Wschodni płomień

„Do szpiku kości” to powieść, która zostawia po sobie ślad, nie kończąc się wraz z ostatnią stroną. To książka o emocjach, które potrafią być jednocześnie delikatne i ciężkie, o bólu, który trudno wypowiedzieć, oraz o nadziei, która pojawia się niespodziewanie w najmniej oczekiwanych momentach. Najbardziej ujęło mnie to, jak autorka potrafi w subtelny sposób opisać wewnętrzne przemiany bohaterów – ich lęki, niepewność i późniejsze próby pogodzenia się z trudnymi doświadczeniami. Styl Wyskiel jest lekki, a zarazem pełen emocji – dzięki temu powieść czyta się płynnie, niemal jak rozmowę z bliską osobą, która dzieli się swoimi najskrytszymi myślami. To książka, która nie boi się mówić o tym, co boli i czego często próbujemy unikać. Bez banałów, bez uproszczeń – za to z czułością dla psychiki ludzkiej i z wyczuciem tematu powrotu do życia po tym, co trudne. Dla mnie to powieść, którą wspominam długo po przeczytaniu, ponieważ angażuje emocjonalnie i sprawia, że zatrzymujesz się na chwilę, by zastanowić się nad własnymi uczuciami. Jeśli szukasz lektury, która jest zarówno wrażliwa, jak i dojrzała, i w której znajdziesz coś więcej niż romantyczny wątek, ta książka może być właśnie dla Ciebie.

Krótka całkiem przyjemna opowiastka, o kobiecie, która po nieudanym małżeństwie postanawia skupić się na rozwijaniu własnej firmy i robieniu tego, co lubi najbardziej, czyli chodzeniu po górach. Czystym przypadkiem (jak to bywa w tego typu opowiastkach) podczas jednego z takich wypadów trafia na domek letniskowy usytuowany w ciekawym, oddalonym od szlaku zakątku. Jak się okazuje, domek jest własnością wpływowego i oczywiście przystojnego milionera. Reszty historii sami się chyba domyślacie. Być może tak lakoniczne określenie „Przypadku Lidki” jest z mojej strony niesprawiedliwe, jednak, co tu dużo mówić. Jest to krótka, nawet przyjemna, książeczka, która równie dobrze może być uznana za trochę dłuższe opowiadanie.  Polecam raczej osobom, które nie stronią od romansów, jednak jeśli ktoś akurat ma na nie ochotę, to ten tytuł powinien wystarczyć na jeden wieczór. 

Ewa ma tak naprawdę wszystko, kochającego, męża i córeczkę, ma też dobrą pracę lecz ciągle jej brakuje adoracji. W dzieciństwie gdy była mała straciła mamę, jej ojciec oficer który wszystkie flustracje wyładowywał na córce. Wychowana w rygorze i bez miłości tak bardzo pragnęła żeby ktoś dał jej cień miłości. W szkole też miała ciężko wieczne wytykanie palcami, śmiechy. Tak naprawdę Ewa miała traumę której nie leczyłam i to się wszystko odbiło na jej życiu bo mając wszystko szukała wrażeń gdzie indziej. Historia mocno życiowa, ile jest takich osób, że przez nieszczęśliwe dzieciństwo nie umie odnaleźć się w dorosłym życiu. Powieść czyta się szybko, dużo się tam dzieje, nie ma przedłużania. Jest ok.

„Marcin” to książka z pewnością nie dla każdego. Może nie przypaść do gustu czytelnikom szukającym literatury lekkiej, przyjemnej, optymistycznej. Patrycja Żurek pokazała nam świat ludzi przegranych już od samego początku ich życia. W dorosłość wchodzili z poziomu -1, bez możliwości wjechania na wyższe piętra egzystencji, ani tym bardziej na ostatnie kondygnacje materialnego sukcesu, gdzie znajdują się luksusowe apartamenty życia. Główni bohaterowie utworu porażkę kolejno mijających dni mają zapisaną w genach. Przesiąknęli brudem nędznych dzielnic Mysłowic i nie mogą tych nieczystości, tłustych niczym sadza z komina, z siebie zmyć. Tytułowy Marcin to syn alkoholiczki i prostytutki. Wychowywał się w skrajnej biedzie i braku zaspokojenia jego podstawowych potrzeb. Po śmierci jego matki, w swoim dorosłym już życiu, nie potrafił prawidłowo funkcjonować w społeczeństwie, nie pracował, jego mieszkanie można nazwać norą, a spotkawszy go na ulicy, z ust przechodniów w jego kierunku z pewnością padały słowa lump albo żul. W tej samej dzielnicy Mysłowic wychowały się również Anna i Marika. Młode kobiety przyjaźnią się od dziecięcych lat, ich marzeniem było wyrwać się do innego, lepszego świata. Marika, mimo, że próbowała pracą swoich rąk zarobić na swoje utrzymanie i godne życie, to wynagrodzenie jakie otrzymywała nie pozwalało na wyprowadzenie się z zawilgoconego, zaniedbanego mieszkania. Chcąc wyrwać się z zamkniętego kręgu niedostatku, została utrzymanką bogatego biznesmena, Wiktora. Zapewnił jej on nowe mieszkanie oraz spore pieniądze w zamian za całkowite podporządkowanie się mu. Jej sponsor był w stosunku do niej bardzo brutalny, tylko fizyczne znęcanie się nad nią doprowadzało go do seksualnej satysfakcji. Annie, wydawać by się mogło, udało się ułożyć osobiste życie. Chociaż była skrajnie otyła, spotkała na drodze swojego życia mężczyznę, który ją pokochał. Mimo osobistej stabilizacji, jej życie legło w gruzach z chwilą, kiedy dowiedziała się, że spodziewa się dziecka. Anna nigdy nie chciała zostać matką, zrozumieć jej wyboru nie potrafili jej mąż ani przyjaciółka Marika. Anna z każdym dniem zamykała się w sobie, popadała w głęboki letarg, prawdopodobnie cierpiała na silną depresję. Jej stan pogorszył się jeszcze z chwilą urodzenia córeczki, mimo to nikt z bliskich jej osób nie widział potrzeby, aby jej pomóc. Pewnego dnia Anna zniknęła, nie wróciła ze spaceru, ślad po niej zaginął... Co stało się z Anną? Jak potoczyły się losy Marcina? Czy Marice udało się uwolnić z toksycznej relacji z Wiktorem? Czy komuś z nich udało się wyrwać z dzielnicy, której nienawidzili? Jeżeli lubicie w powieściach klimat bezsilności, mroku, otoczenia lepiącego się od brudu, wyczuwalnego smrodu śmietników, fetoru moczu na klatkach schodowych, wilgotnych mieszkań, niemytych ciał, to jest to pozycja dla was. Szykujcie się na mocne doznania.

Okładka przedstawia część kobiety, która coś maluje. Być może jest i to nasza główna bohaterka. Jakoś tak od razu wpadła mi w oko i kiedyś, jedna z dziewczyn na Instagramie, którą obserwuję i lubię pozbywała się z przyczyn osobistych wielu książek i odkupiłam ją z kilkoma innymi. Dotychczas podobały mi się powieści autorki, więc spodziewałam się, że i z tą może być podobnie. Posiada skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Na jednym z nich przeczytacie kilka zdań o samej autorce, a na drugim polecajki i patronów medialnych. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca dla oka, odstępy między wersami i marginesy został zachowane. Podzielona została na rozdziały. Jest to moje czwarte spotkanie z autorką, po dość długiej przerwie. Byłam ciekawa, czy nadal styl, jakim posługuje się pisarka, będzie mi się podobał. Czyta się szybko i lekko, momentami jest niezwykle ciekawie, ale i... irytująco. Dlaczego? O tym za moment. Agnieszka Opolska ma na tyle wyczute już pióro, że wie jak napisać powieść, by zainteresować czytelnika. Pomysł na fabułę był w porządku, tym bardziej, że opiera się na sztuce, czyli czymś, z czym sama Opolska ma bliski kontakt. Całkiem niedawno czytałam inną książkę z motywem sztuki i nie chcę o niej pamiętać, była taka kiepska. Dialogi i opisy są na tyle wyważone, że przez książkę dosłownie się płynie. Nie ma nudy, zawsze coś się wydarzy. Jednak muszę ponarzekać, przez wzgląd na... Główną bohaterkę. Tytułowa Ari jest tak... egoistyczną postacią, że mnie mierziła strasznie. Ja rozumiem, młodość, beztroskie życie, brak zobowiązań, ale przez całą powieść to, jak postępowała, jak się zachowywała, drażniło mnie. Nie potrafiłam jej polubić i żal mi było momentami niektórych osób. Chociaż wiem, że lekko nie miała, ale tak szczerze, czy my mamy? W tych wszystkich minusach jest też pewien plus, bowiem tacy ludzie jak Ari żyją obok nas, więc jest to z pewnością osobowość, którą spotkać możemy w naszym życiu. Jest również Ian - który również nie zdobył mojej sympatii. Jego wyższość... jakoś działała mi na nerwy. Justyna i Pascal są mocno wyrazistymi bohaterami, żywymi, z którymi nie ma nudy, ale i oni mają takie podejście do życia, do siebie, że... jakoś niespecjalnie ich lubiłam. Jest jeszcze Kamil, który jest promykiem nadziei w tej książce. Zamknięty w sobie, tajemniczy, ale niezwykle dobry chłopak, jak się okazuje. I było mi często go żal i szkoda, bo nie raz Ari traktowała go niezbyt miło. Jak widzicie, jest cała paleta różnorakich postaci, których da się, lub też nie, polubić. W tej pozycji jestem zdecydowanie za Kamilem, jestem ciekawa, czy moje zdanie zmieni się w drugim tomie, który w momencie pisania recenzji, do mnie idzie. Takie osobowości spokojnie możecie spotkać w swoim życiu, są na tyle charakterne, że nie zlewają się w jedno. Autorce należą się brawa za plot twist, jaki tutaj ma miejsce. Ja nie mogłam się pozbierać. Bo jak to tak czytelnika zostawić? W oszołomieniu? No nie, tak nie można... Jednak już nie mogę się doczekać, aż zacznę czytać drugi tom! Akcja jest dosyć dynamiczna, więc nie uśniecie nad powieścią. Tajemnice z przeszłości również potrafią zaciekawić i sprawić, że z dużym zainteresowaniem będziecie śledzić poczynania postaci. Kolejny plus, o jakim warto wspomnieć, to sam fakt przeżywania żałoby oraz depresji. Widzimy jej oblicze i jedne z zachowań, jakie często mogą wystąpić z takimi a nie innymi wydarzeniami. Ważne jest to, by ktoś był przy tej osobie, wspierał, ale i tak najważniejsza jest po prostu obecność. Reasumując uważam, że jest to dobra historia, która zasługuje na Waszą uwagę. Może nie jest idealna, ma swoje minusy, w szczególności jeśli chodzi o bohaterów, którzy mnie irytowali, to jednak warto dać jej szansę i się zaczytać. Ja jestem zadowolona i nie mogę się doczekać drugiego tomu, by poznać nierozwiązane sprawy. I żeby zobaczyć, co będzie dalej, bo na ten moment, to mam złamane serce...

Są takie książki, które czyta się nie tylko oczami, ale przede wszystkim sercem. Marzenia mają twoje imię to właśnie jedna z nich. Historia Cedricka i Letty pokazuje, jak bardzo życie potrafi zaskakiwać wtedy, gdy wydaje nam się, że wszystko już stracone. To opowieść o spotkaniu dwóch zagubionych dusz, o bólu, nadziei i o tym, że nawet po największym upadku można odnaleźć sens i miłość. Podczas czytania wielokrotnie łapałam się na tym, że zwalniam, żeby lepiej poczuć emocje bohaterów. Ta książka wzrusza, skłania do refleksji i przypomina, jak ważne jest, by nie rezygnować z marzeń — nawet wtedy, gdy los rzuca kłody pod nogi. Styl autorki jest prosty, ale bardzo emocjonalny, dzięki czemu historia trafia prosto do serca. To idealna lektura dla tych, którzy lubią historie o drugich szansach, przeznaczeniu i miłości, która przychodzi wtedy, gdy najmniej się jej spodziewamy. Dla mnie była to książka, która zostaje w głowie jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony. ✨ Polecam każdemu, kto szuka czegoś wzruszającego i prawdziwego.

Zwykle nie czytam książek tego pokroju, tę kupiłam zachęcona rozmowami na jednej z grup na Facebooku. Przyznam szczerze, że zachwycona nie jestem. A przynajmniej nie do końca. Książkę czyta się szybko, co jest jej wielkim plusem. Brak w niej zbędnych opisów, choć to uplasowałabym gdzieś pomiędzy plusem a minusem, ponieważ chciałabym dostać więcej drugoplanowych informacji 🤔 Akcja rozwija się dość prężnie a pod koniec na tyle szybko, że faktycznie wciąga. Lubię mieć zarysowane tło wydarzeń a tutaj nieco mi tego zabrakło. Tajemnicza gildia jest niecodziennym pomysłem, ale jej opis w około dwóch zdaniach zupełnie mnie zawiódł. Rozszerzyłabym ten wątek, bo przy początku książki bardzo mnie zachęcił, a kartkując do samego końca, dowiedziałam się niewiele więcej. Mało muzyki, której wplecenie w opowieść niezmiernie przypadło mi do gustu 👌 Zakończenie niespodzianka, nie domyśliłabym się i w gruncie rzeczy całkiem zadowalające mnie, jako czytelniczkę 😊 P. S. Nie znam się na narracji, ale opowieść w osobie pierwszej z perspektywy Theo, a w osobie trzeciej z perspektywy Very to dla mnie dość niespotykany zabieg. Skoro rozdzielamy opowieść na dwie osoby, zwykle w obu przypadkach narracja toczy się w osobie pierwszej albo całość prowadzona jest w trzeciej 🤔 Choć może to po prostu ja lubię tak czytać. Nie umniejsza to jednak wartości książki.

Bohaterką "Ptaków" jest Maryla, zwana przez bliskich Rillą. Dziewczyna wiedzie szczęśliwe i stabilne życie. Ma rodzinę, chłopaka, z którym wiąże przyszłość oraz wymarzonego partnera do tańca. Jednak pewnego dnia, jej poukładane życie sypie się jak domek z kart. Jej bliscy giną w wypadku samochodym, w którym tylko jej samej udaje się przeżyć. Zrozpaczona Maryla, nie mogąc poradzić sobie ze stratą najbliższych oraz postępującym alkoholizmem matki, wyjeżdża do Rumunii, do rodzinnej wioski zmarłego ojca. Tam poznaje swoją babcię - Genovefę, którą zna tylko z rodzinnych opowieści. Co połączy te dwie, tak różne na pierwszy rzut oka, kobiety? Dlaczego rodzice nie utrzymywali z Genovefą kontaktu? Czego o swoich bliskich dowie się Rilla i kim/czym są tytułowe Ptaki? Trudno mi znaleźć słowa, które mogłyby opisać to, co czuję po jej lekturze. Towarzyszy mi bowiem cały wachlarz rozmaitych emocji, bo to właśnie emocjonalnie tak bardzo poruszyła mnie ta książka, dotykając najczulszych strun mojego serca ❤️. W pamięć zapadły: trudne relacje, niełatwe wybory, konfrontacja wyobrażeń o życiu z ich mamacalnym, realnym odbiciem w rzeczywistości. "Ptaki" to powieść o poszukiwaniu swojego miejsca w świecie, akceptacji tego, co trudne; umiejętności pogodzenia się z tym, że pewnych rzeczy po prostu nie da się zmienić, dlatego należy zaakceptować to, co nieuniknione. To też historia o życiowych "rozbitkach", którzy odnajdują się pomimo przeszkód, wbrew wszystkiemu i wszystkim. Ta przejmująco prawdziwa i życiowo mądra książka porusza problemy egzystencjalne, skłania do pogłębionej refleksji, nakazuje dobrze się zastanowić, zanim dokonamy oceny innych, bo nic nie jest czarno-białe i nawet z pozoru trudne do ogarnięcia rozumem sytuacje mogą mieć swoje drugie, skrzętnie skrywane przed światem dno... Powieść niesie nadzieję i wiarę w to, że w życiu wszystko jest możliwe. Autorka w cudowny sposób pokazała siłę miłości, magiczną potęgę wybaczenia oraz udowodniła, że warto marzyć, bo to właśnie marzenia nadają naszemu życiu sens.

Anna Dąbrowska przyzwyczaiła swoich czytelników do literatury, która nie boi się dotykać najczulszych strun ludzkiej duszy, a jej powieść „W deszczu” jest tego najlepszym dowodem. To historia, w której tytułowa aura staje się czymś więcej niż tylko tłem – jest metaforą smutku, oczyszczenia i nieuchronnych zmian, jakie zachodzą w bohaterach. Przyznaję tej pozycji ocenę 7/10. To rzetelnie napisana, poruszająca opowieść obyczajowa, która choć momentami bywa bolesna, ostatecznie przynosi nadzieję na to, że po każdej burzy w końcu musi wyjrzeć słońce. Fabuła koncentruje się wokół losów ludzi, których drogi przecinają się w momentach życiowych zakrętów. Dąbrowska z dużą wrażliwością kreśli portrety psychologiczne swoich bohaterów, pokazując ich lęki, niespełnione marzenia oraz trudne relacje z przeszłością. To książka o błędach, których nie da się cofnąć, ale z którymi trzeba nauczyć się żyć. Autorka unika taniego moralizatorstwa, pozwalając postaciom na słabość, zagubienie i błądzenie w poszukiwaniu własnej prawdy. Narracja prowadzona jest w sposób niespieszny, co pozwala czytelnikowi w pełni zanurzyć się w dusznej, a jednocześnie kojącej atmosferze opowieści. Największym atutem „W deszczu” jest styl autorki. Anna Dąbrowska operuje językiem bardzo plastycznym, niemal poetyckim, co sprawia, że opisy emocji stają się niemal namacalne. Potrafi ona uchwycić ulotne chwile, subtelne gesty i niewypowiedziane słowa, które ważą w tej historii najwięcej. To proza, która wymaga od odbiorcy empatii i zatrzymania się w codziennym biegu. Motyw deszczu, powracający w kluczowych momentach, świetnie spaja całą fabułę, nadając jej rytm i specyficzny, nieco oniryczny klimat. Momentami książka wpada w pułapkę nadmiernej melancholii. Choć smutek jest wpisany w DNA tej opowieści, niektóre fragmenty wydają się zbyt mocno nasycone tragizmem, co może przytłaczać i sprawiać wrażenie pewnej monotonii nastroju. Ponadto, niektóre wątki poboczne mogłyby zostać nieco szerzej rozwinięte, by nadać historii większej wielowymiarowości. Dla czytelników oczekujących dynamicznej akcji, tempo powieści może okazać się zbyt powolne, gdyż autorka stawia tu zdecydowanie na introspekcję bohaterów kosztem zewnętrznych wydarzeń. Mimo tych drobnych mankamentów, „W deszczu” to jedna z ciekawszych propozycji w dorobku Anny Dąbrowskiej. To książka, która uczy pokory wobec losu i pokazuje, że płacz – podobnie jak deszcz – jest potrzebny, by zmyć z serca kurz dawnych niepowodzeń. To rzetelne 7/10 – pozycja wartościowa, pięknie napisana i zostawiająca czytelnika z poczuciem, że warto walczyć o siebie, nawet gdy niebo nad nami wydaje się beznadziejnie szare. To idealna lektura na jesienny wieczór, która zamiast dołować, oferuje zrozumienie i literackie ukojenie.

"Bluszcz" to moje pierwsze spotkanie z twórczością p. Emilii Kubaszak. Jestem zaskoczona tym, jak ta historia rozwijała się z rozdziału na rozdział. Myślałam, że to będzie opowieść o kobiecie, która nie cofnie się przed niczym, aby osiągnąć swój cel. Okazało się, że to historia, w której wszyscy bohaterowie mają wiele do powiedzenia, a autorka potrafi nieźle zamieszać i zaskoczyć nie raz. Czytało mi się naprawdę dobrze. Muszę koniecznie sięgnąć po inne powieści autorki. Polecam!

Historia pary młodych zakochanych ludzi, którzy wbrew sobie zostają rozdzieleni na kilka miesięcy. Jednak determinacja ludzi im życzliwych sprawia, ze po pewnym czasie zakochani wracają do siebie. A poza tym opowieść o czasowej utracie pamieci, muzyce, zazdrości i nienawiści, dużo zmian w ludziach i wszystko dobrze sie kończy.

Gdy zaczynałam czytać tą książkę, nie spodziewałam się po niej czegoś wyśmienitego. A tutaj czekało na mnie zaskoczenie. Ten tytuł jest bardzo interesujący, historia porusza wiele wątków, które nie są oczywiste i nie da się przewidzieć jak zakończy się dana sytuacja. Podobało mi się to, że w książce było tyle tajemnic i zagadek. Zostało tu połączone kilka gatunków, takich jak romans, kryminał i oczywiście literatura obyczajowa. To, co dzieje się w życiu Weroniki nie jest łatwe, tym bardziej, gdy wychodzą na jaw nowe sprawy. Tym bardziej, gdy sama bohaterka wplątała się w nieciekawą sytuację, przynajmniej dla mnie taka ona była. Osobiście nie postąpiłabym tak jak dziewczyna, ze względu na to, że Weronika nie wiedziała kim jest Jusuf i czy na pewno chce jej pomóc. Podobało mi się, że w powieści zostały ukazane osoby z innego państwa, a mianowicie z Arabii Saudyjskiej, którzy mieszkali w Polsce. Opisane było jak ludzie z naszego kraju traktują cudzoziemców. Oczywiście nie popieram takiego zachowania. Uważam, że każdy jest taki sam i nie trzeba oceniać kogoś po kolorze skóry, kulturze, czy też innych rzeczach. Jeśli ktoś lubi czytać o obcokrajowcach w Polsce, to ten tytuł jest dla Was odpowiedni. Myślę, że ta książka zasługuje na przeczytanie i poznanie historii Weroniki, która została sama z tajemnicami.

CYKL INNA NIŻ WSZYSTKIE - DWA TOMY. "INNA NIŻ WSZYSTKIE" - Cykl: Inna niż wszystkie (tom 1) - KATARZYNA MAK Pewnego dnia idąc ulicą Liw zauważa mężczyznę, który stoi nad mostem i wszystko wskazuje na to, że chce skoczyć i popełnić samobójstwo. Wymija trąbiące samochody, sama narażając się na potrącenie by uratować mężczyznę. Okazuje się jednak, że Mathew, po prostu się zamyślił nad życiem, nie zamierzając skoczyć. Za to zaprasza Liw na herbatę, samemu zamawiać sobie kawę. Tak zaczyna się ich znajomość. Pomału Liw pozwala się poznać, jej świat, problemy, aż do uniesień miłosnych. Mat zakochuje się w Liw, a Liw w Macie, tyle, że jest zbyt dużo przeszkód by mogli być na zawsze razem. Czy uda im się pokonać je by żyć razem.... musicie sami przeczytać. Historia kończy się niespodziewanie... w wyniku intryg innych osób nastąpi pewne wydarzenie. Nie martwcie się, tylko szybko sięgnijcie po drugą część. Choć są opisane sceny miłości fizycznej., . Dla mnie miła lekturka. OCENA 09/10 11/24 ( 1/08)/ OBYCZAJ 26/24 ilość stron: 354 DATA WYD: 28.07.2020 czas przewidziany czytania: 5 h 54 min. Czas słuchania: 09 h 04 min Lektorzy : Szymańska Martyna Anastazja Skończona 28..08.2024

Opowieść zaczęłam czytać na wattpadzie. W końcu przyszedł czas, żeby dokończyć w wersji papierowej. Sama historia jest całkiem ok, chociaż jak na dziennikarkę, to bohaterka była dość delikatna, wycofana. Takie odniosłam wrażenie. Nie będę się czepiać tego, czy dobrze postępowała np. gdy chciała zajść w ciążę i sama wychowywać dziecko. Zazwyczaj dziewczyny starają się robić wszystko, żeby właśnie nie zajść, aczkolwiek zdarzają się i takie, które postąpiłyby jak Maja. Jak dla mnie było zbyt dużo scen łóżkowych. Czułam się trochę jakbym czytała książkę B.L. Choć same opisy seksu mnie jakoś mocno nie irytowały. Tekst czyta się szybko. Wbrew pozorom, myślałam, że będzie to jakiś mocny schemat, ale zdarzyło się, że książka mnie zaskakiwała. I ta końcówka... :( Do czego mogę się przyczepić, to do braku korekty. Bolały mnie w oczy te proste błędy...

Dziś kilka słów o książce Agnieszka Błażyńska "Wszędzie dobrze (gdzie nas nie ma) Jest to historia o trzech przyjaciółkach, którą poznajemy z perspektywy każdej z nich. Aśka, Sylwia i Magda odkrywają swoje tajemnice i siłę łącząc ich przyjaźni. Aśka zaniepokojona dłuższym brakiem kontaktu z Magdą, wyrusza w podróż zabiegając Sylwię rusza by ratować Magdę. Czy jednak ich przyjaciółka faktycznie znajduje się w niebezpieczeństwie? Czy znają się tak dobrze jak myślą? Książka napisana lekkim językiem, szybko się ją przeczytało. Dla mnie to była taka relaksująca opowieść na jeden wieczór.

Do przeczytania książki zachęciła mnie rekomendacja z okładki. Główna bohaterka jest dyrektorką przedszkola a ja w tym środowisku przebywałam przez całe życie zawodowe. Historia czterdziestoczteroletniej kobiety, świeżej wdowy, matki dorosłych dzieci, mieszkanki małego miasteczka. Tak, tak, to wszystko jest istotne, bo w obliczu spotkania nowej, potencjalnej miłości przed upływem tradycyjnej rocznej żałoby, rodzi się pytanie: Co ludzie powiedzą? Powieść lekka, łatwa i przyjemna, czyta się bardzo szybko. Troszkę przesłodzona, fajny wątek wenecki, gdzie czytelnik może przenieść się w fascynujące opisy architektury, smaków i zapachów Włoch.

Dojrzała kobieta nagle zostaje sama (mąż ją zostawia) o czym wielokrotnie myślała, marzyła, a jednak rzeczywistość nie okazuje się tak łaskawa jak w marzeniach. Ciekawe studium psychologiczne bohaterki, pełna ironii narracja, a jednak jak śmiech przez łzy czuć niespełnienie i żal do losu. Samotność jej doskwiera, a patrzenie na matkę, która potrafi dać z nią sobie radę nie wnosi nic konstruktywnego. Kobiecy świat nie zawsze logiczny, nie zawsze oczywisty, ale czy w życiu jest inaczej?

Mini spoiler !!!!! Królowa nocy to książka, która na samym początku rozśmieszyła mnie. Szczerze to już myślałam, że będę mieć do czynienia z kolejnym gniotem i bohaterką pustakiem, która to straciła rozum przez mężczyznę. Jednak jestem mile zaskoczona, ponieważ polubiłam dziewczynę, ale pewnie was ciekawi czemu o niej pomyślałam tak, a nie inaczej? Oliwia jest studentką studiów farmaceutycznych, które do tanich nie należą. Okazuje się że ma nieprzyjemną sytuację finansową, i aby nie rezygnować ze studiowania zaczyna szukać lepiej płatnej pracy. Jest ona miła, skromna, sympatyczna, nie imprezuje, nie ma przygód na jedną noc jak jej koleżanki, siedzi w książkach i zakuwa. Kiedy przegląda oferty pracy trafia na ogłoszenie w którym szukają kelnerki/barmanki w ekskluzywnym klubie. Oliwa dzwoni i umawia się na spotkanie. Pierwsze co ją szokuje to informacja, że przyszły szef (Leon) wyśle po nią samochód, kiedy dziewczyna go widzi rezygnuje ze spotkania z pracodawcą, ponieważ samochód jest zbyt gangsterski. Mężczyzna (sam szef po nią przyjechał) wraca do domu by wymienić samochód na mniej niepokojący dziewczynę i podjeżdża we wcześniejsze miejsce samochodem, które jest jej marzeniem Teraz bez problemu wsiada i ruszają do klubu. Okazuje się, że to klub w którym panie tańczą na rurze, a mężczyźni mogą z ich usług za dodatkową opłatą skorzystać. Oliwia jest zestresowana tym wszystkim, ale ciekawość bierze górę i udaje się do biura Leona,gdzie... Ledwo drzwi się zamykają, a ubrania idą w dół. Dziewczyna przespała się z pracodawcą, ponieważ chciała chociaż raz poczuć się jak kobieta. No i teraz powiedzcie mi, jak po takich atrakcjach mogłam oczekiwać, że książka będzie wysokich lotów? Cała recenzja niestety mi się tu nie zmieści. Zdradzę tylko, że im byłam dalej tym historia nawet mi się podobała Jest to chyba pierwsza książka, gdzie początek nie zachęcił, ale im dalej tym było lepiej. Wszystko przez pewne momenty, które książka zawiera. Może ona zaciekawić, przyjemnie jest napisana, więc szybko się ją czyta. Nawet nie zauważyłam kiedy minęło mi pół książki. Sama końcówka jest git, a to dlatego, że nie ma happy endu.

„Paleta emocji” dostarcza nam emocjonująca lekturę, gdzie bohaterowie lawirują pomiędzy swoim uczuciami, pragnieniami, marzeniami, namiętnościami. Nie zabraknie też dramatów bohaterów, problemów z którymi będą musieli sobie poradzić. Polecam wszystkim, którzy mają ochotę oderwać się od książek mafijnych 😉