Zew pustyni

,,Zakazana żona'' to książka bardzo ciekawa, pełna przygód . To żaden ,,oklepany przekaz''. Autorka pięknie pisze o swoich przeżyciach. Verena mierzy się z wieloma przeszkodami i wątpliwościami, wszystko w imię miłości. Nie przedwiduje jednak, że jej ukochany nie będzie mógł poradzić sobie z rodzinnymi tradycjami i przysięgami i słusznie poznaje drugiego męża i układa sobie życie na nowo. Wspomnienia i piękne chwile na zawsze pozostaną w jej sercu. Gorąco polecam!

Miłość między dwojgiem młodych ludzi. Ona - Afganka, on - Hindus. Ona - Muzułmanka, on - Chrześcijanin. Sherin i Amar zakochują się w sobie, jednak wydaje się że cały świat stoi w opozycji do ich miłości. Pomimo najlepszych chęci między tym dwojgiem stoi między nimi gigantyczny mór w postaci różnic kulturalnych i religijnych. Czy i uczucie przetrwa? Czy będą wstanie zniszczyć ten nawet gdyby mieli palić za sobą mosty? ,,Zakazana Miłość" jest przyjemnie napisaną książko o miłości pomimo przeciwności losu oraz o uczuciach silniejszych niż wszystkie przeszkody.

"Za zasłoną strachu" jest pozycją, która męczy psychicznie. Wgłębianie się w świat pełen ustawicznego cierpienia i bólu nie jest łatwe. Do tego dochodzi fakt, że sprawcami wszystkich krzywd głównej bohaterki była jej rodzina. To nieprawdopodobne, że są na świecie miejsca, gdzie bycie Kobietą to przekleństwo. Polecam ze względu na fakt, iż podczas lektury można sobie uświadomić jak ważna jest wolność osobista. Ku przestrodze.

pisana jakby dwu tomowo, pierwszy tom to relacje reporterki drugi to juz opowiesc samej w owej chwili dojrzałej kobiety. Ogólnie historia opowiedziana ze szczegółami jakby sama bohaterka chciała jak najlepiej opisac to co ja spotkało i co tak najprawdopodobniej spotyka tez inne kobiety. jak widac można się temu przeciwstawic i wygrać

Historia oparta na faktach. Opis życia muzułmanki, która odważyła się zostać policjantką. Przez to ona i jej rodzina musi się ukrywać i jest prześladowana przez talibów. Najmłodszy brat zostaje shwytany, aby wydał gdzie jest jego wiarołomna siostra. "Muszę długo naciskać, aż wreszcie, między jednym a drugim szlochem, wyznaje mi, że przywiązali go nagiego do stołu i pięćdziesiąt razy przykładali mu do narządów plciowych kabel elektryczny". Dużo cennych wiadomości o życiu kobiet w Afganistanie. Poruszająca i pełna emocji historia.

Wstrząsająca historia kilkuletniej dziewczynki którą wbrew swojej woli wydano za mąż za dorosłego mężczyznę. Nadżud wychowuje się na małej wsi w Jemenie. Wraz z rodzicami i rodzeństwem mieszkają w małym domku, hodują zwierzęta i sami produkują przetwory które potem jedzą. Jednak pewnego dnia wszystko zmienia się. Konflikt z pozostałymi mieszkańcami narasta przez co cała rodzina jest zmuszona zostawić swój dobytek i przenieść żyć gdzie indziej. Dalsze perypetie rodziny również nie są kolorowe. Ojciec traci i tak kiepsko płatną pracę, najstarsza siostra wraz z mężem młodszej siostry zostają zatrzymani przez policje, a Nadżud z dnia na dzień zostaje wydana za mąż. Jej kolejne dni są przepełnione strachem i bólem. Mąż pomimo obietnicy zachowania wstrzemięźliwości do czasu aż Nadżud osiągnie odpowiedni wiek nie dotrzymuje danego słowa. I tak pierwsza noc w domu teściowej mija na strachu i bólu dziecka, które jest niegotowe i nieświadome tego co do końca się dzieje poza bólem, krzywdą i pamiętną plamą krwi. Tak samo wyglądają kolejne dni do których dochodzi również przemoc ze strony "męża" jak i teściowej. Nadżud w końcu nie wytrzymuje. Pewnego dnia gdy w końcu udało jej się odwiedzić rodziców ucieka. Dociera do budynku sądu i chce rozmawiać z sędzią. Ten po wysłuchaniu jej jest wstrząśnięty i za wszelką cenę chce jej pomóc. Cały świat obiega informacja o tym, że dziesięciolatka dostała rozwód. Na ulicach obce kobiety jej gratulują, a Nadżud w końcu może być dzieckiem. Książkę ze względu na na jej rozmiar i format czyta się szybko. Historia Nadżud jest mimo wszystko wciągająca pomimo tego, że jest przerażająca.

"Perskie dziewczyny" to dawno już wydana (2012) powieść Nahid Rachlin z najbardziej bezsensownym opisem na okładce, jaki widziałam. Opis ten spowodował, że książkę swego czasu kupiłam, ale trzeba wiedzieć, że opis dotyczy jedynie kilkunastu ostatnich z 320 stron. Nie wiem, kto ten opis stworzył, ale to kompletne nieporozumienie. Na szczęście nie jest tak, że żałuję, iż po powieść tę sięgnęłam, nie. Przeczytałam ją z zainteresowaniem, nie powiem przecież, że z przyjemnością (chyba, że swoistą!), bo takich książek z przyjemnością się nie czyta: przy takiej lekturze krew się w człowiek burzy, a to nie jest przyjemne. Żadna wielka literatura: codzienna powieść, tak mogę nazwać. „Perskie dziewczyny” to powieść napisana przez kobietę urodzoną w Iranie, która jako dziecko zostaje oddana przez zamożnych rodziców bezdzietnej ciotce, a potem brutalnie od ciotki zabranej. Kilkuletnia, utalentowana Nahid wzrasta w zimnym i bezdusznym, choć w miarę postępowym i nowoczesnym domu swoich rodziców w poczuciu krzywdy, jaką jej i nie tylko jej wyrządzono, doświadczając wszystkiego tego, co niesie za sobą dla dziewcząt i kobiet kultura wschodnia. Dzielnie walczy o prawo do szczęścia, choć koszt tej walki jest wielki. W tle Iran z przemianami, rewolucją i ogromnymi ofiarami. Rzadko czynię takie uwagi, ale tu muszę: książka została fatalnie wydana, jeśli myśleć o ilości literówek, przeinaczeń, powtórzeń itp. Czasem aż utrudnia czytanie, szkoda.

Książka jest napisana prostym językiem i szybko się ją czyta. Tak szybko i tak prosto, że cała groza opowiedzianych wyrażeń nie dociera do czytelnika w trakcie czytania a w zasadzie dopiero jak się zaczyna nad tym głębiej zastanawiać. Wg mnie zbyt uproszczone tak ciężkie tematy. Nadal jednak szokująca.

Czytałam tę książkę dawno, byłam w liceum w pierwszej lub drugiej klasie. Jest to książka dobra, nie za ciężka. Taka, którą przeczyta się w parę dni. Mimo, że nie jest powieścią wybitną i są lepsze pozycje niż ta, mogę szczerze ją polecić tym, którzy interesują się losami kobiet na Bliskim Wschodzie. Daję ją na półkę posiadam, choć jest ona na mojej liście do sprzedania i pewnie za niedługo trafi na półki antykwariatu :)

Przy okazji podróży do Maroka chciałam jakąś książkę o tym kraju, ale jedyną jaką znałam "Dom kalifa. Rok w Casablance", już przeczytałam. Wybrałam więc coś, co chociaż dzieje się w Afryce. Leila Aboulela to autorka, z której twórczością spotkałam się już ponad 10 lat wcześniej, czytając "Tłumaczkę". W ogóle wydaje mi się, że fala popularności arabskich fabuł już minęła, a ta pisarka została nieco zapomniana. A szkoda, bo jej język i przedstawienie tła historycznego, kulturowego i społecznego jest bardzo dobre. Autorka w świetny sposób pokazuje życie codzienne muzułmanów, ich kulturę, tradycję i religię. W tej książce mamy ciekawy obraz Sudanu i Egiptu w latach 50-tych XX wieku. Czas przemian, wyzwolenia spod protektoratu Anglików i budzenia się nowego kraju. Akcja „Arabskiej pieśni” toczy się czasem wolniej, czasem przyspiesza na skutek tragicznych wydarzeń w bogatej i wpływowej rodzinie Abuzajdów. Muhmad Abuzjad ma dwie żony: starszą, konserwatywną Sudankę i młodą postępową Egipcjankę. Opowieść ta toczy się w cieniu tych dwóch kultur. Dziwnie się to czyta, gdy trzeba przyjąć, że Egipt jest postępowym, nowoczesnym i kulturalnym krajem, ale tak przedstawia to autorka. Może trochę przesadzone postacie żon, ale zestawione na zasadzie przeciwieństw tak właśnie wypadły. Reprezentują one dwa różne style życia, a to wywołuje ciągłe konflikty między tradycją a nowoczesnością. Była to całkiem ciekawa i egzotyczna podróż. Spotkanie z inną kulturą i przyrodą: pełne rozgardiaszu miasta, nowoczesny Kair, stojący na progu rozwoju Chartum, gorące noce na pustyni. To opowieść o sile rodziny, o miłości, tęsknocie i poświęceniu. Mnie się podobała.

"Perska narzeczona" to fantastyczny sposób na umilenie sobie dnia. Książkę czyta się bardzo przyjemnie i choć spodziewamy się jak owa historia może się zakończyć, i tak z wypiekami na twarzach zagłębiamy się w kolejnych stronnicach. Pozycja warta jest polecenia! :)

Wzruszająca kontynuacja historii kobiety wielokrotnie wzbudzającej podziw u czytelników. Samia bez wahania pomaga dziesiątkom kobiet, i na podstawie swych własnych doświadczeń, wykazuje się empatią i wrażliwością wobec niedoli drugiego człowieka. Robi wszystko, by ocalić mieszkanki ulicy od zguby, i traktuje je z miłością. Kieruje się w życiu szlachetnymi zasadami, a u końca los również odpłaca się jej dobrem.

Książka, która przybliża kulturę, sposób życia, a przede wszystkim to, jak traktowane są kobiety w Kurdystanie. I jest to przerażająca lektura, nie do pojęcia dla kogoś, kto żyje w świecie, w którym kobiety mają takie same prawa jak mężczyźni. Trudno zrozumieć, że istnieje w świecie przyzwolenie na śluby dziesięcioletnich dziewczynek z czterdziestoletnimi mężczyznami, że zgwałcona kobieta nie otrzyma wsparcia ze strony najbliższych, a wręcz przeciwnie, za jej nieczystość istnieje przyzwolenie na dokonanie okrutnego morderstwa. Przerażająca i ciężka książka, gorsza niż jakikolwiek horror, bo prawdziwa.

Bardzo potrzebna książka. Na początku ogrom przemocy i niesprawiedliwości wobec bohaterki niemalże przerasta, jednak warto czytać dalej i obserwować transformację dziewczynki, dziewczyny, a później kobiety. Autorka miała ogromne szczęście i zdaje sobie z tego sprawę, docenia i wykorzystuje je do walki o lepszą sytuację kobiet-muzułmanek. Choć pamiętać trzeba, że przemoc i nienawiść do kobiet nie ma rasy, religii ani narodowości. Tak samo, jak rasizm, uprzedzenia i ignorancja. Miejcie oczy i uszy szeroko otwarte.

"Byłam wyprana z wszelkich emocji i nie byłam już nawet pewna, jaka jest różnica między życiem a śmiercią." (str.121) Jest to wstrząsająca historia siedemnastolatki, której wraz z synem udało się uciec z rwandyjskiego piekła. Poznajemy jej szczęśliwe dzieciństwo we Wschodnim Zairze, w wieloosobowej rodzinie, w domu pełnym miłości i bogactwa. Dzięki rodzicom otrzymała staranne wykształcenie. Szczególnym talentem odznaczała się w nauce języków obcych. Była uczuciową i współczującą dziewczynką. Rodzice wpajali swoim dzieciom szacunek dla innych ludzi i równe ich traktowanie. Za czasów dyktatora Mobutu mieszkańcom Zairu żyło się dobrze. Domy wyposażone były w bieżącą wodę i elektryczność. Wszystkie dzieci realizowały obowiązek szkolny. Wielki wpływ na dzieciństwo Leah miał jej pradziadek, pod skrzydła którego uciekała, by schronić się przed gniewem rodziców. Pod koniec lat osiemdziesiątych Tutsi w Rwandzie zaczęło się wieść coraz gorzej. W domu bohaterki nie mówiło się o takich sprawach więc dzieci żyły w błogiej nieświadomości, tym bardziej że w Zairze Tutsi byli traktowani dobrze. Pierwszym wstrząsem w życiu Leah była nieplanowana ciąża. Jej etap niewinności i swobody się skończył. Wychowywali swoje dziecko przy wsparciu rodziców z obu stron. Drugim wstrząsem było ludobójstwo Hutów na Tutsi. Zamach na prezydenta rozpoczął krwawą rzeź w stolicy Rwandy Kigali. Na ulicę wyszli Interahamwe zabijając Tutsi na potęgę. Trupy niewinnych ludzi zalegały na ulicach, a te spływały krwią. Okrucieństwo Hutów było niewyobrażalne. Stacjonujące tu wojska ONZ były bezradne wobec dokonującej się masakry. Świadkiem tego wszystkiego była Leah, przebywająca w tym mieście. Zaczyna się jej ucieczka z dzieckiem przez południowo -wschodnią Afrykę. Prawdziwa droga przez mękę. Nie wiedziała co się stało z jej bliskimi, ale widząc co się dzieje nie miała nadziei, że udało im się przeżyć. To co ta dziewczyna przeżyła trudno opisać. Miała wiele momentów zwątpienia i nadziei. Ciągła niepewność czy jej się uda wyjść i opresji, czy da radę. Wiele razy otarła się o śmierć i wiele razy jej pragnęła. Przy życiu trzymał ją jej syn, którego chciała ocalić. Walczyła o swoje życie i życie syna za każdym razem kiedy chciano jej je odebrać. W swojej wędrówce spotkała wielu dobrych ludzi, którzy jej pomagali w różny sposób. Dzięki nim przeżyła. Przeżycia, których doświadczyła nauczyły ją nie wierzyć nikomu. Jej poczucie wartości legło w gruzach. Traumatyczne wspomnienia odbiły się na jej zdrowiu. Koszmary wracały nocą podczas snu. Strach towarzyszył jej ciągle w życiu. Przeszłość ją prześladowała. W końcu odnalazła swój cel w życiu, uwalniając ludzi od cierpienia i bólu. Odwiedziła też kraj swoich koszmarów, by stawić czoła demonom młodości. Stając oko w oko z oprawcą swojej rodziny zrozumiała naturę zła.

Jest taki odcinek drogi kolejowej w Anglii prowadzącej do stacji Londyn Paddington, na którym stwierdzono „nieproporcjonalnie wysoki odsetek” ogólnej liczby samobójstw poprzez śmierć pod kołami nadjeżdżającego pociągu, Brytyjek azjatyckiego pochodzenia. Jednak nie sam fakt samobójstw był powodem zainteresowania się tym problemem lokalnych władz, ale jego niekorzystny wpływ na wizerunek kolei państwowych. Takie podejście do problemu nie zdziwiło autorki tej książki. Kobiety, która przyczyną targnięcia się na własne życie tak wielu kobiet, czasami nawet razem z dziećmi, jaką jest wymuszone małżeństwo i zabójstwo honorowe, zajmuje się od lat wraz z założoną przez siebie fundacją Karma Nirvana. Sama będąc ofiarą przemocy ze strony najbliższych, wie jak pomóc kobietom mającym odwagę sprzeciwić się tradycji i źle pojmowanemu honorowi rodziny, pod którymi kryją się tragedie "kobiet faszerowanych narkotykami, bitych, więzionych, gwałconych i terroryzowanych w czterech ścianach rodzinnych domów". Celowo użyłam pojęcia „tradycji”, ponieważ zwyczaj aranżowanych małżeństw i przymuszania do nich nawet dzieci (dotyczy to nawet dwunastolatek) nie ma podłoża religijnego. Jak sama autorka podkreśla, cytując wypowiedź lorda Ahmeda, członka Izby Lordów: "Żadna religia – chrześcijaństwo, judaizm, hinduizm, sikhizm czy islam – nie zezwala na takie praktyki." Przeciwnie, potępia je. Dlatego właśnie należy traktować je tak, jak przemoc w rodzinie i łamanie praw człowieka i dzieci. Anglia dzięki działalności fundacji Karma Nirvana zaczyna powoli rozumieć ten problem właśnie w taki sposób, przyjmując ustawy ułatwiające ściganie tego typu przestępstw, tworząc Jednostkę do spraw Wymuszonych Małżeństw, przeprowadzając szkolenia dla policjantów, do których zgłaszają się kobiety z prośbą o pomoc, tworząc system wsparcia dla ofiar, które uciekły z domu i wreszcie wspierając działalność fundacji autorki. I mimo, że na okładce widnieje takie zdanie: "Otwiera oczy na okropności będące udziałem niektórych kobiet." To do tytułu tej książki, dopisałabym również słowo „i synowie”, ponieważ problem wymuszanych małżeństw i zabójstw honorowych dotyczy również mężczyzn i chłopców. Brytyjski raport rządowy donosi nawet o piętnastu procentach ich udziału w tym zjawisku społecznym. To ważna książka dla nas, Polaków. Ważne doświadczenie, z którym podzieliła się autorka. Jesteśmy krajem otwartym. Coraz więcej wśród nas obcokrajowców. Warto być przygotowanym na tego typu problemy. Warto uczyć się od innych, jak sobie z nimi radzić. Jak reagować, gdy na posterunek policyjny zgłosi się nastolatka mówiąc: Ojciec chce mnie zabić, bo rozmawiałam z kolegą z klasy. Dzisiaj brzmi to komicznie, ale za kilka lat może zabrzmieć bardzo realnie. To dzięki takiej książce, jak ta "coraz więcej osób uświadamia sobie, że wymuszane małżeństwa, przemoc i zabójstwa honorowe zdarzają się nie tylko w odległych, obcych krajach, ale tuż pod ich nosem, w Wielkiej Brytanii, może w sąsiednim domu", a niedługo również w Polsce. Nie unikniemy tego, wiec bądźmy przygotowani. Posłuchajmy uważnie już w tym doświadczonych. http://naostrzuksiazki.pl/

Minaret to historia o kobiecie która z wyższej pozycji zostaje pokojówka. Jej marzenia o miłości się nie spełniają. Ukojenie przynosi jej Religia. W jej życiu pojawia się młody chłopak, syn jej pracodawczyni. Zakochują się w sobie ale miłość nie jest im pisana...

Mam mieszane uczucia. Opisywana przez autorkę przemoc ze strony męża i w ogóle sposób traktowania kobiet w krajach muzułmańskich poruszają i wstrząsają, to na pewno. Pogubiłam się jednak w wątkach politycznych i chwilami nie wiedziałam, co stanowi główną oś opowieści. I może nie zabrzmi to dobrze, ale odniosłam wrażenie, że autorka sama ma problem z uzasadnieniem i wyjaśnieniem wielu podejmowanych przez siebie decyzji - nie tylko tych dotyczących powrotów do przemocowego domu, ale też tych politycznych. Nie wiem ostatecznie, czy książka mi się "podobała".

Diane Sterling to młoda Angielka zajmująca się rysowaniem oraz projektowaniem różnego rodzaju ubrań. To również kobieta ceniąca sobie wolność i niezależność oraz aktywną pracę. Przy okazji poznaje Tancrediego z bogatego rodu Lorenzo, uroczego i przystojnego mężczyznę, z którym wchodzi w poważny związek małżeński. Niebawem jednak sytuacja Diany po ślubie zmienia się... "Sycylijskie wesele" to powieść dobra tym bardziej, iż porusza niełatwy temat. Diane to kobieta ambitna i pragnąca realizować swoje cele, lecz u boku bogatego i wpływowego męża nie jest to takie łatwe. Między małżonkami często dochodzi do poważnej kłótni i wymiany zdań, w których to właśnie Tancredi dominuje. Fabuła powieści prowadzona jest w interesujący i nieskomplikowany sposób. Pozycja w sam raz na parę długich dni. Cała opinia na stronie: https://moichksiazekswiat.pl/sycylijskie-wesele

Kontynuacja Perskiej narzeczonej. Piękna Tamila walczy o mężczyznę i wolność, której tak bardzo pragnie. Czy kiedykolwiek będzie mogła publicznie pocałować kogoś, kogo pokocha? Czy uda jej się pokonać przeciwności losu i pozostać w nowym domu? We wszystkich kulturach ludzie mają jakieś marzenia i we wszystkich kulturach mogą żyć pełnią życia, tylko walcząc o nie. Dlatego właśnie do Ameryki przyjeżdżają imigranci z całego świata, by rozkwitnąć. Przybywamy, wierząc, że tutaj nikt nie zabroni nam śpiewać, fotografować ani robić tego, co przynosi radość naszej duszy. W Ameryce ludzie mówią "tak". Mówią "spróbuj". Amerykańskie marzenie oznacza możliwość bycia sobą naprawdę.