Zła

Po pierwsze ta książka nie jest dla każdego. Według mnie jest to typowy thriller psychologiczny, a więc powieść, gdzie akcja rozgrywa się na poziomie psychiki. Nikt tu nikogo nie goni z nożem, nie wyskakuje nagle z lasu i nie ma na koniec niespodziewanych nowych dramatów. Ta książka raczej odkrywa pewien sekret. Dla mnie prywatnie jest w niej wspaniały klimat, miejscami wręcz nieco oniryczny. Podobały mi się wszelkie opisy przyrody i subtelny sposób zarysowania charakterów poszczególnych postaci. Można powiedzieć, że to powieść to swoiste studium toksycznej osobowości, która ujawnia się bardzo długo i która długo dostaje przyzwolenie na swoje męczące zachowania. Np. jedna z postaci żeruje na litości, życzliwości i takcie innej osoby, ale rozumiemy, to dopiero po długim czasie, podobnie jak nasz bohater/bohaterka. Jedyne co mi się nie podobało, to zbyt "techniczne" opisy seksu, które były deczko niesmaczne. Reszta wspaniała! PS. Najlepsze, że niewiele brakowało, a odłożyłabym tę książkę, bo początkowo bardzo nie podobał mi się język autorki.

Książka Kathleen Barber to intrygujący thriller psychologiczny, który uderza w bardzo czuły punkt współczesności: naszą obsesję na punkcie gatunku true crime. Autorka stawia brutalne pytanie, co czują ofiary, gdy ich największy koszmar staje się rozrywką do porannej kawy dla milionów słuchaczy? Motyw podcastu, to silny punkt książki. Wstawki z transkrypcji odcinków Poppy Parnell oraz komentarze internautów świetnie oddają to, jak łatwo ferujemy wyroki w sieci, nie znając pełnego obrazu sytuacji. Dynamika między Josie a jej siostrą bliźniaczką, Lanie, jest duszna i skomplikowana. Autorka dobrze pokazuje, że trauma nie łączy ludzi automatycznie, czasem buduje między nimi mur nie do przebicia. Choć, fabuła bywa przewidywalna, Barber nadrabia to stylem. Krótkie rozdziały i narastające napięcie sprawiają, że przez książkę dosłownie się płynie. Mimo świetnego pomysłu, doświadczony czytelnik thrillerów może dość szybko wytypować "kto i dlaczego". Niektóre zwroty akcji opierają się na klasycznych schematach, które widzieliśmy już wielokrotnie. Jednak, paradoksalnie, ta przewidywalność nie odbiera frajdy z lektury, bardziej skupiamy się tu na emocjonalnym rozpadzie Josie niż na samym "kryminalnym" rozwiązaniu zagadki. To idealna lektura na dwa wieczory. Jeśli lubisz historie o mrocznych sekretach rodzinnych i wpływie mediów na nasze życie, będziesz się dobrze bawić, nawet jeśli finał Cię nie zszokuje.

Verity i Mike założyli, że ich związek będzie niekonwencjonalny, zaś oni sami będą prowadzić między sobą grę. Pewnego dnia jednak ich relacja się kończy. Mike dowiaduje się, że jego kochanka bierze ślub z Agnusem. Owładnięty obsesją mężczyzna postanawia się zemścić i za wszelką cenę odzyskać Verity. "Okrutne pragnienie" jest to thriller psychologiczny o niebezpiecznym związku oraz głęboko skrywanych namiętnościach. Czytało mi się go z zaciekawieniem, co będzie dalej. Ponadto książka ta posiada zaskakujące, ale i otwarte zakończenie. Z drugiej strony jednak są znacznie ciekawsze i bardziej trzymające powieści z tego gatunku.

W małym amerykańskim miasteczku ma miejsce wypadek samochodowy w którym giną trzy dziewczęta, lubiane i popularne w swojej szkole. Wraz z wypadkiem życie ich rodzin i innych osób w miasteczku nagle jakby przystaje. A niektórzy okazują się inni niż możnaby wcześniej sądzić. Pomimo iż narracja prowadzona jest na zmianę z punktu widzenia kilku osób książkę czyta się naprawdę dobrze. Ciekawie zbudowane postaci wale nie są tak schematyczne jak możnaby w pierwszej chwili sądzić. Zaczynałam czytać kompletnie bez przekonania, a ani się obejrzałam i się skończyło.

Sięgając po kryminał Damiana Jackowiaka miałam duże oczekiwania wobec tej książki, która nie tylko je spełniła ale i znacznie przerosła. Czytając opis Writera myślałam, że wiem czego się spodziewać. Myślałam, że książka nie zaskoczy mnie niczym a jedynie przestawi mi mrożącą krew w żyłach historię seryjnego mordercy. Jednak ku mojemu zaskoczeniu i wielkiej radości kryminał okazał się pełen zwrotów akcji i nieprzewidywalny aż do samego końca. Nie sposób było przewidzieć zakończenie choć na początku wydawało się oczywiste. Autor skutecznie przykuł moją uwagę trzymającą w napięciu fabułą, od której nie mogłam się oderwać. Urzekła mnie również złożona osobowość postaci a zwłaszcza głównego bohatera. Pisarz Marcin Brodzirz, jest na początku osobą niewinną i można powiedzieć dobrą, która chce wykorzystać historię seryjnego mordercy, aby odbić się od dna i odzyskać utraconą sławę. Dlatego bardzo podoba mi się toczący w jego wnętrzu konflikt wykreowany na wzór psychomachii. Z fascynacją obserwowałam zmagania pisarza z samym sobą, który walczy z tą częścią siebie, która odczuwa ekscytację na myśl odebrania ludzkiego życia. Równie zaskakująca była postać profesora Adama Ferty, psychopaty i seryjnego mordercy, który już od początku wydaje się być oczywistym czarnym charakterem. Jednak wraz z rozwojem fabuły, mój sposób postrzegania tej postaci zaczyna się zmieniać. Nie na tyle aby nazwać profesora Adama Fertę niewinnym ale na tyle, żeby zastanawiać się czy to na pewno on zasługuje na tytuł czarnego charakteru w tej powieści. The Writer jest książką pod wieloma względami wyjątkową. Zaskakująca, nieprzewidywalna ze świetnymi wykreowanymi bohaterami. Ale co najważniejsze książka pochłonęła mnie i oczarowała, sprawiając że przeczytałam ją jednym tchem. Dlatego polecam ją wszystkim, którzy mają ochotę przeżyć interesującą przygodę kryminalną.

"Nie wszystkie kobiety są bite. Mogą być inteligentne, niezależne oraz zdolne do podejmowania decyzji. Mogą żyć w tym świecie bez mężczyzn. Oczywiście nie wierzyłam, że mogłabym być taką kobietą. Nigdy nie zaczęłam w to wierzyć ......" Maisey Addington, główna bohaterka książki dowiaduje się, że jej mama jest w śpiączce. Pakuje się i razem z 12-letnią córką Elle wraca do rodzinnego domu. Kiedy jej matka umiera lekarze odkrywają u niej liczne zrośnięcia kości żeber, obojczyka i kości policzkowych. Jej ojciec może zostać oskarżony o zaniedbania wobec chorej żony. Na jego niekorzyść działa też zniszczenie wszystkich dokumentów, w których mogła się znajdować ostatnia wola kobiety. Powrót Maisey do domu powoduje, że otwierają się dawno zabliźnione w jej sercu rany. Maisey nie miała łatwego życia. Nigdy nie była w stanie spełnić oczekiwań swojej matki, a teraz jako samotna matka zmaga się z pracą i opieką nad córką. Jednak Elle jest najlepszym co ją w życiu spotkało i ma z nią bardzo dobre relacje. Na światło dzienne wychodzą sekrety, które jej matka przez tyle lat trzymała w tajemnicy. Dlaczego nie mogła ich zdradzić córce? Teraz Maisey już nic nie może zmienić. Musi zmierzyć się ze wszystkim sama. Poznanie trudnej prawdy powoduje, że kobieta podejmuje walkę. Ale walczy nie tylko o oczyszczenie z zarzutów swojego ojca, walczy też o swoją córkę z jej ojcem i o kogoś jeszcze ..... o kim nie miała pojęcia, że istnieje. We wszystkim pomaga jej przystojny strażak Tony, kolega z dzieciństwa. Ale on też skrywa w sercu okropną tajemnicę i uważa, że przez nią nigdy nie będą mogli być razem. Powieść przeplatana jest zapiskami z pamiętnika Leah, matki Maisy. Dzięki temu dowiadujemy się co spowodowało, że podjęła tak dramatyczną w skutki decyzję. Jaką ? Tego dowiecie się po przeczytaniu książki. "Powiedz mi to szeptem" to książka o skomplikowanych relacjach rodzinnych i trudnych wyborach. Pełno w niej zagadek, kłamstw i sekretów, a autorka świetnie buduje napięcie. Porusza bardzo trudne tematy uzależnień, przemocy psychicznej i fizycznej w rodzinie. Momentami trudna i przygnębiająca, ale daje też nadzieję na lepsze jutro. "Miłość i przebaczenie mają ogromną siłę".

Podszedłem do tej książki bez większego przekonania. Jednak akcja zawiązała się w niej tak szybko, że właściwie nie mogłem się oderwać. Niektórzy mogą stwierdzić, że jest powierzchowna, chwilami przewidywalna. Dla mnie to akurat zaleta; lubię różnorodność w książkach, o które sięgam. Polecam każdemu fanowi dobrego thrillera.

❗TW: śmierć, sam*bójstwo, za*ójstwo, sceny erotyczne (bez szczegółów), manipulowanie Jeśli ktoś śledzi moje recenzje od dłuższego czasu, wie, że uwielbiam motyw z wieloma ludźmi, którzy giną jedno po drugim. I to były moje przewidywania odnośnie tej książki, ale okazało się, że fabuła wyglądała zupełnie inaczej, bo ludzie nie ginęli, a znikali po otrzymaniu kartki urodzinowej. Czy to źle? Nie, bo książka mimo wszystko była całkiem dobra. Przeplatały się tu dwie osie czasowe: pierwsza z teraźniejszego śledztwa, druga, z przeszłości, dotyczyła nastoletniej psychopatki, która trafiła do aresztu po zaatakowaniu nauczyciela... ołówkiem. Doceniam oryginalność, w końcu nie był to typowy nóż. Niestety z jakiegoś nieznanego mi powodu (moje rozkojarzenie? sposób pisania?) nie bardzo ogarniałam, co działo się w środku, w trakcie śledztwa. Miałam wrażenie, że niektóre fakty pojawiały się znikąd. (*Przykład w części spojlerowej na dole). Ale gdy mój mózg powrócił już do stanu przytomności, czytanie o tym, jak twórca gry pogrywa ze śledczymi, manipulując nimi, jak walczyli z czasem, było naprawdę intrygujące i przyjemne. To i plot twist pod koniec to były elementy, które najbardziej mi się spodobały. I choć mnie ten zwrot akcji zszokował, domyślam się, że niektórzy będą w stanie go przewidzieć - żeby nie było, że nie ostrzegałam. ❗SPOJLER❗ *Nadal nie potrafię dojść do tego, jak śledczy stwierdzili, że gra prowadzona jest przez psychopatów? Po czym wywnioskowali, że każda z tych osób jest chora psychicznie?

Książka w pewnym stopniu skojarzyła mi się z postacią Slender Mana czy też podobnych, które występują w legendach miejskich. Sądziłem jednak, że wątek ten będzie nieco bardziej rozbudowany. Nie mniej cała fabuła jest całkiem niezła i wciągająca. Stopniowo można domyślić się pewnych rzeczy, jednak zakończenie mnie zaskoczyło nieco. Wątek Amber po pewnym czasie nieco mnie zmęczył. Nie mniej było w nim coś, co napędza niektórych dziennikarzy z prawdziwego życia do działania, czasem wbrew etyce czy nawet prawu.

Książki autorki poznałam czytając serię Sekta z Wyspy Mgieł,jeżeli lubicie ten motyw w książkach to gorąco polecam. Podobno trwaja prace nad serialem na ich podstawie. Autorka po 25 latach wyrwała się z rąk sekty więc wie o czym pisze 😔 Biała krypta skusiła mnie tym właśnie tematem ale ta historia jest inna. Dwie siostry bliźniaczki opuszczone w wieku 15 lat przez rodziców,którzy wstąpili do sekty. Pod opieką cioci weszły w dorosłe życie. Jedna jest spokojną grzeczną studentką to Danielle a druga idzie w życiu pod prąd jakby dla zasady taka jest Alex. I wtedy jedna z nich znika a druga popada w chwilowe załamanie nerwowe. Mało w tej historii tego co dzieje się z Dani za to za dużo tego co porabia Alex 🙈 Strony w których szuka siostry są ciekawe ale te związane z pracą w większości żenujące 🙄 Myślę,że historia nie straciła by za wiele gdyby pominięto w niej sceny rodem z Greya 🙈 Interesujące były dla mnie momenty kiedy bliźniaczki współodczuwały swoją obecność. Zawsze fascynowały mnie to połączenie w różnych sferach,jedność. Pomimo niechlubnych zachowań Alex polecam książkę do przeczytania 👌😉 i gorąco polecam serię Sekta z Wyspy Mgieł 🤗 Na świecie istnieje tysiące jeśli nie miliony różnych sekt bądźcie uważni 🧐

Z początku nie byłam za bardzo przekonana do takiej formy narracji. Gubiłam się też w tytułach książek czy piosenek, imion i nazwisk autorów, piosenkarzy czy aktorów... Nie oglądam zbyt wiele filmów ani seriali. Nigdy nie ciągnęło mnie do tej formy poznawania fabuły. Z tego powodu czułam się zagubiona i po części nawet zniechęcona. Ale im dalej w las tym było lepiej. Okazało się, że forma narracji z pierwszej osoby głównego bohatera, który jest psychopatą z potrzebą kochania kogoś i bycia kochanym jest genialny w swojej prostej konstrukcji. Mamy całkiem nieprzefiltrowane myśli pełne wulgarności, erotyczności, cynizmu, obsesji i nienawiści. I przyznam, że właśnie to sprawiło, że Joe był bohaterem, którego myśli chciałam dalej czytać. Joe to trzydziestoparoletni mężczyzna, który zupełnie inaczej rozumie miłość. To jest dla niego równoznaczne z obsesją, tak silną, że jest w stanie wybielić każdą złą cechę wybranki. Jest absolutnym romantykiem i wszystko planuje. Ma wizję tego, jak i kiedy pójdą do łóżka, co powie wybranka i co będą robić po tym. Dla niego nie ma opcji, że to się nie może udać. Przez to zakończenie było do bólu przewidywalne. Wcale mnie to nie zaskoczyło, zdziwiłam się bardziej, że niektóre rzeczy wydarzyły się tak późno. Tak samo, niektóre sceny były całkiem niepotrzebne. No na przykład Curtis i jazda do Peach. Czy jego stan coś wniósł do tej historii? No nie. Zostawił po sobie masę śladów i nic absolutnie z tego nie wyniknęło. W pewnym momencie nawet zaczęłam odczuwać sympatię do Joe'a. I wiem czemu. Tam żadnej innej postaci nie dało się polubić. Beck była dla mnie nie do zniesienia. Peach, miałam ochotę ją sama zrzucić ze skały. Psychoterapeuta, powinien dostać w ryj. Koleżanki Beck... No po prostu przykre to jest. Minty była jedyna do zniesienia. To po części wina tego, że poznajemy wszystkich z perspektywy Joe. I właśnie dlatego tak łatwo przyszło mi sympatyzować z głównym bohaterem, choć jest najbardziej popieprzoną postacią w tej historii. Z powodu tego wulgarnego, zboczonego języka ("twoja słodka, waniliowa cip*czka"),cynizmu ("A co z moimi świętami Beck?") i absurdalności uchodzenia mu na sucho (Cały mezalians z Peach) nie mogę potraktować tej książki na poważnie. Dla mnie to nie jest thriller psychologiczny, kryminał czy nawet erotyk. To jest thriller-erotyk-komedia. To jest parodia. Cynizm, język i odrealniona fabuła sprawiła, że to jest parodia. Mimo tego ciekawą i przyjemną przygodą było siedzieć w głowie Joe'owi i śledzić jego zabieganie o Beck. Ta dziewczyna na to nie zasługiwała, choćby z powodu takiej, że była jego ofiarą i była szmatą. Swoją drogą gość jest niesamowicie cierpliwy. To aż przerażające i naiwne. Podsumowując. To była bardzo ciekawa przygoda. Chciałabym jeszcze raz wejść do głowy Joe. Nie dlatego aby śledzić jego przygody, ale jego myśli. Bo gdyby nie ten zabieg narracyjny, ta książka byłaby beznadziejna...

"Skradzione dziecko" Sanjida Kay. "Skradzione dziecko" Sanjidy Kay, to thriller psychologiczny, który opowiada o porwaniu Evie, adoptowanej córki Zoe i Olliego Morleyów. Zoe miała problemy z utrzymaniem ciąży, każda kolejna kończyła się niepowodzeniem. W końcu zdecydowali się adoptować dziecko, którego matka, narkomanka, zrzekła się jeszcze będąc w ciąży. Dziecko zostało przekazane Zoe i Ollie tuż po narodzinach. Po pięciu latach od adopcji, Zoe i Ollie doczekali się własnego dziecka, Bena, ale nie zmieniło to absolutnie ich miłości do Evie. Jednak do życia siedmioletniej Evie wkracza osoba, która podrzuca jej różne prezenty, liściki, kartki, w których przedstawia siebie, jako jej biologiczny tata. Niepokoi to, zwłaszcza Zoe, która powiadamia policję. Pewnego dnia Evie znika. Rozpoczyna się wyścig z czasem, aby Evie szybko odnaleźć, ponieważ tak naprawdę nie wiadomo, kto ją porwał i czy dziewczynka nadal żyje. Historie porwań są częstym tematem poruszanym przez autorów thrillerów i kryminałów. I mimo to często są one chętnie czytane. Ta również ma swój indywidualny sznyt. I dzięki temu czyta się tę książkę z wypiekami na twarzy. Razem z Zoe i jej psem wędrujemy po rozległych słonecznych lub pochmurnych wrzosowiskach, razem z policją i wolontariuszami zagłębiamy się w zamglone przestrzenie tych terenów. Opisy wrzosowisk są w tej książce tak sugestywne, że mamy wrażenie, że jesteśmy tam razem z bohaterami książki. I fabuła też jest wciągająca.

Nie uważam, że książka jest aż tak zła, jak ocenia ją większość czytelników. Owszem, jest trochę irracjonalna, ale to beletrystyka, więc nie możemy oczekiwać, że wszystko będzie mega realistyczne. W sumie ,, Papierowe duchy '' spełniają założenia trillera: jest domniemany seryjny zabójca, kilka zaginionych dziewczyn, których ciał nie odnaleziono, prywatne śledztwo siostry jednej z ofiar , pełne zagadek i hipotez bez pokrycia. Może nie trzyma w napięciu tak jak inne książki z tego gatunku, ale ma coś w sobie. Według mnie można przeczytać.

Momentami przeszkadzało mi strasznie rozwleczone opowiadanie historii głównej bohaterki. Ale jak przejdzie się przez to, to intryga staje się nawet pasjonujaca. Podobało mi się, że wątki romantyczne nie były niepotrzebnie rozwleczone, co się zdarza w książkach tego typu w ostatnim czasie. To w końcu ma być kryminał /thriller. Ogólnie polecam na jakiś spokojny weekend - szybko się czyta.

Czy jesteśmy w stanie w 100 procentach poznać naszą drugą połówkę?? Czy możemy jej bezgranicznie ufać?? Po części odpowiedzi na te pytania daje nam ta książka. Pokazuje kim jest jest osobowość narcystyczna. Jak krok po kroku odcina nas od pracy, bliskich. Pytanie do czego jeszcze jest zdolny. Główny bohater wydawałoby się ma wszystko piękną żonę, dom, dzieci, dobrze płatną pracę, ale to tylko pozór. W rzeczywistości wszystko wygląda inaczej, a jego idealny świat wali się minuta po minucie . Świetny obraz toksycznego narcyza. Polecam.

Książka rozpoczyna się w miarę ciekawie, Eric wraca do domu i zastaje w nim narzeczona, która go w ogóle nie pamięta. Na domiar złego zniknęły wszystkie rzeczy, świadczące o tym, że wogole tam mieszkał. Pozniej poznajemy rozdziały z ich perspektywy, które szczerze w wielu miejscach były bardzo nużące. Akcja rozpoczyna się pod koniec ksiazki i jakoś mnie nie zachwyciła. Epilog świadczy o tym, że autorzy mogli by się pokusić o kolejny tom.

Jest intryga. Jest zagadka. Jest też pełno seksu. Prawie na wszystkie możliwe sposoby. Aż do znudzenia. Główny bohater - Marco Antonelli to taki chłoptaś, na którego lecą wszystkie dziewczyny i kobiety. Wszystkie lgną do niego, jak muchy do g***a. Same pchają się do łóżka, nie ważne czy jest biedny, czy bogaty. A jemu w to graj, chociaż uparcie twierdzi, że cały czas kocha Ginę Serano - swoją młodzieńczą miłość, która porzuciła go 15 lat temu dla innego, gdy stracił majątek i ojca. A teraz Marco wraca, chce się zemścić i odzyskać "ukochaną". Jak dla mnie, relacja między Marco i Giną była bardzo toksyczna. Oparta na niepohamowanym, zwierzęcym seksie. Wielokrotnie w książce było podkreślone, że wszelkie problemy rozwiązywali seksem. Najlepiej ostrym. Taki rollercoaster. Czy tak wygląda miłość? Książka nie była zła, ale strasznie męczyła mnie ta relacja między głównymi bohaterami.

Piszę tę opinię ponad miesiąc po zakończeniu lektury. Przez ten czas większość szczegółów zdążyło zatrzeć się w mojej pamięci, co wskazuje na fakt, że wielkim dziełem literatury ta powieść nie jest. Choć tak naprawdę, do takiej rangi raczej nie pretenduje. Fabuła raczej prosta, nieco naiwna i dość przewidywalna ale czyta się szybko, książka jest dość wciągająca i po prostu poprawna.

Marzenia czasem się spełniają, te makabryczne też... 🍵📚📖👍 Wyobraźcie sobie, że każdy z was może wytypować kogo chce uśmiercić nie wychodząc z domu, nawet nie wstając od komputera. Wystarczy krótki wpis i być może, to właśnie Twój kandydat zginie z ręki seryjnego mordercy. Czy zdecydowalibyście się wziąć udział w tej "zabawie", a może będziecie tylko obserwować przebieg wydarzeń?

Książka napisana lekkim piórem, idealna na spokojny jesienno-zimowy wieczór. Podobała mi się dwuperspektywiczna narracja – policjanta i Sylwii – która dodaje historii dynamiki. Wątek nagrań został poprowadzony ciekawie i trzymał moją uwagę do końca. Trochę wybijał mnie z rytmu wątek romantyczny; jest go niewiele, ale mógłby być napisany subtelniej i naturalniej. Zawadzały mi również momenty, w których bohaterowie przedstawiają młodych ludzi w bardzo negatywnym, nieco przesadzonym świetle. Rozumiem, że miało to podkreślić różnicę pokoleniową, ale chwilami było tego za dużo. Mimo tych drobnych zastrzeżeń książka wciąż jest przyjemną lekturą. Moja ocena: 6/10