rozwiń zwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Wyspa snów

Okładka książki Wyspa snów autora Heikki Kännö, 9788381966320
Okładka książki Wyspa snów
Heikki Kännö
7,4 / 10
Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy literatura piękna
512 str. 8 godz. 32 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Tytuł oryginału:
Sömnö
Data wydania:
2024-11-13
Data 1. wyd. pol.:
2024-11-13
Liczba stron:
512
Czas czytania
8 godz. 32 min.
Język:
polski
ISBN:
9788381966320
Tłumacz:
Artur Bobotek
Średnia ocen
7,4 7,4 / 10
7 opinii 38 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Wyspa snów w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Wyspa snów

Średnia ocen
7,4 / 10
38 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
3 ocen
9
7 ocen
8
10 ocen
7
6 ocen
6
8 ocen
5
3 ocen
4
1 ocen
3
0 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

Opinia

avatar
694
535
Remigiusz Koziński
28.12.2025
10 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Ależ przysmak na sam koniec roku! Powieść szeroko rozpięta między Dickensowskimi historiami a prawie-szaleństwem Strindberga. Z prawdą równoległą jak u Marqueza. Niekoniecznie musicie włączać "Das Rheingold" - jako czytelnicze tło, niemniej, zwłaszcza pod koniec - Wagner będzie współbrzmiał. Wiem, bo sprawdziłem :). Myślę, że gdyby współcześnie ktoś znalazł w górach Sierra Morena jakiś rękopis, to byłaby to ta właśnie książka :). Jak widzicie tropów mnóstwo między i w wierszach tej powieści. Doskonała proza, świetny przekład Artura Bobotka (muzyczne odniesienia! Któżby mógł lepiej)! Bardzo mocno polecam!

Ależ przysmak na sam koniec roku! Powieść szeroko rozpięta między Dickensowskimi historiami a prawie-szaleństwem Strindberga. Z prawdą równoległą jak u Marqueza. Niekoniecznie musicie włączać "Das Rheingold" - jako czytelnicze tło, niemniej, zwłaszcza pod koniec - Wagner będzie współbrzmiał. Wiem, bo sprawdziłem :). Myślę, że gdyby współcześnie ktoś znalazł w górach Sierra...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

232 użytkowników ma tytuł Wyspa snów na półkach głównych
  • 188
  • 43
  • 1
31 użytkowników ma tytuł Wyspa snów na półkach dodatkowych
  • 14
  • 5
  • 4
  • 3
  • 2
  • 2
  • 1

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Prawdziwa historia Jeffreya Watersa i jego ojców Jul Łyskawa
Prawdziwa historia Jeffreya Watersa i jego ojców
Jul Łyskawa
#rodzinnewyzwanie2026 Jul Łyskawa "Prawdziwa historia Jeffreya Watersa i jego ojców" Powiedzieć, że ta książka jest dobra to nic nie powiedzieć! Ha! Hu! Ho! Nie mogę Wam napisać o czym ta książka jest, bo suspens całokształtem jest jedną z jej wielu zalet. Ja zdecydowanie nie spodziewałam się po debiucie polskiego pisarza takiej książki! takiej fabuły! takiej formy! To jest mistrzowskie! Chapeaux baux Mr. Łyskawa!!!
Edi_Edi - awatar Edi_Edi
ocenił na 10 29 dni temu
Dawna stolica Yasunari Kawabata
Dawna stolica
Yasunari Kawabata
Czarująca laurka dla dawnej stolicy i kultury Japonii; w tle baśniowa, inspirowana japońską klasyką opowieść o dwudziestoletniej dziewczynie. Kojąca, przepełniona rozmiłowaniem w kwiatach, drzewach, sztuce i codziennych rytuałach. Lakoniczna, a zarazem kontemplacyjna; co znamienne dla twórczości Kawabaty. Czerpiąc z posłowia tłumaczki powieści, Beaty Kubiak Ho-Chi: „Jeśli odnajdujemy w tej powieści nostalgię, to taką, która pomaga przetrwać pamięci kulturowej i tworzyć jej kolejne warstwy, umacniając świadomość społeczną i indywidualną Japończyków. Jest więc Dawna stolica hymnem Kawabaty na cześć Kioto, zwracającym uwagę na potrzebę łączności pomiędzy japońską przeszłością a teraźniejszością, pomiędzy tym, co dawne i cenne dla kształtowania tożsamości narodowej, a nowoczesnością, która tę tożsamość wystawia na rozmaite próby. (...) Mam nadzieję, że doświadczenie obcowania z dawnością, którą Kawabata z taką finezją przywołał w Dawnej stolicy i która tworzy główny nurt strumienia czasu, pozwoli nam wszystkim dostrzec to, co piękne i dobre, w naszej złożonej, wielowymiarowej teraźniejszości.”
AmbicjeMęża - awatar AmbicjeMęża
oceniła na 8 30 dni temu
Chwała Portugalii António Lobo Antunes
Chwała Portugalii
António Lobo Antunes
„Mórz he­rosi, cny na­ro­dzie, Lu­dzie dzielny i wspa­niały, Jesz­cze raz na nowo pod­nieś Splen­dor, chwałę Por­tu­ga­lii!” Fragmentem hymnu Portugalii rozpoczyna swoją wydaną w 1997 roku powieść António Lobo Antunes, niedawno zmarły znakomity prozaik portugalski. Ale powieść nie jest hymnem pochwalnym, jest jak większość jego powieści, jak choćby „Zadupia” z 1979 roku wielkim oskarżeniem Portugalii. Ten nazywany czasami z przekąsem „nadworny odkłamywacz historii Portugalii” ukazuje prawdziwe i mroczne oblicze portugalskiego kolonializmu. „Chwała Portugalii” to brutalna wręcz wiwisekcja portugalskiego mitu kolonialnego. Luanda i Lizbona, dwie przestrzenie narracyjne, osiemnaście lat historii jednej rodziny i jej członków, których losy śledzi czytelnik. Nie ma tu wielkiej polityki, Antunes opowiada historię Portugalii, portugalskiej Angoli i jej społeczeństwa poprzez indywidualne losy bohaterów odsłaniając trudne i niezwykle bolesne aspekty jej historii. Cyt.: (guzik mnie obchodzi Angola nie mówcie mi o Angoli zostawcie mnie w spokoju z tą waszą Angolą już dawno Angola słowo daję dla mnie się skończyła) António Lobo Antunes, „Chwała Portugalii” Trudna jest literatura, jaką proponuje czytelnikowi António Lobo Antunes. Uznawany przez krytyków za jednego z najwybitniejszych kontynuatorów i reformatorów techniki strumienia świadomości, która sama w sobie jest dość trudna, w „Chwale Portugalii” poziom trudności zdecydowanie wzrasta. To literatura niemal na granicy akceptowalności, testująca cierpliwość czytelnika brakiem tradycyjnej struktury, polifoniczna, zacierająca granice pomiędzy teraźniejszością a przeszłością, gdzie wspomnienia bohaterów, często niezwykle traumatyczne wdzierają się w bieżące wydarzenia bez żadnego ostrzeżenia czy tradycyjnych przejść narracyjnych, powtarzane po wielokroć zwroty czy retrospekcje ale to pozwala Antunesowi na genialne wręcz ukazanie psychicznego rozpadu jednostki, chaosu myśli i wpływu bolesnych doświadczeń na percepcję rzeczywistości. Niezwykła, ważna, bolesna. Literackie arcydzieło.
Sławek - awatar Sławek
ocenił na 10 1 miesiąc temu
To dla Pani ta cisza Mario Vargas Llosa
To dla Pani ta cisza
Mario Vargas Llosa
Ostatnie powieść noblisty !!! Wszyscy bez wyjątku pisarze iberoamerykańscy zaczynali swoją karierę literacką jako komuniści lub lewacy. Nie powinno to dziwić, bo tylko tacy mieli szansę na reklamę, tłumaczenia i milionowe nakłady we wszystkich krajach świata, w zamian mieli pełnić dla Sowietów rolę pożytecznych idiotów i tuby propagandowej socjalizmu. Jeśli byli jacyś lepsi, pozostali nieznani, bo nie tłumaczeni i reklamowani. Do teraz nic się nie zmieniło, wystarczy być stalinistką, podpisać Rezolucję popierającą wykonanie wyroku śmierci na księdzu katolickim (Józef Lelito),albo ogłosić się feministką, pomachać tęczową flagą dreptając w pochodzie i wszędzie deklarować, że nie ma się nic wspólnego z Kościołem katolickim, i co? I Nobel. Nie przeszkadza fakt, że nie potrafi się składać zdań w coś sensownego, a książki ledwo odbijają się od grafomani, którą maskuje, szantażują czytelnika, stwierdzeniem, że nie pisze dla idiotów (sic!). W latach 70-tych była popularna seria prozy iberoamerykańskiej, dziesiątki książek, różnych autorów, których już nikt nie pamięta. Kilku pisarzy się przebiło i zdobyło uznanie: Llosa, Marquez, Cortazar, Fuentes. Część z nich po zdobyciu sławy zmieniła swoje poglądy polityczne, czemu trudno się dziwić, w końcu to ludzie inteligentni. To literatura inna niż europejska, ale wcale nie gorsza. Wiele tych książek przeczytałem z prawdziwą przyjemnością, jedne są lepsze, inne takie sobie, dlatego dla tych, które przeczytałem, zbiorcze 8 gwiazdek. Ta należy do jednych z lepszych. POLECAM !!!
ando - awatar ando
ocenił na 8 10 dni temu
Tajemniczy pociąg Can Xue
Tajemniczy pociąg
Can Xue
Ciekawa, krótka książka (dłuższe opowiadanie?), ale zdecydowanie nie dla każdego. To, rzecz jasna, nie jest wciągająca historia, nie oczekujcie intrygi, rozwiązania zagadki (której obecność może sugerować tytuł). „Tajemniczy pociąg” to strumień dziwności – bohaterowie niczym z koszmaru (ogromna kobieta z połową twarzy, policjant chrupiący kości kurczaka niczym chipsy, maltretujący psychicznie swoich pracowników dyrektor itd.), poczucie beznadziei, osaczenia, a zarazem osamotnienia, do tego antypatyczny bohater. Nie szukałbym tu sensu ani bawił w jakieś interpretacje (zostawiam to gadającym głowom) – ja po prostu delektowałem się tym nieprzyjemnym klimatem i skonsumowałem tę książkę niczym filmy Lyncha. Autorka powołuje się na Kafkę i to słuszny trop – można się uśmiechnąć, można obrzydzić, czuć podobny „flow”. Bardzo wyraźnie ostrzegam jednak, że to pozycja dla miłośników tego typu prozy – w przeciwnym wypadku idzie się rozminąć z oczekiwaniami i potem kończy się to wystawieniem oceny 2/10 na Lubimyczytac.pl 😝
Niesamowitości - awatar Niesamowitości
ocenił na 6 1 miesiąc temu
Ja to ktoś inny. Septologia III-V Jon Fosse
Ja to ktoś inny. Septologia III-V
Jon Fosse
"I widzę siebie, jak stoję i patrzę na obraz z dwiema kreskami, fioletową i brązową, które krzyżują się pośrodku..." jak refren wybija początek każdego tomu przedziwnej "Septologii" Fossego. Poza Aslem, narratorem i głównym protagonistą, bohaterem tej książki jest też tajemnica. Tajemnica psychologiczna, która kryje się w zarówno w biografii Aslego, jak i w samej narracji. Już to pierwsze zdanie książki i każdego kolejnego tomu sugeruje jakiś rodzaj dysocjacji, którą przeżywa bohater - opowiada o sobie, ale widzi siebie z zewnątrz, jakby stał obok. Jednocześnie doświadcza bardzo realnych flashbacków z przeszłości i w czasie teraźniejszym opowiada je na równi z wydarzeniami dziejącymi się w realnym czasie narracji - w tym samym zdaniu: "(...) a potem idzie do Spółdzielni i zdejmuje z witryny plakat, czy też raczej obraz z napisem Wystawa Sztuki, i wraca do domu z plakatem pod pachą, a ja siedzę w samochodzie i patrzę na śnieg pokrywający przednią szybę, i włączam wycieraczki, a one zgarniają śnieg i mogę zobaczyć białą murowaną ścianę (...)". Każdy tom jest zresztą jednym długim zdaniem. Również przeczucia i przeświadczenia dotyczące zmarłej żony, która przeszła już na drugą stronę, sprawiają, że chwile z życia w jakiś przedziwny sposób splatają przeszłość i teraźniejszość z wiecznością. Z wiecznością (czy też z jakąś bardzo pozaczasową perspektywą) łączą tę narracje katolickie modlitwy, po łacinie zresztą, Pater Noster, Ave Maria, które Asle wypowiada w momentach samotności, lęku czy paniki, której doświadcza co jakiś czas na kartach książki. Fashbacki tworzą swoisty Bildungsroman, opowiadają historię Aslego-nastolatka, który opuszcza dom rodzinny i przenosi się do miasta, najpierw by uczyć się w liceum, potem w Akademii Sztuk Pięknych w Bjørgvin. To również początki jego choroby alkoholowej i pierwsze spotkanie z tajemniczym imiennikiem. I kim jest ten drugi Asle? Sobowtórem, alter ego, jungowskim cieniem, a może jego drugą osobowością powstałą w wyniku dysocjacyjnego zaburzenia na podłożu traumy, o której dowiadujemy się pod koniec pierwszego tomu? A może alternatywną trajektorią życia, która mogłaby się wydarzyć, gdyby się nie nawrócił? Czy też może Asle, który leży w delirium, widzi, jak mogłoby się potoczyć życie, gdyby przestał pić i cała ta główna narracja to tylko fantazja o trzeźwości? I czy te dwie linie, które krzyżują się na obrazie namalowanym przez Aslego - leitmotivie powieści - to właśnie symboliczne spotkanie tych dwóch osobowości?
melizmat - awatar melizmat
ocenił na 9 7 dni temu
To tylko dżuma Ludmiła Ulicka
To tylko dżuma
Ludmiła Ulicka
Gdybyś nagle znalazł się w zatłoczonym wagonie metra i dowiedział się, że pasażer obok niesie w sobie wyrok śmierci, co poczułbyś najpierw? W świecie Ulickiej to nie śmierć jest najstraszniejsza, lecz niepewność. Ludzie znikają z domów w środku nocy, a sąsiedzi nie wiedzą, czy zostali aresztowani za „zdradę ojczyzny”, czy zabrani na oddział zakaźny. Granica między kwarantanną a gułagiem zaciera się całkowicie. To historia o tym, jak państwo, które na co dzień dusi swoich obywateli ideologią, nagle staje się ich „wybawcą” za pomocą bagnetów. Czy można ufać władzy, która ratuje ci życie, jednocześnie trzymając cię na muszce? Ulicka pokazuje, że w systemie opartym na kłamstwie, nawet prawda o epidemii staje się narzędziem represji. Maier, pacjent zero, staje się mimowolnym sprawcą chaosu, a jego tragizm polega na tym, że jako naukowiec rozumie biologię, ale jako człowiek radziecki – boi się polityki. Książka jest galerią postaci, które w obliczu ostatecznego zagrożenia zdejmują maski. Mamy tu lekarzy, którzy z heroicznym poświęceniem decydują się na izolację, ryzykując życie dla pacjentów, których nazwisk nawet nie znają. Mamy też biurokratów, dla których ważniejszy od ludzkiego życia jest brak plamy w raporcie dla Stalina. Ulicka mistrzowsko operuje kontrastem: intymne dramaty jednostek (pożegnania przez szybę, niedokończone rozmowy) zderzają się z bezduszną machiną państwową. Autorka sugeruje, że dżuma biologiczna jest w pewnym sensie mniej groźna od „dżumy umysłów”. Wirusa można zwalczyć szczepionką i izolacją, ale jak wyleczyć społeczeństwo z paranoi, donosicielstwa i ślepego posłuszeństwa? Ulicka nie daje prostych odpowiedzi, ale jej diagnoza jest bolesna. Epidemia w „To tylko dżuma” jest katalizatorem, który wyciąga na wierzch to, co w człowieku najszlachetniejsze i to, co najbardziej podłe. Mimo ciężkiej tematyki, powieść czyta się z zapartym tchem. Styl Ulickiej jest oszczędny, niemal suchy, co tylko potęguje grozę opisywanych wydarzeń. Krótkie rozdziały, szybkie cięcia montażowe i wielość punktów widzenia sprawiają, że lektura przypomina oglądanie dynamicznego thrillera medycznego, w którym stawką jest nie tylko przeżycie, ale i zachowanie resztek godności. Podsumowując, „To tylko dżuma” to lektura obowiązkowa dla tych, którzy chcą zrozumieć mechanizmy władzy i psychologię tłumu w sytuacjach granicznych. Larisa Ulicka udowodniła, że literatura potrafi być prorocza, a lekcje, których nie odrobiliśmy w przeszłości, mają tendencję do powracania w najmniej oczekiwanych momentach. To mocna, mądra i przerażająco aktualna książka, która zostaje pod skórą znacznie dłużej, niż trwa proces inkubacji jakiegokolwiek wirusa.
Muminka - awatar Muminka
oceniła na 8 3 miesiące temu
Pasja według G.H. Clarice Lispector
Pasja według G.H.
Clarice Lispector
Ona podaje mi dłoń, prowadzi przez apartament mieszczący się na szczycie, wilgotny, rześki, zalany niby blaskiem księżyca, zawieszeni w eterze, jak na Lapucie i dalej po zigguracie, wyżej, gdzie pokój służącej opuszczony, suchy w nieruchomym palącym słońcu, jak minaret. Na ścianie białej i światło białe, przedziwny rysunek jedynie, czarnym węglem; unoszące się jakby postacie, jakby powoli wydobywały się z głębi, by skroplić się na powierzchni. Karaluch olbrzymi pełznie wewnątrz uchylonej szafy. I staje się iluminacja. Ziemia to Słońce. Ona pragnie bym był przy niej, mówi kochanie, wstrząs, miażdżenie, nieprzebrane piaski nawarstwiają się wśród ruin, podróż do wnętrza przez złoża i ery, diamentowy płaskowyż, w głębiny; jestem gadem na pustyni, rybą w oceanie, komórką, eksplozją gwiazdy, w raju albo piekle, w jądrze, larwy żerujące w mięsie. Przejście przez wrota otwierające się i zamykające ze zgrzytem do JUŻ, TERAZ. Brakuje słów, słowa nie istnieją, obojętność by nadać czemuś tożsamość, opada maska, istota a nie persona, na łonie natury, więzy wzajemnej dzikości, staję się światem. Gdy jesteś światem kieruje tobą czuły radar, a to że jestem wypływa ze źródła o wiele wcześniejszego niż to, że jestem człowiekiem, z czegoś o wiele od człowieczeństwa większego. Miłość to żywa materia. Co istnieje między liczbą jeden a dwa, między nutami - zabłąkany milczący wiatr, otwierający się kwiat, oddech wszechświata; Ona puszcza moją dłoń, dalej pójdzie sama przez okrucieństwo, pokusy pustyni i życia, może wybrać wolność czy podążać za swym losem i wypełnić przeznaczenie, poznać Tajemnicę, odnaleźć siebie. Karaluchy nie mają wyboru, nie błądzą, wynurzają się niezauważalnie z nieskończoności i ku niej zmierzają. Nastała noc i wraz z nią wilgoć, rośliny rosną, skały jakby płaczą, perliście szemrze święta rzeka. Zmyłem z siebie odurzenie zmysłów. Napięcie opada nagle jak urywający się szum. Nie rozumiem co mówię, wielbię. Wszedłem w język ognia. Lament zamienia się w taniec. Kosmicznie wieczna radość zawarta w chwili i błogostan wiodą mnie po paciorkach dżapamali w eteryczny owal sennego zapomnienia.
Yulquen - awatar Yulquen
ocenił na 9 4 miesiące temu
Pan Prezydent Miguel Ángel Asturias
Pan Prezydent
Miguel Ángel Asturias
Opowieść o dyktaturze, w której tytułowy „Pan Prezydent” pojawia się tylko sporadycznie, a większość fabuły skupia się na mechanizmie terroru, zastraszania i prezentacji sytuacji, w których każdy czuje się zagrożony. Asturias jest jednym z prekursorów realizmu magicznego w literaturze iberoamerykańskiej. U nas nigdy nie doceniony tak jak Marquez czy Borges, choć jego sztandarowy tytuł wydaje się powieścią kompletną. Surrealistyczne wątki urozmaicają historię w momentach, w których duchota staje się nie do wytrzymania. Całość w swej wymownie niezwykle pesymistyczna, choć jednocześnie wciągająca i plastyczna jak mało jaka lektura, z którą miałem ostatnio do czynienia. Momentami na granicy satyry, choć to raczej ten stan, w którym rzeczywistość wydaje się tak straszna, że aż absurdalna.
Przemek Skoczyński - awatar Przemek Skoczyński
ocenił na 9 2 miesiące temu
Nie mówię żegnaj Han Kang
Nie mówię żegnaj
Han Kang
Książka wywarła na mnie ogromne wrażenie. W części 1 nie do końca rozumiałam fabuły ale w części 2 gdzie już autorka wchodzi głęboko w tematyke ludobójstwa to nie dość, że ksiązka bardzo wciągneła to jeszcze zaczęła ciążyć na sercu. Historie są żywo opisane oczyma świadków, ale są bohaterami książki. Po przeczytaniu czytelnik już rozumie dlaczego Han Kang dostała Literacką Nagrodę Nobla.
BookOla - awatar BookOla
oceniła na 8 18 dni temu
Epepe Ferenc Karinthy
Epepe
Ferenc Karinthy
Powieść od pierwszych stron wciągnęła mnie swoją tajemniczością i surralistycznym obrazem przedstwionego świata. Z każdą kolejną stroną liczyłem na uzyskanie klucza do tej tajemnicy, ale okazało się to bardziej skomplikowane niż zakładałem. Była to dla mnie trudna pozycja, opisy momentami się dłużyły, były bardzo szczegółowe i w moim odczuciu trochę odwracały uwagę od głównej historii, ale może właśnie taki był cel, żeby się w nich zgubić, tak jak główny bohater się zgubił. Uważam, że warto po nią sięgnąć, bo w tej przedziwnej książce autor poruszył wiele ważnych motywów. Jest to lektura o zagubieniu i poszukiwaniu siebie; o jednoczesnym poczuciu wolności i zniewolenia; o miłości, potrzebie bliskości i zrozumienia.
Robert - awatar Robert
ocenił na 7 26 dni temu
Wieloryb Myeong-Kwan Cheon
Wieloryb
Myeong-Kwan Cheon
Dziwna to książka, w sumie baśń ku chwale kobiet. To one są pozytywnymi postaciami w patriarchalnym świecie Korei Południowej a większość zła pochodzi od mężczyzn. Podkręcona jest brutalność (szczególnie seksualna), która nie wszystkim może pasować i według mnie w takim wymiarze stanowi najsłabszy element książki. Dzieje się tu tyle, że ciężko dokładnie streścić fabułę. Do tego spora szczypta realizmu magicznego, dobra, przerysowanych i prostych postaci. Czyta się fenomenalnie! Bohaterów jest sporo, ale najważniejsze są dwie kobiety, którym kibicujemy - choć nie zawsze, nie zawsze też rozumiemy ich działania... dziwna to książka, dziwna ale piękna! Dawno nie przeczytałem czegoś równie ciekawego, zmuszającego do myślenia i wzbudzającego tyle skrajnych emocji. Jest o miłości, śmierci, przemijaniu, seksualności, dorastaniu, innowacyjności, pracy, cierpieniu, radości życia... jednak nie jest łatwo o morał. Książka pięknie wydana z dobrym i przyjemnym podziałem na rozdziały.
Pacyfik - awatar Pacyfik
ocenił na 8 7 dni temu
Miasto i jego nieuchwytny Mur Haruki Murakami
Miasto i jego nieuchwytny Mur
Haruki Murakami
Doskonała. Podchodziłem aż cztery razy do przeczytania tej książki i po kilkudziesięciu stronach odkładałem. No nie dało rady. Dlaczego? Przecież to mój ulubiony pisarz. Podszedłem piąty raz do niej.... Przebrnąłem 90 stron i ruszyłem jak to się mówi z kopyta. Wspaniała i rewelacyjna powieść. Cały Murakami. Akcja dzieje się w realnym życiu oraz w sferze duchowej czy metafizycznej. Tytułowy bohater zakochuje się w dziewczynie. Oboje są nastolatkami. Dowiaduje się od niej, że ona to nie ona. I żeby poznać ją prawdziwą musi udać się do miasta, którego nie ma. Zagmatwane?? O tak. U Murakamiego nie ma prostych i łatwych rozwiązań. Wszystko się miesza, a czas przestaje istnieć. Jedni powiedzą, że to książka drogi i poszukiwania. Inni, że to fantastyka. A inni napiszą, że odnajdują w głównym bohaterze siebie i swoje rozterki życiowe. Ja gorąco polecam.
Piotr Bruder - awatar Piotr Bruder
ocenił na 7 7 dni temu
Luneta z rybiej głowy Patryk Zalaszewski
Luneta z rybiej głowy
Patryk Zalaszewski
Nieoczywiste opowieści o Bałtyku i ludziach żyjących nad nim, z niego i dla niego. I nie jest to morze z milionem ludzi na plaży, jedzących w smażalni „świeżą rybkę prosto z kutra” podczas zakazu połowów. Autor nie miał szans, ze względu na wiek przeżyć tego, co opisuje, ale może to od kogoś usłyszał, może wyśnił, a może zna zapach rybackiej łodzi, ale na pewno czuje to sercem.
Beata - awatar Beata
oceniła na 6 1 miesiąc temu
O bestiach i ptakach Pilar Adón
O bestiach i ptakach
Pilar Adón
"Tu kończyło się wszystko i to, co chciała zrobić, stawało się nieważne". Głęboko poruszająca, niepokojąca... pięknie namalowana słowem ... "Trzymała ręce na kierownicy, onieśmielona gwarem nocnych ptaków. Bzyczeniem owadów. Wsłuchana w każdy odgłos, który przy zgaszonym silniku nocą zmieniał się w huk. (...) Zielona roślinność i roślinność pożółkła. Droga mogła ciągnąć się w nieskończoność, ale dla niej nie zmieniało to niczego" ... Bohaterka trafia do świata na granicy jawy i snu, nie do końca jest władna podjąć jakiekolwiek działanie ... Kieruje się intuicją, impulsem ... mocno odczuwa otaczającą ją przestrzeń. Całość - zaskakująca i wzbudzająca duży niepokój.
Anna_Kowalska - awatar Anna_Kowalska
oceniła na 6 4 miesiące temu
Las birnamski Eleanor Catton
Las birnamski
Eleanor Catton
Akcja rozwija się bardzo, bardzo długo Autorka ma dużą skłonność do popadanie w dygresje. W pewnym momencie ewidentnie czuć że stanie się jakaś masakra (amerykański miliarder zaangażowany w nielegalne wydobycie metali rzadkich w parku krajobrazowym bezinteresownie daruje 100 tysięcy złotych organizacji ludzi których potocznie nazwano by "ekoświrami"- co może pójść nie tak), by w pewnym momencie się skrystalizować i całe rozwiązanie przedstawić w kilkudziesięciu stronach.
Msz - awatar Msz
ocenił na 6 3 miesiące temu
Modelka Lars Saabye Christensen
Modelka
Lars Saabye Christensen
Literatura norweska. Tak, to ten typ książki, który powoduje, że kiedy przerywasz czytanie to nie chcesz już do niej wracać, po paru minutach zaczynasz zastanawiać się kiedy będziesz mógł do niej wrócić. Mroczna, chłodna z dystansem mówiąca o emocjach. Nic w tej książce nie jest ładne ani łatwe. Postacie są wielowymiarowe, włącznie z postacią kilkuletniej córki głównego bohatera. Czytając tę książkę jesteś w emocjach bohaterów. Bohater podejmuje decyzję, ale to ty czujesz cały jej ciężar. Oczywiście zakończenie wbija w fotel , wprost nie możesz uwierzyć, że tak to się skończyło.Nie wyjaśnia niczego i zostawia cię z wieloma pytaniami. To nie jest książka którą można zapomnieć. Nie jest to też książka którą czyta się dla relaksu.
Arleta - awatar Arleta
oceniła na 9 2 miesiące temu
Orbita Samantha Harvey
Orbita
Samantha Harvey
Ciepła, poetycka, budząca nadzieję i otulająca. Wspaniałe opisuje Matkę Ziemię widzianą z orbity przez astronautów i kosmonautów. Namacalnie czujemy w niej zachwyt nad pięknem ziemi, księżyca, kosmosu. Uczestniczymy w niektórych przemyśleniach, czujemy zachwyt i strach załogi stacji kosmicznej. Piękna.
Nina Figura - awatar Nina Figura
oceniła na 6 2 miesiące temu
Ptaki Ameryki Lorrie Moore
Ptaki Ameryki
Lorrie Moore
Podoba mi się, że ten tom jest tak różnorodny, każde opowiadanie czyta się jak napisane przez inną autorkę. Chodzi w nich o relacje między ludźmi, takimi zwykłymi ludźmi, którzy nie zawsze są mistrzami komunikacji... Przekład ma rzeczywiście sporo kiksów, nie wypisywałam ich, ale zapamietałam, że np. bohaterka musiała "nawigować" jakieś sprawy czy uczucia. Brzydki anglicyzm. Po polsku nawiguje się jednostki pływające 😉
Sija - awatar Sija
oceniła na 6 8 miesięcy temu
Café Slavia Ota Filip
Café Slavia
Ota Filip
Café Slavia istnieje naprawdę. W Pradze. Od 1884 roku. Od początku istnienia kawiarnia była miejscem przyciągającym artystów, pisarzy, a w okresie komunizmu dysydentów. I tę kawiarnię, uczynił w 1985 r. osią czasową, miejscem i świadkiem wydarzeń powieściowych Ota Filip. Narratorem opowieści jest stary Nikolaus hrabia Belecredos, mający szczęście do wikłania się w bardziej lub mniej niecodzienne historie, wśród ludzi, których spotyka na swej drodze, znajdują się postacie historyczne, a on sam, jakby pozbawiony mocy sprawczej, daje się porywać… Hrabia, dzięki dziwnej przypadłości swoich oczu, ma nieoczywistą właściwość patrzenia na świat z dwóch perspektyw, z bliska i z daleka, indywidualnie i historycznie, społecznie. Książka jest dobrze pomyślana, nieźle wykonana, można w niej usłyszeć echo „Mistrza i Małgorzaty” Bułhakowa, utworów Gombrowicza czy Mrożka. Tragikomiczna, pełna absurdów, przerysowań i ludzkich losów w młynach historii. A jednak, nie porwała mnie, bywało, że nieco nużyła, ostatecznie; więcej obiecała, niż dała. 6/10 w kategorii: Literatura
beata - awatar beata
oceniła na 6 2 miesiące temu

Cytaty z książki Wyspa snów

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Wyspa snów