Według Boga czy według świata?

"Spustoszona winnica" Dietricha von Hildebranda to kolejna książka poruszająca temat kryzysu w Kościele, który przybrał znaczne rozmiary po Soborze Watykańskim II. Myliłby się jednak ten, kto uważa, iż autor napisał jedną z wielu podobnych publikacji, w których, użala się nad nowym rytem Mszy w myśl współczesnego powiedzenia: "kiedyś to było..." - i porównuje Mszę trydencką z Novus Ordo Missae. Rzeczywiście, na początku książki von Hildebrand obarcza winą za zaistniały stan rzeczy niektórych hierarchów kościelnych, którzy z premedytacją przyłożyli rękę do niszczenia Kościoła od wewnątrz. Jednak dalsza część książki to już analiza poszczególnych tematów przeprowadzona na gruncie filozofii czy teologii. Niewątpliwie autor jest zwolennikiem Mszy trydenckiej, lecz próżno znaleźć w książce bezpardonowe ataki na "nową" Mszę. Książka "Spustoszona winnica" nie jest książką trudną w odbiorze, choć na pewno wymaga skupienia. Ogólnie odnoszę wrażenie, że jest to publikacja skierowana do osób zaznajomionych z tematem kryzysu w Kościele w stopniu bardziej niż podstawowym. Na pewno z czystym sumieniem można polecić książki autorstwa Dietricha von Hildebranda, ponieważ jako filozof i teolog katolicki, był bardzo cenioną postacią przez papieża Piusa XII czy Josepha Ratzingera - późniejszego papieża Benedykta XVI. prawepismo.salon24.pl

Nie jest to z pewnością najlepsza książka Chestertona, choć przebłyski geniuszu miejscami się pojawiają. Walczył jednak o przegraną praktycznie już w chwili jej pisania sprawę, nie wspominając, że kolejne odkrycia dotyczące prehistorii ludzkości sprawiły, że część wywodów autora można skwitować jedynie uśmiechem. Warto jednak zwrócić uwagę nie tylko na błyskotliwe bon moty, ale również na rygorystycznie pod względem logicznym poprowadzony wywód. Pod tym względem to Chesterton w najlepszej formie.

Wydaje się, że diagnoza jest udana. Czyli posoborowy kurs na antropocentryzm kosztem Bogocentryzmu. Czy II Sobór zapoczątkował nową religię ? Jako, że Kościół jest też jednością w czasie ! Skrócone ramię papiestwa. Ciekawe rozważania na temat sportu i nauki wobec katolicyzmu. Jak też zacierania się różnic między komunizmem a chrześcijaństwem - teologia wyzwolenia. Księża będący odwrotnością księdza Skorupki. Zamach na Sakramenty, które przecież są źródłem Łaski - dzięki której możemy żyć wg. prawa Bożego. Co z surowością zakonną. Urząd Nauczycielski Kościoła a koncepcja dialogu ! Właśnie - polecam rozważania na temat dialogu i wojny. Jedność czy synteza ? Co z sacrum i adoracją Eucharystii - która przecież szczytem religii katolickiej. Kryzys Kościoła - kryzysem Eucharystii ? Zrównywanie kapłaństwa powszechnego z kapłaństwem sakramentalnym ? Próby zmian nawet Słów Konsekracji ? Polecam.

Nowe wydanie "Mszy Świętej Trydenckiej. Mity i prawda" ks. Grzegorza Śniadocha to absolutnie podstawowa publikacja dla tych wszystkich, którzy zaczynają dopiero teraz zaznajamiać się z Mszą trydencką. Moim zdaniem autor ani nie wychwala pod niebiosa Mszy Wszechczasów, ani nie odsadza od "czci i wiary" Novus Ordo. Książka prezentuje niezbite fakty poparte też doświadczeniem autora. W publikacji znajduje się też odpowiedź na pytanie, czy można chodzić na Msze trydenckie sprawowane przez Bractwo Kapłańskie św. Piusa X, które to pytanie może nurtować osoby dopiero co poznające Mszę w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego. Ciekawym rozwiązaniem jest także Appendix, w którym autor zawarł dokumenty Kościoła odnoszące się do Mszy trydenckiej oraz oficjalne wypowiedzi hierarchów kościelnych stojących w obronie tej Mszy. Książka jest napisana bardzo przystępnym językiem - to na pewno plus dla osób, które nigdy wcześniej nie miały do czynienia z Mszą trydencką, a chciałyby się zapoznać z absolutnymi podstawami. prawepismo.salon24.pl

Klasyka. Obowiązkowa lektura dla każdego katolika. Szczególnie potrzebna tym, którzy głoszą błędny pogląd, że Eucharystia to jedynie symbol czy jakaś pamiątka a nie realne Ciało i Krew Chrystusa. Oprócz zagadnienia Eucharystii omówiona zostaje kwestia muzyki, szat, obrazów w liturgii chrześcijańskiej.

Osobiście polecam książkę abp. Marcela Lefebvra "List otwarty do zagubionych katolików". Rzeczywiście; publikacja jest napisana w sposób wyważony. Po jej lekturze wcale nie przypniemy arcybiskupowi łatki novusordożercy czy wichrzyciela. Autor spokojnie tłumaczy, dlaczego pozostaje wierny tzw. Mszy trydenckiej bez przeprowadzania bezpardonowych ataków na "nową" Mszę. Jak sam pisze: "nie robię absolutnie nic poza nauczaniem prawd, których Kościół zawsze nauczał". Czytając tę książkę trzeba zdać sobie sprawę z tego, iż jest ona skierowana do osób żyjących, że tak się wyrażę, na przełomie Mszy Wszechczasów i Novus Ordo Missae. I w tym świetle powinniśmy ją odbierać. Ówcześni katolicy rzeczywiście mogli być zdezorientowani zaistniałą sytuacją. Stąd też pomysł arcybiskupa Lefebvra na taką publikację. Autor opisuje także historię narodzin i historię sankcji nałożonych na "Bractwo Kapłańskie św. Piusa X". W ostatnim rozdziale książki jest poruszony problem protestantyzacji Kościoła katolickiego. Podsumowując tę krótką recenzję uważam, iż "List otwarty do zagubionych katolików" jest, w mojej ocenie, jedną z dwóch najlepszych książek traktujących o rewolucji liturgicznej, jakie do tej pory przeczytałem. prawepismo.salon24.pl

Nie da się przecenić uczciwości księdza. Otwarcie i bardzo komunikatywnie wypowiada się o dialogu kościelno-polsko-judaistyczno-żydowskim w późnych latach 80-tych 20 w. do mniej więcej 2007 r. Zupełnie nie orientowałam się w przedsięwzięciach katolickich w tym obszarze. Bardzo jasno, logicznie, a przede wszystkim zgodnie z faktami i zamierzeniami ksiądz przedstawił podjęte działania i ich podglebie, jak sam się wyraża. Mamy rok 2024: wojna między Izraelem i Palestyńczykami z Hamasu, amerykańska i izraelska młodzież żydowska nienawidzi Polaków (nie Niemców) za holokaust, historia jest fałszowana. Dialog, jak widać, nie przyniósł owoców w postaci pokoju, prawdziwego pojednania i szacunku między ludźmi. Wielka szkoda.

Co napsiac,skoro inni juz dokladnie opisali... Wspaniala wiedza Pana Profesora...minusem (subjektywne ) jest niestety dla mnie forma wywiadu.Po prostu nie te oczekiwania,nie ta forma. Za wiedze,znajomosc tematu by zabraklo gwiazdek,za forme niestety tylko 7 Z pewnosciä zakupie kolejne pozycje, a napewno moge polecic wywiady na yt z x Profesorem

Książka zawiera najwcześniejsze pisma chrześcijańskie, datowane niedługo po Nowym Testamencie, czy wręcz w tym samym okresie. Jesteśmy więc, można powiedzieć, u źródeł chrześcijaństwa, bez późniejszych modyfikacji. Co więc tu mamy? Sam zbiór nie jest jednorodny. Mamy tu do czynienia z listami (Klemens Rzymski, Ignacy Antiocheński, Polikarp, list do Diogneta), ale także krótkimi pismami katechetycznymi (Didache, homilia Klemensa i Melitona z Sardes) czy wręcz starożytną apokalipsą (Pasterz Hermasa). Co ciekawego zawierają poszczególne pisma? Didache to opis chrześcijańskiego chrztu i funkcjonowania pierwotnej wspólnoty, a także trochę moralizatorstwa (potępienie aborcji). Listy Klemensa i Ignacego, oprócz moralizatorskiej treści to też zaczątek prymatu rzymskiego i (u Klemensa) protestanckiej doktryny sola fide (co wspomniał mój komentujący poprzednik). Dzięki "Męczeństwu Polikarpa" można zobaczyć zręby kultu świętych. W liście do Diogneta jest zarys protestanckiej (zwłaszcza luterańskiej) doktryny o Imputatio Christi (Chrystus bierze nasze grzechy na siebie, a w zamian daje nam swoją sprawiedliwość - radosna wymiana). Pasterz Hermasa natomiast to fantazyjny traktat w dużej mierze dotyczący pokuty (chociaż dość surowej i przede wszystkim nie nieograniczonej). Pisma te były popularne w starożytności, a czasem wręcz dołączane do kanonu. Wszystkie są bardzo chrystocentryczne w swojej wymowie, zwłaszcza listy Klemensa i Ignacego. Niemalże nie ma tutaj żadnej nauki o roli Maryi (pojawia się dopiero u Justyna i Ireneusza z Lyonu, w Pasterzu Hermasa pojawia się kobieta, która rozmawia z tytułowym Hermasem w jego wizji, ale jak się okazuje, jest to figura Kościoła). Eucharystia jest wspominana tylko w niewielu miejscach (U Ignacego - zaświadcza on o prawdziwości ciała i krwi Chrystusa w Eucharystii). Jest trochę o roli Pisma (Klemens poleca jego zgłębianie). Raczej mało jest o roli ascezy (chociaż sporo o ogólnym umiarkowaniu i walce z grzechami). Generalnie można powiedzieć tyle, że wszystko było w powijakach, a potem wszyscy sobie rozwinęli to co chcieli. Spory plus również za przytoczenie świadectw przeciwko chrześcijanom - Celsus, Lukian i inni. Satyra Lukiana jest bardzo zabawna - pokazuje on tendencje chrześcijaństwa do idolizowania swoich "proroków" (skąd my to znamy?). Ogólnie zbiór jest z jednej strony trochę nurzący, a z drugiej jednak bardzo ciekawy. Nudny dla oka oklepanego z tekstami chrześcijańskimi, gdyż w gruncie rzeczy nie ma tutaj nic nowego, co by się gdzieś indziej jednak nie czytało. Ciekawy z punktu widzenia zrozumienia pierwotnego chrześcijaństwa i jego genezy. Dzięki tym pismom można krok po kroku śledzić to, jak chrześcijaństwo wyglądało na początku i jak stopniowo ewoluowało. Na końcu mamy też wartościowy słownik greckich pojęć - z punktu widzenia greki klasycznej, w Nowym Testamencie jak i u Ojców Apostolskich (znaczenie wielu terminów zmieniało się z czasem).

Wspaniała historyczna książka pokazująca mechanizmy działające w czasie Soboru Watykańskiego II. "Rewolucja kulturalna" Kościoła, która dokonała się w trakcie i po soborze przyniosła opłakane skutki. Oto jedna z opinii zawartych w książce: "Ciężko jest to przyznać, ale oczywistość faktów wskazuje w tym sensie na Sobór Watykański II jako jedną z większych jeżeli nie największą z porażek w historii Kościoła. Wraz z nim do Kościoła przeniknął w niewyobrażalnych proporcjach , który z każdym dniem poszerza się wraz z jego straszliwą siłą rozprzestrzeniających się gazów. Ku zgorszeniu niezliczonych dusz, Mistyczne Ciało Chrystusa weszło w proces destrukcyjny, który można by nazwać samozniszczeniem".

Dam kilka cytatów, które mnie jakoś poruszyły. Jest ich więcej, ale nie chcę spoilerować książki "Być człowiekiem znaczy być ukierunkowanym ku śmierci. Być człowiekiem znaczy: musieć umrzeć, być istotą wewnętrznie sprzeczną, w której z biologicznego punktu widzenia śmierc jest czymś naturalnym i koniecznym, ale której bios zawiera w sobie duchowe centrum domagające się wiecznego trwania: z perspektywy zaś tego centrum śmierć nie jest faktem naturalnym, lecz nielogicznym; jest usunięciem z przestrzeni miłości, zniszczeniem komunikacji nastawionej na trwałość. Żyć znaczy w tym świecie: umierać. Tak więc zdanie: "stał się człowiekiem" oznacza, począł zbliżać się do śmierci. Sprzeczność znamionująca śmierć człowieka nabiera w wypadku Jezusa maksymalnej ostrości" s. 82 "Człowieczeństwo zostało przezeń wprowadzone we własną istotę Boga, to właśnie jest owocem Jego śmierci. Jesteśmy w Bogu, Bóg jest tym Całkiem Innym i zarazem nie-Innym. Kiedy wraz z Nim mówimy "Ojcze", mówimy to w samym Bogu. To właśnie jest nadzeija człowieka, chrześcijańska radość. Ewangelia: również dzisiaj jest On człowiekiem. W Nim Bóg stał się prawdziwie nie-Innym. Człowiek, istota pozbawiona nadziei, nie jest już bez nadziei; możemy się cieszyć. On nas kocha - Bóg kocha nas tak, że Jego miłość stała się ciałem i pozostaje ciałem. Ta radość winna być najsliljniejszym impulsem i źródłem największej siły do tego, by mówić o tym innym ludziom, aby i ich rozweselić światłością, która dla nas wzeszła i wśród nocy zwiastuje światu dzień." "Gdzie zanika ojcostwo ludzkie, tam o Bogu nie sposób już mówić ani myśleć"

Polecam przeczytać tę lekturę! Wyjaśnia i podkreśla to, gdzie dokonało się nadużycie przy pracy nad reformą liturgii w czasie II Soboru Watykańskiego. Jak bardzo te zmiany miały wpływ na utratę wiary, na obniżenie ilości udzielanych chrztów i małżeństw, na wzrost tzw. „rozwodów” (a raczej unieważnień związków małżeńskich), na obniżenie powołań kapłańskich i zakonnych, na likwidację wielu placówek i grup duchownych. Można wiele wyliczać, jak bardzo ten manewr rewolucji Mszału rzymskiego doprowadził do destrukcji. Przedstawia także historyczne fakty jak liturgia poddawana została nieustannym zmianom od 1962 roku (na obradach i dyskusjach) po dzień dzisiejszy.

Majestatyczne, piękne, wspaniałe a zarazem proste. Reprint Mszału z 1963 roku, z imprimatur Karola Wojtyły i wstępem kardynała Wyszyńskiego. Introibo ad altare Dei. Nie wykluczam, że może to być jeszcze piękniejsze. Np. mogłoby być więcej przepięknych grafik, nie naruszających jednak podstawowej funkcji Mszału. Czyli nie odciągających od … modlitwy.

Niniejszą opinię piszę z perspektywy dwudziestokilkuletniego mężczyzny. Tej książki nie potrafiłem czytać jednym ciągiem — bywało, że do tę samą stronę musiałem czytać kilkukrotnie. Niesie ona ze sobą ogromną wartość i uważam, że jest szczególnie aktualna w dzisiejszych czasach, niezależnie od płci czy wieku czytelnika. Została napisana w formie podręcznika, jednak nie byłem w stanie stosować jednocześnie wszystkich zawartych w niej wskazań. Myślę, że jest to lektura, do której warto regularnie wracać, podobnie jak czynił to św. Franciszek Salezy. Bardzo serdecznie polecam ją wszystkim.

Odpowiadając na pytanie zawarte w tytule; wg różnych ,,prawdziwie niezależnych badaczy" - oczywiście, że nie. Co najwyżej jakimś charyzmatycznym przywódcą sekty albo pobożnym żydem z Galilei. Autor poddaje kompleksowej krytyce różne wydumane teorie dot. dziejowej roli Jezusa z Nazaretu. ,,Wydumane" – ponieważ jak profesor teologii (i w dodatku chrześcijanin!) może forsować tezę, iż np. Jezus nigdy nie powiedział o sobie, że jest Mesjaszem [SIC!]. Zapewne każdy, nawet tzw. ,,niedzielny katolik" zauważy, że coś tu się nie zgadza. A podobnych ,,kwiatków" jest więcej. Argumenty podawane przez Pawła Lisickiego są logiczne, imponują szeroką znajomością Pisma Świętego. Wywód opiera się właśnie na analizie tych tekstów biblijnych oraz na spójności teorii współczesnych ,,badaczy" - nie ma za to prawie w ogóle objaśnień z pozycji prawd wiary. Niemniej myślę, że śmiało można by niniejszą publikację sklasyfikować jako apologetykę, gdyż efekt finalny (czyli obrona prawdziwej tożsamości Jezusa, a przez to zachowanie pierwotnych ram religii) jest identyczny. I mogę dodać, że efekt osiągnięty w całkiem przyzwoitym stylu. Stąd lektura z pewnością będzie pożyteczna dla umocnienia wiary.

Uważam, że to odpowiednia książka na nasze czasy. Autor pisze o wielu rzeczach wprost. Nie ma tu politycznej poprawności, ale też nie ma spłycania męskości do szpanowania i agresji. Męskość to przede wszystkim siła ducha, charakter, a ten najlepiej zbudować na wierze katolickiej. Duży plus dla wydawnictwa W Drodze za stylowe wydanie.

Jeżeli ktoś w książce Ralpha M. Wiltgena "Ren wpada do Tybru. Historia Soboru Watykańskiego II" szuka taniej sensacji uderzającej w konserwatywnych bądź modernistycznych uczestników soboru to się srogo zawiedzie. Książka napisana jest w bardzo spokojny i wyważony sposób. Można by powiedzieć, że to aż trochę dziwne, bowiem autor był dyrektorem Soborowego Ośrodka Informacji Prasowej i miał dostęp - jak sam pisze we wstępie - do olbrzymiej ilości dokumentów, korespondencji Ojców Soboru czy materiałów roboczych. Gdyby o. Wiltgen chciał w pełni wykorzystać te informacje to jego publikacja mogłaby liczyć i 1000 stron. Książka nie jest też w żadnej mierze kontrowersyjna, a mogłaby być, bowiem istniały spory miedzy uczestnikami soboru, co do wizji niektórych dokumentów, jednakże autor książki nie prezentuje na jej stronicach ożywionej wymiany zdań między adwersarzami. Właściwie w mojej ocenie jedyną kontrowersyjną wypowiedzią, na którą można się natknąć podczas lektury książki, i dla mnie całkowicie niezrozumiałą, jest wypowiedź papieża Pawła VI na temat wprowadzenia Novus Ordo Missae. Uważam jednak, że gdyby o. Wiltgen chciał napisać "Ren wpada do Tybru" w sposób całkowicie obiektywny nie użyłby takiego tytułu książki, jaki użył. W mojej ocenie właśnie taki tytuł to pewien rodzaju zarzut wobec modernistycznych zmian, wizji, które forsowali Ojcowie Soboru rodem znad dorzecza Renu. Podkreśla się także rolę tej grupy przy formowaniu składu komisji soborowych, tak aby łatwiej wcielać w życie pomysły forsowane właśnie przez tę grupę. Autor jednak nie odpowiada na pytanie, dlaczego ta grupa Ojców Soboru była aż tak aktywna. Niczego także nie sugeruje. Raczej zachęca czytelnika do samodzielnego poszukiwania odpowiedzi na to pytanie. Książka Ralpha Wiltgena to ważna publikacja zapoznająca czytelnika z historią Soboru Watykańskiego II. Przeczytanie jej pozostawia jednak pewien niedosyt. Niedosyt informacji. A to znowu inspiruje czytelnika do sięgnięcia po inne publikacje opisujące prawdziwą historię Vaticanum II. prawepismo.salon24.pl

Dla wszystkich, którzy chcieliby zanurzyć się choć na chwilę w tamtej chwili, w tamtym miejscu. Niekoniecznie trzeba być gorliwym chrześcijaninem, wystarczy być ciekawym świata. Ogrom pracy włożony przez autora, epoka oddana w najmniejszym szczególe, postać Jezusa, od dzieciństwa do Golfoty, pełna szczegółów, ułatwia zrozumienie Jego drogi i Ewangelii.

Ktos ponizej napisal, ze wszystko w tej ksiazce jest odrealnione. Na pierwszy rzut oka tak. Ale ja mialem to szczescie, ze przed przeczytaniem tej ksiazki bylem u Jezuitow na rekolekcjach ignacnajnskich, a o samych Jezuitach i o sw. Ignacym wiedzialem tyle co nic. I dopiero po tym doswiadczeniu wzialem ksiazke do reki. No i tak... to zupelnie inna perspektywa. Trudno tu o jakas literacka ocene, bo to zapis przezyc. Ale sama wartosc ksiazki na dyche. Bez 2 zdan.

Kiedy czytam dzieła filozofów nowożytnych Kartezjusza, Woltera..., teologów współczesnych np. Ks. Tischnera, nie mam żadnego problemu ze zrozumieniem, czyta się to jak wodę, można się zgodzić, można nie zgodzić. Tomizm natomiast jest niezwykle trudny, im głębiej chcę wniknąć w ten nurt, tym jest trudniej. To nie jest woda na młyn, tylko bryła złota, która jest tak ciężka, że dzisiaj już mało kto chce po nią sięgnąć.