Zanim zostaliśmy nieznajomymi

Okładka tej książki jest ładna. Od razu zwróciła moją uwagę. Mamy dwójkę ludzi, chłopaka i dziewczynę, leżących na ziemi i spoglądających w niebo. W dotyku jest matowa, nie posiada skrzydełek, a więc nie ma dodatkowej ochrony przed uszkodzeniami mechanicznymi. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka. Literówek brak, odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Pierwsze spotkanie z autorką i muszę powiedzieć, że żałuję. Żałuję, że ta książka tyle czekała na mojej półce! Jest świetna, naprawdę. Czyta się szybko, przyjemnie, bez blokad. Napisana jest w przystępny sposób. Niesamowicie wciąga, przynajmniej ja od razu wpadłam do wykreowanego przez autorkę świata i zatraciłam się w codzienności bohaterów. Nie spodziewałam się, że będę tę historię tak mocno przeżywać i że zostanie w mojej głowie na dłużej niż kilka chwil. A jednak. Zostałam pozytywnie zaskoczona. Bardzo mi przykro, że o tej książce nie jest głośno. Jest jedną z lepszych powieści obyczajowych, romansów i naprawdę boli, że nikt o niej nie mówi. Jest to pierwszy tom ogólnie z czterech, a gdy weszłam na stronę autorki to znów zabolało. Wydała tyle powieści, w tym trzy następne części Domku, tylko z innymi bohaterami, że aż mi słabo, że wydawnictwo nie kontynuowało chociażby tych trzech książek. Może doczekam się kiedyś, aż inne wydawnictwo się za to zabierze... Chloe jest dziewczyną, która momentami mnie drażniła. Chciała dla wszystkich dobrze, a samej wychodziła najgorzej i tego właśnie znieść nie mogłam. Jej szkolna przeszłość nie była kolorowa, ale pojawili się bliźniacy i to nieco zmieniło jej życie. Miała przyjaciół, na których w końcu mogła po cichu liczyć. Jak wiecie, przyjaźń a miłość w relacji damsko męskiej dzieli cienka granica. I tutaj... Sami musicie sprawdzić, jak to wyszło. Lubiłam Chloe, ale drażniła mnie, cztery lata później było dokładnie tak samo. Devon był postacią, której od samego początku nie lubiłam i nie zmieniłam do samego końca o nim zdania, mimo wszystko. A Gavin... To już inna para kaloszy. To była osoba, którą najbardziej polubiłam, ale i on czasami działał mi na nerwy, w szczególności, kiedy czytamy o nim po czterech latach ciszy. Jego tajemnica... zabolała nawet mnie... Postacie są dobrze wykreowane, mamy tutaj tych złych i dobrych, którzy się ze sobą przeplatają. Myślę, że znajdziecie swojego faworyta. Szczerość. Prawda. Wyznania. To powinno zawsze, w każdej relacji być na pierwszym miejscu. Nie żadne kłamstwa, odstawianie na bok niewygodnych prawd, bo na grząskim terenie nie zbudujemy nic solidnego. Szkoda, że nasi bohaterowie od samego początku niekoniecznie to rozumieją. Pakują się w niedopowiedzenia i ich świat wygląda tak, a nie inaczej... Przykro się o tym czytało, ale niestety nawet ludzie wokół nas tak postępują, więc nie ma co się dziwić postaciom z powieści. Myślę, że poprzez ich zachowanie wiele osób może wyciągnąć konsekwencje i ostrzec, czym to wszystko grozi. A grozi naprawdę niczym dobrym... Fabuła jest przemyślana i dopracowana, wszystko zaczyna się w domku na drzewie i on ma znaczenie. W naszym życiu też są takie elementy, które łączą, które mają swój początek jak i koniec. Może nie jest to coś niesamowitego, ale powieść naprawdę ma sens. Jest trochę przewidywalna, ale mnie to nie przeszkadzało. Czytałam momentami z zapartym tchem i mocno trzymałam kciuki żeby losy bohaterów jakoś się ułożyły... Mamy tutaj emocje, które przejęłam od bohaterów. Razem z Chloe czułam wszystko, tak jakbym to ja była główną bohaterką. Dlatego tak bardzo mi przypadła do gustu. Nie tylko pod względem wartości, które spokojnie możemy odczytać po zachowaniu czy między wersami. Ale to właśnie fakt odczuwania tego co postaci, ta chemia... Dla niej warto sięgnąć. Naprawdę. Nawet teraz, gdzie kilka pozycji następnych już czytałam, na samą myśl jak oni się czuli przeżywam wszystko od nowa. Zwłaszcza jeśli chodzi o przeszłość. Akcja ma odpowiednie tempo, a autorka nie przejmuje się nami i co jakiś czas zrzuca na nas takie wydarzenia, że cały świat przewraca się niczym domek z kart. Reasumując uważam, że naprawdę warto sięgnąć po ten tytuł, nie poczujecie się zawiedzeni. Jeśli lubicie powieści obyczajowe, romanse, to ta książka jest dla Was. Bardzo mi przypadła do gustu i niesamowicie cieszę się, że mam ją w swoich zbiorach. Wydana została w 2018 roku, a więc sześć lat po premierze - na pewno jest trudno dostępna, ale od czego jest olx, vinted czy grupy sprzedażowe na facebooku. Zdecydowanie polecam, nie będziecie żałować!!!

Alisson to dziewczyna, która wychowywała się w pieczy zastępczej - była przenoszona z jednej rodziny do drugiej. Jej dzieciństwo nie było łatwe, ciągłe zmiany rodzin, domów, szkół... Trafiła w końcu na Simona, który adoptował ją w wieku 16 lat i odtąd jej życia miało się zmienić. Jednak rany i lęki spowodowane trudnym dorastaniem, nie ułatwiają życia Alisson. Jedyną przyjaciółką Alisson jest Steffi, jednak dziewczyn są rozdzielone gdyż Alisson studiuje na Akademii Andrewsa w północnym Maine, a Steffi w Los Angeles. Alisson ma problemu by nawiązać nowe relacje. Unika innych osób, nie wchodzi z nimi w interakcje. Pewnego popołudnia wracając ze spaceru trafia na grupę studentów i zostaje poproszona o udział w eksperymencie społecznym "180 sekund"... i wtedy jej życie zmienia się całkowicie. Esben jest mega wspierającym, pomocnym i cierpliwym chłopakiem. Alisson powoli staje się przy nim inną osobą, bardziej otwartą na innych, na świat i podoba jej się to! Jednak nie wszystko może być piękne, a życie pokazuje, że szczęście nie jest nam dane na zawsze... Boziulku! Co to była za książka! Fakt czytałam ją cały tydzień - napięty grafik ;) Jednak powiem Wam, że bardzo się cieszę, że się na nią skusiłam i polecam ją serdecznie ;)

Mia Sheridan kolejny raz udowadnia, że potrafi tworzyć opowieści pełne emocji, bólu, nadziei i pięknej, lecz skomplikowanej miłości. „Bez pożegnania” to poruszająca i głęboka historia, która zostaje w sercu na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Główni bohaterowie – Lia Del Valle i Preston Sawyer – to postaci pełne wewnętrznych sprzeczności, które od razu wzbudzają sympatię. Lia to młoda kobieta z bolesną przeszłością, walcząca o stabilizację i wewnętrzny spokój. Preston z kolei to mężczyzna, który w życiu widział już zbyt wiele, ale nadal pragnie odkupić winy i odnaleźć sens. Ich spotkanie nie jest przypadkowe – łączy ich tragedia, ale też daje im szansę na nowy początek. Autorka mistrzowsko prowadzi narrację, stopniowo odkrywając tajemnice przeszłości i budując napięcie emocjonalne. Styl autorki jest lekki, ale pełen głębi – sprawia, że książkę czyta się z zapartym tchem, przeżywając wszystko razem z bohaterami. To nie jest tylko historia miłosna – to również opowieść o żalu, stracie, potrzebie zrozumienia i przebaczenia. Mia Sheridan nie boi się trudnych tematów, ale podchodzi do nich z wyczuciem i empatią. „Bez pożegnania” to książka, która wyciska łzy, ale jednocześnie daje nadzieję. Dla kogo? Dla miłośników emocjonalnych historii z dobrze zbudowanymi bohaterami i głębokim przekazem – absolutny must-read. Autorka po raz kolejny stworzyła powieść, która zostaje w pamięci na długo.

„ Aby zdobyć miłość, trzeba o nią walczyć. I wierzyć, że się na nią zasługuje.” (str.345) Przyznam, że zaskoczyła mnie ta część. Spodziewałam się dalszych losów bohaterów z I i II części Cassie i Ethana, a tutaj było ich na lekarstwo. Pojawiła się za to nowa para siostra Ethana, Elissa i znany aktor Liam i ich rozterki miłosne. Przyznam, że ta część podobała mi się najbardziej. Mimo dramatyzmu wielkiej niespełnionej miłości jest wiele zabawnych i humorystycznych momentów. Akcja rozgrywa się w środowisku teatralnym. Elissa jest doskonałą inspicjentką. Jej talent organizacyjny i apodyktyczność w teatrze były zaletą. Kierownictwo bardzo ją ceniło za precyzję i perfekcję w szczegółach. Nie miała szczęścia do mężczyzn. Ci w których się zakochiwała zostawiali ją po jakimś czasie. Kiedy Elissa i Liam spotkali się po raz pierwszy od razu między nimi zaiskrzyło, wzajemne pożądanie nie opuszczało ich, lecz etyka zawodowa nie zezwalała na bliskie kontakty. Spędzili jednak upojną noc, która została w ich pamięci na długo. Po czym Liam wyjeżdża otrzymując intratną propozycję od agentki z Hollywood. Wraca po sześciu latach z atrakcyjną narzeczoną u boku, a ich romans śledzi z uwagą cały filmowy świat. Ścieżki Elissy i Liama znowu się krzyżują. Oboje zdawali sobie sprawę, że coś do siebie czują, lecz próbowali z tym walczyć. Filmowa partnerka Liama okazuje się uroczą kobietą, otwartą i sympatyczną. Obie kobiety zaprzyjaźniają się co jeszcze bardziej komplikuje sytuację. Elissa ma prawdziwego przyjaciela, pełnego optymizmu i humoru, któremu może się zwierzać i otrzymać wsparcie. Kiedy wydawało się ,że między parą bohaterów wszystko dobrze się układa, sprawy zaczynają się komplikować, lecz kreatywność bohaterki pozwala pokonać przeszkody i zdobyć to na czym jej najbardziej zależało w życiu. Poznajemy kulisy prawdy o branży filmowej, w której nie liczył się człowiek i jego uczucia lecz tylko i wyłącznie pieniądze. Tworzono sztuczny wizerunek aktorów nie licząc się z ich prywatnym życiem. Tak więc otrzymaliśmy kolejną historię miłosną przepełnioną erotyzmem i pożądaniem, wymagającą wyrzeczeń i cierpliwości doprowadzoną do szczęśliwego finału.

Skończyłam tę książkę kilka godzin temu a wciąż mam w głowie zbyt wiele myśli na jej temat. Nie wiem jak ją do końca ocenić. Szkoda, że pojawiło się kilka minusów, bo mogła być kandydatem do najlepszej książki tego miesiąca. Wciągająca, dosłownie się ją pochłania w całości natomiast pod pewnymi względami jest dość przewidywalna.

Ten Below Zero to nie iest zwykła historia - to ch+ód, który wdziera się pod skórę, i ciepło, które pojawia się wtedy, gdy najmniei go oczekujesz. Dziesięć poniżej zera - to historia, która uderza prosto w serce - mroźna, bolesna i iednocześnie niesamowicie czuła. Whitney Barbetti stworzyła opowieść o dwoigu ludzi, którzy są bardzie poranieni, niż pozwalają komukolwiek zobaczyć. To książka o samotności, ranach, które nie chca sie zagoić, i o tym, jak czasem jedna osoba potrafi stopić lód, który otacza nasze życie Czytałam ją z zaciśniętym gardłem i miałam wrażenie, że każdy rozdział zostawia we mnie mata szczeline światła. Jeśli lubicie emocjonalne, gtebokie i nieoczywiste historie -- ta ksiażka zostanie z Wami na długo.

Mia Sheridan to moja ulubiona autorka-od tego należy zacząć. Coś w jej książkach sprawia, że nie mogę się od nich oderwać. Tak jest zawsze, od początku do końca. Jednak wydaje mi się, że książka „Bez lęku” jest najsłabszą pozycją, jak do tej pory. Wciągnęłam się od samego początku, wykreowani bohaterowie bardzo mi się podobali, szczególnie postać Holtera i jego walka z uzależnieniem. W tle tajemnica, wiele niewiadomych i magiczna aura lasu-to wszystko znajdziemy w tej książce. Jednak plot twist w połowie zmiótł mnie z planszy. Dosłownie. Nie mogłam się po nim pozbierać przez jakiś czas i do tego momentu książka była poprowadzona bardzo dobrze. Jednak zakończenie…zdaje mi się, że znacznie różni się od innych zakończeń książek Mii, ale tak chyba właśnie miało być. Może po prostu nie jestem przyzwyczajona do słodko-gorzkich zakończeń. Nie mniej mogę polecić tę książkę, jeżeli szukacie czegoś owianego tajemnicą, siłą miłości i walki z własnymi demonami. Na końcu książki znajdują się pytania od autorki, na które możemy odpowiedzieć sobie sami po lekturze.

Super książka! Pokazuje jak każde uzależnienie może wpłynąć na funkcjonowanie życie. Pokazane jest jak wspaniale jest mieć przyjaciół i rodzinę, który wspierają, pomagają i są przy Tobie w każdym momencie. Ukazane jest również jak kobiety potrafią być silne psychicznie i że warto o nich walczyć pomimo przeciwności ;)

Ach! Brittainy C. Cherry i te jej piękne historie! Uwielbiam tę autorkę, mimo że znam tylko trzy jej książki, ale za to jakie…! :) Jasmine robi karierę muzyczną, ale udaje jej się wymusić na matce, aby mogła uczęszczać do zwykłego liceum, zamiast uczyć się w domu. Tam w mgnieniu oka zyskuje sławę, bo jest piękną dziewczyną, nie jest jednak zepsuta jak jej rówieśniczki, bo gdy tylko zachodzi taka potrzeba, staje w obronie jąkającego się, drobnego chłopaka – Elliotta. Okazuje się, że łączy ich wspólna pasja, a mianowicie muzyka, która pozwala ich duszom znaleźć do siebie drogę. Niestety los rozdziela ich na 6 lat, a gdy ponownie się spotykają, odnalezienie tej drogi nie jest już takie łatwe… Przepiękna historia, która wyciska łzy wzruszenia, rozrywa serce, a jednocześnie daje nadzieję. Wszechobecna muzyka dodaje książce niesamowitego nastroju, a pasja, z jaką bohaterowie się jej oddają, jest godna podziwu. W kwestii bohaterów – wszyscy są rewelacyjni (oczywiście z wyjątkiem czarnych charakterów)! Pokochałam ich całym sercem i bardzo kibicowałam – nie dało się inaczej. Nie brakowało zwrotów akcji i momentów, których nie byłam w stanie przewidzieć. To sprawiało, że czytałam z jeszcze większą ciekawością, aż nie zamknęłam książki na ostatniej stronie. Zdecydowanie mogę zaliczyć Brittainy C. Cherry do grona moich ulubionych autorek. A miłośniczkom pięknych romansów polecam z całego serca sięgnąć po tę książkę! :)

Kiedy już wypracujesz sobie w szkole pozycję, ciężko jest się odnaleźć w nowej rzeczywistości, w której jest się nikim… India Maxwell została zmuszona do przeprowadzenia się tysiące kilometrów od swojego dotychczasowego miejsca, od swoich przyjaciół i znanej przestrzeni. Wraz ze swoją matką zamieszkała w najbogatszej dzielnicy bostonu u obcego mężczyzny, który jest narzeczonym jej matki, i jego córki, Eloise. Z biedy w panujące bogactwo, ale również z szanowanej pozycji na samo dno. Ojciec Eloise prosi córkę, aby ta pomogła się odnaleźć Indii w nowej rzeczywistości i pomogła poznać jej nowych przyjaciół. Ta niechętnie, ale się zgadza. India dość szybko odnajduje się wśród przyjaciół swojej przyszłej przyrodniej siostry, jednak jest jedna osoba, przez którą India nie czuje się dobrze, to Finn, chłopak Eloise. Finn jest niezwykle przystojny, ale również niezwykle arogancki i traktuję nową dziewczynę jak powietrze. Jak się szybko okaże, każdy ma swoje sekrety… i to co się wydaje, nie koniecznie jest rzeczywistością. Mógłby się wydawać, że przecież to spełnienie marzeń, wyrwać się z biedy i żyć jak księżniczka. Ale czy na pewno? Niestety, pieniądze rządzą się swoimi prawami, ale . I co począć, kiedy wpadło się w bogata rodzinę, ale nadal jest się wytykanym palcami? A dla wielu jest się po prostu nikim? Samantha Young w tej historii porusza wiele ważnych wątków, takich jak : przemoc rodzicielska, samoakceptacja, tolerancja i jej brak, tajemnice, ale także przyjaźń i miłość. Wszystkie te tematy są ważne i ciekawie opisane, jednak to co, urzekło mnie najbardziej, to fakt, że dla miłości warto zrobić po prostu wszystko. Aby dowiedzieć się o czym dokładniej jest mowa, trzeba przeczytać te historię, do czego z przyjemnością zachęcam. Dziękuję Wydawnictwu Purple Book za egzemplarz do recenzji. Współpraca z wydawnictwem nie ma wpływu na treść recenzji.

"Potrzebowała kogoś, kto by ją chronił. Ten ktoś był mną." Tytuł: "Twoje zdjęcie" Autorka: Melanie Moreland Ilość stron: 400 Data premiery: 11.04.2018 Moja ocena: 6/10⭐ Adam Kincaid to znany i ceniony fotograf. Kiedy podczas jednej z sesji fotograficznych ulega wypadkowi, jego dotychczasowe życie, za sprawą pięknej pielęgniarki ulega zmianie. Alexandra ma za sobą trudną przeszłość, apodyktyczna, wymagająca matka i ojczym obwiniający ją o śmierć syna, sprawiają że dziewczyna stała się uległa i wycofana. Wszystko się zmienia gdy poznaje uroczego i pewnego siebie fotografa. Para zakochuje się w sobie i wierzą że nic ich nie rozdzieli. Ktoś ma jednak inne plany a wyjazd Adama do Afryki, gdzie mierzy się z żywiołami, to doskonały pretekst do zakończenia relacji, która jest nie wszystkim na rękę. Oczekiwałam trochę więcej emocji jednak była to przyjemna lektura z nutką pikanterii 😉 To historia miłości, która pokona wszelkie przeszkody, ukoi stare rany i nada życiu sens. Książka lekko wyidealizowana i przesłodzona ale takie właśnie są romanse 😁

Ta książka jest tak bogata w wydarzenia i zwroty akcji, że praktycznie pochłonęłam ją jednym tchem. Cały czas coś się działo, nie było miejsca na nudę ani dłuższe przestoje. Emocje, dramaty, decyzje i konsekwencje następowały jedna po drugiej, co sprawiło, że momentami miałam wrażenie, jakbym czytała co najmniej trzytomową serię, a nie jedną, niespełna pięćsetstronicową historię. Od samego początku irytowała mnie próżna postawa Nory. Miałam wrażenie, że patrzyła wyłącznie na pieniądze i urodę, co w efekcie okazało się jej zgubą. Nie kierowała się sercem, a oczami. Z drugiej strony trzeba przyznać, że historia zaczyna się, gdy bohaterka jest jeszcze nastolatką, i dopiero w trakcie czytania uświadomiłam sobie, jak bardzo realistycznie zostało to pokazane. Zazwyczaj autorki kreują osiemnastoletnie dziewczyny na niezwykle dojrzałe emocjonalnie, podejmujące same rozsądne decyzje. Tutaj mamy do czynienia z frywolną, zagubioną nastolatką, która ucieka od problemów, żyje marzeniami i jest pełna sprzeczności — i to zdecydowanie działa na plus. Początkowo brakowało mi rozwinięcia niektórych relacji Nory, między innymi tej z Jimem, jednak z czasem zrozumiałam, że to nie o nich była ta historia. Byli jedynie fundamentem, punktem wyjścia do dalszych wydarzeń. Mimo to było mi Jima bardzo żal. Nie odebrałam go jako postaci na siłę zdemonizowanej — wręcz przeciwnie. Był dobrym człowiekiem, który po prostu kochał za bardzo, a to okazało się jego jedyną wadą. Ogromnym zaskoczeniem był dla mnie zwrot akcji pod koniec książki z udziałem przyjaciółki Aidena. Kompletnie się tego nie spodziewałam, a jednocześnie wszystko zostało poprowadzone bardzo naturalnie. Emocje były autentyczne — najpierw oburzenie, a potem klasyczne „jak mogłam się na to nabrać, przecież to było takie oczywiste”. Lubię wracać do twórczości Samanthy Young, bo zawsze potrafi mnie czymś pozytywnie zaskoczyć. Jej książki są lekkie i przyjemne w odbiorze, ale jednocześnie niosą ze sobą sporo treści. Nie są wulgarne, są emocjonalne, a akcja toczy się dynamicznie, bez zbędnego przeciągania. Postacie są dobrze wyważone, choć w tym przypadku zabrakło mi nieco chemii — paradoksalnie większą czułam między Norą a Grahamem niż w późniejszym wątku romantycznym. Uczucie pojawiło się tam nagle, trochę jak grom z jasnego nieba, oparte głównie na urodzie, co nie do końca mnie przekonało. Mimo tych drobnych zastrzeżeń całość oceniam bardzo na plus i z przyjemnością sięgnę po kolejne książki autorki.

To, co wydarzyło się przed 5 laty, zmieniło życie Emerson i ją samą. Przestała marzyć, przestała walczyć, zaczęła po prostu być. Ona i Mereki obiecali sobie, że zawsze będą razem, pomimo wszystkiego, nie ważne co się wydarzy. Na zawsze.... Jednak w życiu młodej kobiety nagle pojawia się Josh, który staje się dla niej nadzieją na nowy początek. Czy Em zmierzy się z przeszłością i spróbuje ułożyć sobie życie na nowo? Czuję lekkie rozczarowanie i niedosyt. Oczekiwałam większych emocji i choć był moment gdzie "coś" poczułam, to później zatarło się poprzez irytujące zachowanie bohaterki. Biorę jednak poprawkę, że to był jej sposób na poradzenie sobie z przeszłością. Najpierw przyjaźń, później miłość do Merekiego. To było słodko-smutne 🫶. Zdecydowanie chciałabym więcej Josha, który był po prostu ❤️‍🔥...

Dla 18+ ze względu na częsty motyw seksu. Chociaż bez szczegółów. To 1 książka z tej serii jaką przeczytałam nie mając nic lepszego do roboty na deszczowych wakacjach. Młodzież w ostatniej klasie liceum, wszyscy chłopcy to Playboya zaliczający kolejne puste panienki, główny bohater poznaje jakąś dziewczynę która robi na nich duże wrażenie i odkrywamy że jednak chłopak ma jakąś głębię, tylko trzeba go „zmienić”, „ odkryć”. Nie muszę mówić jaki to szkodliwy wzorzec. Fakt że książkę ratuje tragedia która rozgrywa się w tle. Autorka potrafi zbudować nastrój aż płaczemy nad losem głównych bohaterów. Szyta się szybko, nawet nie bardzo infantylnie.

Jest to druga książka z serii Mister Wright, którą przeczytałam. Naprawdę spodobała mi się, szczególnie końcówka. Na początku miałam problem z zapamiętaniem postaci, bo jest ich sporo - nie było oczywistym, kto jest rodziną, a kto znajomym. Przyjemna lektura na chłodny, długi wieczór.

Druga czesc juz tak nie ekscytuje jak pierwsza, wciaz te same dyskusje o tym ze on ja zdradzil a ona kocha innego, od samego poczatku wiadomo jak to sie skonczy. Troche emocji pojawilo sie pod koniec. Jesli ta pozycja sie Tobie spodoba to moze sie tez spodobac Tobie "Opcja minus dwa" i pozostale czesci

4 obcych ludzi znających się z terapii wyjeżdża na wycieczkę. Każdy ma inny cel, jedni chcą się uwolnić jak najszybciej od terapii a inni zabić czas lub przeżyć ostatnia przygodę życia. Jadą jako osobni, zranieni i każdy zamkniety ze swoimi problemami, wracają odmienieni gdzie choć okrutnie to zabrzmi ale każdy dostaje to co chcę.. szczęście Polecam, daje dużo do myślenia, jest to niezle podsumowanie również swojego życia wiek od 15+

Powalająca nie była. Czytając spowodowała, ze Kilka razy zaśmiałem sie w głos. Ale taka, do której raczej nie wrócę. Wg mnie zbyt długie maile od ojca głównej bohaterki , mnie to zanurzali, nie uwazam, ze treść tych maili przenosiła sie na fabule książki. W tym miejscu mogłoby być coś bardziej z polotem.

Żadko jest tak ze mam łzy w oczach czytając książkę ale ta książka wycisnęła wszystkie moje łzy jakie w sobie miałam. Przy każdym rozdziale myślałam że nic mnie nie zaskoczy a jednak do ostatniej strony zaskakiwała. POLECAM i na pewni wrócę do niej po jakimś czasie ❤️

Podobała mi się ta pozycja 🤣 Po prostu była tym czego można oczekiwać po tym gatunku. Prosta fabuła z fajnymi bohaterami, których zaczyna coś łączyć, choć sami do końca tego nie rozumieją. Może sam sposób dojścia do celu jest idiotyczny i naciągany, ale nie będę doszukiwać się logiki. Poprawny romans celujący w uczucia, a o to tu chodzi. Język prosty, ale nie prostacki. Szybko się czyta. Książka na poprawę humoru oraz na rozgrzanie w chłodne wieczory. Także do inspiracji 🤣