Wszystko w porządku. Nasz świat w 75 pudełkach

Lubię Szymona, lubię też x. Grzegorza więc do lektury nie musiałem się długo namawiać. Mądry dialog dwóch osób: dociekliwego dziennikarza i głęboko wierzącego księdza. Dialog o sprawach ostatecznych. Jak jest z tym Niebem, czy piekło jest puste, skąd wiadomo że czyściec to jednak jest? Co z tym Sądem Ostatecznym, kiedy będzie, jak przebiegnie? Pytania będące jednym z fundamentów naszej wiary. Myślę że wszyscy mamy tęsknotę za Nowym Życiem, przynajmniej ja mam choć to moje życie bardzo doceniam i chcę je przeżyć jak najlepiej to wyobrażam sobie czasem życie przyszłe. Ps. mam nadzieję że będzie tam jak zimą w Jakuszycach, chatka w górach z mnóstwem dobrych książek i pięknych rozmów.

Czyta się lekko, ale nie zawsze jest przyjemnie, choć nieodmiennie przygodowo. Spojrzenie na chrześcijaństwo, na katolicyzm, przez perspektywę doświadczeń z drugiego (i trzeciego i czwartego) końca świata. Nasza zasiedziała europejsko-centryczna postawa odbita w lustrze świeżości wiary Afryki, misyjności w Oceanii, ateizmu Azji, sytości Ameryki Północnej i egzotyki Ameryki Południowej. Wiele ciekawie opisanych doświadczeń, wiele do przemyślenia, ciekawe spostrzeżenia i zaskakujący język.

Mam wrażenie, że autorce brakowało pomysłu na przeprowadzenie wywiadu i ciekawe poprowadzenie rozmowy. Gdyby Pan Krzysztof Ziemiec odpowiadał na same bez pytania, bez odbiegania od tematu pytania, książka byłaby po prostu nudna albo wyglądała jak ankieta z jednozdaniowymi odpowiedziami...

Pamiętam wiadomości o pożarze w mieszkaniu Państwa Ziemców. Sprawa była głośna w całym kraju. Mnóstwo wywiadów oraz programy cykliczne, na których oparta jest ta książka. Tylko człowiek, który sam cierpi, może zrozumieć inne osoby poszkodowane. Pan Krzysztof w sposób taktowny, delikatny podchodzi do każdego z rozmówców. Nie wyciąga informacji, zwierzeń na siłę, nie rani, nie wymusza. Książka warta polecenia.

Szymon Hołownia po raz kolejny udowadnia, że potrafi mówić o sprawach duchowych w sposób lekki, przystępny i jednocześnie głęboki. W swojej książce "Holyfood, czyli 10 przepisów na smaczne i zdrowe życie duchowe" łączy metaforę kulinarną z duchowością, tworząc inspirujący przewodnik po odżywianiu duszy. Już sam tytuł sugeruje nietypowe podejście do tematu – autor, zamiast posługiwać się tradycyjnym językiem teologicznym, sięga po metafory kuchenne. Proponuje czytelnikom konkretne „przepisy” na życie duchowe, które mają pomóc w jego regeneracji i wzmocnieniu. Takie podejście sprawia, że książka jest zrozumiała zarówno dla osób głęboko wierzących, jak i tych, które dopiero szukają swojej duchowej ścieżki. Hołownia przekonuje, że każdy ma dostęp do składników niezbędnych do zdrowego duchowego życia – są nimi modlitwa, refleksja, miłość bliźniego i otwartość na Boga. Kluczowym przesłaniem książki jest to, że nie potrzeba radykalnych wyrzeczeń czy skomplikowanych praktyk, by zadbać o swoje wnętrze. Wystarczy nauczyć się łączyć dostępne „składniki” w nowy, bardziej świadomy sposób. To optymistyczna i motywująca wizja, szczególnie dla tych, którzy obawiają się, że duchowy rozwój wymaga nadludzkiego wysiłku. Autor nie stroni od humoru i osobistych anegdot, co sprawia, że książka nie jest tylko teoretycznym wykładem, ale pełnym życia i pasji zaproszeniem do duchowej przemiany. Język jest przystępny, momentami dowcipny, ale jednocześnie niebanalny. Hołownia potrafi pisać z lekkością o sprawach poważnych, unikając patosu i moralizatorstwa. Interesującym aspektem „Holyfood” jest również fakt, że nie jest to typowy poradnik. Autor nie narzuca gotowych rozwiązań, lecz daje czytelnikowi przestrzeń do własnych przemyśleń i eksperymentów. Każdy może dostosować „przepisy” do własnych potrzeb, wybierając te elementy, które najbardziej do niego przemawiają. Dzięki temu książka staje się bardziej uniwersalna i może służyć zarówno jako inspiracja do głębszych poszukiwań, jak i jako proste wsparcie w codziennym życiu duchowym. Nie można jednak pominąć faktu, że metafora kulinarna, choć pomysłowa, nie każdemu przypadnie do gustu. Osoby preferujące bardziej klasyczne podejście do duchowości mogą uznać ją za zbyt lekką lub zbyt nowoczesną. Niemniej jednak, dla wielu czytelników będzie to świeże i inspirujące spojrzenie, które pozwoli im inaczej spojrzeć na kwestie wiary i duchowego wzrastania. Podsumowując, „Holyfood” to książka, która może stać się duchowym zasilaczem dla każdego, kto pragnie wzmocnić swoją wiarę i odnaleźć nowe sposoby na duchową regenerację. Jest pełna ciepła, mądrości i praktycznych wskazówek, a jednocześnie nie przytłacza czytelnika powagą. To propozycja zarówno dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z duchowością, jak i dla tych, którzy chcą odświeżyć swoje podejście do wiary. Hołownia serwuje duchowe danie, które może posmakować każdemu – wystarczy sięgnąć po książkę i spróbować!

Takie zbiory felietonów wydane w formie książki szybko się dezaktualizują. I przestają być interesujące. Wszelako, jeżeli autor ma coś do powiedzenia, coś poza opisem napotykanej bieżączki, czasem udaje się stworzyć rzecz ciekawą. Młodemu Stuhrowi się udało. No. Raczej. Bardzo.

Wysłuchałam rozmowy obu panów i nie do końca mogę sobie wyobrazić zapisu ich sprzeczek w formie książki, bo ich głosy niosą ze sobą całą gamę dodatkowych wrażeń. Minusem wg mnie w nagraniu jest nagłe urywanie się go pod koniec każdej części. Wypada już tylko sobie życzyć: Oby tak potrafiły ze sobą rozmawiać obie części narodu polskiego, na które nagle się podzieliliśmy.

Lekka i przyjemna lektura na letnie wieczory. W listach pisanych do siebie autorki często poruszały trudne i wymagające tematy, czasem zmuszające czytelnika do refleksji. Mamy tu naprawdę sporo ciekawych i mądrych przemyśleń obu autorek. Ja jestem na tak!

w gatunku żona znanego męża opowiada jak im się żyje całkiem spoko napisana ale nie ma tam nic więcej nawet te pikantne szczegóły są po prostu powiedziane a nie opowiedziane. Cała książka składa się z takich wspominek w stylu tu mieszkaliśmy, tu się bawiliśmy a tu uczyłam się prowadzić samochód, tak spędzałam dzieciństwo … znajdziemy też kilka przepisów, anegdotek z życia rodzinnego. To czego się dowiemy z tej książki to coś oczywistego ale często o tym zapominamy, że politycy to też ludzie mający rodziny, marzenia nawet jeśli nie są z naszej opcji politycznej.

Właśnie skończyłam czytać książkę. Od lat uwielbiam panią Danutę Stenkę jako aktorkę, to jak prawdziwie gra swoje role, uwielbiam słuchać jej wyjątkowego głosu. Teraz miałam okazję poznać ją od innej,bardziej prywatnej strony. I czuję, że teraz lubię ją jeszcze bardziej. Uważam, że to, że prywatnie jest osobą bardzo skromną, prawdziwą i wciąż nie do końca wierzącą w swoje atuty, a potrafiącą tak dobrze wykonywać swoją pracę, tak wspaniale grać swoje role sprawia, że mogę o niej powiedzieć jedno: Pani Danusiu, myślę, że jest Pani wspaniałą kobietą i wspaniałą aktorką. Jedno,czego żałuję to że nigdy nie miałam okazji spotkać pani Stenki osobiście. Ale kto wie, może kiedyś się uda...

Książka "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" Roberta Górskiego i Mariusza Cieślika to humorystyczny zbiór anegdot, wspomnień oraz refleksji, który przedstawia zarówno kabaretowy, jak i prywatny świat jednego z najbardziej rozpoznawalnych satyryków w Polsce. Robert Górski, znany z prowadzenia Kabaretu Moralnego Niepokoju, uchyla przed czytelnikami drzwi do swojego życia, marzeń i drogi zawodowej. Na początek warto zauważyć, że tytuł książki oraz humorystyczny wstęp sugerują dystans autora do samego siebie i swojej kariery. Górski nie traktuje się śmiertelnie poważnie, co od razu nadaje książce lekkości. Przez stronice przewijają się zarówno wyznania o dziecięcych marzeniach o zostaniu kierowcą autobusu czy piłkarzem, jak i opowieści o drodze do stworzenia jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich kabaretów. Górski daje nam wgląd w to, jak przez zbieg różnych okoliczności zamiast poetą, stał się liderem kabaretu i autorem programów satyrycznych. Książka ta nie jest jedynie autobiografią, ale raczej swoistą rozmową – pełną zabawnych przemyśleń, dialogów, a przede wszystkim specyficznego humoru, który jest znakiem rozpoznawczym Górskiego. Wiele z przedstawionych sytuacji stanowi swoistą refleksję na temat absurdów polskiej rzeczywistości oraz polityki. Autor z humorem i ironią opisuje, jak wygląda praca satyryka w Polsce, ile wyzwań przynosi bieżąca polityka oraz jak zmieniało się postrzeganie humoru i satyry na przestrzeni lat. Wspomnienia i rozmowy z Górskim przesiąknięte są też autoironią. Autor zdradza, dlaczego nie został poetą, oraz w jaki sposób odnajduje się w roli „najśmieszniejszego człowieka w Polsce.” Jednym z głównych wątków książki jest osobista droga Górskiego do satyry i humoru. Autor opisuje tu swoje inspiracje, przeszkody, ale także ludzi, którzy byli dla niego ważni – jednym z takich bohaterów jest tajemniczy Badyl, który również stanowi część kabaretowego świata Górskiego. Książka z pewnością przypadnie do gustu wielbicielom Kabaretu Moralnego Niepokoju, ale też każdemu, kto interesuje się kulisami pracy satyryka oraz obserwacją polskiej sceny politycznej i społecznej z przymrużeniem oka. Styl książki jest lekki, bezpretensjonalny, a Górski pisze tak, jakby siedział z czytelnikiem przy kawie. Zresztą sama forma – wzbogacona zdjęciami i fragmentami dialogów – sprzyja szybkiemu czytaniu. Jednym z walorów tej pozycji jest także jej uniwersalność. Górski, w typowy dla siebie sposób, odwołuje się do problemów, które dotyczą nas wszystkich, prezentując je w humorystycznym ujęciu. Mówi o absurdach polskiej rzeczywistości, a także o przyzwyczajeniach, wadach i zaletach rodaków. Z książki wyłania się portret człowieka, który mimo sukcesu, zachował dystans do siebie i otaczającego świata, co stanowi o jej autentyczności. "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" to lektura lekka, ale niepozbawiona głębi, idealna zarówno na wieczór w domu, jak i do poczytania w drodze. Jest pełna satyry, humoru i refleksji nad naszą rzeczywistością. Robert Górski udowadnia, że potrafi rozbawić czytelnika także na papierze, co sprawia, że książka ta może być świetnym początkiem przygody z jego twórczością dla tych, którzy dotąd kojarzyli go jedynie z telewizji.

Książka biograficzno-motywacyjna. Możemy z niej wyciągnąć parę cennych lekcji na podstawie przedstawionych histori osób, które nie miały w życiu lekko. Sam bohater mimo swojej niepełnosprawności w pełni emanuje swoją energią i zachęca czytelników do sięgania po najwyższe cele, z wiarą w to że Nam się uda.

Pan Jerzy wcale nie o chorobie pisze. Snuje swoje przemyślenia w spokojny, kulturalny sposób, a choroba jest tam gdzieś w tle. Bardzo go lubiłam, dlatego z chęcią prześledziłam cały dziennik. Jak zmarł, poczułam się tak, jakbym straciła kogoś bliskiego. Teraz uśmiecham się na wspomnienie o Nim i chętnie wrócę do filmów z jego udziałem.

Jeśli obawiasz się, że widziałeś już film i nie ma po co sięgać po książkę bo będzie to samo, to się nie obawiaj. Owszem książka oczywiście nawiązuje do wątków z filmu, ale przede wszystkim jest obrazem życia Abdela widzianego jego oczyma z dużym akcentem na bujną młodość. Warto sięgnąć, bo jest świadectwem spotkania, które przemieniło tych, którzy na siebie wpadli. Napisana żywym, prostym językiem.

Ciekawa książka, prezentująca postać jednego z pionierów polskiej seksuologii. Człowieka pełnego pasji i energii, niestrudzenie popularyzującego wiedzę seksuologiczną w naszym kraju - począwszy od siermiężnych czasów PRL-u aż po lata współczesne. Dla mnie interesujące były zwłaszcza fragmenty dotyczące tego, jak wiedza na temat erotyki i seksu okazywała się niewygodna - a to dla władz komunistycznych, a to dla władz kościelnych. Na marginesie: warto podkreślić, że w naszych czasach rzetelna wiedza dotycząca zagadnień seksuologicznych nadal nie jest powszechna, a źródła, z których młodzi ludzie czerpią informacje, pozostawiają wiele do życzenia...

„Chce się żyć“ - wydanie papierowe, używane, kupione na niemieckim ebayu, bo w księgarniach już jej nie ma. Filmu nie widziałam, ale przypomina mi podobną historię z irlandzkiego filmu „Moja lewa stopa”. Niesamowita historia! I wcale nie smutna! Młody chlopak ze swoistym humorem opisuje swoją sytuację i wysiłki, jakie podejmował, żeby ktoś wreszcie zauważył, że on wszystko rozumie. Przerażające zadufanie lekarki, której to wszystko, co zgłaszała matka, nie pasowało do raz postawionej i nigdy więcej nie sprawdzanej diagnozy. A zakończenie, jak chłopak przed komisją wojskową walczył o pozostawienie go w dotychczasowej placówce opiekuńczej, bardzo mnie wzruszyło. Mam nadzieję, że rozwój techniki ułatwił bohaterowi dalsze życie i porozumiewanie się. Koniecznie przeczytajcie, bo książka zawsze lepiej pokazuje życie wewnetrzne bohatera niż film! Nie pożałujecie! Mój pierwszy kontakt z autorem, ale na pewno nie ostatni, bo ta pozycja jest napisana świetnym stylem. Ogromnie polecam!

Drugie podejście do książki. Przy pierwszym wytrzymałam jakiś kwadrans. Bo strach, bo ból. Teraz, ładnych kilka lat później, było inaczej. Jaka to była niesamowita dziewczyna, ta Joanna! Jak celnie umiała opisać emocje własne i cudze. Jak walczyła, wszelkimi środkami, lecz nigdy na oślep. Jak cięte poczucie humoru miała, jak się nad sobą nie roztkliwiała. I choć wiadomo było od początku prawie, jak to się skończy, człowiek nadal liczył na cud. Choć z drugiej strony, te dwa lata mogłyby się nie wydarzyć, gdyby nie jej wola walki i rozsądek. Gdyby nie bezgranicznie oddanie jej rodziny. Samotnie nie miałaby szans żyć tak długo. Tylko kurde, nie wiem jak jest jej małemu synkowi. Nie mógł zostać z Niemężem (potem już mężem), bo miał ojca. Ojca, od którego Joanna odeszła, gdy chłopiec miał niecałe dwa lata. Czytam relacje i mam mętlik w głowie. Dla jednych ojciec Giancarla to przemocowiec, dla innych normalny człowiek. Dla jednych Niemąż to gwałciciel i oszust, który ożenił się z Joanną i opiekował, by odkupić swe winy. Dla innych zaś człowiek niesłusznie oskarżony i prawie święty. Czy mam się cieszyć czy smucić, że dzieciak jest z ojcem? I co na to wszystko Babcia B. ? Nie muszę tego wiedzieć. Dziecko potrzebuje spokoju. Odreagowania. I miłości, która wszystko wytrzyma. Oby tak właśnie było.

Książka o osobistych przeżyciach autora, który udał się na tamten świat. Mam ogromny dylemat, aby sprawiedliwie ocenić jego przeżycia i sama wiarygodność tej ,,podróży". Te przeżycia są jakieś takie inne od wszystkich dotychczasowych - przynajmniej dla mnie...

Ksiądz Adam Boniecki to ironiczny, często złośliwy człowiek, o gigantycznym poczuciu humoru. Ktoś, dla kogo świętością jest to, co być nią powinno, ale ten fakt nie oznacza, że o wszystkim mówić trzeba ze śmiertelną powagą. Być może z tej przyczyny dla niektórych, na szczęście, jest postacią kontrowersyjną... W czasie jednej z pierwszych rozmów, która odbywała się w redakcji „Tygodnika Powszechnego”, zmęczony moją determinacją, w pewnym momencie zapytał swoją współpracowniczkę: „Pani Marto, co ja mam zrobić – zgodzić się na ten szalony pomysł?”. Pani Marta po chwili namysłu odpowiedziała: „Proszę księdza, powiem tak, jak mawiała moja ciotka: «ja ci dobrze radzę, ty zrób tak... jak uważasz»”. Ksiądz uśmiechnął się i powiedział po cichu: „Jakbym słyszał Episkopat!”. To w moich oczach jest właśnie cały Ksiądz Boniecki: błyskotliwy, dowcipny, bezkompromisowy. Trudny „przeciwnik”. Zdecydowanie polecam!

Ja cię kręcę! – żeby nie przytoczyć tutaj bardziej dosadnych okrzyków, jakie wyrywały mi się od czasu do czasu podczas czytania tej fascynującej, zwariowanej, spektakularnej (tutaj pasuje każde określenie towarzyszących mi emocji w ilościach nieograniczonych) historii o człowieku, który przez trzydzieści lat był tym, kim być chciał. Christopherem Chichesterem, Christopherem Crowem, Clarkiem Rockefellerem i Chipem Smithem. Człowiekiem o wielu tożsamościach, pracującym w prestiżowych firmach, wykonującym elitarne zawody bez przygotowania formalnego, bez problemu pnącym się po drabinie społecznej i zawodowej, posiadającym inteligentną, bardzo dobrze zarabiającą żonę i dziecko, a wszystko to bez ubezpieczenia społecznego, jakichkolwiek dokumentów go identyfikujących, bez rozliczeń podatkowych i prawa jazdy, mimo że potrafił kierować samochodem, własnych kart kredytowych i telefonów komórkowych. Nic, co mogłoby zostawić jakikolwiek ślad w dokumentach urzędników i pracodawców, kartotekach policyjnych, bankach danych czy bazie zasobów internetowych. Człowiek-widmo, który był jednocześnie bardzo znany, lubiany i podziwiany w środowisku społecznych elit amerykańskich, w czasach, kiedy nawet zwierzęta mają chipy identyfikacyjne, a ludzie są coraz bardziej nieufni wobec obcych, zwłaszcza tych pochodzących z zewnątrz. Jak to możliwe?! Dokładnie to pytanie zadałam sobie, sięgając po tę książkę, ale nie spodziewałam się, że oprócz odpowiedzi na nurtujące mnie pytanie, otrzymam niesamowitą powieść sensacyjną, thriller, kryminał i powieść psychologiczną w jednym, a poziom adrenaliny, który rósł systematycznie w miarę czytania, podnosiła autentyczność opisywanych wydarzeń. To dlatego początkowe pytanie z czasem ustąpiło okrzykom zaskoczenia i podziwu, ale nie potępienia. Dlaczego? – wyjaśnię na końcu. Cała opowieść o życiu, a właściwie o życiach, Christiana Karla Gerhartsreitera, bo tak brzmiały jego prawdziwe imiona i nazwisko, rozpoczyna się niczym dobra sensacja – porwaniem własnej córki. Jedynej osoby, którą obdarzał miłością, według jednego z bostońskich policjantów, do której dodam od siebie określenie – patologiczną. Jednak zgodzę się, że jedynego, prawdziwego elementu w jego życiu. Wszystko pozostałe było kłamstwem. Cholernie dobrym kłamstwem. Autor, dziennikarz śledczy, sceną porwania otwiera i zamyka wyjątkową dla mnie biografię na tle tych, które poznałam do tej pory (Tak daleko jak nogi poniosą, Niezłomny, Komandos, Snajper), wypełniając przestrzeń między nimi rekonstrukcją wydarzeń, począwszy od momentu przyjazdu z Niemiec do USA w 1978 roku aż do momentu aresztowania w 2008 roku, opartą na własnym dochodzeniu i ustaleniach zdobytych podczas podróży śladami tropionego bohatera po Ameryce i Niemczech, z rozmów z ludźmi, którzy go znali, z raportów policyjnych, protokołów sądowych i doniesień mediów. A ponieważ jest jednocześnie pierwszoosobowym narratorem, umiejętnie zaangażował mnie intelektualnie i emocjonalnie w inwigilację i śledztwo człowieka wysoko ponadprzeciętnie inteligentnego, który całą swoją wiedzę zdobył z filmów i książek. To "biblioteki zawsze odgrywały ważną rolę w jego życiu. Spędzał w nich dużo czasu, aby się nauczyć, jak zostać kimś innym". Dzięki intelektowi, wiedzy, precyzyjnie postawionym sobie celom i umiejętności manipulacji osiągnął to. Zgubiła go zbyt duża pewność siebie, rosnąca odwrotnie proporcjonalnie do narastającego, kilkudziesięcioletniego braku konsekwencji swoich kłamstw. I tutaj wrócę do mojej deklaracji braku potępienia jego postawy jako oszusta tożsamości, a to za sprawą teorii jednego ze znajomych bohatera wydarzeń, wprawdzie odosobnionej od reszty opinii, ale dla mnie zawierającej w sobie wiele racji – "Truman Capote posłużył się kiedyś określeniem „prawdziwe fałszerstwo”. To znaczy, że nikt nie jest w stu procentach hochsztaplerem. Wręcz przeciwnie. Można być najzupełniej autentyczną osobą, ale zbudowaną na fałszywych fundamentach. Myślę, że wszyscy Amerykanie w jakimś sensie są tworami swojej wyobraźni. Na tym po części polega urok tego kraju. Clarka można postrzegać jako archetyp imigranta, który buduje sobie nowe życie i nową osobowość, wolną od ograniczeń z kraju swojego pochodzenia". Clark nie był jedynym, w tym, co robił. Wystarczy pomyśleć o innym znanym imigrancie – Jerzym Kosińskim. Jednak o ile ten ostatni robił to bardzo nieudolnie i był demaskowany niemalże natychmiast, o tyle Clark był w tym mistrzem, który umiejętność konstruowania rzeczywistości wokół siebie doprowadził do skrajnej perfekcji, w której ogromnym atutem było tkwiące w niej ziarno prawdy. Zmyślone historie z prawdziwymi szczegółami. Mieszanka fikcji filmowej i literackiej z realiami. Ułożyłam razem z autorem ten skomplikowany obraz człowieka-zagadki z tysiąca puzzli, ale mimo to czuję niedosyt. Nadal towarzyszy mi uczucie, że Clark, pomimo tej całej wiwisekcji jego kroków postępowania, nadal ukrywa przede mną najważniejszy obszar przed spenetrowaniem – własny umysł. Tak naprawdę poznałam go po czynach, słowach, zachowaniach i działaniach, bez możliwości wniknięcia w jego intelektualny i emocjonalny „warsztat pracy”. Do perfekcji opanował niszczenie śladów świadczących o tym. Dane mi było tylko jeden raz uchylić rąbka tej tajemnicy, zajrzeć mu przez ramię i podejrzeć sposób działania. Wejść do wnętrza jego samochodu, w którym "wszędzie poprzyklejane były żółte karteczki – żeby nie zapomniał , co powiedział i zrobił podczas pobytu w San Marino…" A poza tym nic. To nadal, również dla badających go biegłych psychologów i psychiatrów, ciekawy przypadek. Kolejną zagadką pozostaje również wątek kryminalny, który jest obecnie w toku śledztwa. Clark mordercą? – nie zdziwiłabym się. W jego przypadku WSZYSTKO jest możliwe. Podejrzewam, że to jedyny człowiek, który sprostałby ironicznemu zdaniu krytykującemu quasi-poradniki – Jak w trzy dni zostać papieżem? Postawiłabym na niego bez zastanowienia, bo jestem przekonana, że gdyby tylko zechciał, może nie w trzy dni, ale zostałby. Zabrzmiało niepokojąco… Po prostu – Ja cię kręcę! – żeby nie powiedzieć dosadniej. I jeszcze jedno. Gdyby ktoś, kiedyś zapytał mnie, z kim chciałabym wybrać się na obiad ze znanych postaci, bez wahania wskazałabym bohatera tej książki, bo on ma w głowie bibliotekę (pomijam filmotekę, pinakotekę i płytotekę) z esejami-komentarzami do każdego (chyba nie przesadziłam) tytułu. naostrzuksiazki.pl