Korona świata

Tytuł książki mówi wszystko. Rzym, Cesarstwo Rzymskie, cesarz, gladiatorzy itd. itp... Co tu więcej pisać ? Acha, czyta się dobrze !!! Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Dla mnie książka ciekawa i bardzo dobrze mi się ją czytało... W dzisiejszych czasach ludzie zapominają o wyższych wartościach takich jak honor, poświęcenie, wierność sprawie i swoim własnym wartościom... Chińczycy, Rzymianie... podróż przez starożytny świat, to zdecydowanie coś dla mnie 💪

"... prawdziwy wojownik to prawdziwy mężczyzna, a prawdziwy mężczyzna ma twarde mięśnie, jasny umysł, a także serce. Jeśli brakuje jednej z tych rzeczy, osłaniająca cię zbroja jest tylko pustą skorupą." Przepiękna historia dwóch braci. Troszeczkę rozczarowało mnie zakończenie. Ale generalnie uwielbima Spartan.

Coraz bardziej interesująca akcja wokół świata religijnego. Odkrywane przez autora działania władców europejskich wręcz nie do uwierzenia. Dzieci budzą sympatię. Bardzo ciekawe opisy średniowiecznych budowli, wciągające sprawy polityczne.Sposób narracji interesujący.

Czytanie tej książki było jak cofnięcie się w czasie do momentu wojen chrześcijan z wojskami Saladyna o Jerozolimę. Jednak fabuła nie skupia się tylko na konflikcie zbrojnym. Autor opowiada też o zakonach, jak asasyni, templariusze, czy szpitalnicy, których celem jest odnalezienie i odzyskanie najcenniejszej z relikwii- Prawdziwego Krzyża, na którym skonał Jezus Chrystus. Akcja jest wartka, urozmaicana scenami walk. Bohaterowie są dobrze wykreowani, ich dzieje są pełne przygód i niebezpieczeństw. Zwłaszcza postać Morgennesa, pewnego szpitalnika, staje się czytelnikowi coraz bliższa, w miarę poznawania jego historii i motywacji. Fabuła obfituje nie tylko w sceny walk, podróży i pogoni, ale też w cuda, małe i duże. Ogólnie książkę czytało mi się świetnie, to naprawdę fajna powieść przygodowa.

No to jest to,na co czekałem.Już długi xczas,świetna powieść o Templariuszach,.Arabach. Akcja zarówno w Bizancjum,Alpach i Francji. Dużo opisów podróży,ach te dziecki.Rosz i Jeza,sprytne i rezolutne. Mamy,tu też teksty po grecku czy oksytańsku. Mnich Franciszkanin jest bystry.

Pozytywne rozczarowanie. Spodziewałem się popłuczyn po "Imieniu róży", dostałem ucznia, który co prawda nie przerósł mistrza, ale starał się. Największym plusem jest to, czego brakuje większości współczesnych powieści historycznych - całkiem udane oddanie realiów opisywanej epoki. Bohaterowie co do zasady myślą, czują i zachowują się jak mieszkańcy średniowiecznej środkowej Italii. Fabuła również koncentruje się wokół tego, co stanowiło centrum średniowiecznej egzystencji, czyli święci, krucjaty, rywalizacja papiestwa i cesarstwa. Autor wplata sporo autentycznych wątków historycznych, nie boi się również w niehagiograficzny sposób przedstawić wizerunki kilku błogosławionych tamtych czasów. Pierwszą część powieści, statyczną, nieco filozoficzną, wprowadzającą do świata przedstawionego, czytało się bardzo dobrze, autor bardzo się starał oddać nastrój czasów. Zasadniczym minusem jest harlequinowa miłość pomiędzy główną postacią kobiecą, a jedną z dwóch głównych postaci męskich, która nabiera swej wagi w drugiej części powieści. Oczywiście dzięki temu powieść nabiera stosownej dynamiki (w niektórych recenzjach tutaj można przeczytać, że dzięki temu powieść jest lepsza, no cóż, co kto lubi), tyle że traci na tym sporo nastrój epoki. Ktoś napisze, że no przecież Tristan i Izolda to opowieść średniowieczna, a ja odpowiem - niby tak, tylko dzieje tamtych miały wymiar tragiczny, a tragizmu miłości W "Spisku Franciszkanów" nie ma ani krztyny, ten romans zupełnie nie przystaje do realiów średniowiecznych. Niemniej, poza tym nieco żenującym love story, autor odstawił kawał świetnej roboty, "Źródło Mamerkusa" to to nie jest, a i tak "Spisek Franciszkanów" czytało się dobrze. Samego spisku za dużo nie ma, stanowi raczej pretekst do opowiedzenia historii o tamtych czasach, podobnie zresztą jak tytułowe źródło w "Źródle Mamerkusa". I więcej podobieństw widzę właśnie do powieści Leszka Białego, aniżeli marketingowe porównanie do dzieła Umberto Eco.

Książka pokazuje jak w średniowieczu diametralnie różniły się dwa światy: chrześcijański i islamski. Który jest dobry, a który zły - raczej się do końca nie dowiemy. Bohaterowie są różnoracy: od sztywnego głównego bohatera z niedowładem mózgu, dramatycznego przyjaciela/rywala, nic nie wnoszącego mężczyznę, który kocha mężczyznę, typową blondynkę oraz sułtana-zawodowca. To oczywiście impulsy do czytania, które nie dominują książki. Czytamy aby przy okazji dowiedzieć się czy coś w nich czasem się nie zmieniło. Poza tym książka świetnie trzyma się zarysów historii i rzuca pewne inne światło na tamte wydarzenia.

Chyba najsłabsza część trylogii. I to mimo olbrzymiej wiedzy jaką autorzy mają na temat historii, kultury i muzyki przełomu XVII i XVIII wieku. Natłok faktów, historii i ciekawostek, które wygłaszają wszystkie postacie książki powoduje, iż cała fabuła schodzi na dalszy plan. Trudno się zorientować o co chodzi bohaterom bo kolejne sceny są tylko przejście do następnych erudycyjnych popisów postaci. I całość sprawia wrażenie niespójnej i nielogicznej. Bo trudno mi uwierzyć, że początkujący biedni studenci z Wiednia znali największe tajemnice dyplomatyczne ówczesnych mocarstw.

Akcja książki toczy się wielowątkowo. Jest to kryminał połączony z historią.Bohaterem książki jest Aleksander Casey, który zajmuje się pisaniem tekstów. Jest też blogerem. I właśnie to prowadzi do szeregu dziwnych zdarzeń. Otrzymuje bowiem propozycję zamiany mieszkań. Kiedy transakcja zostaje dokonana bohater spotyka się wszędzie z opowieściami o Bolesławie Zapomnianym - królu z rodu Piastów. Mnie książkę dobrze się czytało. Jeśli ktoś lubi takie książki to polecam.

Rzym. Rok 1683 roku. W pewnej gospodzie w tajemniczych okolicznościach zapada na dziwną chorobę jeden z gości. Trucizna czy dżuma? W obawie przed epidemią podróżni zostają poddani kwarantannie. Jeden z podróżnych opat Melani, wraz z karłowatym posługaczem wszczynają śledztwo. A tymczasem Wiedeń zostaje oblężony przez Turków, i czeka na odsiecz króla Polski Jana III Sobieskiego. Czy powieść mi się podobała? Czy klimat epoki nowożytnej był wyczuwalny? Czy zagadka kryminalna napędzała fabułę powieści? I czy kreacja głównego bohatera przypadła mi do gustu? Chciałbym więc zacząć od otoczki powieści. Bowiem jest wiele do opisania i poruszenia, w tym aspekcie. Mroczna czeluść katakumb. Relikwie niewiadomego pochodzenia. Ciemne podziemia. Strach spotęgowany, groźbą wybuch epidemii dżumy. Wróg u bram, chrześcijańskiego świata. To wszystko powoduje, że czytelnik może odczuć strach i napięcie jakie towarzyszyło gościom gospody. To wszystko jest okraszone atmosferą klaustrofobii…- syndromem zamkniętego pomieszczenia. Grozę potęguje grasujący morderca, który okazuje się nieuchwytny, groźny i diabelnie inteligentny. Ale to co interpretujemy się na pierwszy rzut „poznawczy”, może się jednak okazać mirażem, fałszem i kalumnią. Czytelnik z rozdziału na rozdział dostaje więcej „danych”. Ale zagadka przez to nie okazuje się łatwiejsza do rozwiązania i zinterpretowania. Właśnie motyw zbrodni, w niniejszej powieści jest dość zgrabnie zagrany, wykreowany i wykorzystany. Jest to niewątpliwie zaleta powieści. Chociaż w tej kwestii mam pewne zastrzeżenia. Odbiorca, bowiem zostaje „zalany” informacjami dotyczącymi epoki. Przez co główny wątek zostaje nieco „rozcieńczony” i, w pewnym momencie fabularnym, nie co wieje nudą. Ale z drugiej strony rozumiem ten zabieg wykorzystany w powieści przez autorów. Bowiem poprzez wstawki historyczne, które notabene mogą czasami nużyć i męczyć okazują się nieodłącznym elementem książki. Może to niektórych czytelników, odstraszyć, ale ja to wszystko wziąłem za „dobrą monetę” i zanurzyłem się z przyjemnością w meandry epoki. Niniejsza lektura, to swoiste kompendium wiedzy na temat ówczesnego Rzymu, pontyfikatów głowy apostolskiej, oraz spisków na najwyższym szczeblu władzy. Można zarzucić powieści pewną schematyczność. Wielki wpływ na duet pisarski, miało niewątpliwie dzieło włoskiego erudyty Umberto Eco „Imię Róży”. Ale pomimo tego dość widocznego i trochę przeszkadzającego w czytaniu „faktu”, powieść, a zwłaszcza w późniejszej „fazie” bardzo mi się dobrze czytało. Niewątpliwie mam słabość do takiej tematyki. A co jeśli chodzi o rozwiązanie szarady. W pewnym stopniu może nie okazała się widowiskowa, oszałamiająca ani frapująca, ale na tyle zadowalająca, że powieść całościowo odbieram pozytywnie. Na deser sobie zostawiłem istotę powieści, czyli jej bohaterów. Historia jest opisana z perspektywy karłowatego posługacza, który pomaga rozwikłać zagadkę, kryminalną. Każdy z nas ma plany, marzenia i prawo do szczęścia. Jednak los zazwyczaj spłata nam figla. Ale pomimo wszystko, warto walczyć o swoje , i dążyć do wytyczonego celu. Bowiem to nas definiuje jako istoty myślące, szukające swojej drogi i ścieżki w tym nieprzyjaznym miejscu jakim czasami okazuje się nasze najbliższe otoczenie. I tą właśnie postawę reprezentuje nasz główny narrator. Którego marzeniem jest zostać kronikarzem. Jego dar obserwacji, empatia i wrażliwość to nie tylko atrybuty, które są nieodłącznym elementem przyszłego zawodu, ale również pomagają mu w rozwiązaniu szarady, oraz w zrozumieniu pobudek mordercy. Summa summarum, powieść dobra zwłaszcza, jej druga część. Miałem nieodparte wrażenie, że w pewnym momencie, fabuła złapała drugi oddech, a akcja ruszyła z kopyta. Powieść powinna się spodobać fanom zagadek kryminalnych, o mocno zarysowanym tle historycznym. Ale również tym, czytelnikom, którzy są bardzo dociekliwi, i pragną swoją spostrzegawczość wystawić na duży wysiłek intelektualny. Polecam.

Nie jestem fanem zbeletryzowanych biografii, ale trzeba przyznać, że Graves'owi wychodzi to dobrze. Ciekawe losy bizantyjskiego wodza z czasów Justyniana Wielkiego. Rozmach, dużo wielkiej polityki, spory religijne, barbarzyńcy, stosunki społeczne. Zachodzę w głowę dlaczego ta książka jest tak dużo mniej popularna niż 2 tomy o Klaudiuszu. Gorąco polecam. Czytałem z 10 lat temu.

Jeden z oddanych templariuszy ma przewieźć do zakonu niezmiernie ważną przesyłkę, zawierającą prawdę spisaną na starych pergaminach. Czy uda mu się bezpiecznie dowieźć skarb? Czy na statku spotka swojego przyjaciela czy zdrajcę? Wszystko wplątane w misternie uknuta intrygę, której akcja rozgrywa się na ulicach średniowiecznej Barcelony.

Jeden z lepszych pisarzy beletrystyki historycznej. Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Rzymscy i greccy bogowie lubili sobie poswawolić z ziemskimi kobietami. Raz występowali w swoich własnych postaciach, choć mocno ograniczali swą potęgę, aby nie doprowadzić do śmierci swych wybranek. Innym razem pojawiali się pod postaciami zwierząt wszelakich. Wielkim miłośnikiem takich zabaw był sam Zeus Gromowładny. Począwszy od postaci byka (pod którą posiadł królewnę tyryjską i królową kreteńską Europę) po łabędzia – tu ofiarą zalotów została Leda, córka Testiosa i Leukipe, żonia króla Sparty Tyndareosa. Był jako łabędź król bogów niezwykle skuteczny. Leda urodziła (?) cztery jaja z których wykłuło się czworo dzieci: Kastor i Polluks, którzy mimo obcego pochodzenia trafili do panteonu bogów rzymskich Helena zwana Trojańską– femme fatale Trojańczyków i Klitajmestra, również niewiasta o paskudnym charakterze, która ze swym kochankiem uśmierciła pogromcę Trojan Agamemnona, prywatnie ojca trójki jej dzieci. Innych bogów, z innego kręgu kulturowego, lubiących przebieranki za ptactwo nie będę przywoływał, bo w naszym pięknym demokratycznym kraju można za to mieć wątpliwą przyjemność spotkania z prokuratorem. Kolejnym sposobem na dobieranie się do urodziwych Ziemianek było podszywanie pod ich mężów. Tak było w przypadki Alkmeny, z którą w noc powrotu z wojny prawowitego małżonka Amfitriona spłodził największego herosa zarówno Greków jak i Rzymian – Heraklesa, przez Rzymian Herkulesem zwanego. Takiej samej sztuczki dokonał jeden z bogów słowiańskich z Miłosławą – żoną wojewody Lędzian - Sobiesława w Sobkowie. Bogumił po matce, która dar ów w czasie poczęcia otrzymała od nocnego kochanka, ma dar postrzegania rzeczy niematerialnych. Widzi nadchodzącą śmierć, może rozmawiać z bogami i podróżować po nie-świecie (tak, wiem, że to inny Autor, a sformułowanie bardzo jest tu na miejscu, a ani Pawłowi Rochali ani Jackowi Piekarze przez to niczego nie ubędzie). Książka, jak zresztą wszystko, co spod pióra Pawłowego wychodzi była poprzedzona długimi, żmudnymi badaniami literaturowymi. Nie ma w niej przypadku, że np. Weles nagle za panapawłowym figlem zmienił zakres władzy czy kompetencje. Tu nie znajdziecie niczego zmyślonego, nierzetelnego czy wydumanego w przerwie śniadaniowej jak np. słynnych „Kronik Kpinomira” jednego znanego z poczucia humoru profesora, którego zacytował z pełną powagą „wybitny znawca” początków chrześcijaństwa w Polsce. Tu jest sytuacja odwrotna –w krainie fantasy króluje rzetelna wiedza, tam w publikacji że tak sobie zażartuję „naukowej” pojawiają się Kpinomiry, Całusławy, Biustyny, Błogominy, Udowity czy Pieściwoje. Dlatego jak ktoś chce w sposób przyjemny, nienudny ale wymagający znajomości od Czytelnika więcej niż 600 słów w języku polskim, to powinien polską mitologię poznać udając się w podróż z Bogumiłem Wiślaninem. Liczba 600 wyrazów pochodzi z badań amerykańskiego językoznawcy, który zbadał ile potrzeba słów do stworzenia pełnego wydania pewnej gazety -ale raczej nie był to „New York Times” ani .” Wall Street Journal”. Pewnie polskim „ekspertom” od wszystkiego wystarcza tyle samo, ale „Bogumił Wiślanin" nie był napisany z myślą o takim odbiorcy.

Jeden z najlepszych pisarzy beletrystyki historycznej. Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Doskonałe zwieńczenie doskonałej trylogii, prawdziwe requiem dla Zakonu Templariuszy. Pomimo że autorka ponaginała nieco fakty historyczne - do czego sama się przyznaje w posłowiu - nie przeszkadza to absolutnie w odbiorze książki, lektura jest fascynująca! Całą trylogię polecam!

Hiszpański Dan Brown w kolejnej odsłonie . Nie każdemu ten typ literatury przypada do gustu . Jednak trzeba jedno powiedzieć, że nie brak autorowi po pierwsze , wyobraźni, po drugie wiedzy . Kolejna sprawa to sama biblia, która podsuwa tyle pomysłów .... Fajna rozrywka .

Spodziewałam się czegoś zupełnie innego po tej książce; nie znaczy to jednak, że się zawiodłam, a wręcz przeciwnie - bardzo mnie zaskoczyła. Przyjemnie i szybko się ją czytało, akacja budowana w przystępney sposób, a wątki historyczne dodawały tylko ciekawości całej fabule. Muszę jednak dać trochę niższą ocenę, ponieważ było kilka momentów, gdzie akcja mocna zwalniała, a dialogi ciągnęły się, przez co książka mnie nudziła (dla osób, które lubią długie dialogi nie powinien to być problem). Podsumowując, polecam tę książkę zarówno wszystkim miłośnikom historii, akcji, jak i teorii spiskowych.

Jestem bardzo pozytywnie zaskoczony rewelacyjną dawką humoru, który wręcz wylewa się z tej książki. Do tego jest napisana w formie trochę zakręconej baśni, jeżeli weźmie się pod uwagę te znane i tradycyjne. Nawiązuje właśnie do nich, jednocześnie pojawiają się tu aluzje do współczesnego świata i polityki. Styl, temat (trochę jak Igraszki z diabłem) i humor (miejscami jak w opowieściach o Trappie) znakomity, lekko i bardzo przyjemna w czytaniu pozycja, która bardzo pozytywnie nakręca. Mocne siedem z plusem za bardzo miłe zaskoczenie i radość z czytania.