Wszystko z miłości

Wokół tej książki istnieje pewna legenda, uważana jest dość powszechnie za dzieło doniosłe i ważne. Nie chcę dyskutować z tym, że getcie i powstaniu trzeba rozmawiać, opowiadać o różnych perspektywach. Problem pojawia się, kiedy łączymy wszystkie zmienne dotyczące Marka Edelmana. Jego przyjaciele uważali, że zmyślił część swojego życiorysu, niektóre historie innych ludzi przypisał sobie. Te krótkie wspomnienia z „I była miłość w getcie” brzmią mało wiarygodnie, niekiedy kończą się w dziwnych momentach. Sam Edelman wspomina na końcu, że „przynajmniej pamięć ma dobrą po osiemdziesiątce”, kiedy przez całą książkę zaznacza, że niektórych faktów nie pamięta, a o inne trzeba dopytać pozostałych uczestników powstania w getcie. Mimo wszystko jest jeden dość uniwersalny przekaz płynący z tej publikacji: nie możemy zapomnieć o przeszłości. A ona nie była czarno-biała, setki tysięcy osób nie tylko umierały i doświadczały terroru, ale także w cieniu okupacji kwitły i przeżywały najbardziej intensywne miesiące życia. Całość polecam jako ciekawostkę, na pewno nie jako źródło historyczne.

Bardzo emocjonalnie napisana książka, a właściwie pamiętnik młodej Kobiety, która dowiaduje się, że jest chora na raka. Opisała swoją terapię, ból, emocje jakie przechodziła oraz wiarę - która towarzyszyła jej do samego końca - w wyzdrowienie. Wsparcie jakie dawał jej mąż i bliscy. Niestety choroba bardzo szybko postępowała i Tamara odeszła. Książkę dokończył jej mąż. Nigdy w życiu się tak nie spłakałam czytając książkę. Ale to książka prawdziwa, o życiu, o cierpieniu, o pożegnaniu, o tym wszystkim co ludzkie. O tym co prawdopodobnie dotyczy każdego z nas, bo rak dotyka dziś ludzi wokół nas prawie tak często jak grypa. Nie wiem czy ją polecam, bo to książka bez grama ściemy, szczera, odważna, a emocje jakie niesie jej przeczytanie odczuwam nawet dziś. Jeśli masz odwagę na taką lekturę to przeczytaj... Tamara bierze czytelnika w swoją ostatnią podróż w życiu. Ta książka zostanie w Tobie na zawsze...

Sala Garncarz jest młodą żydowską dziewczyną, gdy Niemcy napadają na Polskę, szerząc terror, śmierć i nienawiść do wszystkich, którzy Niemcami nie są. I chociaż bohaterka zdołała przeżyć wojnę bez szwanku, to jednak w zagładzie straciła część bliskich i większość rodziny. Listy Sali do siostry i przyjaciół stanowią cenną pamiątkę złych czasów, w których przyszło im żyć, ale także świadczą o tym, że ludzie zawsze są tacy sami, mają te same pragnienia i troski. Książka o wiele lepiej przedstawia czasy okupacji i sytuacji żydów, niż współczesne osadzone w Auschwitz powieści z wątkiem romantycznym.

Felieton jest dość trudnym gatunkiem literackim... Napisanie dobrego felietonu-to jest sztuka. Roma Ligocka tworzy zgrabne felietony. Jedne są super, inne - tylko dobre. W tej książce więcej jest tych dobrych, niż super, ale i tak czyta się ją z przyjemnością. Co istotne nie jest to przyjemność polegająca na "zabijaniu" czasu, ale skłaniająca do refleksji. Dużo znowu o samotności i powiem tak: podoba mi się to, co przeczytałam. Jeśli dla kogoś samotność jest demonem, to może ją odczarować czytając "Znajomą z lustra".

Poświatowska w swojej autobiografii opisuje mniej lub bardziej chronologicznie swoje dotychczasowe życie. Czasami wkrada się chaos, szczególnie w pierwszej części, lecz wszystko jest złożone w formę, która wybacza wiele. Ujmujący przede wszystkim jest kunszt autorki, która potrafi z poetycką wrażliwością wykazać się również w prozie. Oceniam na 7,5

Jak w wielu książkach Romy Ligockiej, przeszłość i teraźniejszość idą w parze. To książka o mężczyznach. Ojcu, którego trzeba oczyścić z zakłamanej przeszłości. Mężczyzny-który jest, a jakoby go nie było. Dwóch tułaczy nie ma szans na bycie razem... Lubię książki Ligockiej i nie oceniam moralnych wyborów autorki.

Mnie w tej biografii Doroty Terakowskiej nie mniej od wydarzeń z jej życia zaciekawił opis tła społecznego i politycznego, na którym się rozgrywały. Katarzynie Nowak udało się pokazać, jak duży wpływ, na losy matki i jej partnera, Macieja Szumowskiego, miało to co się w Polsce działo. Oczywiście, oboje byli dziennikarzami, więc oddziaływanie zewnętrznego świata na ich życie, z natury rzeczy musiało być znaczące, ale gdyby nie ustrój PRL-u, a potem specyfika transformacji, zapewne ważyłoby nie aż tyle, tak go nie determinowało.

Jestem fanem Jandy w każdej postaci, używam nawet płynu micelarnego jej marki (tak!). Najlepsza jest w kreacjach na deskach teatru (polecam!) "Moja droga B" to oczywiście charakterystyczny humor, chaos i absurd w jaki uwikła się zawsze szanowna K. Nie wnikam czy napisane felietony ocierają się o prawdę czy są czystą fikcją. Zabawa przy czytaniu jest przednia. Ta sama iskra i wnikliwość obserwacji codzienności jak w "Dziennikach" w/w.

Historia Pani Ireny jest nie tylko ultra ciekawa, wzruszająca i piękna, ale też niesamowicie ciężka i straszna. Bardzo mi wstyd, że przez tyle lat nie miała wystarczającego szacunku, uwagi i należytych wyrazów wdzięczności i podziwu dla jej bohaterstwa. Co do samej książki jest bardzo chaotyczna. Na duży plus, że udało się naświetlić różne spojrzenia (w tym zwierzenia jej własnych dzieci) na tę dramatyczną historię, ale to skakanie w czasoprzestrzeni, po nazwiskach, do tego liczne odnośniki (często dość długie), wybijają z rytmu czytania, traci się wątek, próbując skupić na zupełnie nowych informacjach z odnośnika, albo dostając nagle losy zupełnie innej osoby... Do tego podtytuł Historia Ireny Sendlerowej jest trochę mylący, bo sama bohaterka niechętnie zdradzała szczegóły swojego prywatnego życia, więc jest tu sporo ogólników, mocno skupiamy się czasach okupacyjnych i jej działalności społecznej, a nie na jej całym życiu w tym prywatnym. Pozycja godna polecenia, ale mam nieodparte wrażenie, że książka była pisana albo na kolanie, albo autorkę goniły terminy, stąd wkradający się chaos i przypadkowość.

„Dziewczyna z zapałkami” to przejmująca powieść o wchodzeniu w dorosłość, toksycznej miłości i walce o własną tożsamość. Bohaterka ucieka z rodzinnego domu w małżeństwo z kolegę, lecz ucieczka okazuje się pułapką. Książka opisuje utratę twórczej pasji, rozmyślania młodej kobiety rozczarowanej życiem, zagubionej i samotnej w świecie ludzi, którzy żyją obok. Cokolwiek zrobiłaby jest źle i nie tak, jak oczekują inni. Bohaterka wciąż ma poczucie winy. Jedynym ratunkiem dla niej jest pisanie. Jest to obraz życia wielu kobiet, świat, do którego nie przyznają się przed nikim i żyją uznając to za normę. Pogrążyłam się w tej lekturze i wielu mądrych cytatach, budzących refleksje nad tym co za mną i co jeszcze przede mną.

Tematy modernistyczne: proza kobieca / literatura feministyczna / tematy kobiece w literaturze, do których zalicza się „Ciało niczyje”. To pierwsza książka Krystyny Kofty po jaką sięgnęłam. Po przeczytaniu pierwszych stron uznałam, że śmierć na początku historii to nie jest dobry zwiastun. Gdy w życiu głównej bohaterki pojawił się Hiszpan Corrida, na myśl przyszedł mi „Zmierzch”. Sądziłam jednak, że będzie on za główną bohaterkę odpowiedzialny, zadba o nią i wszystko będzie dobrze. „Ciało niczyje” Kofty to dla mnie studnia bez dna. Możemy znaleźć dużo dobrze narysowanych postaci, mocne charaktery i portrety psychologiczne. Do tego, dużo wątków przez co możemy się coraz bardziej zagłębiać w historię. Historię, która jest przesiąknięta ludzkimi dramatami. Hiszpan w pewnym sensie dla Jutty staje się bolesnym wspomnieniem: „Nigdy nie przebaczyła mu, że opisywał ją tak, jakby była wybrykiem natury, cielątkiem o pięciu nogach czy czymś takim”. Oszukał ją podobnie jak hrabia Spondey oszukał jej matkę. „Różnica była taka, że Spondey zabrał klejnoty i uciekł do innej kobiety, Hiszpan natomiast zabrał Juttcie jej wspomnienia i uwolnił się od niej, żeby powrócić do pisania”. Jutta przyjęła jego zniknięcie. Nie szukała go. „Znienawidziła go w ciągu jednej nocy, w czasie której przeczytała posklejane rękopisy. Chciała zapomnieć, że kogoś takiego mogła pokochać”. Trochę brakowało mi jego postaci przez całą książkę – pojawił się tylko na początku i na końcu. Z mężem połączyła ją „przyjaźń i lojalność”, jednak „jej życie przedtem było tabu”. Mimo wszystko „pod pojęciem mężczyzny Jutta wciąż miała na myśli Hiszpana. Był to ideał polegający na syntonii ciał i ducha”. Jutta nie mogła być jednak w pełni szczęśliwa, bo nigdy nie miała matczynej miłości. Jutta przechodzi wielką przemianę. Najpierw liczyła się dla niej miłość, potem pieniądze. Bardziej opłacalne był „wystawianie swojego ciała na lubieżne pieszczoty tych dwóch sentymentalnych i obleśnych jednocześnie, niestarych staruchów, ale to tak się opłacało bardziej niż ślęczenie w biurze projektów za jakąś marną sumę przez cały miesiąc”. Można odnieść wrażenie, że główna bohaterka zapomniała wtedy w ogóle o uczuciach. Pieniądze stały się bezwartościowe, gdy zachowała na raka. Wniosek: priorytety w życiu człowieka się zmieniają. Ciało człowieka przechodzi wielką przemianę. Piękne, sprawne, potem pomarszczone, niedołężne, chorowite. Co więcej, ciało Jutty było niczyje. Ani jej, ani kochanków. Poddane procesom, na które człowiek paradoksalnie wpływu nie ma, obumiera. Na ludzkie ciało i psychikę nieustannie rezonują dobre, złe momenty, radości, traumatyczne wydarzenia. Można powiedzieć, że Kofta nawiązała do motywu traumy transgenetycznej, przekazanej matrylinearnie. Ani babcia Jutty, ani matka nie potrafiły wykrzesać z siebie prawdziwej, czułej miłości do dziecka. Jednak główna bohaterka to przekazywanie traumy przerywa. Paradoksalnie to choroba pozwala jej przerwać błędne koło. Judyth swoimi czarami przywraca zdrowie Jutty i staje się dla niej matką (której nigdy tak naprawdę nie miała). Judyth stworzyła wspólnotę kobiet, która pomaga w cierpieniu. Pozbawia ono płci, więc należy walczyć o kobiecość. Przyznać muszę, że nawiązania do filozofii, religii (o połączeniu wielu religii) i łaciny, według mnie, nic do powieści nie wnosiło. Wprowadzały tylko sztuczną metafizykę, która ostro kontrastowała z pierwotnymi instynktami bohaterów, uwikłanych w mroczne, wręcz surrealistyczne romanse. W tym wszystkim jest jednak trochę wiary w dobre intencje ludzi.

To jedna z niewielu książek, do których wróciłam. Nie każdemu przypadnie ona do gustu, bo jest wręcz utkana z emocji - ale mnie bardzo pomogła. Książka ma formę dziennika, zapisków dojrzałej kobiety (z zawodu psychologa). Czytając ją po raz pierwszy skupiłam się głównie na historii dwojga ludzi, ale już wtedy poczułam, że jest tam coś więcej, co kiedyś może mi być potrzebne, i nie myliłam się. W bardzo trudnym momencie mojego życia (nie mającego nic wspólnego z problemami autorki) sięgnęłam po tą lekturę jak po lekarstwo i czytając ją ponownie - powoli i uważnie - skupiłam się wyłącznie na emocjach, sposobie ich przeżywania, postrzeganiu świata, ludzi i siebie. Wiele z tych emocji zrozumiałam, na wiele dałam sobie zgodę, a przede wszystkim czerpałam nadzieję. Dla mnie ogromne znaczenie miało to, że nie jest to żaden "mądry" poradnik psychologiczny, którego lektura przyprawia czytelnika co najwyżej o frustrację, to głęboka analiza stanu psychicznego autorki, od euforii po tzw. "czarną dziurę" oraz próba zmierzenia się z tym. Dotarło do mnie, że w chwilach rozpaczy nie wolno wypierać emocji, choćby nie wiem jak były trudne do przeżycia, należy dać im przez siebie przepłynąć, mimo tego, że sieją zniszczenie jak tsunami, trzeba tego doświadczyć. To nas oczyszcza, porządkuje, przywraca do równowagi. Zdaję sobie sprawę, że wiele osób nie odbierze tej lektury tak jak przed chwilą to opisałam, dla wielu mogą to być nudne - przepraszam za wyrażenie - "flaki z olejem", ale ja na pewno sięgnę po kolejne pozycje p.Soni Raduńskiej. Doskonale rozumiem jej spojrzenie na życie, na otaczający świat, dzieci, relacje z innymi ludźmi. Doskonale rozumiem stany, w których się znajduje. Podobnie jak ona czerpię siłę z przyrody, potrafię dostrzegać drobiazgi, cieszyć się nimi. Lubię ciszę, spokój i swoje towarzystwo. Dobrze wiedzieć, że są jeszcze na świecie tacy ludzie, dzięki temu łatwiej dać sobie prawo do przeżywania życia na swój sposób.

Historia opisana z perspektywy małej dziewczynki, dziecka, które musiało żyć w tak podłych i niewdzięcznych czasach. Pierwsze uczucia to żal, smutek i rozgoryczenie, dlaczego tak musiało się stać, dlaczego cierpiały dzieci, dlaczego człowiek człowiekowi zgotował taki los? Nie ma odpowiedzi na te pytania, a smutek pozostanie, ale zostaje także pamięć o tragedii i zbrodniach. Zostaje również nauka, aby nie dopuścić do powtórzenia historii. Jednym z pozytywnych aspektów poruszanych w tej książce jest to, że dobro potrafi przezwyciężyć nawet największe tragedie. Zawsze znajdzie się dobra dusza, która będzie postępować zgodnie ze swoim sumieniem i wierzę, że takich było ogromnie dużo bo w przeciwnym razie doszłoby do jeszcze większej zagłady ludzkości.

Książka opisuje nasze polskie kobiety bohaterki działające w konspiracji w szeregach armii krajowej i partyzantce. Zadziwiające w jaki sposób nasze panie potrafiły służyć ojczyźnie w okupowanej Polsce często narażając własne życie. Cześć i chwała polskim bohaterkom! Książka powinna być obowiązkowa dla młodzieży szkolnej bo niesie niesamowity przekaz jak bardzo można kochać ojczyznę.

Dużo w tej książce chaosu, sporo przewija sie wspominanych postaci, mozna sie pogubic zanim przywyknie sie do konstrukcji ksiazki. Nie jest to ksiazka gleboko wciagajaca w swoj swiat, ale wiernie oddaje klimat przeszlosci. Po polowie czytalam juz z wieksza przyjemnoscia. Zupelnie mlodego czytelnika raczej nie wciagnie. Starszych, pamietajacych kapiele raz na tydzien oraz paczki z ciuchami z zagranicy, mysle, ze ma szanse.

Podobnie jak "Białe zeszyty" jest to książka do której na pewno będę wracać. Ma ona cudowną moc wyciszania, "zatrzymania w byciu", daje mnóstwo siły, cała jest pozytywną energią. To afirmacja życia w czystej postaci. Jak strasznie się cieszę, że dane mi było trafić na książki p.Soni Raduńskiej! W świecie pełnym pośpiechu, gonitwy za pieniądzem, dobrami materialnymi, wiecznym porównywaniem się z innymi, w dobie facebooka, instagrama i innych profili społecznościowych umiejętność dostrzegania rzeczy najprostszych (ale wcale nie banalnych) wydaje się wręcz niedorzeczna. Czasami tak właśnie się czułam - jak relikt zeszłej epoki- kiedy największą przyjemność sprawiało mi bycie sam na sam, z dobrą książką, na tarasie wśród kwiatów. Kiedy obserwowałam chmury i zachwycona wołałam męża - popatrz jakie piękne! (reakcja męża - ale że co?) Kiedy w czasie spaceru zamiast analizować i obmyślać plany na kolejne dni ja wypatrywałam ptaków i cieszyłam się każdym napotkanym kwiatkiem... Okazuje się, że to wielka i cenna umiejętność:) Zapiski autorki są przepełnione szczerością, ale oprócz bardzo osobistych przemyśleń znajdziemy tam również mnóstwo odniesień do wartościowych pozycji literackich, filmów i artykułów. Całość jest piękna, wysmakowana, melancholijna a jednocześnie energetyzująca. Byłoby cudownie móc przyjaźnić się z p.Sonią, ale póki co muszą wystarczyć mi jej książki:)

Znana z i ekranu telewizyjnego i z wielu audycji radiowych pani Dorota, weterynarz i miłośnik zwierza wszelkiego. Jej pasja do zwierząt to nie tylko gabinet weterynaryjny, ale także psy, koty i inne zwierza w domu. Kto nie oglądał nigdy "Zwierzowca" lub nie słuchał audycji "Zwierzenia na cztery łapy" ten ma okzaję poszukać tych programów w internecie, a na pewno nie pożałuje. A póki co, przeczytajcie bardzo ciekawą biografię samej autorki, która prowadzi nas opowiadając o swoich przodkach, rownież miłośnikach natury oraz o swoich ludzko-zwierzęcych meandrach losu. Nudy nie ma, ciekawostek mnóstwo, ale żeby nie było, że to tylko śmichy chichy, to powaznych zagadnień rownież nie brak. Polecam bardzo ja psia mama :)

Berlin. Wiosna 1945. Koniec drugiej wojny światowej. Wielka historia. I codzienne życie mieszkańców miasta. Żołnierze Armii Czerwonej. Zapiski codzienności, pełne realizmu, doświadczane z perspektywy Niemki, brutalnie doświadczanej. Trwać, by przetrwać. Mimo i pomimo. Pamiętnik wstrząsa opisem dni codziennych w czasie, kiedy coś się kończy, a coś zaczyna się zaczynać. Ofiarami wojny są zawsze ludzie, ci zwykli, którzy chcą żyć, ponad wszystko, mimo wszystkiego. Kobieta z Berlina na końcu swego pamiętnika notuje: "Pewna jestem tylko tego, że chcę przetrwać - wbrew rozsądkowi, po prostu jak zwierzę".

Przyjemna lektura, przekłuwa nadmuchany balonik człowieczego ego. Buzujące hormony i zwyczaje godowe to nie tylko domena zwierząt, podglądając ludzi mogą się nasunąć porównania do innych gatunków. Witajcie w "Z kamerą wśród zwierząt" zabrakło mi tylko głosu Krystyny Czubówny ;-)

Warty przeczytania pamiętnik. Nie tylko dla tych, których bezpośrednio dotknęła choroba nowotworowa, bo nigdy nie wiemy, kiedy i w jakiej roli zetkniemy się z tym tematem. Książka daje nadzieję, choć nie "lukruje" szpitalnej i chorobowej rzeczywistości. Pani Krystyna na swoim przykładzie pokazuje, jak ważne jest wsparcie bliskich osób w tych najtrudniejszych momentach. Trochę przeszkadzał mi chaos pisarski, ale pamiętnik to taka luźna, swobodna forma, więc rządzi się swoimi prawami.