronach zmieniłam całkowicie zdanie, kiedy przepadłam i zostałam wchłonięta w treść książki. Bo „Czarny koń” porywa, pochłania, nie pozawala się odłożyć, nie pozwala o sobie zapomnieć. Mogę tylko żałować, że to już koniec. Treść interesująca, intrygująca, fascynująca. Zakończenie i wszystkie wyjaśnienia inne, niż można się spodziewać. Bohaterowie bardzo zróżnicowani, ciekawi, barwni i żywi, pełni wad, a przez to realni. Ale byli i tacy, których da się polubić. Dla mnie, jako miłośniczki, kryminału/ thrillera ta pisarka podjeżdża właśnie do szczytowych miejsc na liście ulubionych autorów (no dobra, już od jakiegoś czasu tam jest).

Cztery różne, ale ciekawe historie. Wszystkie mają "to coś" co powoduje, że się czyta bez zastanawiania kiedy koniec :-) Każdy znajdzie tu coś dla siebie - od delikatnego thrillera psychologicznego, poprzez historie obyczajowe z elementem miłosnym, kończąc na kryminale. Przegląd Reader's Digest udany 😉👍 polecam!

„Nie opuszczę Cię aż do śmierci ” - Kate White Książka trafiła do mnie zupełnie przypadkiem, po prostu poszłam do Empiku z zamiarem zakupu czegoś do przeczytania, korzystając z okazji, iż była promocja i wiele książek było -50%, zdecydowałam się na właśnie tą książkę, ponieważ spodobała mi się okładka i tytuł (wiem, dziwne kryterium wyboru książki). Autorka przedstawia nam po raz kolejny Bailey Weggins, która jest głównym bohaterem tej książki. Pracuje jako dziennikarka w „Gloss”, zajmuje się tam artykułami kryminalnymi. Pewnego zimowego wieczoru do Bailey dzwoni jej koleżanka Ashley, jedna z wielu druhen na ślubie Peyton. Okazuje się, że dwie druhny zginęły, Ashley wątpi w to, że były to przypadkowe zgony. Prosi Bailey o pomoc w rozwiązaniu tej sprawy. Bailey zaczyna prowadzić swoje własne śledztwo. Momentem zwrotnym w książce jest nieoczekiwana śmierć Ashley. Do Bailey dochodzi w tedy to, w jakim niebezpieczeństwie się znajduje. Moje odczucia dotyczące tej książki są różne. Na pewno nie jest to książka z półki „mądrych i wartościowych”, a raczej na popołudnie z herbatą, kawą, czy ciasteczkiem. Bardzo wciąga, fabuła jest dynamiczna, aż chce się czytać, ważne jest też to, że strasznie szybko się ją czyta. Bardzo byłam ciekawa jak się zakończy. Kto okaże się zabójcą, a może w ogóle go nie ma, może wszystkie zgony to po prostu tylko zbieg okoliczności ? Serdecznie polecam przeczytać tą książkę, jeśli lubicie takie z lekkim dreszczykiem emocji. Ostatnio mi się takie spodobały (:

Zalewają mnie, prawie wskakują mi na kark w księgarniach te wszystkie, thrillery, kryminały spod znaku pały. Głównie z zagranicy, ale jest też kilku polskich szmirowatych. Oczywiście nie twierdzę, że wszystkie są do niczego, ale zbyt wielu uwierzyło, że najlepszym i najprostszym pomysłem na samorealizację jest napisanie powieści z dreszczykiem. Królewna jest w tym wszystkim po prostu zjawiskiem, pod każdym względem. Polot, lekkie, ale nie infantylne pióro, jednocześnie erudycja Seippa, niebanalna fabuła z elementami magii. Wszystko w takim wydaniu, że nie razi, a bawi, cieszy. Jest też trochę śmiałego, ale nie tandetnego seksu. W sumie klasa, ekstraklasa.

Przeczytałam 3 z 4 utworów: "P ja potrzask" - czyta się dobrze, bohaterka alfabetu zbrodni jak zwykle nie zawiodła, aczkolwiek miałam problem kto zabił i musiałam się kilka kartek cofnąć (chyba się rozkojarzyłam przy końcu :) ) "Śmiertelny sen" - wciąga od pierwszej strony i trzyma w napięciu do końca. "Świetliste lato" - lekka, łatwa i przyjemna, oczywiście z happy endem :)

No więc mamy bohatera, który się zmienia pod wpływam zlecenia, które jest niesamowite i wybiega bardzo w wyobrażeniu o bohaterze książki, ale to bardzo fajnie. Do tego opis dżungli, której w takiej formie prawdopodobnie nigdy nie poznam i żaden kanał przyrodniczy nie byłby w stanie tego tak pokazać... Polecam :)))

Czasami dobrze jest sięgnąć po książkę, która nie wymaga od nas wielkiego wysiłku intelektualnego. Po prostu nie każe nam rozpatrywać czy to ma sens czy nie, czy tak a nie przypadkiem inaczej powinno być? Po prostu wziąć ją do ręki i oderwać od smutków dnia codziennego. Taki miałam zamiar, i byłam święcie przekonana, że po takową sięgam. Zważywszy, że na okładce napisane było "komedia romantyczna". Jak wielkie było moje zdziwienie. Przeciętna, zupełnie niczym nie przykuwająca uwagi okładka. Dodajmy do tego fakt, że kupiłam ją po przecenie na mało ciekawym stoisku, a datę premiery miała kilka lat temu. Po wyglądzie zewnętrznym nie spodziewałam się rewelacji. A tu takie zaskoczenie. Od samego początku, po sam koniec jest ciekawie napisana. Fabuła bardzo mnie urzekła. Podobało mi się połączenie dwóch różnych epok w pakiecie z magią i duchami. To jest mieszanka naprawdę intrygująca. Ale wracajmy do treści. Młoda Audrey pewnego dnia kupuje obraz do swojego domu- firmy z wizerunkiem przystojnego żeglarza. Niespodziewanie tej samej nocy Audrey ma bardzo ciekawy sens z owym modelem, a jeszcze bardziej zaskakujący okazuje się poranek gdy jej sen staje się rzeczywistością. Żeglarz chcąc uratować dusze swojego któregoś z rzędu prawnuka, wraca z zaświatów do swego mieszkania, zamieszkanego teraz przez Audrey. Tam nawiedza ją dniami i nocami, by ta zgodziła się mu pomóc. Oczywiście nasza główna bohaterka początkowo jest przerażona, ale postanawia uwierzyć i pomóc nieszczęśnikowi. Odwiedza owego prawnuka, który początkowo jest jeszcze bardziej sceptyczny niż ona była. Gdy jednak sprawdza się wszystko co przewidziała mu Audrey, włącznie z utratą duszy, nie ma innego wyjścia i musi uwierzyć. Początkowa antypatia między nimi przeradza się w ogromny pociąg fizyczny. Uczucia niestety komplikuje sama Audrey, która od czterech lat jako wdowa po mężu, żyje nadal w przekonaniu, że jeżeli pozwoli sobie na uczucia, to będzie oznaką, że zdradza męża. Nasz bohater się jednak nie poddaje i postanawia rozbudzić w niej emocje. Ciekawym aspektem poruszanym w tej książce jest właśnie zagadnienie życia i śmierci. Czy przypadkiem nie zadajecie sobie pytania co jest po drugiej stronie? Czy rzeczywiście jeżeli osoba którą zmarła za życia bardzo nas kochała, to po śmierci przychodzi i sprawdza czy nam się dobrze wiedzie i czy sobie radzimy? Wiele jest w tej książce takich przemyśleń, a dorzućmy do tego lekkie pióro, i otrzymamy ciekawą lekturę na zimowe wieczory. Polecam, gdyż warto naprawdę przeczytać, ale kieruje ją najbardziej do osób które już coś w swoim życiu straciły wartościowego, by z optymizmem popatrzyły w przyszłość i nie zamykały przed sobą drzwi do swego życia i serca. http://polecanekobietom.blogspot.com/2012/12/elizabeth-bevarly-duchem-i-ciaem.html