Wygnana królowa

Bardzo przyjemnie się to czytało, książka jest lekka i mam wrażenia że się przez nią płynie. Nie jest to typowe zawiłe fantasy w którym musisz się skupić by zrozumieć co się dzieje i na jakiej podstawie działa świat. Nie jest to też książka w której zaciskasz zęby z emocji. Jest fajną odskocznią od cięższych pozycji. Kilka razy nawet mnie rozbawiła. Pióro fajne przystępne, dobrze opisane wydarzenia ich przyczyny oraz skutki. Bardzo podobało mi się to że zmiana perspektywy z bohatera na innego bohatera odbywała się nie co rozdział a jeśli zaszła taka potrzeba to nawet co kilka zdań, dzięki temu unikneło się powtarzania opisu tych samych wydarzeń od nowa ale z innej perspektywy. Po prostu podczas trwania jednego opisu, perspektywa zmieniała się kilka razy dzięki temu od razu znaliśmy odczucia bohaterów czy ich myśli, na szczęście jest to na tyle dobrze zrobione, że szybko idzie się połapać w tym kto mówi. Książka w mojej opinii straciła niestety dwie gwiazdki ze względu na zbytnią idealność przedstawionego świata. Czytając ją odnosiłam trochę wrażenia że jest to utopia, zachowania mieszkańców, decyzje króla czy społeczeństwa są zbyt idealne żeby były prawdziwe. Żadnych spisków, prób zabójstwa rodziny królewskiej czy odebrania korony. Nawet rodzina konkurencyja do aktualnie rządzącej, nigdy przeciwko niej nie spiskowała, a przez myśl im nawet nie przeszło by przypadkiem dodać kropelkę trucizny do herbatki króla. Drugi minus który mi przeszkadzał to objawiający się w niektórych miejscach brak logiki lub logicznej ciągłości wydarzeń lub nawet ich skutków. Jak wcześniej pisałam wszystko jest zbyt idealne i cukierkowe. Ja wiem że to państwo w zamyśle miało być idealnym schronieniem i miejscem do życia chroniącym przed złem całego świata, ale zamysł to tylko zamysł a ludzie to ludzie, nie dogodzisz wszystkim ani wszystkich nie upilnujesz. Podsumowując książka warta przeczytania ale nie polecam jej osobą które lubią bardziej realistyczne podejście do świata.

Kolejna pozycja z hałdy wstydu, która wreszcie doczekała się swojej chwili. Przyznaję się, że nie sprawdziłam dokładnie od którego tomu zacząć i najpierw przeczytałam sequel (Dzieci Rybaka), a później dopiero prequel i główną serię. W niczym to jednak nie przeszkadzało (nie licząc tego, że wiedziałam jak skończy się główna seria.. xD). No ale przejdźmy do rzeczy, akcja dzieje się w królestwie Lur, w którym mieszkali spokojni Olkowie. Żyło im się dobrze, do czasu aż nastały susze i zaczęło brakować jedzenia. Do ich krainy dotarli Doranie - blond magowie o potężnej mocy, którzy byli zmuszeni uciekać z własnego kraju. Zaoferowali Olkom pomoc w zamian za możliwość zamieszkania między nimi. Kraina Lur została otoczona olbrzymim magicznym Murem, który wraz z magią pogody, miał dbać o dobrobyt wszystkich. Strażnikami stali się Doranie, a jak wiadomo - magowie często są aroganccy i chętnie sięgają po władzę. Olkowie zostali trochę zepchnięci do roli mieszkańców gorszej kategorii. Czy jednak życie za murem zawsze będzie bezpieczne? Jakie zło czeka za nim i stara się dostać do środka? Jest to typ fantasy-obyczajowego, w którym akcja płynie powoli, coraz bardziej Cię intrygując, chcesz poznać historię bohaterów i odkrywać ten wspaniały świat. Nie ma tu szalonych zwrotów akcji, nie spodziewaj się zdrad i mordów na każdym kroku (nie mówię też, że się nie zdarzają). Jest to fantasy starego typu, rozumiem dokładnie, że nie wszystkim się będzie podobało. Większość osób stwierdzi - "nuuudy" i rzuci książką w kąt. Mnie jednak ten świat oczarował i wciągnęłam wszystkie 5 tomów. Cieszę się, że kiedyś coś mnie natchnęło, żeby kupić tę serię, z pewnością zostaje na mojej półeczce.

“Eona. Ostatni Lord Smocze Oko” autorstwa Alison Goodman to faktycznie świetna książka dla fanów fantasy! Akcja i przygody są tu zdecydowanie na pierwszym planie, ale też fascynuje świat, który autorka stworzyła – pełen magii, smoków i politycznych intryg. Główna bohaterka, Eona, to postać bardzo złożona, bo nie tylko musi zmagać się z własnymi słabościami i tajemnicami, ale też z ogromną odpowiedzialnością. Ciekawie było obserwować jej przemianę i sposób, w jaki odnajduje swoje miejsce w świecie, który nieustannie ją testuje. Wątek smoczych duchów nadaje całości niepowtarzalnego klimatu.

Karmazynowa Korona to finał, który czytało mi się zdecydowanie najlepiej z całej serii. W końcu było tu naprawdę sporo akcji — wydarzenia ruszyły do przodu, napięcie było wyczuwalne, a ja z ciekawością czekałam na rozwój sytuacji i na to, jak autorka rozwiąże wszystkie wątki. Nie było tak, że koniecznie musiałam czytać „jeszcze jeden rozdział” o północy, ale całość była na tyle interesująca, że naprawdę chciałam doprowadzić tę historię do końca. Nadal jednak uważam, że to nie jest jakaś oszałamiająca saga. Seria jest po prostu… poprawna. Ma dość ciekawą fabułę, fajnie wykreowany świat i kilka dobrych pomysłów, ale nigdy nie miała w sobie tego „czegoś”, co sprawiłoby, że pochłaniałabym kolejne tomy z zapartym tchem. Raczej czytało się to przyjemnie, niż fenomenalnie. Bohaterowie w tym tomie wypadli całkiem przekonująco. W końcu zaczęłam im kibicować, chciałam, żeby im się udało, i ich działania miały większy sens niż wcześniej. Ale mimo wszystko były momenty, kiedy ich kreacja wydawała mi się trochę naiwna — zwłaszcza gdy nastoletnie postacie z pełną powagą rozmawiały o wielkiej miłości aż po grób, prowadzeniu wojen, zarządzaniu królestwem czy podejmowaniu decyzji politycznych, mając… siedemnaście lat. Nie zawsze udawało mi się to traktować serio, choć wiem, że taki był zamysł. Generalizując, ostatni tom to całkiem solidne zakończenie poprawnej, chwilami ciekawej, ale jednak niezbyt spektakularnej serii. Czytało się dobrze, momentami z napięciem, ale kapcie mi z wrażenia nie spadły. Finał był satysfakcjonujący, historia zamknięta porządnie i z pomysłem — i choć nie zostanie ze mną na długo, cieszę się, że ją dokończyłam.

Coś dla bardziej wymagającego, dojrzalszego czytelnika. Pierwszy raz czytałam tę książkę wieki temu. Po ponownej lekturze nadal jestem zachwycona. Nie jest to typowe młodzieżowe fantasy, zbyt dużo tu opisów i zagmatwanej polityki, za to zupełny brak nastoletnich uniesień, emocji i miłości. Jest to ogromny plus w czasach, gdy zalewa nas marnej jakości romantasy i grafomania na poziomie Sarah J. Maas. Niesamowicie podoba mi się wymyślony przez autorkę system magii oparty na dwunastu smokach. Na tej bazie Goodman stworzyła świat dworskich intryg, walki o władzę i politycznych manipulacji. Brzmi, jakby nie było to nic oryginalnego, a jednak tym razem dostajemy znakomicie napisaną powieść, przemyślaną w najmniejszych szczegółach, pełną wspaniałych opisów, głębi i interesujących postaci. Naprawdę bardzo pozytywne zaskoczenie.

Tron Szarych Wilków okazał się dla mnie najlepszym tomem z całej serii do tej pory. Co prawda nie dzieją się tu jakieś mega spektakularne rzeczy, ale pierwszy raz naprawdę czuć napięcie i emocje. Historia wciąga, ma lepszy rytm i dużo bardziej chciało mi się wiedzieć, co będzie dalej. Podoba mi się też, że bohaterowie wreszcie wyszli poza szkolny klimat. Jasne, trochę naciągane jest to, że po tak krótkim czasie nauki nagle są na tyle „obtrzaskani”, że potrafią stawiać czoła asasynom i potężnym czarodziejom — ale można to uznać za element konwencji. Skoro są wyjątkowo utalentowani, to trudno, niech będzie. Największym plusem tego tomu jest jednak to, że postacie wreszcie zaczęły wyglądać jak ludzie z krwi i kości. Księżniczka przestała zachowywać się jak rozkojarzona nastolatka i w większej mierze skupia się na swojej roli oraz zagrożeniach wokół — choć rozterki sercowe całkiem jej nie opuszczają, są już podane w dużo bardziej strawnej formie. Dzięki temu bohaterowie stali się po prostu ciekawsi i bardziej wiarygodni. Sama fabuła nadal nie jest szczególnie głęboka, ale tym razem czytało mi się naprawdę dobrze. Może to zasługa lepszego napięcia, może dojrzalszej perspektywy bohaterów, a może tego, że po dwóch pierwszych tomach zwyczajnie obniżyłam oczekiwania. Tak czy inaczej — ten tom mnie wciągnął i sprawił, że naprawdę jestem ciekawa finału. Podsumowując: Tron Szarych Wilków to krok w górę. Nadal lekka, prosta fantastyka, ale w końcu z emocjami, napięciem i bohaterami, których da się czytać z większą sympatią. Bez wahania sięgnę po kolejny tom, bo naprawdę chcę wiedzieć, jak to wszystko się zakończy.

Dawno, dawno temu przeczytałam książkę w formie ebooka, zaciekawiła mnie, lecz nie znalazłam kontynuacji i zaczęłam czytać coś innego. Po latach przypadkiem znów znalazłam tę samą książkę i rozpoczęłam czytanie, nieświadoma faktu, że już ją czytałam. Pojęłam to po paru rozdziałach. Nie przeszkadzało mi to, ponownie przeszłam przez całą historię. To ten moment, kiedy cieszysz się, że niewiele pamiętasz i wraz z bohaterami przeżywasz ich przygody jeszcze raz. Mogłabym kliknąć "lubię to" . Do samej powieści mogłabym się przyczepić z paru powodów, ale zawiera coś, czego nigdzie indziej nie spotkałam i to mi wystarczy. Polecam każdemu miłośnikowi fantastyki. Pozycja godna uwagi.

Gdy dodawałam tą książkę do półki ,,Teraz czytam" zobaczyłam średnią ocen 6,9. Przeraziłam się ponieważ wiązałam z książką duże nadzieje. Jednak okazała się cudowną książką i serią, której od dawna szukałam. Wciąga bardzo. Charaktery postaci są wprost zniewalające. Jestem pełna podziwu dla autorki za wykreowanie tak fantastycznej książki mającej wątki historyczne. W najbliższym czasie na pewno przeczytam kolejne części.

Dobre zakończenie, ciekawa fabuła i bohaterowie, którzy nie zawiedli. Historia odrobinę się dłużyła zwłaszcza w trzecim tomie, ale tu mamy dobrze wywarzaną nutkę akcji, zaciekawienia oraz odrobinę zaskoczenia. Tak właśnie powinny się kończyć historię, z przytupem. Seria jako całość jest spójna, bohaterowie przechodzą przemianę i są z nami do końca. Opisy bywają przydługie, ale to jest przytyk całej serii. Ogólnie polecam, to ciekawe przeniesienie się w czasy gdzie magia jest czymś podniosłym, ale niesie zagrożenie, gdy używa jej niepowołana osoba. Wojna pokazuje, jak ważna jest równowaga, a główna bohaterka wielkie poświęcenie ma we krwi.

Ja naprawdę chciałabym dać tej książkę wyższą ocenę ale nie mogę. Pokładałam chyba zbyt wielkie nadzieje w tomie drugim. Jeśli podzielić by książkę na trzy części to ta środkowa jest ciekawa. Reszta to takie ciągnięcie na siłę fabuły i próba wzbudzenia w czytelniku zainteresowania. I wszystko byłoby dobrze, wszystko byłoby w miarę okej, nawet w granicach akceptowalności gdyby nie ciąg myślowy bohaterów, który jest po prostu absurdalnyyyy!. Autorce bardzo dobrze szło pisanie, kiedy prowadziła rozdział poświęcony dwóm bohaterom. Było to płynne i spójne jednak, kiedy człowiek chce złapać za dużo srok za ogon to kończy się to urywaniem akcji i poświęcaniem rozdziałów nieciekawym bohaterom. Kamala do około połowy powieści nie ma żadnych wyrzutów sumienia, że wydrenowała i zabiła swego kochanka. Zero jakiejkolwiek przelotnej myśli. Ma ona na pieńku z Colivarem, tak samo jak Gwyn, ale jak dowiadują się o jego przybyciu to ani jedna ani druga nie wykazuje żadnych oznak jakiejś nienawiści, strachu czy przerażenia. Kamala to w ogóle powinna wziąć kiece za pas i spier*&%ać od Colivara jak najdalej. Nasz Magister też jest niczego sobie, bo niby wie niby nie, że Kamala żyje, ale nie robi niczego żeby ją odnaleźć tak jak Duszożerców, którzy sobie gdzieś tam latają, ale nikt nie wie gdzie. Niektóre postacie pojawiają się tylko wtedy, kiedy są potrzebne np. Siderea. Wszystko wskazuje na to, że jest ona ważną postacią ale jest o niej tyle co kot napłakał. Przygotowania do grubszej akcji dzieją się jakby w tle i tak naprawdę nie wiemy o nich nic. Wydaje mi się, że bitwa jest z reguły czymś kulminacyjnym, punktem, do którego dąży się od początku powieści. Tutaj pomysł się pojawia po około połowie i zamiast opisać te przygotowania, pokazać czytelnikowi, że jest to cos ważnego to nie, nie ma niczego takiego. Nie czułam tego napięcia, świadomości że jest to coś co zaważy nad losem wszystkich bohaterów. Nie ma tu postaci, której można by kibicować czy się z nią utożsamić. Po skończeniu książki dochodzę do wniosku że wątek romansu był paradoksalnie najciekawszy. Paradoksalnie bo najkrótszy, niedopracowany i poświęcono mu najmniej uwagi. SPOJLER Śmieszy mnie jak znowu autorka postanowiła uśmiercić kolejnego kochanka Kamali. Każe mi to zastanawiać się nad tym, kto będzie następny do odstrzału. KONIEC SPOJLERU Trzeci tom przeczytam. Choćbym miała lamentować nad tą książką to dokończę tą serię i wtedy się dowiem czy ostatni jest rzeczywiście najlepszy.

Smoki, Pegazy, Elfy, Fauny, Zielarze, Czarodzieje, magia, równoległe światy, elementy dystopii(System losowań w celu prokreacji). Bohaterowie barwni i ciekawi, szybka akcja, wiele miejsc szczegółowo opisanych, więc obrazy głęboko zapadają w pamięć. Polecam, świetny tom I, który zachęcił do sięgnięcia po kolejne.

Druga część Trylogii Valisarów jest lepsza od pierwszej. Ogromnym atutem, co podkreślałam przy pierwszej części, są pomysły autorki i warto prowadzona akcja. Ogromnym minusem konstrukcja powieści oparta wyłącznie na rozwlekłych dialogach. Ale, ale! Pojawiają się tu fragmenty, w których bohaterowie tylko myślą i nie łapią się nagle na tym, że wypowiedzieli swoje myśli na głos (poza jednym przypadkiem gdzieś na początku tomu xD). Bohaterowie zaczynają mieć jakieś ukryte motywy czasami i nie mówią o nich. Pojawiają się też zaskakujące zwroty akcji - ale to należy już do fabuły, a to jedyna rzecz, która jest mocna. Za to świat przedstawiony... Ja mam wrażenie, że wszyscy ci bohaterowie (a paru ich jest) są w jednym lesie i to cud, że na siebie nie wpadają. Niby Królestwo jest takie wielkie, a tu jakby wszystkie podróże trwały w mgnieniu oka i łatwo na siebie wpaść :P Niemniej jednak 2 część budzi ciekawość (zwłaszcza zakończenie) i ciężko nie sięgnąć po część trzecią (chociaż moja wersja biblioteczna świadczy o tym, że mało kto odginał jej strony xD).

Koalicja Denova - luźna konfederacja królestw skupiona wokół najpotężniejszego z nich Królestwa Penraven - zostaje zaatakowana przez hordę barbarzyńców pod wodzą Loethara. Barbarzyńcy podbijają kolejne królestwa, które kiedyś uważały ich za niegroźnych. Do zdobycia pozostaje Penraven rządzone przez władców z rodu Valisarów. Kiedy barbarzyńcy atakują stolicę Penraven, jedynemu pozostałemu przy życiu Valisarowi udaje się uciec. Musi on jednak uważać, bo Loethar nie spocznie dopóki ostatni z Valisarów nie umrze. Fabuła ,,Królewskiego Wygnańca" jest pełna znanych motywów (tyran podbijający kolejne królestwa, żądny zemsty książę, okrutni barbarzyńcy), jednak jest w niej też wiele momentów, w których jesteśmy zaskoczeni obrotem spraw. Po zakończeniu książki mamy dużo pytań co stanie się dalej. Widać, że jest pierwsza część trylogii. Nie ma w niej dużo akcji, jednak dzieje się w niej dużo ze strony politycznej. Fabułę obserwujemy z perspektywy kilku postaci. Najważniejszą z nich jest Leo, książę Penraven. Los się z nim nie oszczędza i w ciągu kilku dni traci prawie wszystkich bliskich. Pozostaje mu jedynie jego przyjaciel i obrońca Gavriel. Leo jest postacią, którą polubiłem. Chociaż po śmierci ojca zostaje królem nie wywyższa się nad osobami, które mu pomagają. Jego przyjaciel, Gavriel, stracił swojego ojca, jednak wspiera młodego króla jak może. Razem uciekają z zamku i przemierzają królestwo w poszukiwaniu schronienia. Loethar jest postacią bardzo brutalną. Jest bezwzględny wobec swoich wrogów (królewskich dynastii, a szczególnie Valisarów), ale potrafi okazać łaskę. Za wszelką cenę chce zabić Leo, bo wie, że jest on symbolem nadziei dla ludzi. Jest on postacią intrygującą. Nie znamy do końca motywacji, które nim kierują, jednak z wielką ciekawością poznawałem jego przeszłość. W jego wątku najważniejsza jest polityka. Wątki Clovisa i Freatha są ze sobą splecione przez prawie cała książkę. Clovis jest Obdarowanym - osobą posiadającą jakieś magiczne moce. Potrafi przewidywać przyszłość. Razem ze swoim przyjacielem Kirinem (też Obdarowanym) zostają sługami Freatha. W ich wątku nie pojawia się dużo magi, jednak jest ona bardzo ważna. Freath, były sługa rodu Valisarów, teraz służy Loetharowi. W wielu momenach jego wątku zaskoczyłem się. Świat przedstawiony w książce jest bardzo ciekawy. Z każdym rozdziałem poznajemy coraz więcej z jego historii, geografii, kultury itd. Magii nie jest dużo, ale jeśli się pojawia jest bardzo ważna. Nie do końca wiemy jak działa i jakie są ograniczenia postaci się nią posługujących (oprócz jednej). Podsumowując fabuła ,,Królewskiego Wygnańca" jest bardzo intrygująca. Na początku może wydawać się, że wiemy jak to się skończy, ale okazuje się, że nie mieliśmy racji. Postacie są ciekawe - szczególnie główny antagonista Loethar. Jestem ciekawy jak fabuła rozwinie się dalej w drugiej części trylogii. Mogę polecić tę książkę innym. Jest to moja pierwsza recenzja książki, więc przepraszam za wszelkie błędy. Mam nadzieję, że nie jest napisana chaotycznie i dzięki niej ktoś zdecydował się na przeczytanie ,,Królewskiego Wygnańcy", bo zdecydowanie warto.

Troszkę ciężko było mi się na początku wkręcić w tę część. Jednak im byłam dalej, tym szybciej przewracałam kolejne strony. Dużych emocji dostarczyła mi dopiero końcówka, ale ta książka ma coś takiego w sobie, że nie sposób się od niej oderwać. Plot twist zawarty w ostatnich zdaniach tego tomu sprawił, że mam ochotę od razu zacząć trzeci tom tej serii.

Zostałam fanką serii, mimo wybrednego gustu i skłonności do krytycznego oceniania fantastyki, uważam, że to jest kawał dobrej literatury. Pobudza wyobraźnię, chce się więcej i więcej przygód bohaterów. Dopiero przy drugim tomie zainteresowałam się pochodzeniem autorki, i doczytałam, że to polska twórczyni pisząca pod pseudonimem - chapeau bas! za wysoki poziom pozytywności(mimo dołującej rzeczywistości) oraz neutralność polityczną, której często w polskiej fantastyce można doświadczyć. Długo szukałam tomu 3, więc po przeczytaniu pierwszego radzę się zaopatrzyć od razu w 2 i 3 bo drugi tom się urywa i czeka na kontynuację.

Nie jest to najlepsza, ani najgorsza książka jaką przeczytałam. Jednak sama historia zaciekawiła mnie na tyle, że sięgnę po kontynuację. Caim jest zabójcą, który jest jednym z najlepszych w swoim fachu. Towarzyszy mu Kit, byt w rodzaju ducha, który jest słyszany i widziany tylko przez głównego bohatera. Caim dostaje pewne zlecenie, podczas którego zostaje wrobiony w czyn, którego nie popełnił. Żeby tego było mało to musi się zająć córką jego niedoszłego celu i zostaje wciągnięty w wir wydarzeń, które mogą odmienić losy znanego mu świata. Powieść ta to klisza na kliszy i kliszą pogania. Bohaterowie i sam świat przedstawiony niczym się nie wyróżniają spośród tysięcy książek w podobnym stylu. Jest mroczny, niebezpieczny i pełen tajemnic. Główny bohater to również postać oparta na wielu schematach. Jednak mimo tego wszystkiego wciągnęłam się w całą historię i chciałabym ją kontynuować. Dlatego też oceniłam ją na 6/10 a nie niżej. To debiut autora, więc i to sprawiło, że mogę dać mu jeszcze jedną szansę. Jest kilka motywów, które mogą być bardziej rozwinięte i których jestem ciekawa, ale ze względu na spoilery, nie będę ich zdradzać. Czy polecam? Tak i nie. Jak zwykle najlepiej jeśli sami się przekonacie czy to historia dla was :)

Dobra fantastyka. Świat rozbudowany, wszystko jasne piękne i wiadomo. Bohaterowie konkretni. Jedyne do czego można się przyczepić to ciągła akcja (ale to już zależy co kto lubi) i fakt, że najpierw Kiara mówi, że Tris to tylko wspólnik i nic romantycznego, a na końcu już składają sobie prawie obietnice ślubne. Za szybko to poszło (od początku wiadome było, że oni i tak będą razem).

Druga część - podobnie ja pierwsza, pełna przygód, magii i duchów. Może nie porywa jakoś szczególnie, ale doceniam jej klasyczny wydźwięk gatunku fantasy. Znajdziemy tu magię, uzdrowicielkę, wojowników, miłość, zakon sióstr zajmujących się magią i wiele innych wątków - przygodówka na długie dni.

Jak miło było wrócić do tej serii. Po 6 latach od pierwszego przeczytania kompletnie nie pamiętałam, o czym ona jest. Jednak już od pierwszych stron, zaczęłam sobie wszystko przypominać. Mimo, że to mój reread, bawiłam się znakomicie. Autor doskonale wykreował postacie, a także przez całą lekturę czuć było napięcie. Każdą przeczytaną stronę chciałam przewracać coraz szybciej i szybciej, by dowiedzieć się, co wydarzy się dalej. Pomimo upływu lat ta seria nie zawodzi i już nie mogę się doczekać czytania i emocji, które będę miała przy drugim tomie.

Po pierwsze: Lorkin – fajnie że ma swoją miłość i nowych przyjaciół, ale syn samotnej matki na pewno będzie z nią emocjonalnie związany (nie zależnie od wieku), a on najchętniej wykiwał by ją aby nie wchodziła w drogę Zdrajcom... Uważam że tak po prostu nie zachowują się dojrzali ludzie. Po drugie: bitwa końcowa... chyba nawet się nie zaczęła, była taka łatwa i szybka. Źli ugięli się pod naporem dobra.... Chyba spodziewałam się czegoś epickiego jak w Wielkim Mistrzu, za dużo sobie wyobrażałam. Po trzecie: brak Sonei – została zepchnięta na dalszy plan, a szkoda bo wątki dotyczące jej mogły być świetne! A poza tym jej ufność synowi i to że dała sobą pomiatać to przesada– a przecież umie i walczyć i być niepokorna. Każdy już wkręcony w ten świat powinien przeczytać „Królową zdrajców” aby zobaczyć jak świetna była pierwsza trylogia.