Wrota Ahrimana

Gdyby nie była wzorowana na filmie, wówczas jej ocena pewnie byłaby większa...styl pisarski tej pani jest według mnie bardzo dobry...czytało się to szybko i bez większych trudności...Jeszcze większe wrażenie wywarłaby na mnie, gdybym wcześniej nie oglądał filmu. Lecz i tak ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu książkę mogę zaliczyć do bardzo dobrych...i szczerze mówiąc nie rozumiem oceny ogólnej jaką wystawili tej książce oceniający ją czytelnicy...moim zdaniem zasługuje na o wiele większą ocenę... Jeśli słowa książki zrobią na czytelniku wystarczające wrażenie, by sięgnął w przyszłości po inną książkę tego samego autora z dużym zaciekawieniem, to już o czymś to świadczy...a w moim przypadku tak właśnie jest...także polecam!!!

W ubiegłym roku czytałam powieść „Miara życia”, w której ludzie otrzymują tajemnicze sznurki prognozujące długość ich życia. Oczywiście implikuje to całą masę problemów, głównie związanych z dyskryminacją osób, które otrzymały „krótkie sznurki”. I tak np. ludzie nie chcą wchodzić w związki z krótkosznurkowcami, gdyż się „nie opłaca” na kilka lat. Zabawne, że w powieści Drew Magary zachodzi zupełnie coś odwrotnego: po wynalezieniu leku „na śmierć” ludzie nie chcą się wiązać, gdyż przeraża ich perspektywa tak długiego bycia z drugą osobą, nawet jeśli ta się nie starzeje i jest w dobrym zdrowiu… Jedna tylko duża uwaga – jest zasadnicza różnica między niestarzeniem się, a nieśmiertelnością – i dlatego tytuł tej książki jest tak bardzo błędny (o prawdziwym „pokonaniu śmierci” pisze Neal Shusterman w trylogii Kosiarze – można sobie porównać jak tych dwóch autorów różnie podeszło do tematu). To jest wszystko jeden wielki paradoks, gdyż wychodzi na to, że cokolwiek by zrobić, zawsze będzie źle (co też świetnie widać w tej książce): żyjesz krótko – źle, żyjesz długo, też źle. Jesteś młody – źle (wiadomo, młodość też ma swoje wady), stary – jeszcze gorzej. Człowieka nijak nie da się zaspokoić ani zadowolić, zawsze chce więcej, albo „trawa jest bardziej zielona u sąsiada”, a co gorsza nie da się też nas powstrzymać od robienia rzeczy, które w efekcie są strzałem w stopę dla całej ludzkości, kończącym się katastrofą. Tym bardziej, jeśli dotyczy to kwestii zdrowia i życia: przecież każdy chce żyć jak najdłużej (i nikt nie chce być stary) i spróbuj przekonać kogoś, że ma sobie nie przedłużać życia (jeśli jest taka możliwość), albo nie posiadać dzieci, w trosce o dobro wszystkich… Przeludnienie? Who cares? Katastrofa klimatyczna. Oj tam oj tam… Magary pokazuje konsekwencje takich ludzkich działań i jest to mocna dystopia. Największe marzenie ludzi przeradza się w koszmar, zgodnie z maksymą beware what you wish for. I wcale to nie jest takie nieprawdopodobne, w świetle tego, co już potrafi biologia syntetyczna – chyba nam do tego bliżej, niż dalej. Trochę mnie jednak w tego typu dystopiach bawi, kiedy autor skupia się na jednym aspekcie, a ignoruje inne, tzn. zakłada się postęp w jakiejś dziedzinie, ale nie uwzględnia, że inne też nie stoją w miejscu. Ewentualne problemy mogą być niwelowane innymi wynalazkami/odkryciami. Albo w drugą stronę – nie zakłada się negatywnych konsekwencji, takich, które już mamy na dzień dzisiejszy. Tu autor w ogóle nie bierze pod uwagę konsekwencji katastrofy klimatycznej (choć pisze o ekspansji człowieka na północ, co byłoby niemożliwe bez ocieplenia się klimatu), a niektóre wydarzenia są dość absurdalne, zatem zbudowany obraz przyszłości jest mocno niedoskonały. Ale co ciekawe Magary „prognozuje” rosyjską inwazję na Ukrainę (a książka napisana w 2010 roku). Ciekawa dystopia.

Łukasz Śmigiel – autor opowiadań (zbiór „Demony”), powieści („Decathexis”, „Muzykologia”), słuchowisk radiowych i filmowych scenariuszy. Dziennikarz i publicysta, zajmujący si naukowo nowoczesnymi formami promocji książek i pisarzy. Publikował w prasie kulturalnej („Tygiel Kultury”, „Znaczenia”, „Przekrój”) i literacko-fantastycznej („Alfred Hitchcock Poleca”, „Nowa Fantastyka”, „Science Fiction, Fantasy i Horror”, „Magazyn Fantastyczny”). Redaktor naczelny czasopisma „Lśnienie – Kultura Grozy”. Pracuje na Uniwersytecie Wrocławskim, w Instytucie Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej.* Jakie jest morderstwo? Jacy są mordercy? Jak stać się mordercą doskonałym? „Mordercy” to zbiór opowiadań, w którym główną rolę odgrywają oprawcy. Wspólny mord, pielęgniarz kanibal, Knecht Ruprecht, historia stracha na wróble i wiele wiele więcej. Opowiadania pochodzą z pogranicza grozy, kryminału, fantastyki i thrillera. Łukasz Śmigiel serwuje nam dwanaście opowiadań, z których każde jest inne. Mnie najbardziej spodobała się „Opowieść Wigilijna”, ponieważ autor zaskoczył mnie swoim pomysłem oraz wykonaniem, które wgniotło mnie w fotel i zostawiło z otwartymi ustami z wrażenia. Pewien chłopak zostaje wyrzucony z sierocińca i staje się kominiarzem. Jego siostra, która tam została, robi coś, co skutkuje tym, iż przychodzi do niej Knecht Ruprecht, czyli zły Święty Mikołaj, który karze niegrzeczne dzieci. Co się dzieje później? Aby się tego dowiedzieć, przeczytaj to dzieło. Świetne było też „Śmierć na trzy”, bo autor również wykazał się dużą oryginalnością. W tym opowiadaniu główną rolę odgrywa pisarz, który wydał książkę. Problemem jest to, że w niej zawarł pewne informacje o swoich znajomych… Cieszę się, że miałem okazję przeczytać ten utwór, ponieważ jest on jednym z lepszych, jakie miałem okazję czytać w tym roku. Wszystkie historie zostały napisane lekkim językiem, zaskakują, trzymają one w napięciu od pierwszej strony i nie puszczają do ostatniej. Pomysły na każde z nich są oryginalne. Wszystkie rozwijają się w sposób spójny i logiczny. Bohaterów w książce przewija się bardzo dużo. „Weźcie tysiąc ludzi, którzy w coś wierzą, i będziecie mieli nową formę społeczną. Weźcie milion i będziecie mieli nową religię (...) Zawsze żyłem obok systemu, a nie w systemie, i zamierzałem umrzeć, nadal pozostając z boku, najpewniej w rowie przy drodze.” Autor skupił się na opisach. Dość szczegółowo pokazuje nam miejsca, w którym przebywają postacie. Emocje nie zostały pokazane wprost. Łukasz Śmigiel miesza style i pokazuje nam bardzo różne historie – morderstwo na XVI-wiecznym dworze hiszpańskim, Japonia, postapo… Wspomnę jeszcze o okładce – jest ona prosta. Znajduje się na niej mężczyzna, który krzyczy. Z jakiego powodu? Możemy się tylko domyślać, czy chodzi o ból, rozpacz, radość czy coś jeszcze. Pobudza ona wyobraźnię i emocje. Przed każdym opowiadaniem znajduje się fragment jakiejś piosenki czy wiersza, który poniekąd wprowadza nas w klimat. Jest to bardzo ciekawy zabieg. Reasumując tę krótką recenzję: dzieło to polecam przede wszystkim miłośnikom opowiadań oraz mrocznych i fantastycznych klimatów. Mnie się ono bardzo podobało i na pewno sięgnę po inne książki tego autora. Za przekazanie książki do recenzji dziękuję Wydawnictwu Oficynka. Tytuł: „Mordercy” Autor: Łukasz Śmigiel Wydawnictwo: Oficynka Projekt okładki: Anna M. Damasiewicz Wydanie: I Oprawa: miękka Liczba stron: 343 Data wydania: marzec 2011 (data przybliżona) ISBN: 978-83-62465-05-7 * Źródło – okładka książki.

Książka ciekawa, fantastyka mam wrażenie bardziej pisana pod młodzież pokroju gimnazjum/liceum. Gdy człowiek się wkręci, strony same uciekają. Interesujące dzieło literatury. Mi osobiście czytało się dobrze, myślałam, że wątek głównej bohaterki potoczy się troszeczkę inaczej ale finał był również satysfakcjonujący :) Serdecznie polecam :)

Poznałam świat mroczny, ohydny, przerażający mnie do tego stopnia, że wchodziłam do niego ostrożnie, delikatnie, niepewnym wzrokiem badając czekające mnie wizje, bojąc się następnego zdania, brzydząc się kolejnej sceny i błogosławiąc możliwość stania z boku w roli obserwatora, bezpiecznego przyglądania się zdarzeniom i śledzenia plecionych wątków. Z czasem nauczyłam się nie jeść podczas czytania tej książki z turpistyczną wizją świata, a właściwie dwóch równoległych rzeczywistości, w których śmierć i rozkład były normą, a jej symptomy i objawy skutecznego panoszenia się prawie na każdej stronie ropiały, czerwieniły krwią, uryną i kałem strachu, bólem prutych jelit, trzaskiem łamanych kości i smrodem. Przenikliwą, ostrą, mdlącą wonią wymiocin, bagiennych oparów, rozkładających się trupów, gnijących ran i cuchnących oddechów chorych dziąseł. A jednocześnie byłam tym światem zachwycona, zafascynowana! Przyzwyczaiłam się, nie podjadałam w trakcie czytania, z trudem przełykając nawet ślinę, ale brnęłam wbrew odruchom własnego organizmu, wbrew rozsądkowi i instynktowi samozachowawczemu w te realno-nierealne wizje sięgające samego Matecznika Bogów, do których drzwi otwierał stavalon. Rodzaj memoaktywnej substancji dla współczesnych bohaterów powieści, a dla druidów Zaklęcie Przejścia. A nic nie zapowiadało właśnie takiej zaskakującej fabuły. Prolog wprowadził mnie w znany świat umierającego króla Artura, którego ostatni rycerz Bedevir, pełniący wcześniej rolę jego giermka, pragnął ocalić Brytów przed saskim potopem. Potrzebował do tego wyjątkowego Naszyjnika, tak zwanego torka. Tradycyjnego insygnium celtyckich królów i bohaterów, który był "przekutą wolą, zastygłą w metalu potęgą oraz Nosiciela, bez którego stanowił tylko stary, kosztowny złom". Razem, przy pomocy magii druidów, mogliby odzyskać świetność i przywrócić przyszłość Brytów. Tyle że Naszyjnik znalazł Igi, dziewiętnastolatek o popapranej przeszłości z dwudziestego wieku, nawiedzany przez koszmarne sny, po których pozostawały zupełnie realne rany. Stavalon umożliwił połączenie losów ludzi, demonów i bogów ze średniowiecznej przeszłości i z dwudziestowiecznej teraźniejszości. Otworzył między nimi drzwi udowadniając, że "światów nie dzieli nieprzekraczalna bariera. Współistnieją i czerpią z siebie." Stanowią jedność, w której czas, jakikolwiek czas, nie ma żadnego znaczenia. Dlatego Igi znalazł się w świecie Brytów, stając się Nosicielem Naszyjnika. Łukasz, jego psycholog, u którego początkowo szukał pomocy, mógł funkcjonować w obu, a demony z rzeczywistości równoległej, pożywiać się krwią i mięsem ludzi we współczesnej Warszawie. Podobał mi się ten bezlitosny, okrutny świat, te plastyczne wizje, oniryczne majaki, wędrówki do najdalszych zakątków umysłu kryjących najstraszliwsze instynkty ludzkie i język je stwarzający, opisujący, ożywiający, pobudzający moje zmysły i wyobraźnię. Gęsty, bagnisty, wciągający, mamiący i taki realnie, niemalże namacalnie kreujący obrazy grozy godne najlepszych horrorów. Snujący fabułę pełną przejść z przeszłości do przyszłości, z jaźni do podświadomości, ze świadomości w sen, z rzeczywistości w magię i na odwrót. Czułam ogromną wiedzę jaką autor zgromadził, by mógł powstać ten jeden świat ze splecionych wątków przeszłych i teraźniejszych. Czerpał ją, jak sam wspomniał w podziękowaniach na końcu książki, przede wszystkim z "Narodzin cywilizacji Wysp Brytyjskich" Wojciecha Lipońskiego. Ta fascynacja historią Brytów i chęć umieszczenia jak największej ilości informacji w powieści, mogłaby posłużyć do stworzenia obszernej trylogii, jeśli nie dłuższego cyklu. Pozwoliłoby to na rozproszenie wiedzy historycznej, która momentami brzmiała jak wstawki encyklopedyczne. Można byłoby rozwinąć wiele wątków, tutaj tylko zarysowanych lub wykorzystanych do jednej przygody czy wyeliminować wielość bohaterów. Bardzo brakowało mi jednego spojrzenia na rozwijający się ciąg zdarzeń, wiodącego narratora, z którym mogłabym się utożsamić, przyjąć jego system wartości za swój. Można byłoby też uniknąć szybkiego przeskakiwania z jednej sceny do drugiej bez zdania wiążącego lub uprzedzającego zmianę scenerii. Na szczęście im dalej w powieść, tym tych niespodziewanych cięć było mniej. Przedobrzenie dotknęło również języka. Autor uczynił go bardzo swojskim, potocznym, wulgarnym, nazywającym rzeczy wprost bez zbędnych ozdobników językowych, niezbędnym do tworzenia naturalnych dialogów czy naturalistycznych obrazów, ale czasami wyjechał w swoich szkicach poza linię, serwując zdania tego typu: Jego towarzysz, przygarbiony kulawy facet w szacie koloru gówna, rozdarł się. Swojskość też ma swoje granice, za którymi czai się pułapka ordynarności. I na koniec muszę jeszcze wspomnieć o zbyt pośpiesznym zakończeniu i dialogach. O ile były świetne między bohaterami współczesnymi, o tyle były niewiarygodne, bo z użyciem charakterystycznych powiedzeń młodzieżowych, w ustach postaci historycznych. Całość makabrycznie przepiękna w plastycznych obrazach wizji, ciekawie snutej fabule, której trochę zaszkodził nadmiar wiedzy, fantazji i chęci umieszczenia tego wszystkiego w jednej opowieści oraz niedostatki warsztatu pisarskiego. Pierwsza cecha jest zaletą, z której trzeba się cieszyć i tylko nauczyć panować nad nią, a druga wadą, która na szczęście mija wraz z wiekiem i doświadczeniem. Zwłaszcza że to debiutancka powieść tego pisarza. I jeszcze jedno. Literówki. Rzadko o nich wspominam, jeśli nie są uporczywe. Tutaj bardzo mi przeszkadzały swoją nagminnością. Często zmieniały znaczenie zdania, które musiałam czytać od nowa, by uchwycić prawidłowy sens wypowiedzi czy opisu. Ale to już uwaga czysto techniczna ku rozwadze wydawnictwa. http://naostrzuksiazki.pl/

Podchodziłam do niej 2 razy, ponieważ za pierwszym razem nie zachwyciła mnie, ale stwierdziłam, że spróbuję się do niej zmusić. I teraz wiem, że dobrze zrobiłam bo książka jest świetna. Nie jest to typ fantastyki, którą lubię, ale pomimo tego, że były tam różne dziwne stwory i zakon to inny świat jednak mnie zaciekawił. Polecam ją wszystkim miłośnikom fantastyki :)

Historia opowiada o świecie w przyszłości. Jest podzielony na miasto ,,Oblężenie” oraz mieszkańców wieży. Mają odwieczny konflikt i przychodzi moment ponownego odnowienia rozmów pokojowych. Księżniczka Airon wraz z dowódcą klanu Craidenem spotykają by porozmawiać o warunkach pokoju. I to rozpoczyna szereg zdarzeń niespodziewanych.. Bardzo trudno ocenić tę książkę. Pierwsza połowa jest poprowadzona świetnie. Poznajemy historię z perspektywy kilku bohaterów, co pozwala nam poznać świat i zrozumieć z czego wynika konflikt. Historia wciąga i chcemy czytać by poznać ją dalej. I potem nadchodzi druga połowa, która zostaje przyspieszona. Odnoszę wrażenie, że autor zakładał kontynuację, dlatego dostajemy bardzo dużo niedopowiedzeń, które powodują, że tracimy orientację co się dzieje i dlaczego. Możemy się domyślać ale nie dostajemy odpowiedzi. Końcówka też zostawia nam wiele do życzenia, szczególnie w kontakcie dwóch bohaterów. Książka napisana bardzo dobrze, koncept historii bardzo mi się podoba ale końcówka została niestety zniszczona. Kończąc książkę oceniam jako dobrą i warto ją przeczytać licząc na drobne rozczarowanie.

Zaczęło się ciekawie, intrygująca fabuła. Z czasem rzeczy zaczęły robić się oczywiste kto jest kim. A potem nie wiedziałam co się dzieje, dużo zamieszania jakieś przeskoki czasowe. Lubię zwroty akcji ale tutaj było ich w pewnym momencie zbyt dużo i nie wiedziałam gdzie znajdują się bohaterowie. Główna bohaterka wydawała mi się nijaka... Dużo bardziej przypadła mi do gustu postać Bestii i to jak się zmieniał. Ostatecznie zakończenie było niespodziewane i z pazurem. Jeśli już zacząłeś czytać i przebrnąłes przez etap przeskokow to warto przeczytać do końca.

"Fragment" opowiada o grupie ludzi, którzy odkrywają na niezbadanej dotąd wyspie na Pacyfiku zupełnie nowe gatunki zwierząt i roślin, głównie zabójczych dla człowieka. Brzmi jak zapowiedź wspaniałej i wciągającej przygodówki, niestety 2/3 książki to klapa. Początek i środek tej książki były dla mnie tak słabe, że miałam ochotę pierwszy raz w tym roku nie dokończyć czytania. Naukowe opisy były tak nudne, że muszę się niestety przyznać do tego, że kilka stron przy czytaniu pominęłam. A dodam tylko, że od zawsze wzmianki na temat fauny, flory i ewolucji mnie ciekawiły. Niestety w przypadku tej książki autor tak nijak to poprowadził, że po prostu nie byłam w stanie tego czytać. Wyobraźcie sobie więc moje zdziwienie, kiedy nagle ostatnie 150 stron wciągnęło mnie bez reszty. Pojawiła się niesamowicie ciekawa postać, która skradła moje serce i do ostatniej kartki czytałam z zapartym tchem. Chyba jeszcze nigdy w życiu nie miałam tak różnej gamy odczuć w stosunku do jednej książki :)

Stylistyka gore, szybka wartka akcja to coś co lubię. Książa mimo iż miejscami niedopracowana, to czyta się ją dobrze. Bohaterem książki jest 18 letni chłopak Johnny. Wychowywany przez apodyktyczną, nawiedzoną religijnie matkę i wiecznie przebywającego poza domem ojca dziedziczy drogą posiadłość w małym miasteczku po pewnym pastorze. Chłopak próbuje dowidzieć się kim jest osoba po której otrzymał majątek i dlaczego właśnie on. Z czasem próba dowiedzenia się o swym pochodzeniu zmienia się w prawdziwy koszmar. Książka przedstawia dwie historie Johnnego i Pastora, tego po, którym Johnny odziedziczył duży majątek. Obie historie są przerażające i łączą się w jedną całość. Historia Johnnego rozgrywa się współcześnie, zaś historia pastora w późnych latach 80. A co najważniejsze pada w nich wiele trupów. Sceny gore towarzyszą czytelnikowi od samego początku a pod koniec ich ilość i natężenie sięgnie zenitu. Szlachtowanie narzędziami codziennego użytku, zabijanie wszystkiego co się rusza bez patrzenia czy to kobieta, dzieciak czy zwierzak jest na początku dziennym. Nie braknie też nagości, na goliznę też się miejsce znajdzie. Sceny przemocy są tu mocne, ale też zdarzają się tu momentami takie, które są opisane bardzo chaotycznie. Są one też zwyczajnie przesadzone. Nie chodzi mi tu o brutalność, a bardziej o wiarygodność tych scen. Poszczególne postacie to prawdziwi terminatorzy. Wytrzymają nie wiarygodne ilości sieknięć majchrami i innymi narzędziami mordu. Niby jest to trochę wytłumaczone, ale i tak jest to przesadyzm. Ta rzeź też jest prowadzona kosztem fabuły, ale to akurat norma w takich powieściach. Nie mniej książka nie nudzi. Ma świetną atmosferę i szybkie tempo. Wydarzenia następują zaraz po sobie, bez zbędnych przestojów, opisów itp. Fajne są też opisy mrocznych rytuałów jak i ukazanie fanatyzmu religijnego bohaterów. Skóra cierpnie od czytania o nich. Postacie także są w porządku. O ile nie dzieje im się żadna krzywda, bo wtedy jak już pisałem zmieniają się w prawdziwych terminatorów. Podoba mi się za to ukazanie relacji między nimi. I to jest już zrobione bardzo dobrze. Książka jest powieścią dobrą. Solidną w swoim gatunku, ale nic ponad to. Jeśli lubicie stylistykę gore w powieściach grozy spędzicie przy niej kilka miłych chwil. Osoby nie lubiące gore i horrorów w ogóle mogą ją sobie odpuścić.

Mimo, że nie czytałem pierwszej części, to bardzo szybko się wciągnąłem. Powieść fantasy z elementami historii, troszkę przeraża, intruguje i trzyma w napięciu. Sam pomysł też jest niezwykle interesujący w mojej ocenie. Carski pułkownik musi zmierzyć się z dawnymi kompanami i dokończyć to, co nie zostało zakończone w I tomie... Wszystko to w scenerii XIX wiecznej Rosji. Sam klimat książki urzeka i powoduje, że staje się ona jeszcze bardziej mroczna, a chłód zimy może dodatkowo mrozić krew w żyłach czytelnika... Podobno powieść ta ma aż 5 tomów, albo miała mieć... W Polsce spotkałem się tylko z tym i wcześniej powstałym - "Dwunastu"

Do "Świata bez granic" podchodziłem bez większych oczekiwań. Po lekturze stwierdzam, że jest to całkiem niezła pozycja. Akcja utrzymuje się niemal cały czas w równym dość dynamicznym tempie. Dzięki temu książka nie nuży, chociaż czasami brakuje jakiś mocnych zwrotów akcji. Bohaterów jest sporo, a każdy z nich w jakiś sposób się wyróżnia. Moimi ulubionymi postaciami była Vansessa oraz Hoolbrock. Co do języka, to autor umiejętnie połączył fachowe słownictwo ze stylem przystępnym czytelnikowi. Podsumowując - solidna pozycja przygodowa osadzona w czasach wielkich żaglowców.

Steampunkowy świat, dużo akcji oraz złych charakterów. Zombie są tu tylko dla kontrastu oraz tła. Bardzo ciekawy klimat , duży potencjał ,jednak częściowo nie wykorzystany . Ma się wrażenie że można było wycisnąć z fabuły więcej. Jest suspens , kryminał ,zagadki oraz akcja . Książkę czyta się przyjemnie .

Książka całkowicie mnie zaskoczyła. Dobrze napisana, dosyć długa, ale przedstawiająca ciekawą historię. Wątki cofania się w czasie oraz gier mieszających się z rzeczywistością nie są czymś nowym, jednak zostały bardzo dobrze wykorzystane i wplecione w narrację.

Książka dość ciekawa, intrygująca, ale nie nazwałabym jej jakąś wybitną czy pozostającą w pamięci na długo. Wstawki komediowe co chwila pojawiające się w narracji głównego bohatera na pewno bardzo ubarwiły całą powieść w typowym stylu noir. Detektyw nie jest płaski, ma swoją historię i charakter. Zlecenie, które dostaje już na początku powieści na pewno zachęca do czytania dalej, gdyż wydaje się bardzo osobliwe. Detektyw odwleka je jak najdłużej może, przyjmując inne zlecenia i chcąc nie chcąc dowiadując się coraz więcej o tajemniczej hrabinie, która kazała mu szukać kota. Końcówka nie zawodzi, ale też nie pozostawia niedosytu. Ot, takie czytadełko na raz.

Skuszona tytułem sięgnęłam tym razem po książkę o piratach. Nawiązanie do filmów z serii "Piraci z Karaibów"też zrobiło swoje😉 chociaż bardziej powinno się powiedzieć, że to film nawiązuje do książki, bo ona była pierwsza i stała się inspiracją. To taka przyjemna przygodówka o morskich wyprawach, pirackich podbojach i zwyczajach, mamy też klasycznie damę w opałach i trochę magii czyli wszystko się zgadza.

Książkę przeczytałam już jakiś czas temu, wiele wątków zatarło mi się w pamięci, ale do dziś pamiętam to co najbardziej mnie rozdrażniło, czyli nierealność postaci Trixie a dokładnie Lady Trixiebelli Dashwood. Jest to rozkapryszona, gniewna młoda dama, wychowana w luksusie i otoczona niewolnikami (których czasami bije). Otóż to dziewczę, poruszające się drobnymi kroczkami, robiące wszystko zgodnie z obowiązującą etykietą, które o zawał przyprawiło zniszczenie trawnika na którym grywa w krykieta – przeistacza się w dowódcę wojsk i co jeszcze dziwniejsze ma posłuch. Serio? Przykładowo - początkowo czytamy o wewnętrznych rozważaniach Trixie: “ Trixie mimowolnie jęknęła, słysząc wulgaryzm... i to w obecności mężczyzn!” albo “Trixie oszołomiła taka groźba w ustach kobiety” po czym ok. 300 stron dalej czytamy o tej samej osobie: “Dowodzę czterema tysiącami ludzi, Woźniak, i jak sądzę, przekonasz się, że wszyscy wykonują moje rozkazy, ponieważ mają zaufanie do moich umiejętności jako dowódcy. Liczy się nie moja płeć, ale to, czy potrafię dowodzić i zabijać SS”. Po czym strzela komuś między oczy. Ponownie pytam, serio? Może uwierzyłabym w taką przemianę - po 40 latach, a nie kilku miesiącach. Cała historia jest ciekawa i wszystko byłoby jak należy, gdyby nie ten nonsensowny wątek. Bardzo pomocny podczas czytanie jest słowniczek terminów i slangu – ułatwia on zrozumienie powieści.

Ciekawy thriller-horror, może dla starszej młodzieży, ze względu na pewne opisy brutalnych scen. Autor ciekawie wykreował świat i co się z nim stało. Samą książkę dobrze i lekko się czytało. Kibicowałem głównym bohaterom, aby im się udało. I razem z nimi przeżywałem ciężkie chwile. Nawet czasami sam się zastanawiałem jak bym ja zareagował gdy miałem te 10 lat. Czy bym sam przeżył?

Książka z bardzo ciekawym pomysłem, fabuła wciągająca, z zaciekawieniem śledziłem każde następne poczynania Tima i Romea, oraz sprawozdania bibliotekarza. Pan Wojciech ma lekkie pióro i czyta się "go" przyjemnie, książka jednak ma bardzo dużo luźnych wątków które wybijały mnie z przyjemnego "rytmu" zdarzeń, niektóre momenty były wręcz nudnawe ale było ich na tyle mało że spokojnie mogę ową książeczkę polecić innym czytelnikom :)

Dziwna, ale wciągająca książka. Autor wykreował ciekawy świat z interesującymi postaciami. Były momenty, kiedy niewiele się działo, a jednak czytało mi się dobrze. Szkoda, że są niezakończone wątki i dużo niedopowiedzeń, bo choć chętnie przeczytałabym pozostałe tomy z serii, właśnie się zorientowałam, że nie dostanę ich w języku polskim. Eh, szkoda.