Zima w Sztokholmie

Trudno się zaprzyjaźnić z obrazami stworzonymi przez lapidarny, ale dosadny język Fleur Jaeggy. Trudno polubić protagonistów jej 20 mini opowieści. Łatwo natomiast przerazić się tym, co kreuje wyobraźnia Autorki. Przestrzenie rodem z koszmarów, sceny kojarzące się z horrorem (choć z gatunkiem tego typu literatury nie mające nic wspólnego), osoby naznaczone piętnem samotności, samobójstwa, wykluczenia, szaleństwa, świętości. Wszystko to wwierca się w podświadomość i uwiera nie dając o sobie zapomnieć. A jednak nie sposób odmówić temu światu swoistego uroku, jest pociągający i przyciągający, jakaś tajemnicza część naszego jestestwa chętnie zanurza się w tej dziwnej, odrealnionej, klaustrofobicznej wizji.

Ta książka mnie mocno zaskoczyła, nie mogę w pełni powiedzieć, że pozytywnie biorąc pod uwagę jej treść ale trafiła do mnie. Rozumiem negatywne komentarze pod jej adresem co do faktu, że nie jest ona precyzyjna. Większość fabuły jest implikowana i to czytelnik ma sam wysnuć wnioski co się dzieje co mnie osobiście intrygowało i pchało do przodu. Co do zarzutów o infantylność głównej bohaterki, rozumiem skąd się wzięły ale ja sama odbieram ją w inny sposób. Jest ona idealną przedstawicielką swojego świata skupioną na wypełnianiu dobrze swoich zadań i reprezentowaniu pewnego standardu wedle tego co się od niej oczekuje. Z początku nie ma punktu odniesienia, który mógłby pomóc jej w trakcie przemiany czy zmiany sposobu myślenia. Nawet po otrzymaniu jakiegokolwiek dostępu do takich danych widać, że jest on na tyle ograniczony że nie wpływa na nią na poziomie jakiego byśmy chcieli. Na swoje nieszczęście bohaterka uczy się z czynów, a i tak za późno i za mało. Mimo, że przemiana jest w tym przypadku fizyczna skanując fabułę książki widać też jej przemianę mentalną. Dla mnie abstrakcyjny świat pełen reguł tak sprzecznych z naszymi rozproszył mnie na tyle, że najgłębsze refleksje naszły mnie dopiero po przeczytaniu książki. Rozumiem jednak czemu jest ona uznana za klasykę literatury feministycznej i mimo, że nie trafi ona wielu osobom do gustu to uważam, że jest ona warta polecenia.

Już dawno nie czytałam takiej książki - z jednej strony aż tak zajmującej, że wiesz, że musisz ją skończyć zanim zaczniesz kolejną, a zarazem mało sensacyjnej, gdzie rozwój postaci nie jest pochopny, ale do zrozumienia. Bohaterami są dwa małżeństwa, które w ubiegu czasu zmagają się z utratą dwóch (a można też powiedzieć, że trzech osób). Jednocześnie, filozoficzne przemyślenia głównego bohatera wręcz zachęcają do refleksji nad swoim życiem, dodając książce uroku, chociaż nie unika omawiania ciężkich tematów. Polecam osobom, które się delektują książkami, a nie je połykają.

Kontynuacja „Wróżby. Wspomnień dziewczynki” i faktycznie są tutaj uszczegółowione wątki, które skrawkowo pojawiły się w tamtej książce. Przez tę większą szczegółowość czytało się lepiej, bo jakoś tak bardziej jak spójną historię. Ale wciąż narracja zwykle trzecioosobowa, czasami z pierwszoosobowym komentarzem pod koniec rozdziału. Trochę to dla mnie dziwne i w sumie nie wiem, czy to takie spojrzenie na wcześniejsze lata z perspektywy czasu, czy może jednak prztyczek w stronę czytelnika, że to bardziej fikcja niż fakty z życia autorki.

Wzięła mnie z zaskoczenia, bo z początku nie mogłam się w nią wgryźć i nie sądziłam, że będzie mi się podobać. Wydarzenia przedstawione w książce są jedynie tłem, można by powiedzieć, że są scenografią do płynących jak rzeka przemyśleń głównej bohaterki. Głęboka, piękna, skłaniająca do refleksji. Dla tych, którzy czują i widzą więcej, a w życiu wiecznie czują, że czegoś im brakuje i nie ustają w poszukiwaniach.

Nie do końca pasował mi sposób narracji - miks pierwszo- z trzecioosobową. Trochę to było dezorientujące. Dużo tutaj skakania w czasie. Niby to wspomnienia autorki z dzieciństwa, ale mieszają się z dużo późniejszymi latami. Dość skrawkowe, przez to może nawet enigmatyczne. Czyta się całkiem szybko i płynnie. Pojawia się już tutaj zamiłowanie do książek, jest rozwód rodziców - nie bez wpływu na dzieci przecież. I nadwyraz dużo doświadczeń seksualnych, ale nie mi to oceniać, skoro to historia autobiograficzna.

Dziwne. Głupie. Pogmatwane. Absurdalna historia córki pragnącej wyleczyć sparaliżowaną matkę. Nietrzymająca się ładu i składu. Zaskakująca biegiem zdarzeń, zachowaniem postaci oraz kierunkiem myśli. Zaglądająca w głąb człowieka, niekonwencjonalnymi metodami szukając źródła problemu. Lektura abstrakcyjna, duszna i nie łatwa. Zapewnia ogromną przestrzeń na refleksję, choć do jej skorzystać stawia równie duże wymagania.

[...] Gdzieś w jakiejś opinii przeczytałem, że w książce jest za mało Grecji, kolorytu, atmosfery. Nieco to zabawne. Historia rozgrywa się w Atenach początek to połowa lat siedemdziesiątych tuż po upadku junty czarnych pułkowników. Co jakiś czas w tle pojawiają się zamieszki, protesty sfrustrowanych mieszkańców stolicy europejskiego kraju. W Polsce wówczas wprowadzano kartki na cukier i właśnie walił się gierkowski “cud gospodarczy” na kredyt. Grecja podnosiła się po kilku latach latach dyktatury, w tle pojawia się mocno polityka, a zwłaszcza zaangażowanie młodych (tacy są właśnie bohaterowie), którzy próbują obalić kapitalizm. Rodzice obu bohaterek uciekli z Grecji przed dyktaturą, wracają do wracają do ojczyzny, gdy obie dziewczyny mają dziewięć lat. Maria wychowywana w konserwatywnej rodzinie wychowywała się w Nigerii i pamięć dzieciństwa w Afryce przewija się cały czas w jej działaniach. Zupełnie odmienna jest Anna – jej rodzice to lewicowi intelektualiści, którzy wyemigrowali do Francji. Maria jest raczej wycofana, Anna zaborcza i przebojowa i ten układ determinuje ich przyjaźń przez kolejne lata. [...] całość: http://www.speculatio.pl/dlaczego-zabilam-moja-najlepsza-przyjaciolke/

Bardzo dobra książka. Analiza rozpadu małżeństwa, zatrważająco smutna, zapewne dlatego, że taka prawdziwa. Nie potrafiłam opowiedzieć się po żadnej ze stron , ani szczególnie żadnej ze stron nie darzyłam większą sympatią-- ale akurat tutaj uważam , że to zdecydowana zaleta tej historii. Nie przeszkodziło mi to wcale zaangażować się emocjonalnie i to bardzo. Polecam, kawał dobrej literatury !!!

Książka krótka, ale ciężka. Wg mnie miejscami dość trudna w odbiorze i niełatwa w interpretacji. Jednak to pozycja wartościowa, niosąca w sobie dość okrutne i pesymistyczne, aczkolwiek trafne spostrzeżenia na temat ludzkości. To nie jest literatura, mająca dać rozrywkę. To literatura stworzona do wyciągnięcia wniosków i głębszych przemyśleń. Będę wracała do niej myślami. Jesteśmy beznadziejni.

Harriet Burden, po mężu Lord, jest artystką, która na własnej skórze odczuła, jak trudno być artystką w męskim świecie sztuki, na dodatek będąc żoną znanego i cenionego marszanda. Kiedy ktoś pyta znajomych jej męża, czy kojarzą Harriet, to niewielu mówi o jej sztuce, za to wielu o tym, jakie niesamowite przyjęcia wydawała… Bez komentarza. Kiedy mąż umiera, Harriet przechodzi przez okres głębokiej depresji, a później postanawia zrobić coś bardzo nieortodoksyjnego, swoisty eksperyment. Znajduje trzech mężczyzn artystów i „przywdziewa ich maski”, żeby pokazać trzy swoje prace - wielkie, dziwne instalacje. Każdy z nich godzi się na wypożyczenie swojej twarzy i nazwiska. I przy dwóch pierwszych mistyfikacjach wszystko idzie dobrze, gorzej przy trzeciej, bo artysta o pseudonimie Rune okazuje się przebiegłym facetem, który przywłaszczy sobie prace Harriet, a o niej powie, że przecież ona może mówić, co chce, oskarżać go bezpodstawnie, bo ma problemy psychiczne po śmierci męża (kobieta wariatka, kobieta histeryczka, kobieta ze zbyt silnymi emocjami – jak ja „uwielbiam” ten stereotyp). A „Poniżej” to jego dzieło, to jego kreacja, to jego pomysł. A potem na dodatek Rune umiera w dość niespodziewanych i może nieco podejrzanych okolicznościach. Możecie sobie wyobrazić, co się dzieje, kiedy Harriet próbuje głośno powiedzieć, że to ona jest autorką tych prac. Niektórzy wierzą, ale wielu nie. Przecież kobieta nie mogła stworzyć czegoś takiego. Przecież jeśli mężczyzna podpisał to swoim nazwiskiem, to kończy to dyskusję – on jest autorem. Ona może go inspirowała, może raz czy dwa pojawiła się w pracowni… Może… Powieść określana jest jako błyskotliwa i prowokacyjna. Zgadzam się. Została nominowana do Bookera w 2014, co świadczy o tym, że coś w niej jest. Też się zgadzam, rzeczywiście jest to dowód talentu autorki i jej literackiej wyobraźni, ale jednocześnie trzeba powiedzieć to jasno i głośno - ten literacki kunszt i wyobraźnia nie przełożyły się w tej powieści na linearne, „klasyczne” prowadzenie fabuły. Hustvedt skonstruowała opowieść, która jest jak szalona, fragmentaryczna układanka, jak utwór muzyczny, w którym kilka linii melodycznych pojawia się zaskakujących momentach, łączy ze sobą, zagłusza jedna drugą, przez chwilę brzmi synchronicznie, a potem rozjeżdża się absolutnie. Dlaczego tak jest? Bo „Świat w płomieniach” zapewne przypominałby projekty swojej powieściowej bohaterki – skomplikowane, zaskakujące, momentami zachwycające, momentami obrzydliwe, miniaturowe w jednym miejscu, przerysowane, karykaturalne lub monstrualne w drugim. I tak jak osoby oglądające dzieła Harriet Burden muszą się pochylić, spojrzeć uważnie, zauważyć detale i szczegóły, w których autorka przemyca całe mnóstwo informacji, które łatwo przegapić, jeśli nie jest się bardzo skupionym, to czytelnicy stają się takimi samymi uważnymi detektywami. Hustvedt nie napisała tradycyjnej powieści. Ona dała nam zbiór tekstów. Znajdziecie tu obszerne fragmenty dzienników Harriet, która ta pisała z pasją i bez ograniczeń ani ilościowych, ani tematycznych. Będą artykuły, listy, zapisy wywiadów i rozmów. Będą punkty widzenia całego mnóstwa osób, które z Harriet miały kontakt oraz takich, które wcale nie musiały go mieć, bo przecież można mieć wyrobione zdanie na każdy temat nawet bez znajomości opowieści obu stron jednego zdarzania czy historii, prawda panowie krytycy i panowie eksperci od sztuki? Ale ku mojemu zaskoczeniu taka forma powieści nie odebrała jej ani grama emocjonalności. Śledzenie historii Burden wywołuje cały wachlarz odczuć, pośmiejecie się, zapłaczecie, poczujecie obrzydzenie i zachwyt. Jednak nie będę nawet ukrywać, że to nie jest książka dla każdego. Jest takie piękne słowo - „erudycyjna” i ono tu pasuje jak ulał, bo autorka miesza gatunki, pisze o całej gamie tematów, odwołuje się swobodnie do nauki, literatury i sztuki, co skutkuje tym, że na jednej stronie mamy króciutki esej o filozofii, na kolejnej rozważania o neuronauce, a wszystko „posypane” cytatami z kilku książek. Tu nie ma miejsca na niezaangażowane czytanie. Na dodatek nawet uważny czytelnik będzie stawiany w sytuacji, kiedy jedno zdanie będzie zawierać trzy słowa, których się nie rozumie. I tak, znacie mnie, ja nie lecę i nie sprawdzam od razu wszystkiego, nie robię notatek i nie przyklejam karteczek. Uznaję, że na tym się nie znam, za to zna się pisarka i jej powieściowa bohaterka, doceniam, podziwiam i szanuję, ale nie rozdzieram szat, że nie wiem. Przy okazji niskie pokłony dla tłumacza tej powieści, Jerzego Kozłowskiego, bo ja mogę się po jakimś terminie naukowym lub fragmencie cytatu „prześlizgnąć” wzrokiem i umysłem, on nie miał takiej możliwości.

Na początku książka była dla mnie trochę chaotyczna, ze względu na przeskoki w czasie, ale po kilku rozdziałach przyzwyczaiłam się. Styl autorki raczej mi się nie podoba, raziły mnie ciągle powtórzenia słów pieluszka i kupka. Całość dość smutna, o trudnej relacji z matką, do tego ojciec zboczeniec. Książkę czyta się bardzo szybko, rozdziały są krótkie i konkretne, bez rozwlekania. Lubię kiedy czytanie jest przyjemnością, tym razem nie było, ale traktuję tę lekturę jako nowe czytelnicze doświadczenie.

czuję się bardzo pozytywnie zaskoczona tą nową dla mnie formą literacką. to coś między biografiami a esejami, połączone z fragmentami pamiętnika i przemyśleń, a zwieńczone jedynymi tłumaczeniami wierszy jednej spośród opisanych autorek. kobiety, a już w szczególności lesbijki raczej nie miały swojego kultywowanego miejsca w historii, więc niejako jesteśmy skłonione do stworzenia jej same lub odzyskania, zdrapując to, co zostało zamalowane przez pokolenia kronikarzy. w tej książce można się zatracić, w całości wczuć w słowa, jeszcze trochę to wszystko we mnie pracuje

Czeska literatura kojarzy mi się przede wszystkim z humorem, chociaż – oczywiście – czytałam też poważną, a nawet wstrząsającą prozę, tyle że znacznie rzadziej. Taką poruszającą i zapadającą w pamięć książką jest „Rok koguta”. Główna bohaterka i narratorka to matka i żona. Alter ego autorki. Zmaga się ona z nawrotami depresji o trudami codziennego życia, które nasilają się, gdy jej dwaj adoptowani synowie zaczynają dorastać i popadają w konflikty z prawem. Z codziennych zapisków, które układają się w tytułowy rok, poznajemy teraźniejszość, ale dzięki retrospekcjom poznajemy przeszłość. To książka szczera do bólu. Autotematyczna i autobiograficzna. Narratorka wiele miejsca poświęca swoim rozterkom, które zrywają z polityczną poprawnością. Zastanawia się ona bowiem czy geny adoptowanych synów, będących Romami, wpłynęły na ich zachowanie, tym bardziej, że jedyny rodzony syn postępuje inaczej. A przecież cała trójka wychowywana była w takich samych warunkach… Za takie ujęcie tematu pisarka oskarżona została nawet o rasizm i spotkała się z ostracyzmem środowiska literackiego w swoim kraju. Mimo poważnej problematyki można odnaleźć w treści elementy humorystyczne. Często to jednak śmiech przez łzy albo czarny humor. Jakby w ten sposób bohaterka broniła się przed przytłaczającą rzeczywistością. Sporo fragmentów poświęconych jest literaturze, sztuce, filmowi. To także ciekawy aspekt powieści. Nie czyta się tej prozy łatwo. Na mnie działała ona przytłaczająco, jednak byłam bardzo ciekawa, jak potoczą się losy bohaterów, więc do niej wracałam. Dlatego polecam – warto zmierzyć się z „Rokiem koguta”.

“Lato zimą” Rose Tremain to zbiór trzynastu opowiadań, w których dominują przede wszystkim uczucia. Autorka pisze o wszystkich możliwych uczuciach, nie ucieka zwłaszcza od tych negatywnych. Przede wszystkim jest tu dużo miłości, a co za nią idzie: nienawiść, zazdrość, rozczarowanie. Niejednokrotnie pojawia się smutek i żal po odejściu ukochanej osoby. Uczucia te są bardzo wyraźnie zarysowane w tych tekstach. Sięgnęłam po to dzieło, bo po prostu czekało na mnie na półce, poza tym nie znałam tej autorki ani jej twórczości. Teraz wiem, że warto było sięgnąć po tę lekturę.

Książka długo leżała na mojej półce zanim po nią sięgnęłam. I już od pierwszych stron doznałam szoku i miałam wyrzuty sumienia, że lokalna historia musiała tyle czekać, aż ją poznam. Od kilku lat mieszkam w Warce, a historia opisuje życie bohaterki „mieszkającej” zaledwie kilka kilometrów ode mnie. Miałam ciarki, czytając np. o jej przyjeździe na warecki rynek i uganiających się za nią dzieciakach. Naprawdę współczułam bohaterce trudności, z jakimi musiała się w życiu zmagać, zwłaszcza w tamtych czasach, a sama książka opisuje dość popularny współcześnie motyw.

Debiut literacki o nastolatkach z prowincji – pełen autentyzmu, współczesnych realiów i zderzeń pokoleniowych. Cieplak trafnie oddaje język młodych ludzi, ich frustracje, emocje i pragnienia. To nie tylko historia o dorastaniu, ale też o społecznych nierównościach i braku komunikacji. Szczera, aktualna i ważna książka. Dla młodzieży i dorosłych — ku zrozumieniu.

#maratonczytam_se #czytam_se ⠀ "Potem przyszła wiosna. Czas się dłużył, jak zawsze, kiedy nic się nie dzieje. A jednak kiedy teraz wspominam tamtą wiosnę, mam wrażenie, że trwała sekundę. Może tak już jest, że okresy, które wydają się nam ciagnąé bez końca, we wspomnieniach trwają chwilę, i na odwrót." ⠀ Mam tak, że jak na coś czekam to czas mi się bardzo dłuży. Ale jak spojrzeć na to w szerszej perspektywie to dni uciekają mi, nawet nie wiem kiedy. Tak było też z maratonem. Mgnienie, chwila i pyk, czas minął. ⠀ "Wszyst­ko czego nie pamiętam" to kolejna historia inna niż wszystkie, które zazwyczaj czytam. To literatura piękna, która już długo czekała na swoją kolej ale się doczekała. To historia o młodym człowieku imieniem Samuel, który ginie w wypadku samochodowym. Autor odtwarza ostatni dzień jego życia, spisując rozmowy z osobami bliskimi sercu głównego bohatera. Poznajemy Samuela takiego, jakim widziały go osoby, które o nim opowiadały. Pełnego życia, ciekawego świata, zakochanego, dobrego kumpla. Tylko co jest prawdą, a co jest tylko ułudą?Tego się pewnie nie dowiemy, bo co kryje się za tym, czego nie pamiętamy?

Po „Skórę” sięgnęłam zupełnie przypadkowo. Jest to krótka powieść o prostej konstrukcji – powiązana historia kilku osób opisana z kilku perspektyw. Toni Morrison porusza bardzo ciężkie tematy, jakimi są pragnienie miłości, odtrącenie, rasizm, przemoc i molestowanie. Każda z postaci jest naznaczona jakimś wydarzeniem z przeszłości, które w określony sposób wpływa na jej percepcję życia i zachowanie. Ciężar tematyki równoważy prostota stylu, która sprawia, że książka „sama się czyta”, co pozwala skupić całą uwagę na wydarzeniach i ich znaczeniu. Czytając zastanawiamy się ile duchów z przeszłości sami za sobą ciągniemy. Morrison stworzyła krótki utwór o czymś, o czym można pisać grube tomy, a jednak mam wrażenie, że „Skórze” niczego nie brakuje. Pewien „niedosyt”, z jakim pozostawiony zostaje czytelnik nie wynika z niedomowień, a z chęci pozostania z bohaterami, z którymi zdążyliśmy się związać. Ten właśnie niedosyt skłania do dalszych refleksji (których w trakcie czytania również nie brakuje). Zdecydowanie polecam.