X-Men. Era Apocalypse'a #4: Zmierzch

Trzeci tom Era Apocalypse'a to historia napakowana akcją. Moim zdaniem ta część jest odrobinę lepsza od poprzedniej, ale wciąż słabsza od tomu pierwszego. Na kartach komiksu dzieje się dużo. X-Meni muszą kogoś odbić z rąk jakiegoś złoczyńcy, uratować zagrożonych ludzi, czy znaleźć pewien artefakt. Mutanci podzieleni są na grupy rozsiane po przeróżnych zakątkach świata i kosmosu. Każdy z nich ma zadanie do wykonania i na tym skupia się fabuła komiksu. Graficznie to wciąż miszmasz. Za komiks odpowiada kilku artystów. Najbardziej podobał mi się styl braci Kubert.

X-Men. Punkty zwrotne: Wojna o mesjasza to całkiem ciekawa lektura dla osób, które nie boją się zagłębić z uniwersum z masą postaci, zwrotów akcji, podróżą w czasie i wydarzeń, które przewracają wszystko do góry nogami. Historia w poprzednim tomie robi lepsze wrażenie, a ta w kontynuacji zdaje się być tylko przystankiem przed czym większym. Daję kredyt zaufania. Więcej przeczytasz tutaj: https://popkulturowcy.pl/2022/06/12/x-men-punkty-zwrotne-wojna-o-mesjasza-recenzja-komiksu-nadzieja-matka-glupich/

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Od momentu wydarzeń przedstawionych w albumie DCEased – Nieumarli w świecie DC, minęło pięć lat. Przedział czasu, który całkowicie zmienił oblicze znanego wszystkim świata. Epidemia anty-życia zebrała swoje krwawe żniwo, doprowadzając ludzkość prawie do całkowitego upadku. Przetrwać udało się tylko nielicznym, którzy schronili się w Nowym Edenie stworzonym przez Harley i Ivy lub Ziemi-2 będącej ostatnią ostoją życia. W takiej sytuacji nikt nie spodziewał się otrzymania ze starego „domu” wezwania ratunkowego. Okazuje się, że na pozornie martwej planecie wciąż tli się życie. Sygnał został wysłany przez Cyborga, który twierdzi, że znalazł lekarstwo na wirusa. Takiej informacji nie może zignorować nowa Liga Sprawiedliwości, która w składzie Ollie, Dinah, Batman, Superman wyrusza uratować ocalałego i dać ludzkości nową nadzieję. Już pierwsza scena Dceased: Martwa planeta pokazuje, że Taylor nie rezygnuje z mrocznej i mocno depresyjnej otoczki, która jak do tej pory sprawdzała się znakomicie. W przypadku recenzowanego albumu decyduje się on jednak urozmaicić mrok odrobiną „światła”. Wraz z informacją ze starej planety w umysłach zarówno superbohaterów, jak i ocalałych ludzi zaczyna pojawiać się ziarenko nadziei, że nie wszystko jest jeszcze stracone. Twórca nie byłby jednak sobą, gdyby nie „przeczołgał” postaci po przysłowiowym dnie i nie zarzucił ich (wraz z czytelnikiem) gigantyczną warstwą beznadziei, smutku i bólu. Największą zaletą tytułu jest oczywiście jego widowiskowość. Akcja prowadzona jest tutaj dwutorowo, skupiając się na dwóch różnych grupach. Jedną stanowi nowa Liga i jej próba zdobycia lekarstwa (co zdecydowanie nie jest łatwe). Drugą ekipą to John Constantin i jego niezwykli towarzysze (bohaterowie i antybohaterowie w jednej drużynie) mający swoje zadanie, dla którego gotowi są dosłownie na wszystko. Taylor umiejętnie przełącza się pomiędzy tymi „ekipami”, każdej z nich poświęcając odpowiednią ilość miejsca, jednocześnie cały czas utrzymując pewną tajemniczość historii. Do plusów tytułu należy również zaliczyć całkiem nieźle zaprezentowanych bohaterów. Jak do tej pory ich rozwój nie stanowił dla twórcy najważniejszej kwestii. Mocno zmienia się to wraz z nowymi wydarzeniami, a ich emocjonalność jest doskonałym przerywnikiem akcji, tak aby odpowiednio przygotować odbiorcę na kolejną dawkę superbohaterskiej widowiskowości. Nie wszystko jest jednak tutaj idealne. W kilku scenach autor jak na mój gust troszkę przesadza z nadmiarem kreatywności, co niepotrzebnie komplikuje historię, która staję się trudno zrozumiała. Na pewno nie jest to również album, po który może sięgnąć każdy. Jeśli nie miał ktoś przyjemności obcowania z wcześniejszymi tomami serii, to nie ma najmniejszego powodu, aby brać się za lekturę tej pozycji. Bez doskonałej znajomości świata wykreowanego przez Taylora, historia jest kompletnie niezrozumiała. https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-komiksu-dceased-martwa-planeta/

Drugi tom przereklamowanej serii "Punisher Marvel Knights" przynosi nam 9 różnej długości opowieści, czego tylko dwie są warte uwagi. Pierwsza z nich to rewelacyjna 11-to stronnicowa opowieść "Kanał" z świetnymi i dokładnymi rysunkami Joe Quesady. To oryginalnie napisana i narysowana historia, która wybija się zdecydowanie ponad przecietność. Druga z nich to 3-częściowa opowieść o policjantach. Głównymi bohaterami jest para policjantów, a opowieść skupia się na ukazaniu ich problemów, charakterystycznych dla tej formacji. Problemów z radzeniem sobie ze stresem, z piciem, przemocą i korupcją. To opowieść o słabościach, honorze, odwadze i powołaniu. Całość jest naprawdę bardzo dobrze napisana i nawet kreska Dillona mi tutaj nie przeszkadzała, a wręcz nawet pasowała do opowieści. Dobry kawałek komiksu, bez nieprawdopodobnych akcji i innych wygłupów scenarzysty, gdzie Punisher jest w zasadzie postacią drugoplanową. A kończy tę opowieść również dość ciekawy finał. (7/10) Pozostałe historie są na poziomie przeciętnym lub średnim. Nie wyróżniają się ani scenariuszem, ani rysunkiem, ani glebią opowieści, ani realizmem. Mam wrażenie że Marvel Knights to to takie przeciętne opowieści dla młodzieży, z niezbyt wyszukanym humorem, z minimalizowaną przez mało realistyczny rysunek przemocą i dość prostą jednoliniową fabułą. Dla mnie to za mało i już Punishery od Tm-Semic były ciekawsze od tego. Jako minus mogę zapisać tutaj gościnny występ Wolverine'a, który został tutaj zaprezentowany fatalnie. Dużym plusem tego wydania jest natomiast dołączony na końcu książki scenariusz do jednej z opowieści. Fajna sprawa dla wszystkich zainteresowanych tym, jak takie scenariusze się tworzy.

Historia przedstawia zarówno Batmana, Jokera, jak i Harley Quinn w kompletnie innych odsłonach niż dotychczas, co bardzo mi się podoba. Kiedyś zastanawiałam się nad tym czy taki rozwój wydarzeń byłby możliwy i połączenia między tymi konkretnymi bohaterami aż tak uległyby zmianie, ale nigdy nie sądziłam, że zobaczę to faktycznie na kartach komiksu, i to jeszcze tak dobrze zrobionego! Aż mi głupio, że tak długo zabierałam się do przeczytania tej historii. Pomimo iż komiks wydaje się gruby, przeszłam przez niego bardzo szybko (czytanie zajęło mi jedynie godzinę), co troszkę mnie boli, bo jednak fajnie, aby ten proces trwał dłużej, lecz z drugiej strony jednak mam wrażenie, że historia została opowiedziana dokładnie tak jak miała być - bez zbędnego przedłużania, wymyślania czy wyolbrzymiania. Trzymanie się konkretów, rozwiązywanie wątków i dobry humor. Kreska również mi się podoba - nie jest zbytnio ostra i tym samym realistyczna, tylko pozostaje raczej w kwestii takich wizji i rozmytych idei, co też nadaje fajnego klimatu.

Tom drugi zdecydowanie lepszy od tomu pierwszego. Graficznie bardziej spójny. Sama historia to krwawy dramat, który ukazuje wielką wojnę angażującą kolejnych bohaterów. Ziemia to za mało, teraz konflikt dotyka już całego wszechświata. Historia zdecydowanie wciąga, choć nadal pojawiają się słabsze momenty. No ale przy takim rozmiarze to chyba nieuniknione. Zdecydowanie warto przeczytać.

Zbiór tomów o Mrocznym Rycerzu autorstwa Tomasiego to właściwie niepowiązane ze sobą historie, które można spokojnie czytać bez znajomości poprzednich tomów (no może poza "Pozdrowieniami z Gotham", której jedna z historii jest preludium do "Zimnej zemsty"). Generalnie bawiłem się świetnie. W każdym z tych tomów znalazłem coś dla siebie. Poznajemy kilku starych (m.in Joker, Two Face) i nowych (Zwierciadło, Rycerz z Arkham) przewijają się pomocnicy Batmana, dochodzi do zaskakujących sojuszy - ogólnie jest bardzo ciekawie. Przez te kilka tomów przewija się cała plejada rysowników, ale generalnie jest dobrze. Nie przypominam sobie by coś zakłóciło mi przyjemność w odbiorze tego zbioru. Polecam

Nigdy nie czytałem żadnego tomu o Silver Surferze. Ten zaledwie 120 stron nie tylko pokazały mi kim on był, ale także kim jest i dokąd zmierza. Jego wędrówka zaledwie po jednym przeczytaniu stała się dla mnie fascynująca. Śmiało polecałbym tę pozycję wszystkim komiksomaniakom. Myślę, że w przerwie od nadrabiania zaległości, podobnie jak Surfer, błądzą w poszukiwaniu czegoś nowego, co może dostarczy im inspiracji i chwili wytchnienia. Tym był dla mnie właśnie ten tom. Więcej przeczytasz tutaj: https://popkulturowcy.pl/2022/05/09/silver-surfer-czarny-recenzja-komiksu/

Czy zastanawialiście się co by się stało gdyby Wolverine stał po złej stronie? Jak wyglądałoby uniwersum Marvela gdyby tak niebezpieczny osobnik działał z ramienia Hydry albo Dłoni? W tym komiksie znajdziecie na to odpowiedź. Wróg Publiczny to opowieść napakowana akcją. Trup ściele się gęsto. Millar co rusz zaskakuje nas czymś nowym. W trakcie komiksu spotykamy przeróżne postacie z uniwersum Marvela. Pojawia się Nick Fury, Elektra, Kapitan Ameryka, Daredevil, X-Meni, a także szeroka paleta przeróżnych złoli. Akcja nie zwalnia tempa nawet na minutę. Niestety moim zdaniem dzieje się zbyt dużo. Dużo lepiej czyta mi się przygody Wolverina, w których ten działa w pojedynkę, prowadzi jakieś śledztwo albo ratuje kogoś z opresji samemu wpędzając się w jeszcze większe kłopoty. Zdecydowanie wolę bardziej kameralne historie. Na osobne słowa zasługuje Romita Jr., który zilustrował ten komiks. Wiem, że jego postać mocno polaryzuje i albo się go kocha, albo nienawidzi. Ja należę do fanów jego kreski. Bardzo lubię jego prace przy Daredevilu, Kick-Assie, a obecnie przy Amazing Spider-Manie, który jest wydawany w Polsce. Podoba mi się jego kanciasty i nieco kreskówkowy styl. Uważam, że przy "Wrogu Publicznym" wykonał bardzo solidną robotę. Komiks ogląda się bardzo dobrze. Sceny akcji są płynne i czytelne. Szatę graficzną oceniam więc pozytywnie. „Wolverine - Wróg publiczny” to przyjemne czytadło. Komiks zdecydowanie bardziej siądzie fanom akcyjniaków i kina klasy B. Jeśli z namiętnością oglądacie filmy z Stallonem, Schwarzeneggerem albo van Dammen, to dzieło te na pewno przypadnie wam do gustu.

Joker / Harley: Zabójczy Umysł to komiks z serii DC Black Label. Niesamowicie klimatyczny i mroczny thriller z powalającą warstwą wizualną. Tytułowi Joker i Harley nie są to postacie znane z innych komiksów DC. Harley jest policyjną profilerką, która współpracuje z Jimem Gordonem. Joker natomiast to psychopatyczny morderca. Fabuła jest bardzo poważna i potrafi wrzucić ciary na grzbiet. Kolejne dzieła Jokera zaskakują i są wręcz odrażające. Śledztwo prowadzi zarówno w najciemniejsze miejscówki Gotham jak i w mroczne zakątki ludzkiego umysłu. Mocna, wzbudzająca niepokój rzecz. Niestety pod koniec komiksu czar pryska. Zakończenie jest fatalne i burzy całe świetnie budowane napięcie. Ilustracje to majstersztyk. Kilka różnych stylów kreski połączono w wyśmienity sposób. Tworzy to unikalną całość. Z każdej sceny wylewa się mroczny klimat. Ogromna ilość detali zarówno w tłach jak i w projektach postaci robi wrażenie. Dodatkowo mamy tutaj rzadko spotykane pomysły jak na przykład kilku stronnicowe policyjne akta. Polecam, świetny, trzymający w napięciu komiks. Recenzowany komiks możesz zobaczyć na moim Instagramie lukke_geek

Spodziewałem się zdecydowanie słabszej historii, ale jest bardzo dobrze. "Powtórne przyjście" wypada dobrze na tle poprzednich części z trylogii mesjańskiej. Jest zaskakująco brutalnie, ale to głównie zasługa członków X-Force. W trakcie czytania "Powtórnego przyjścia" byłem nawet zachwycony niektórymi elementami, ale po skończeniu lektury zdałem sobie sprawę z tego, że wiele motywów zostało tutaj po prostu zmarnowanych i można było tę historię uczynić jeszcze bardziej atrakcyjną. Trochę niewykorzystanych szans tutaj jest, ale może to też kwestia zbiorczego wydania, które omija niektóre zeszyty (tak tylko zgaduję). Graficznie jest nierówno, są tutaj zeszyty znacznie wybijające się ponad pozostałe.

Wolverine składa się z 3 historii. napisanych przez Grega Rucka. Pierwsza opowieść, która według mnie jest najlepsza, to dość mroczny thriller. Rosomak próbuje odnaleźć zaginioną dziewczynę i trafia na trop sekty, która odpowiada za porwania młodych kobiet. W kolejnej historii Logan robi porządek z tzw. "Kojotami", którzy zajmują się przemytem ludzi i handlem narkotykami. Z kolei ostatnia opowieść to powrót do projektu "Weapon X''. Wolverine na zlecenie swojego dawnego wroga, próbuje odszukać pewną mutantkę, z która łączyła go przeszłość. Według dwie pierwsze historie są rewelacyjne. Trzecia jest wyraźnie słabsza, ale nadal stanowi ciekawą lekturę. Za rysunki odpowiada Darick Robertson i Leandro Fernandez. Ich proce są w mojej opinii solidne. Bardzo podoba mi się to jak Robertson rysuje Wolverina, który w jego interpretacji jest niski, krępy i ma coś ze zwierzęcia. Fernandez z kolei rysuje go jako postać wyższą i bardziej smukłą. Generalnie warstwa graficzna jest według mnie dobra i przyjemna w odbiorze, a sceny akcji są rysowane dynamicznie. Nie spodziewałem się tak dobrej lektury. Komiks kupiłem w ciemno i zakupu nie żałuję. Bardzo podoba mi się to jak został wydany - powiększony format, dobry papier i bajerancka okładka robią swoje. Jestem ukontentowany i zaraz zabieram się za kolejny tom, tym razem ze scenariuszem Marka Millara.

Po przeczytaniu czterech powieści graficznych z tej serii, ta jest najlepsza, nieco słabsze Raven a opowieści o Oracle i Dicku Graysonie były najsłabsze. Jeśli chodzi o Harley, to mimo tego że wszystkiego było tu trochę za dużo albo za bardzo, niemniej jednak rozumiem konwencję. Tożsamość Jokera raczej spodziewana ale mogła też zaskoczyć, zakończenie - jeśli chodzi o Harley i Jokera - całkiem niezłe, pozostałe elementy zakończenia niepotrzebne. Ivy czy młody Kane często niestety irytowali. Rysunki przepiękne.

Całkiem przyzwoity album poświęcony przygodom Mrocznego Rycerza, który powoli uświadamia sobie, że musi zmienić sposób działania, by skuteczniej przeciwstawiać się różnym zagrożeniom i niebezpieczeństwom w Gotham City. Bardzo dobrze, że autorzy "pociągnęli" wątek Łowcy klaunów, przedstawiając nawet jego genezę (ten zeszyt ma specyficzną, ale świetną kreskę!). Do akcji wprowadzona zostaje również postać Ghost-Makera – na razie jego relacja z Batmanem została zwieńczona w sposób rozczarowujący, ale pewnie ta tajemnicza persona jeszcze pojawi się w kolejnych zeszytach serii. W albumie ponadto znajduje się ciąg dalszy skomplikowanej historii relacji w rodzinie Gordonów. O ile zakończenie jest mocno dramatyczne, o tyle akurat tę część komiksu czytało mi się dość siermiężnie, stąd obniżam ocenę o jedno "oczko".

Po wojnie Jokera rodzinne miasto Batmana w dalszym ciągu wymaga opieki naszpikowanych gadżetami, maskami i pelerynami bohaterów. Czy aby na pewno? Komiks "Zabobonna zgraja" pokazuje zdecydowanie, jak bardzo mieszkańcy Gotham City zaczynają wątpić w samozwańczych stróżów prawa. Album zawiera ciąg dalszy egzotycznej współpracy Batmana z Harley Quinn (nowy dynamiczny duet?), wzbogaconej nadto asystą Ghost-Makera. Pojawiają się również nowe postacie: Miracle Molly i Peacekeeper-01. Geneza tej drugiej persony stanowi mocny początek albumu. W odróżnieniu od poprzednich numerów serii recenzowany komiks idzie trochę w kierunku polityki, co nudzi, głównie przez osobę bezpłciowego burmistrza Nakano. Walk, i to ciężkich, oczywiście nie brakuje, ale cała historia nie jest już tak mięsista, jak w tomach wyjaśniających przyczyny wojny Jokera. Szansą na "lepsze jutro" jest tutaj obecność Stracha na Wróble, który umiejętnie wzbudza chaos w mieście i niepokój wśród mieszkańców. Seria w dalszym ciągu znakomicie prezentuje się pod kątem wizualnym. Jorge Jiménez oraz Tomeu Morey wykonują kapitalną plastyczną robotę.

Batman Death Metal: tom 3 jest najlepszy z całej serii. Poniekąd (ale nie tylko) jest tak dlatego, że jest w nim dużo Lobo. A ja jestem bezkrytyczną (prawie) fanką tego antybohatera. Lobo wnosi do historii sporo pastiszu, dystansu i specyficznego humoru. Nawet jeśli nie wszystkie jego żarty są śmieszne. W każdym razie jest Lobo, jest spoko. Szczególnie że w tym uniwersum to właśnie on jest jedyną osobą mogącą zdobyć Metal Śmierci. Ten magiczny artefakt jest ostatnią i jedyną szansą na pokonanie Najmroczniejszego Rycerza, zanim ten pokona Perpetuę, przejmie jej moce i stanie się niezwyciężony. Zanim Lobo odda metal Luthorowi, który go po niego wysłał, musi się trochę nim zabawić. Epizody z tych zabaw nadają smaczku całemu zbiorowi. Doskonale się bawiłam, czytając te alternatywne historie Wonder Woman, Supermana czy Batmana z domieszką czerniańskiej krwi. 🩻 Batman Death Metal Batman Death Metal: tom 3 nie ma jakoś bardzo wiele właściwej walki z głównym złolem. Bohaterowie mają teraz tylko jedną szansę na wygraną. Tą szansą jest zniszczenie Ziemi. W końcu udaje im się zaskoczyć Najmroczniejszego Rycerza, który, zajęty walką z Perpetuą, nie może skupić na nich swojej uwagi. Mamy tutaj też epizod prowadzony przez Króla Robina, który znów przełamuje czwartą ścianę i przedstawia alternatywne historie najpotężniejszych superbohaterów. Te opowieści są bardzo ciekawe i zupełnie inne od standardowych ścieżek. W tych rzeczywistościach to sami bohaterzy stają się największymi złolami, hołdując swoim największym pragnieniom w bardzo pokręcony sposób. Naprawdę zaczynam doceniać potęgę zła w komiksach o superbohaterach. To jest coś świeżego. W końcu ileż można czytać o tym, jak znów walczą, mają zwyczajne ludzkie rozterki, problemy i różne przeciwności, ale ostatecznie i tak znów wygrywają. Trzeci tom Batmana Death Metal sprawił, że cała seria dużo zyskuje w moich oczach. Ostatni tom tylko potwierdził to wrażenie.

Kiedy sięgnąłem po "Injustice: Bogowie pośród nas – Rok Trzeci", od razu zauważyłem, że wizualnie komiks robi ogromne wrażenie. Rysunki są szczegółowe, dynamiczne i doskonale oddają chaos walk, które dominują w tej części. Postacie, takie jak Batman, Wonder Woman czy Constantine, zostały przedstawione z dużą dbałością o detale. Z drugiej strony, miałem trudności z rozróżnieniem, kto jest po czyjej stronie i jakie są relacje między bohaterami. Skakanie w środek serii – bez znajomości poprzednich tomów – sprawiło, że fabuła wydawała mi się nieco zagmatwana. Dodatkowo odniosłem wrażenie, że akcja przytłacza całą historię. Walki są widowiskowe, ale jest ich tak dużo, że brakuje miejsca na rozwój postaci czy bardziej zrównoważoną narrację. Podsumowując, komiks zachwyca oprawą graficzną i świeżym podejściem do magicznych motywów w uniwersum DC. Jednak dla mnie nadmiar akcji i trudność w odnalezieniu się w relacjach między bohaterami trochę odebrały przyjemność z lektury. Jeśli ktoś zna wcześniejsze części i lubi dynamiczne pojedynki, na pewno doceni tę odsłonę.

Pierwszy tom serii Raz i na Zawsze, jest ciekawy, wprowadza nas i bohaterów w walkę przeciw dawnym legendom i opowieścią. Jest ciekawie i dziwnie ale w dobrym tego słowa znaczeniu. Czekam na więcej. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Grupa X-Statix to połączenie X-Men z Doom Patrolem i Suicide Squad. W jej skład wchodzą mocno specyficzni "bohaterowie", a ich zakres mocy jest dość osobliwy. Członkowie X-Statix bardziej zainteresowani są słupkami popularności niż ratowaniem świata. W grupie dochodzi do szeregu różnych interakcji. Między X-Statix dochodzi do romansów, kłótni, konfliktów, szantaży i zdrad. Milligan nie bierze jeńców i często zmienia skład grupy w wyniku dość licznych...zgonów. Przygotujcie się na to, że wasi ulubieni bohaterowie w każdej chwili mogą stracić życie. Ten fakt czyni ten komiks bardzo ciekawym. Nie doświadczymy tu ani epickich starć, poświęcenia w imieniu wyższego dobra, czy bohaterskich czynów. W zamian nasi superbohaterowie kierują się głównie swoim interesem, popełniają masę błędów, nie przejmują się losem cywili i odznaczają się niesubordynacją względem przełożonych. Graficznie komiks to petarda. Kreska Allreda jest genialna. Jego popartowy styl fenomenalnie rezonuje z treścią komiksu. Palce lizać. Chętnie sięgnę po inne komiksy rysowane przez tego artystę (lekturę Silver Surfera mam już za sobą). Fabuła: 3,5/5 Rysunki: 4,5/5

Na początku swej opinii chce powiedzieć, że po omawiany komiks sięgnąłem, ponieważ rozbudowuje on event „Wojna Światów”, który aktualnie poznaje. Chciałbym jeszcze zaznaczyć, że w momencie poznawania omawianego dzieła, nie byłem obeznany z sytuacją, w jakiej znajduje się drużyna X-men. Album „X-Men: Cyclops i Wolverine” zawiera w Sobie materiały, które pierwotnie zostały zebrane i opublikowane w trzech oddzielnych pozycjach: "Uncanny X-Men: Cyclops i Wolverine Vol. 1", "War of the Realms: Uncanny X-Men." oraz "Uncanny X-Men: Cyclops i Wolverine Vol. 2." Wspominam o tym, bo się potem do tego odniosę w dalszej części opinii. Zacznę standardowo od kwestii wizualnych. W albumie możemy znaleźć rysunki stworzone przez różnych artystów, a mimo to cały album bardzo mi się podobał, również, jeśli chodzi zastosowane palety barw. Na podstawie swoich dotychczasowych doświadczeń z komiksami, muszę stwierdzić, że jestem zwolennikiem bardziej realistycznych stylów graficznych (Myślę, że wiecie, o co mi chodzi.). Fabularnie omawiane dzieło, również przypadło mi do gustu, chodzi mam parę problemów z przedstawionymi wydarzeniami. Przykładowo powrót Cyklopa. Jak czytałem kwestie, w której wspomina postać wyjawia jak powróciła do życia to miałem takie: „Ja pierd… no nie wytrzymam”. Omawiany album urzekł mnie przede wszystkim tym, jak przedstawiono w nim historia jest prowadzona, a nie tym, o czym opowiada. W omawianym dziele, trudno bowiem szukać jakichś nowych tematów, czy motywów. Nasi X-men znów mierzą się z nienawiści, jaka żywią do nich ludzie… Jak dla mnie, to nic nowego, było o tym chodzi by w animacjach „X-men '92 i '97” a także „X-men: Ewolucja”. Historia w omawianym dziele jest jednak prowadzona w sposób bardzo spokojny, co mi się osobiście bardzo podoba. Moim skromnym zdanie wiele komiksów ma problem z tempem opowieści, niektóre historie tylko się zaczną i zaraz kończą. W omawianym dziele mamy za to spokojny i stopniowy rozwój intrygi. Czytelnik może spokojnie przyswajać zarówno kolejne elementy układanki, jak i różnego rodzaju wydarzenia. Jak już wspomniałem wcześniej zawartość omawianego albumu została pierwotnie wydana w trzech albumach. Przypominam ten fakt, ponieważ podczas lektury miałem z tym pewien problem. Na początku albumu możemy śledzić tematy związane z X-men, dopiero potem w zgrabny (jak dla mnie) sposób zostaje wprowadzony wątek Wojny Światów. Niestety powrót do głównego wątku poświęconego mutantom odbywa się w fatalny sposób… Tu wielka i desperacka walka z siłami Malekita w pokrytym śniegiem Nowym Jorku i cyk nagle wszystko jak dawniej… Masakra, żeby chodziarz dali twórcy napis „Wiele miesięcy później.” Osobiście uważam, że pierwsza i trzecia część albumu powinna zostać wydana razem, a fragment opowiadający o udziale X-men w starciu z siłami Malekita powinien zostać wypuszczony oddzielnie. Takie rozwiązanie zwiększyłoby spójność wątku dotyczącego mutantów. Ogólnie część albumu stanowiąca tiem do eventu „Wojna Światów” oceniam na ogół pozytywnie, chodzi można byłoby, się przyczepić paru kwestii. Podsumowując ogólnie album oceniam bardzo pozytywnie i daje mu ocenę 8 (bardzo dobry). Omawiane dzieło boryka się z paroma problemami, ale jakie dzieło Marvela nie ma debilizmów i głupotek? Trudni mi powiedzieć jednoznacznie dla kogo jest to album… Jednym może nie przypaść z powodu małej oryginalności, a innym z powodu tempa, w jakim rozwija się fabuła… W każdym razie uważam, że po omawiany komiks, można sięgnąć bez znajomości wcześniejszych pozycji. W moim przypadku wspomniany brak znajomości wcześniejszych losów X-men wpłynął pozytywnie na odbiór omawianego albumu.