Żelazna włócznia

Jeśli ktoś kocha świat Tolkiena - to czemu nie , jednak do mistrzostwa pierwowzoru jest tu daleko. Niezmiernie nużące powtórzenia, udziwnione słownictwo stylizowane na archaiczne , powtarzające się schematy bitew z oczywistymi zwycięstwami , armia postaci które niewiele wnoszą do akcji powodują, że książka jest dość nużąca. Nie można jej jednak odmówić barwności przedstawionego świata i generalnie - dość ciekawego głównego wątku opisującego dzieje "wielkich mrocznych postaci" znanych z ksiąg J.R.R.T.

Niesamowity opis RÓŻY, techniczne wynalazki. Miłość dramaty bohaterów wciągają czytelnika. Oceny bohaterów zmieniają się w zależności od ich postaw.Cały czas zaskakują polityczne działania.Nici z Wielkiego Planu są zgodne z czytelnika odczuciami.Chciałoby się dalszego ciągu losu Dzieci Graala.

Ponownie zanurzyłam się w mglisty i mroczny świat Avalonu. Po dramatycznych wydarzeniach poprzedniego tomu idziemy niejako z historią do przodu, jednak wydarzenia w życiu poszczególnych bohaterów, ich decyzje, a także zgoda na to żeby kierował nimi ślepy los i magiczne przepowiednie są dla mnie zdumiewające i przyprawiają wręcz o ciarki. Autorka tak kieruje tą historią, że ciężko jest się przyzwyczaić do któregokolwiek z bohaterów, nie mówiąc już o poznaniu ich, co jest dla mnie osobiście niemiłą odmianą po pierwszym, zachwycającym tomie całej serii. Nadal towarzyszymy poszczególnym kobietom na drodze kapłańskiej oraz mężczyznom w podbijaniu świata podczas niezliczonych wojen, poznawaniu tajemnic przyszłości i układaniu losów świata (w przedziwny i zagmatwany sposób). Towarzyszą temu tajemne, mniej lub bardziej absurdalne obrządki, które tak wiele znaczą dla ludzi z przeróżnych warstw społecznych a są nieodzowną częścią życia kapłanek. Marion zdecydowanie nie lubi religii chrześcijańskiej i jej przywódców (przynajmniej w tamtym etapie swojego życia), widać to po jadzie kapiącym z jej pióra kiedy opisuje spotkania kapłanek z niektórymi przedstawicielami chrześcijan. Innych jednak opisuje jako szalenie tolerancyjnych i przez to dobrych ludzi, ciekawie się o tym czyta widząc zagorzałość w opiniach autorki. Akcja rozgrywa się bardzo powoli i w zasadzie jest jej dość niewiele, mamy tutaj głównie opisy przepychanek o władzę, przyuczania się do zawodu kapłanki (jakkolwiek miałby on nie wyglądać, bo nie każda z dziewczyn przechodzi przez tą samą drogę), zniszczone miłości, nieudane relacje międzyludzkie i ogólnie ogromny smutek i zawieruchę. Nie powiedziałabym że książka jest fascynująca ale z pewnością ma niezły klimat (autorka naprawdę potrafi przenieść czytelnika w inne czasy) i specyficzne tempo które ja akurat polubiłam. Ten tom nie nazwałabym wybitnym ale z pewnością wyjaśnia sporo rzeczy potrzebnych do lepszego zrozumienia wydarzeń i zachowania osób z tomu pierwszego, co dla fanów z pewnością jest całkiem przyjemnym rozwiązaniem. Książkę polecam osobom zakochanym w serii i lubiącym powolne tempo książek fantasy, gdzie tylko powierzchownie nic się nie dzieje bo treść skupia się na czymś kompletnie innym. Jak wspomniałam, nie jestem nią tak zachwycona jak tomem pierwszym, ewidentnie autorka nie dotrzymała poziomu, możliwe że nie do końca przemyślała strukturę tej opowieści. Niemniej jednak polecam się zapoznać, to kawałek naprawdę dobrego fantasy.

Do książki podchodziłem z dużą dozą podejrzliwości, autorka popełniła najlepiej sprzedający się romans w historii Australii " Ptaki ciernistych krzewów ". Dwie różne tematycznie książki, dwa różne gatunki literackie oj, miałem obawę co z tego może wyniknąć. Okazało się, że bezpodstawnie !!! Książkę naprawdę warto przeczytać !!! Miłośnicy beletrystyki historycznej będą zachwyceni, ale polecam również tym, którzy chcą przeżyć nową, ciekawą, literacką przygodę. Opis redakcyjny zapozna Cię z treścią książki. Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autorka wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczony rewelacyjną dawką humoru, który wręcz wylewa się z tej książki. Do tego jest napisana w formie trochę zakręconej baśni, jeżeli weźmie się pod uwagę te znane i tradycyjne. Nawiązuje właśnie do nich, jednocześnie pojawiają się tu aluzje do współczesnego świata i polityki. Styl, temat (trochę jak Igraszki z diabłem) i humor (miejscami jak w opowieściach o Trappie) znakomity, lekko i bardzo przyjemna w czytaniu pozycja, która bardzo pozytywnie nakręca. Mocne siedem z plusem za bardzo miłe zaskoczenie i radość z czytania.

To była bardzo dobra kontynuacja. Aż trochę mi wstyd, że przeczytałam ją dopiero po 4 latach od przeczytania pierwszej części. Bardzo wciągnęła mnie historia Eilan i Gajusza, uwielbiam fantastykę osadzoną w historycznych realiach. Jedyne co mnie strasznie irytowało, to w tym wydaniu na każdej stronie jest mnóstwo literówek. Wygląda to tak, jakby korekty nie przeprowadzono albo zrobiono ją bardzo nieuważnie. Czyta się to też wolno, bo jest mnóstwo tekstu na stronie, ale sama powieść jest naprawdę warta przeczytania.

Kawał dobrej historii, nie tylko o wikingach ale o Europie na drodze do chrystianizacji. Jak ktoś sam odrabiał lekcje to ucieszą go takie nazwy jak Jomsborg czy imię Haralda Sinozębego pojawiające się na kartach powieści.Może się również czytelnik zdziwić słysząc, że akcją powieści rozrgrywa się po wydarzeniach znanych z serialu "Wikingowie". Szkoda, że ta powieść poszła w zapomnienie, bo to kawał dobrej rozrywki i super lekcja historii. Warto!

O jak ja lubię takie historie. Świetna lektura. Opowieść z czasów Mieszka I. Wielobarwne postacie wyśmienicie przedstawione przeze autora. Dobroduszny Dzik choć na swoim koncie ma wiele przewin, jest również wiele ciekawie przedstawionych postaci historycznych. Ale mnie najbardziej urzekla osoba Zbrozły. Przyjemnie spędzony czas z książką i historią naszych ziem. Polecam serdecznie.

Autorka wprowadza nas w mroczny świat fantasy, w którym wszechobecnym uczuciem jest zimno i obowiązują w nim twarde reguły przetrwania. Nie jest to historia przeładowana "magią" i zjawiskami fantastycznymi, są one raczej zgrabnie wplecione w fabułę pomagając kreować wrażenie grozy i niepokoju. Największym problemem na jaki mogą natrafić czytelnicy to ogrom opisów, zwłaszcza przez pierwsze 300 stron książki, start jest powolny a autorka za bardzo skupia się na backgroundzie postaci. Mnogość wątków i postaci może odstraszać. Bohaterowie są trochę schematyczni, jednak potrafią zaciekawić i w końcu kibicujemy im w walce ze złem i samym sobą. Niektóre opisy mogą wydawać się nieco krwawe i mogą nie przypaść do gustu młodszym czytelnikom. Jest to książka która powoli wprowadza nas w ciekawą fabułę aż do emocjonującego finiszu z cliffhangerem.

Osobliwa książka, inna zupełnie, niż się spodziewałam. I rzeczywiście, jak można przeczytać w innych opiniach, nierówna - chwilami czytało się bardzo przyjemnie i chciało się wiedzieć, co będzie dalej, a chwilami ciągnęło się to niemiłosiernie jak zbyt długi dowcip, który przez nadmiar słów zgubił gdzieś puentę. Osobiście uraził mnie wstęp do epizodu z walką ze smokiem, jakieś tam cyniczne pokwękiwanie, że prawdziwe smoki nie są romantyczne ani wspaniałe. Nie lubię takiego upodlania fantastyczności, zwłaszcza że tutaj było zupełnie nie na miejscu. Co z tego, że zamiast tradycyjnego smoka pojawia się dinozaur? Czy dinozaury nie są romantyczne ani wspaniałe? Czy nie fascynują się nimi tysiące dzieci? Sam pomysł na postać Matcha - następcy Robin Hooda, tajemnice jego pochodzenia i przeznaczenia potrzebował nieco czasu i rozwinięcia, aby do mnie przemówić, ostatecznie jednak bardzo mi się spodobała ta postać jako swego rodzaju post-wiedźmin, polemizujący na wielu płaszczyznach z tworem Sapkowskiego. Również postaci Jasona i Basile'a są wcale sympatyczne i barwne, a szeryf Nottingham zaskakuje całkiem wysokim poziomem złożoności. Muszę też pochwalić język, który utrzymuje równowagę między łatwą w odbiorze komunikatywnością a stylistyczną ornamentyką i postmodernistycznymi nawiązaniami, nie siląc się na zbędną wymyślność, która czasami gubi polskie fantasy. I tylko ta fabuła, która chwilami rozłazi się albo grzęźnie na mieliznach... Strach czytać dalej, zwłaszcza że to pierwsza część trylogii, która nigdy nie została ukończona.

Autor popełnił ogromną ilośc książek, dlatego są wśród nich pozycje wybitne, inne takie sobie, a jeszcze inne... no cóż, wybitne inaczej. Musisz uważać przy wyborze !!! To czwarty tom cyklu i należy do pierwszej kategorii. Poza tym... Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego sprawnie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat to... co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Niespodziewanie "Pendragon" okazał się moją ulubioną jak do tej pory częścią cyklu Lawheada - niespodziewanie, bo z początku miałam bardzo mieszane uczucia, kiedy się okazało, że jest to w zasadzie midquel, powracający do wydarzeń, które działy się w czasie poprzedniego tomu. Pierwsza część książki, w której Artur jest jeszcze małym, nieznośnie dojrzałym i zręcznym smarkiem, a Merlin snuje się po Brytanii, próbując zapobiec wojnie, wręcz mnie zniesmaczyła. Zaczęłam się obawiać, że Lawhead będzie teraz ze szczegółami opisywał wszystko, co szczęśliwie pominął w poprzednim tomie. Dalszy ciąg jednak zatarł to nieprzyjemne pierwsze wrażenie. Ze wszystkim tomów ten jest najbardziej zwarty fabularnie, koncentrując się na walce z Wandalami, zarazą i buntownikami. Merlin (który znowu jest narratorem, jak w tomie 2.) staje na wysokości zadania jako bard Brytanii, Artur jest szlachetny i wojowniczy, Gwenhywar też jest szlachetna i wojownicza (i niezmiernie mi się podoba!), opisy są jak zwykle barwne i poetyckie, a zakończenie pełne światła i nadziei, których nigdy za wiele.

,,Kapłanka Avalonu” jest częścią avalońskiego cyklu, którego pierwszym tomem(chronologicznie ostatnim) są słynne ,,Mgły Avalonu”. Książka została wymyślona i rozpoczęta przez Marion Zimmer Bradley, ale ukończona przez jej przyjaciółkę i współpracownicę Dianę L. Paxson. Jest to powieść fantastyczna z wątkiem historycznym, fikcyjny życiorys Heleny, matki Konstantyna Wielkiego, który nadał chrześcijanom wolność wyznawanej religii. Helena/Elain jest córką Rzymianina, który jednak przeznaczył ją na nauki kapłańskie w Avalonie. Gdy dziewczyna dorasta, przysięga, że zgodnie z tradycją odda swoje dziewictwo mężczyźnie wybranemu przez najwyższą kapłankę. Jednak wkrótce potem Elain doznaje wizji podczas której widzi przeznaczonego sobie kochanka, a gdy okazuje się, że ma on zostać związany z inną dziewczyną z Avalonu, Elain zajmuje jej miejsce podczas nocy Beltane. Miłość do Konstancjusza sprawia, że Elain decyduje się na odejście z Avalonu i towarzyszenie swojemu mężczyźnie. Mimo to w sercu pozostaje wyznawczynią nauk Bogini. Jednocześnie obserwuje rosnące wpływy chrześcijaństwa. Jeśli chodzi o przesłanie, to na pewno trafiło do mnie mocniej niż ,,Mgły Avalonu”. O ile w ,,Mgłach” poganie byli równie fanatyczni co chrześcijanie i widać było dużą stronniczość autorki, tak ,,Kapłanka Avalonu” tak naprawdę jest opowieścią o równości religii, potrzebie tolerancji i świadomości, że wszystkim nam tak naprawdę chodzi o to samo. Podobało mi się też, że główna bohaterka Elain nie jest bezwolną wyznawczynią bogów Avalonu, ona sama o sobie decyduje i postępuje tak jak każe jej jedynie własne sumienie. Poza tym, powieść porusza wiele innych tematów takich jak właśnie dojrzewanie, które tak naprawdę trwa całe życie, miłość macierzyńska, która ma na Elain o wiele większy wpływ niż na Morgaine w ,,Mgłach”, a także fanatyzm, nietolerancję i zawiedzione nadzieję. Nie jest to płytka powieść, zmusza do refleksji, chociaż chwilami irytowało mnie to, że Elain była jedyną sprawiedliwą, a rozważania teologiczne przyćmiewały fabułę. Co jeszcze mnie irytowało? Przede wszystkim to, że nie byłam w stanie w pełni polubić żadnego bohatera, bo Elain wkurzała mnie swoją perfekcją, a reszta postaci była dla mnie zbyt mało wyrazista. Wątek miłosny opisany został trochę płytko i bez zagłębienia się w emocje, chociaż przyznam, że było mi przykro, gdy Elain zawodziła się na miłości. Najbardziej chyba jednak(poza mało wartką akcją) przeszkadzało mi to, że fabuła, układ wydarzeń, nawet początek i zakończenie oraz sam wątek romansu, który rozpoczął się od seksu rytualnego, za bardzo przypominał mi ,,Mgły Avalonu” i czułam się trochę tak jakby Bradley nie umiała wymyśleć nic innego, chociaż to może bardziej wina Paxson. I chociaż wiem, że nie powinno się oceniać powieści po autorze, to dziwnie czytało mi się o ,,oddawaniu dziewictwa Bogini” po tym jak przeczytałam, że córka Bradley oskarżyła swoją matkę o molestowanie w momencie, gdy ta była wyznawczynią religii Wicca. ,,Kapłanka Avalonu” jest dobrą powieścią, chwilami nawet bardzo dobrą i wzruszającą, ale nie uważam jej za jakiś must have. Raczej dla fanów gatunku i motywów celtyckich. ,, Dajemy naszym dzieciom życie, ale nie my je kształtujemy.”

Oparta o fakty historia bitwy pod Peluzjum i wydarzeń do niej prowadzących. W roli głównej Hazdrubal Barka, postać fikcyjna (zbieżność nazwisk przypadkowa?), wojownik faraona i dowódca jego wojsk przygranicznych. Czyta się szybko i ciekawie, choć można było nieco więcej miejsca poświęcić samej bitwie, skoro krążą o niej tak niesamowicie ciekawe legendy.

W końcu sam tytuł trzeciego tomu tej antycznej trylogii jasno sugeruje, kto jest tu postacią centralną i czyje losy prowadzą nas przez tę opowieść. Aleksander wraca na pierwszy plan w pełnej krasie – jako zdobywca, strateg i człowiek, który coraz wyraźniej zaczyna przekraczać granice nie tylko świata, ale i własnej natury. Kontynuuje swoje podboje, rozszerzając imperium nie tylko o Persję, lecz także o kolejne azjatyckie krainy, aż po Indie. Od dwunastu lat nie widział ojczyzny, a pasmo zwycięstw wynosi go na szczyt potęgi. Staje się najpotężniejszym władcą swoich czasów – i właśnie wtedy zaczyna dosięgać go pycha. Przekonanie o własnej boskości narasta w nim do tego stopnia, że pragnie być czczony niczym bóg na Olimpie, któremu coraz śmielej się porównuje. Powrót do Hellady przestaje mieć znaczenie. Aleksander chce więcej – chce wszystkiego. Między kolejnymi kampaniami oddaje się nocnemu, hulaszczemu życiu, a jego decyzje stają się coraz trudniejsze do zrozumienia. Wśród żołnierzy i strategów zaczynają pojawiać się niepokojące szepty. Podejrzenia o szaleństwo nie biorą się znikąd – rośnie dystans między wodzem a jego ludźmi, a wraz z nim liczba wrogów, których sam sobie tworzy. Przełomem okazuje się śmierć Hefajstiona – najbliższego druha, powiernika i być może jedynej osoby, która potrafiła go naprawdę zatrzymać. To wydarzenie rozsadza Aleksandra od środka. Ten młodzieniec o niemal nieskazitelnej aparycji zaczyna pogrążać się w rozpaczy, która prowadzi go coraz bliżej wewnętrznego upadku. Finał opowieści o starożytnej Grecji autorstwa Karola Bunscha wydaje się najmocniejszy z całej trylogii. To nie tylko historia wielkich podbojów, ale też studium człowieka, który – im więcej zdobywa – tym więcej traci. Książka uczy, przybliża realia epoki i kreśli portret postaci wybitnej, która mimo upływu wieków wciąż fascynuje i inspiruje. Co ważne, powieść nie kończy się wraz ze śmiercią Aleksandra. Otrzymujemy obszerny epilog – gorzki i trzeźwy komentarz do losów imperium, które rozpada się niemal równie szybko, jak zostało zbudowane. To przypomnienie, że wielkie państwa rzadko przeżywają swoich twórców, a miłość, władza i intrygi pozostają niezmienne, niezależnie od epoki. „Aleksander”, podobnie jak poprzednie części, zdecydowanie zasługuje na mocną polecajkę. To bardzo dobra, wciągająca rzecz z historią w tle – taka, do której chce się wracać, choćby wzrokiem na półce. A ja po prostu lubię takie książki. Za egzemplarz dziękuję @takczytam.poznan

Jeden z moich ulubionych polskich autorów. Ojciec autora był Rosjaninem. Pomimo to był polskim PATRIOTĄ !!! Podczas okupacji był w AK. Działał w konspiracji w Wilnie i Warszawie. Autorytet moralny w czasach stalinizmu. Po wojnie zamieszkał w Krakowie. Swoją powieść historyczną o Bolesławie Chrobrym pisał prawie przez całe życie, 27 lat Całość ukazała się w latach 1947/55. To epicka opowieść o początkach państwa polskiego. To książka dla miłośników historii pragnących dowiedzieć się więcej o przeszłości, ale też poczuć ducha epoki. Nie będę ukrywał, przynajmniej na początku, lektura książki wymaga trochę czasu, aby przyzwyczaić się stylu prozy. Książka napisana pięknym językiem, niesamowite opisy itd, itp. za długo by trwało wypisywanie tych wszystkich naj.. naj... Należy do najlepszej prozy w polskiej literaturze. Cały czas szukam współczesnego polskiego pisarza, obdarzonego przynajmniej namiastką talentu autora. Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać. To jest jednym z nich. Gusty są różne. Po przeczytaniu możesz oceniać pozytywnie, negatywnie , albo wcale nie oceniać. Przeczytać tak czy tak, MUSISZ !!!. Z czystym sumieniem POLECAM !!!

Nie jestem fanem zbeletryzowanych biografii, ale trzeba przyznać, że Graves'owi wychodzi to dobrze. Ciekawe losy bizantyjskiego wodza z czasów Justyniana Wielkiego. Rozmach, dużo wielkiej polityki, spory religijne, barbarzyńcy, stosunki społeczne. Zachodzę w głowę dlaczego ta książka jest tak dużo mniej popularna niż 2 tomy o Klaudiuszu. Gorąco polecam. Czytałem z 10 lat temu.

Autor ( 1771 - 1832 ),wolnomularz, jego domeną były powieści historyczne, często z pogranicza szkocko - angielskiego XVII/ XVIII w. Jego twórczość odegrała kluczową rolę w stworzeniu gatunku powieści historycznej, wielu uważa go za jej wynalazcę !!! I chwała mu za to !!! Uwielbiam autora i jego książki, ich niezapomniany styl i klimat, malowniczy język, piękne opisy szkockich krajobrazów, ponadczasowe ideały: honor, lojalność, przyjaźń i poszukiwanie wolności. POLECAM !!!

Wyjątkowo kiczowata (ale na swój sposób ta kiczowatość okładek fantasy jest i urocza!) okładka zupełnie nie sugerowała, że oto przede mną tak świetna lektura! Diabelnie wciągająca i porywająca, angażująca emocjonalnie, pozwalają totalnie oderwać się na kilka godzin i przenieść do magicznego świata. Bardzo spodobał mi się pomysł z przenikającymi się dwoma światami - naszym i fantastycznym królestwem Albionu. To właśnie do tej zamieszkałej przez przedziwne stworzenia i z zapierającą dech w piersiach przyrodą krainy przenosimy się z dwoma oksfordzkimi studentami. „Wojna o Raj” to powieść magiczna, chociaż samej stricte magii w niej niewiele. Lawhead za to garściami czerpie z mitologii celtyckiej, a sam Albion wraz z jego wierzeniami, językiem i tradycjami wzorowany jest na kulturze staroceltyckiej. Wyraźnie widać też inspirację „Władcą Pierścieni” i mitologią Cthulhu. Można się przyczepić, że postacie czarno-białe, że główny bohater momentami potwornie irytujący i nierozgarnięty, że autor powtarza sprawdzone tropy i schematy. Jednak absolutnie mi to w trakcie lektury nie przeszkadzało i nie zmniejszało przyjemności z czytania! Zaczarował mnie świat i bohaterowie wykreowani przez Lawheada. Czułam się jak w domu w tej powieści - opisy były tak barwne, plastyczne i realistyczne, że miałam wrażenie jakbym żywcem przeniosła się do Albionu i była współuczestnikiem tej historii. No, straciłam głowę dla tej książki! Pomimo, że nie jest to żadne innowacyjne i przełomowe fantasy, ta książka Waszego życia nie zmieni, ale ma coś w sobie, że uwodzi i bezwględnie rozkochuje w sobie czytelnika. https://www.instagram.com/romyczyta

Oceniam pod względem gatunkowym. Ta krótka powieść łotrzykowska jest taka jaka powinna być. Szybka , z dużą ilością akcji i niewielkimi przestojami. Znalazło się w niej wszystko co powinno wystarczyć czytelnikowi, który pragnie przeżyć brawurową przygodę. Nie ma nudy , dobre tempo i wciąga.