Zbrodnia w „Słonecznym Klubie”, czyli morderstwo po szwedzku

Tajemnicze zabójstwo krawca, a następnie przyszłej gwiazdy sceny muzycznej. Skomplikowane śledztwo, parę wątków, sporo bohaterów. Niezły kryminał, choć jeśli chodzi o ZZZ-a, czytałem dużo lepsze. Myślę, że gdyby ta historia była nieco bardziej rozbudowana, byłaby też ciekawsza. Postacie mogłyby lepiej zaistnieć. Kryminał na niezobowiązujący wieczór.

Pan Bugajski skutecznie postanawia rozstać się życiem. Jest trzecim, który podjął nieodwołaną decyzję i to w dość krótkim czasie. Sprawa, choć smutna, dziwić nie powinna, ale tak nie jest. Każdy z mężczyzn, choć wiekiem słuszni mentalnie był nadal „radosnym młodzieniaszkiem”. Każdy z nich pozostawił identyczny list pożegnalny, ale i każdy z nich – przed śmiercią – pozbył się wszystkich swoich, niemałych, oszczędności. Te okoliczności zmuszają oficerów Kosińskiego i Mareckiego do zbadania sprawy. Obaj muszą się też zająć rozpracowaniem szajki handlarzy narkotyków. W tym wypadku nadmiar obowiązków na swoje dobry strony, bo okazuje się, że sprawa narkotyków i samobójców zaczyna się ze sobą łączyć w zaskakujący sposób... Pomysłowości autorowi nikt odmówić nie może, fabuła - choć pokrętna, nadal jest logiczna i wiarygodna. Jedyne co zawodzi to duet Kosiński/Marecki – wyjątkowo bezpłciowi i schematyczni ci milicjanci. Nadto są momenty, w których autor buduje napięcie w bardzo wymuszony sposób: trzy samobójstwa obcych osób, o identycznym schemacie postępowania nie przeszkadza śledczym wątpić czy mają ze sobą związek. Oczywiście ledwie przez chwilę, ale to mocno grubymi nićmi szyte. Tak samo jak „pomijanie” istnienia Edka. Ale to – w zasadzie – czepialskie detale. „Tajemniczy turysta” to ultrakrótkie opowiadanie z kapitanem Downarem. Legenda lwowskiej szkoły kasiarzy przylatuje z Londynu do Warszawy. Chwilę później zostaje okradziony sklep jubilerski, a sam kasiarz umiera. Jedyne co musi zrobić Downar to połączyć kropki, przy okazji dając „klapsa” młodemu ambitnemu porucznikowi, któremu wydaje się, że wszystko już wie. „Turysta...” to laurka dla Downara, ale i „holmes'owska” prowokacja. Downar, niczym Holmes właśnie, przeprowadza wywód logiczny. Tutaj ikoniczny rodzaj popiołu z fajki zastępuje ślad papryki na zębach. To znów nie do końca zarzut, problem w tym, że Holmes'a kopiować nie ma potrzeby, bo to zawsze pomysł karkołomny.

Doskonały chirurg Zygmunt Niekwasz cieszy się szacunkiem zarówno lekarzy jak i personelu pomocniczego. O uratowanych pacjentach nie ma sensu wspominać. Hossa kończy się kiedy po banalnym zabiegu umiera dyrektor Waliszewski. Ważny dyrektor jeszcze ważniejszego przedsiębiorstwa. Szef Niekwasza, a zarazem dyrektor szpitala – Kowalewski uwielbia dyrektorowanie zapominając, że sam kiedyś był lekarzem, teraz ma dla chirurga propozycję: ten natychmiast się zwolni, albo dostanie wymówienie i będzie skończony. Niekwasz to człowiek charakterny, który zna swoje umiejętności, zapowiada, że będzie walczył o dobre imię, bo żadnego błędu nie popełnił. Walka, póki co, wygląda na przegraną. Dopiero tragiczny przypadek śmierci jednej z pielęgniarek zmusza organa ścigania do przyjrzenia się sprawie. Śledztwo przejmuje niezmordowany Kaczanowski, a za pomocnika będzie miał właśnie Niekwasza. Zgrabna fabuła ze sprytnym nawiązaniem do „Tajemnicy starego kościółka”, z dobrze skrojonymi postaciami (jak choćby psychiatra Wildman). Tym razem autor pozwala też rozkręcić się pułkownikowi Niemirochowi, a jego dialogi z Kaczanowski wprowadzają dużo zgrabnego humoru.

Bardzo krótka książka Jerzego Siewierskiego, którą odsłuchałam w niecałe dwie godziny na storytel. Co tu dużo mówić, to opowiadanie ma totalnie klimat książek Agathy Christe, przyjemnie mi się jej słuchało, mimo że od samego początku miałam pewność kto doprowadził tytułową służąca do jej przedwczesnego przejścia na tamten świat to i tak cieszę się że przesłuchałam tą historie.

Kolejne krótkie opowiadanie Jerzego Siewierskiego, było już morderstwo po francusku teraz przyszła kolej na morderstwo po amerykańsku. Książka może i jest krótka jednak dobrze się jej słucha, między innymi dzięki dobremu lektorowi Tomaszowi Ignaczakowi, mam wrażenie że właśnie ta krótka forma jest główną zaletą tego opowiadania, w końcu nie było tutaj nic co by można było bardziej wydłużyć, jest po prostu zwięźle bez zbędnych szczegółów co akurat tutaj mi się bardzo podobało.

Ta mini-powieść Barbary Gordon jest jak stara pocztówka z wakacji o wyblakłych kolorach, jednak w jakiś niewytłumaczalny sposób przyciągająca tym co zastygło na starym zdjęciu. A tam jezioro, las żaglówka i ludze, którzy swoją młodość przeżyli tak dawno temu, że wydaje się to wręcz niemożliwe żeby mogło się kiedyś wydarzyć. Jezioro Kierskie w Kiekrzu pod Poznaniem, w latach siedemdziesiątych to kurort całą gębą, a dziś jak ta kartka, trochę bez blasku i wabiącego magnetyzmu. Nawet ośrodek wypoczynkowy dla milicji, jeden z najlepszych w kraju zamknięty na cztery spusty i zrujnowany… Ale książka rozgrywa się w czasach świetności kierskiego kurortu. Akurat w Poznaniu odbywają się Międzynarodowe Targi, targowe towarzystwo bawi się w kierskich domach wypoczynkowych głośno i radośnie do białego rana, a dźwięki piosenek Krzysztofa Krawczyka płyną po tafli jeziora i odbijają się od ściany lasu. O świcie w jednym z ośrodków FWP sprzątaczka natrafia na zwłoki jednego z gości. Szybko okazuje się, że ktoś wyeliminował go z zabawy za pomocą zastrzyku ze strychniny. Wezwani na miejsce zdarzenia milicjanci biorą się do roboty. A wśród nich pewna młoda, dobrze zapowiadająca się milicjantka, która musi nie tylko radzić sobie ze śledztwem ale także ze starszymi kolegami, którzy traktują ją jak osobliwe zjawisko ,próbujące wniknąć, jak ta strychnina, w zdrową tkankę męskiego, milicyjnego organizmu. Ale ona im wszystkim jeszcze udowodni… Co udowodni? A, no przeczytajcie i się przekonajcie. Tylko to nie będzie takie proste. Trzeba poszukać na jakiejś aukcji internetowej, bo ta powieść to biały kruk z lat siedemdziesiątych.

Jaki kraj takie przestępstwa, chciałoby się powiedzieć. Agata Christie napisała doskonała powieść „Morderstwo w Orient Expressie” a u nas ani expresu ani nawet morderstwa. Bo któżby tam chciał mordować w pociągu dalekobieżnym z Warszawy do Szczecina. W Polsce Ludowej by uzyskać korzyść materialną i dorobić się w niecny sposób nie trzeba można się było posłużyć znacznie prostszymi metodami. Poza tym za mordowanie można było trafić na stryczek więc kradzieże wydawały się znacznie bardziej bezpieczne w razie wpadki. Akcja tej mikropowieści rozgrywa się na początku lat 80-tych. W przedziale pierwszej klasy do Szczecina podróżuje szóstka pasażerów. A skoro to czas wakacyjny to raczej śmiało można założyć że to osoby jadące tam żeby wypocząć i żeby nad morzem, gdzieś w Międzyzdrojach czy innym kurorcie przepuścić trochę uciułanej gotówki. Jeśli się jest złodziejem łatwo się domyślić, że podróżni pierwszej klasy to ludzie mogący wieźć portfele pełne pieniędzy. Teraz tylko trzeba wymyślić jak ich tej gotówki pozbawić. Sześcioro pasażerów rozmawia o wszystkim i niczym, ktoś zamawia u kelnerki roznoszącej towary spożywcze piwo, kto inny kawę, jeszcze ktoś paczkę papierosów „Maracho”. To jakieś nowe, zagraniczne papierosy, więc pan który je kupił częstuje pozostała piątkę, bo jak tu nie poczęstować, skoro to nowość, a wszyscy palący. Po chwili cała szóstka smacznie ustąpi. Po jakimś czasie do przedziału wchodzi konduktorka. Widząc pasażerów w dziwnych pozycjach, pogrążonych w głębokim śmie, orientuje się że zaszło tu coś niecodziennego. Potrzebuje więc pomocy. Na szczęcie kilka przedziałów dalej jedzie milicjant. Budzi go a ten od razu staje na wysokości zadania. Młody porucznik Marian Balerski służący w dworcowym komisariacie na stacji Szczecin Główny wie że to nie przelewki i musi sprawę potraktować poważnie jak na prawdziwego funkcjonariusza przystało. Udaje mu się ocucić pasażerów którzy po odzyskaniu przytomności czują się tak jakby wracali z czterodniowego wiejskiego wesela. No i oczywiście jest jeszcze coś. Zniknęły wszystkie pieniądze i do tego jeszcze kosztowności, w których jedna z pań chciała w Międzyzdrojach zadawać szyku. Ktoś musiał im podać jakiś narkotyk, stwierdza autorytatywnie porucznik. I mało brakowało, a mielibyśmy nasze własne, rodzime bo popełnione w Polsce Ludowej morderstwo w Szczecin expressie pomnożone przez sześć więc od razu przebilibyśmy zgniły zachód. No ale widać los chciał inaczej i pewnie dlatego mało kto pamięta o naszej zbrodni w pociągu a o tym z Orient expressu słyszał cały świat. Milicyjny Poirot – Marian Balerski bierze się ostro do pracy, bo czas goni, pociąg ma tylko godzinę spóźnienia i w końcu dojedzie do Szczecina. Trzeba więc w tym krótkim czasie ustalić kto okradł tych ludzi. Czy to robota pasażera, czy może kogoś z obsługi? A co z tytułowymi papierosami „Maracho”? Czy one odegrały w tym przestępstwie jakąś rolę? Nie dowiecie się jeśli nie sięgniecie po tę mikropowieść. Ja przesłuchałem ją w interpretacji Roberta Michalaka którego głos przeniósł mnie do kołyszącego się, głośnego pociągu lat osiemdziesiątych, w którym smród tanich papierosów mieszał się z odorem niedomytych ciał, wyziewami przetrawionego alkoholu i ekskluzywnym zapachem old spice’a. Siedem papierosów Maracho, to jak zawsze u Edigeya dobrze skrojona opowieść, którą czyta się płynnie i gładko, bez zbędnych mielizn i dłużyzn. Akcja może nie tak wartka jak pospieszny z Warszawy do Szczecina, ale snująca się powoli jak dymek z papierosa „Maracho” w kolejowym przedziale pierwszej klasy. Tylko nie potrafię sobie przypomnieć co to były za papierosy. Wtedy już jako nastolatek popalałem trochę za co nawet dorobiłem się nagany dyrektora liceum i wówczas wydawało mi się że znam wszystkie dostępne na rynku fajki. Tych za diabła nie pamiętam. A może ich wcale nie było i marka została wymyślna na potrzeby książki? W każdym razie nawet jeśli nie istniały, to podobno smakowały całkiem nieźle i jak twierdził jeden palacz, bohater tej opowieści, były najzdrowsze ze wszystkich, bo tylko po nic nie miał chrypki.

" Lukrecja z Kamiennej Grobli" to kryminalne opowiadanie z Trójmiastem w tle jest to jedenaście najlepszych opowiadań - wydawnictwa: Oficynka. Jest to zbiór dość krótkich opowiadań – praca zbiorowa. Wszystkie były na swój sposób niesamowite. Ogólnie myślę, że zbiór ten powinien się spodobać zarówno miłośnikom kryminałów jak i tym osobom, które zbyt często po ten gatunek nie sięgają, bowiem większość jest z nich napisana w lekkim stylu. Tym bardziej, gdy się jest mieszkańcem Trójmiasta.

Opowiadanie kryminalne. Trójmiasto. Pięć zaginionych dziewczynek. Dwie z nich nieodnalezione. Pozostałe martwe. Wojciech Warecki to doktorant psychologii, który pomaga policji od sześciu lat. Prywatnie jest mężem i ojcem Julki. Szósta dziewczynka zostaje porwana. Poszukiwania trwają. Z nieoczekiwaną pomocą przychodzi pewien chłopiec, Kubuś. ... Krótka forma. Szybko postępujące wydarzenia. Zakończenie, które jest zaskakujące, ale jednocześnie zadziwiająco przeraża.

Opowiadanie "Trupi dyżur" napisane przez Agnieszkę Gracę, zostało nagrodzone w ramach konkursu "Kryminalne opowiadanie z Trójmiastem w tle" i trafiło do antologii zawierającej dziesięć najlepszych opowiadań nadesłanych na ten ogólnopolski konkurs literacki. Konkurs "Kryminalne opowiadanie z Trójmiastem w tle" został zorganizowany w ramach festiwalu literatury kryminalnej "Afera Kryminalna 2016". "Trupi dyżur", to krótkie opowiadanie kryminalne z ciekawą zagadką kryminalną. Sprawę do prowadzenia otrzymuje pewna zmotywowana prokuratorka. Pojawiają się różne wątki, możliwe motywy. Ale czy uda jej się wytypować i ująć mordercę? Opowiadanie ciekawe, wyjaśnienie jednak wyskakuje jak królik z kapelusza. Audiobook trwa tylko nieco ponad 30 minut i czyta je wspaniały lektor, pan Wojciech Masiak. #storytel #KryminalneopowiadaniezTrójmiastemwtle #agnieszkagraca #opowiadaniekryminalne #Trojmiasto #krymial #krotkieopowiadaniekryminalne #konkursliteracki #audiobook #wojciechmasiak #wojtekmasiak

Kapitan Jacek jak zwykle demonstruje swój "nadprzyrodzony" detektywistyczny zmysł. Jako nowy nauczyciel historii inwigiluje środowisko i jak zwykle nie może oprzeć się pięknej kobiecie. Mamy też dużo sytuacyjnych i słownych humoresek a całość jest po prostu świetną czytelniczą rozrywką, która czytać można nawet przed snem.

Bardzo ciekawa… autor umiejętnie przerzuca podejrzenia na różnych bohaterów. I choć później człowiek domyśla się, kto był winowajcą, to mimo to nadal czyta to z zainteresowaniem. Moim zdaniem jest ona na tle prawdziwych wydarzeń, ponieważ wiele zbrodniarzy wojennych, uciekając zmieniali tożsamość i było tak, że byli między nami. Zastanawia mnie tylko fakt, czy potrafili w nocy spać spokojnie? Szkoda, że nie mam więcej książek z tej serii.

Powieść kryminalna retro, Szkocja, dom na odludziu i zamknięta grupa ludzi w ograniczonej przestrzeni. Wciągająca intryga, dość łatwa do przejrzenia. Nie zmniejsza to jednak przyjemności czytania. Powieść w klimacie dawnych brytyjskich kryminałów. Coraz bardziej cenię Autora i jego lekkie pióro.

"Zwłoki przy molo" Tomasza Wandzla to krótkie opowiadanie kryminalne, które stanowi część serii "Kryminalne opowiadanie z Trójmiastem w tle". Akcja osadzona jest, jak wskazuje tytuł, w nadmorskim Gdańsku. Czytelnik poznaje inspektora Janusza Woronko i aspirant Katarzynę Solińską, którzy prowadzą śledztwo w sprawie zamordowanej nauczycielki liceum. Jej niewidomy mąż zgłosił zaginięcie żony kilka dni przed odkryciem ciała. Opowiadanie jest dynamiczne i treściwe, co się chwali. Akcja szybko się rozwija, a śledztwo prowadzone przez parę policjantów wciąga. Wandzel sprawnie buduje napięcie mimo krótkiej formy.

"Królowa nocy" Anny Kłodzińskiej to kryminał milicyjny z wątkiem szantażu i intrygi obyczajowej. Głównym bohaterem jest Kazimierz Derbach, dyrektor administracyjno-handlowy w dużej fabryce, który po powrocie z wakacji w Bułgarii wdaje się w romans z młodą kobietą podającą się za Polkę mieszkającą w Anglii. Ich znajomość szybko przeradza się w bliską relację, a Derbach nie podejrzewa, że zostaje wciągnięty w sprytną pułapkę. Wkrótce po spotkaniu z tajemniczą Liz zaczynają się problemy. Najpierw nieznajomy mężczyzna ostrzega go, że „Królowa Nocy pozdrawia”, a następnie pojawia się szantażysta, który twierdzi, że posiada kompromitujące zdjęcia Derbacha z dziewczyną. Gdy bohater próbuje się wycofać i zapomnieć o całej sprawie, zostaje zmuszony do kolejnych płatności, a szantaż przybiera coraz groźniejsze formy.

Mimo, że jest trup, mimo, że książka jest z serii Z jamnikiem, mimo, że jest nieustępliwy kapitan MO, to Zatruty bluszcz absolutnie nie jest kryminałem. To zaskakująco dobrze napisany obyczaj o samotności, miłości. potrzebie bliskości i strachu przed przemijaniem. Autorka skupiła się przede wszystkim na emocjach, psychologii postaci i relacjach międzyludzkich niż na samym śledztwie. (mogło mi się ponastawiać przecinków ciut za dużo)

Akcja tego opowiadania z cyklu "Ewa wzywa 07" toczy się na Górnym Śląsku. Przestępcy przez dwa dni więżą dziewczynę, która zbiegiem okoliczności sama urzędowała na poczcie. Każą jej wpisać i podstemplować wpłaty do kilkuset książeczek oszczędnościowych, a później jeżdżą po okolicznych miejscowościach i wypłacają po 2 - 3 tysiące posługując się skradzionym dowodem osobistym. Prosty sposób na zdobycie w krótkim czasie sporej jak na owe czasy sumy. Śledztwo prowadzi Kapitan Bula, który szybko przekonuje się, że sprawa jest dość skomplikowana.

Porządny milicyjny kryminał z lat 80tych. Jak na opowiadanie z serii "Ewa Wzywa 07" wciągający i pozbawiony elementów propagandowych. W warszawskich Zakładach Elektromechanicznych zamordowany zostaje kierownik kontroli wewnętrznej, a jakiś czas później wiesza się magazynier. Śledztwo porucznika Mazurka (powrót bohatera "Dzwonka z Napoleonem") ma wyjaśnić, czy przyczyną obu śmierci są sprawy osobiste ofiar, czy też wyniki prowadzonej kontroli. Mazurek przesłuchuje pracowników Zakładów, bada żoliborski półświatek, do którego prowadzą wątli śledztwa, ściga się (efektowne opisy) służbowym Fiatem 125p po ulicach Warszawy, by na końcu odkryć prawdę...mordercą jest ...:-)