W tajnej służbie

Dwie kobiety służące w armii zostały zamordowane. Wcześniej były napastowane przez swoich kolegów. Mimo iż wygrały w sądzie, musiały odejść z wojska. Obie znały Reachera. Na dodatek FBI tworzy portret psychologiczny, który bardzo do niego pasuje. Na szczęście były oficer dość szybko oczyszcza się z podejrzeń i zaczyna pomagać w znalezieniu sprawcy. Julia Lamar specjalistka od tworzenia portretów psychologicznych twierdzi, że zabójca kieruje się zemstą. Reacher uważa inaczej. Jednak kolejne zabójstwo podważa jego podejrzenia... Jestem wściekła na siebie, że tak rzadko sięgam po serię z Reacherem. Od przeczytania ostatniego tomu minęło dwa lata! Muszę się za siebie wziąć i naprawić ten stan rzeczy. Co do książki-kto stał za zabójstwa mi, mocno mnie zaskoczyło. Mogłabym napisać, że nie wpadłam na rozwiązanie, bo tracę czujność, ale zdecydowanie bardziej jest to zasługa dobrze prowadzonej fabuły przez Childa. Trochę czuję niedosyt, jeżeli chodzi o motywację sprawcy. Nie dociera do mnie, że można dokonać tylu zbrodni tylko po to by... Nie mogę zdradzić, o co chodzi 🤭. Ode mnie 10/10.

"Ściana" to chyba najlepszy tom serii z Michelle Maxwell i Seanem Kingiem Davida Baldacciego - mistrza zakulisowych intryg i spisków w najwyższych kręgach władzy w Stanach Zjednoczonych. To chyba było najtrudniejsze do rozwikłania śledztwo pary byłych agentów Secret Service. Musieli się mierzyć z bardzo wysoko postawionymi ludźmi z najpotężniejszych agencji w Ameryce. Niezwykle przebiegli, bezwzględni, obrzydliwie bogaci i praktycznie wszechwładni. Ciężko było im się dobrać do skóry, a zbytnie zbliżanie groziło śmiercią nie tylko Maxwell i Kingowi, ale także każdemu, kto im pomagał... Bardzo mi się podobała ta powieść, świetnie napisana i od początku trzymająca w napięciu. Autor doskonale bawił się słowem, zapewne sporo podkoloryzował i równie sporo przejaskrawił, ale za to rozrywka była przednia. Jego odrobinę sarkastyczny styl sprawiał, że momentami powieść była nawet zabawna i w tych momentach nieco rozładowywała napięcie, w którym trzymała. "Ściana" to ostatni u nas wydany tom tej serii i na dobrą sprawę mógłby być naprawdę ostatni. Jednak w 2013 powstał jeszcze jeden tom "King and Maxwell", jednak nie ma żadnych widoków na polskie wydanie. Szkoda... Polecam szczególnie fanom skomplikowanych intryg i spisków w najwyższych kręgach władzy!

Ta seria została już wyczerpana. Autor nie wie kiedy powinien już zakończyć serię. Literatura nadal jest ciekawa, ale już skrajnie wturna treść i fabuła. Tylko kraje zagrożenia zmienia, a reszta utartymi torami. Pewnie ani razu nie napisze, jak żydzi oplatają USA w całości ich administracji i finansów. Bo to by znaczyło koniec jego kariery w kraju już realnie tak oplecionym ich wpływami.

Przyzwoite opowiadanie. Nie widać specjalnej różnicy między narracją prowadzoną przez dwóch autorów. W odpowiednich miejscach jest odpowiednio męska, dosadna i ma wstawki lekko szyderczego humoru. Minusem jest brak odpowiedniego zakończenia, akcja jest ucięta w połowie. Zamiast tego w mojej wersji książki dostałem fragment (prolog oraz pierwszy rozdział) książki Karin Slaughter. O ile uwielbiam twórczość Lee Childa, to niestety nie zostałem odpowiednio zachęcony tym dodatkiem do Karin Slaughter.

Czytanie może nie było bardzo ekscytujące, ale nie można powiedzieć, że książka mnie nudziła, czy nie wciągnęła. Wydarzenia wytworzyły we mnie potrzebę dowiedzenia się, jak to wszystko się zakończy, choć patrząc na to, jak poważny zamach terrorystyczny groził Ameryce, można było się spodziewać tylko jednego finału. Zbyt wiele się w moich domniemaniach nie pomyliłam, jednakże byłam zszokowana tym, co zrobiono z radą ATS. Nie miało to dla mnie większego sensu, gdyż przez całą powieść bohaterowie walczyli, by między innymi takie rzeczy nie miały miejsca we współczesnych Stanach, a potem sami brali w tym udział i jeszcze byli z siebie bardzo zadowoleni... "- Jaki wyrok? - Moim zdaniem kłamie - rzekł Middleton. - Co mam zrobić? - Śledź go. - A jeśli faktycznie kłamie? - Dodaj go do listy." Podsumowując, "Czarna lista" była całkiem niezłą rozrywką, cieszę się że mogłam poznać postać Nicolasa. Książka w kilku miejscach, a szczególnie pod sam koniec staje się dosyć kontrowersyjna. Mam nadzieję, że czarna lista to tylko wymysł autora, a nie rzeczywistość. Powieść mogę polecić miłośnikom sensacji, na pewno znajdziecie tutaj coś dla siebie. Zainteresują się nią także ci, którzy lubią akcję, tajnych agentów, a także najnowsze technologie komputerowe.

Jack Reacher to gość, z którym znam się od blisko dekady i tę znajomość bardzo sobie cenię. Ostatnio zebrałem się chcąc obejrzeć trzeci sezon serialu "Reacher", ale najpierw postanowiłem przypomnieć sobie powieść. Trzecia odsłona serialu Amazona została oparta na siódmym tomie cyklu, czyli na "Sile perswazji". Tutaj ex-major żandarmerii wojskowej współpracuje z kilkoma agentami DEA i jako przykrywkowiec dostaje się do domu pewnego typa, którego agenci podejrzewają o handel narkotykami. Gość nazywa się Zachary Beck i mieszka w wielkiej hawierze na zadupiu, otoczonym murem i oceanem. DEA chce wyciągnąć z jego łap swoją agentkę, z którą stracili kontakt, z kolei Reacher chce dotrzeć do faceta, którego niedawno widział w wozie należącym do Becka, a którego myślał, że zabił dziesięć lat temu. Stoją więc przed Reacherem dwa zadania: odnaleźć agentkę i poprawić to, co spartaczył dekadę temu. Lee Child, gdy jeszcze nie tworzył z bratem, potrafił zaskakiwać, a jego powieści nie przypominały kolejnych oderwanych od rzeczywistości „Szybkich i wściekłych”. "Siła perswazji" to taki trochę „Donnie Brasco” i „Narcos” w jednym, choć z tymi narkotykami łączy się pewien plot twist. Reacher, choć normalnie unika przedstawicieli władzy, tym razem postanawia grać z nimi do jednej bramki - oczywiście na własnych zasadach. To nie jest koleś do oswojenia, a tym bardziej do udomowienia, i właśnie za to wszyscy fani kochają Reachera. A także za to, że reprezentuje wymarły gatunek prawdziwego, ociekającego testosteronem faceta, który świetnie wygląda, potrafi przypie*dolić i ma swój własny kodeks moralny. Fajnie było wrócić po latach do tej historii, w której nie brakowało akcji, nagłych zwrotów, odpowiedniej liczby trupów oraz wciągającej intrygi.

To już dwudziesty szósty tom cyklu z Reacherem, który przeczytałem, a ja jeszcze nie napisałem o nim ani słowa. Pewnie dlatego, że trudno napisać coś nowego o książkach, które są tylko (a może aż) świetną rozrywką. Gdzieś wyczytałem opinię, że Lee Child to grafoman. Może i tak, ale życzyłbym większości polskich autorów literatury popularnej osiągnięcia takiego poziomu grafomaństwa. Kiedy po tygodniu ciężkich, wyczerpujących zajęć, potrzebujesz czegoś na odprężenie i relaks, ten cykl sprawdza się znakomicie. Ostatnie dwa tomy (25 i 26) pisane w kooperacji z Andrew są nieco inne. Prostsze, krótsze, do przeczytania w jeden długi jesienny wieczór. Pojawia się też trochę nowych technologii, w których Reacher nie jest geniuszem, chociaż i tak sobie radzi ;) Wolałem wcześniejsze wcielenia Reachera, ale i przy tych ostatnich dobrze się bawiłem.

Czuć inną rękę w Wektorze zagrożenia. Z prawdziwego Clancy pozostały tylko nazwiska kluczowych bohaterów. Uważam jednak, że nachalne podkreślanie narracji typu „agenci obojga płci” czy „pracownicy obojga płci” jest wciskaniem swojej ideologii bądź siłowego dostosowania się do rynku, aby tylko się sprzedać. Sama fabuła bez zastrzeżeń. Jak zwykle agenci amerykańskich agencji mogą mordować na całym świecie i wprowadzać pokój, ale już Chińczycy działający dla własnego interesu wbrew interesowi USA to już najgorsze zło. Doktryny Brzezińskiego czy PNAC to realne zagrożenie dla świata, ale trudno będzie, aby inne kraje zgodziły się na stuprocentowe wdrożenie takich działań. Na świecie musi być równowaga pomiędzy mocarstwami, żeby zachować status quo.

Urzeczony rewelacyjnym "Konklawe", postanowiłem przeczytać inne powieści Roberta Harrisa. Wybór padł na "Indeks strachu" - thriller technologiczny z 2011 roku, opowiadający o Alexie Hoffmannie, założycielu funduszu hedgingowego, do którego pewnej nocy włamuje się jakiś typ. Nic nie kradnie, ale uciekając, nokautuje Hoffmanna gaśnicą. Moja pierwsza myśl: kolesia załatwił Grzegorz Braun. Ale to nie był on. Co równie dziwne, tego samego dnia, tylko trochę wcześniej, ktoś przysłał Alexowi pierwsze wydanie dzieła Darwina. Rzecz dosyć kosztowna, a szybki research wykazał, że nie stała za tym ani jego żona, ani wspólnik. No dobra, Alex dostaje w łeb, włamywacz ucieka, żona Alexa wzywa policję i rozpoczyna się dochodzenie - i to wszystko na niespełna dobę przed prezentacją nowego algorytmu VIXAL-4, który ma zrewolucjonizować pomnażanie zysków klientów firmy Hoffmanna oraz samego pana prezesa, oczywiście. Czy włamanie ma coś wspólnego z planowaną prezentacją? Alex zaczyna podejrzewać, że tak, zwłaszcza gdy okazuje się, że ową książkę kupił rzekomo sam. W grę wchodzą dwie możliwości. Pierwsza: ktoś (konkurencja albo utajony wróg) bawi się z nim w kotka i myszkę. Druga opcja jest taka, że Alex wariuje. Ponownie, ponieważ w przeszłości już raz przeszedł załamanie nerwowe. I właściwie cała akcja "Indeksu strachu" skupia się właśnie na tej niepewności: czy faktycznie Alexowi odjeżdża peron i zaczyna tracić kontakt z rzeczywistością? Czy może ktoś tak to wszystko ustawia, aby przekonać zarówno Alexa, jak i jego najbliższych, że dzieje się z nim coś złego? Na tym motywie bazuje cała intryga i to nie jest złe. Harris potrafi przykuć uwagę, trzymać czytelnika w niepewności. Problem w tym, że "Indeks strachu" ma w sobie zbyt dużo ekonomicznych niuansów i terminologii, które brzmią jak zaklęcia rodem z Hogwartu. I chapeau bas dla Harrisa za to, że zrobił dogłębny research tematu, że naprawdę wszedł w sprawy funduszy hedgingowych głęboko i starał się nam tę zdobytą wiedzę przekazać, ale odniosłem wrażenie, że jest tego ciut za dużo, zwłaszcza że koniec końców niewiele to wnosi do clou całej historii. Trochę inaczej wygląda poruszany w powieści temat nowych technologii i sztucznej inteligencji. Przypomnijmy, że "Indeks strachu" Harris napisał w 2011 roku, czyli ponad dekadę przed boomem na AI. Pod tym względem powieść wydaje się wręcz wizjonerska, a na pewno bardzo na czasie - zwłaszcza że pokazuje nie tylko wielkie możliwości, jakie daje nam sztuczna inteligencja, ale również, jak poważne zagrożenia ze sobą niesie. Robert Harris to znakomity pisarz, który doskonale potrafi posługiwać się słowem i buduje napięcie jak mało kto. I to, co najlepsze u tego autora, znajdziecie w "Indeksie strachu", łącznie z ciekawymi, niejednoznacznymi bohaterami. Sam Alex jest raczej aspołecznym typem, ale mimo to nie życzyłem mu źle - jego trudny charakter pozostaje na akceptowalnym poziomie. Największy problem, jaki mam z tą powieścią, to zbyt ciężki temat. Finanse na poziomie giełdowym to coś, co może nudzić przeciętnego czytelnika - i były momenty, że i ja miałem dość. Te fragmenty trochę zaburzają dynamikę thrillera, ale generalnie "Indeks strachu" oceniam jako powieść dobrą. Chciałoby się powiedzieć „tylko dobrą”, bo po rewelacyjnym "Konklawe" miałem bardzo duże oczekiwania. No właśnie - może za duże? Po dwóch powieściach jeszcze trudno przesądzić, dlatego pewnie niebawem sięgnę po kolejną książkę Harrisa. Dla kogo jest więc "Indeks strachu"? To powieść dla ścisłych umysłów, fanów giełdy i nowych technologii. No i miłośników thrillerów, którzy nie boją się niełatwych tematów finansowych.

To zakończenie było świetne! Uwielbiam tak przemyślane plany! Tak właśnie robi się zwrot akcji! Chciałabym powiedzieć o tym więcej, lecz nie mogę, by nie spojlerować. Oprócz tego, bohaterowie i fabuła są ciekawi. Dostajemy dużo szczegółów. Przez to akcja rozwija się powoli, czasami może zbyt powoli. Dalej jednak, autor utrzymuje zainteresowanie.

Początek bardzo przyjemnie rozpędza czytelnika podczas czytania tej książki, akcja dziejąca się z kilku perspektyw na raz zrealizowana doskonale dzięki czemu nie przynudza opisami a fabuła nigdy nie stoi w miejscu i każda strona dostarcza nowych informacji. Czas zleciał bardzo przyjemnie a to dopiero część pierwsza !

Nie powiem - ciekaw byłem jak wypadnie pierwsza kolaboracja z młodszym bratem. I jest dobrze. To nadal nasz Reacher - może nieco bardziej kanciasty ale jest to wrażenie na tyle niesprecyzowane iż nie traktuję tego jak zarzut. Odnoszę wrażenie, że problem z ostatnimi tomami dotyczy samego Reachera. Jakby po tych 20 paru tomach zrobił się jakąś mityczną bestią, oderwanym, mitycznym wędrowcem bez jakiegoś zakotwiczenia w naszej rzeczywistości. Niby taka jest idea tej postaci ale troszkę odnoszę wrażenie jakby sam Jack stał z boku i obojętnie przyglądał się swoim kolejnym poczynaniom. Chyba brakuje w tym wszystkim nieco bardziej osobistego sznytu, napięcia związanego bezpośrednio z postacią Reachera. Gdyż cała reszta nie zawodzi po raz kolejny serwując nam całkiem porządną intrygę gdzie śledztwo łączy się z momentami akcji. Czyta się to dobrze i szybko. Ot kolejny tom przygód Reachera. Kto lubi - ten się nie zawiedzie. Kto zacznie od tego tomu (jak najbardziej można go czytać jako samodzielną całość) - jest szansa, że fenomenu Reachera nie zrozumie i takiego czytelnika zachęciłbym jednak do sięgnięcia po pierwsze tomy. 6/10 czyli w mojej osobistej skali - NIEZŁA

Bardzo się polubiłam z tą książką. Nie będzie moim ulubieńcem, ale będę o niej pamiętać. Update myślowy po roku: zapomniałam o tej książce, a kiedy sobie przypomniałam, to poczułam lekki zawód (?), miałam oczekiwania wobec tej książki, ale ona ich nie speniła jednak

Pierwsze, co od razu rzuca się w oczy na okładce książki, to wydrukowane największymi literami nazwisko, HARLAN COBEN. Następnie, nieco mniejszymi, tytuł: „Najlepsze amerykańskie opowiadania kryminalne”. Na koniec i tylko jeśli ktoś ogląda okładkę bardzo dokładnie, małymi literkami wyraz „redakcja”. Bardzo to nieeleganckie i moralnie problematyczne, ale zapewne pod oszustwo podciągnąć się nie da. Niewątpliwie jednak jest to jednak manipulacja, bo autorem książki nie jest Harlan Coben. Zbiór składa się z dwudziestu opowiadań, a Harlan Coben napisał do niego krótkie wprowadzenie, zaczynające się od manifestacji niechęci do wprowadzeń, a kończące stwierdzeniem, że to ostatnie zmarnowane przez czytelnika słowa w tym zbiorze. Wszystkie te opowiadania były gdzieś wcześniej publikowane (podano nawet nazwy czasopism, w których pierwotnie je zamieszczono), a Harlan Coben podobno wyszperał je wszystkie sam, osobiście, czasem w starych lokalnych czasopismach. W to jakoś nie bardzo wierzę, ale mniejsza z tym. Autorzy opowiadań kolejno: Brock Adams, Eric Barnes, Lawrence Block, Max Allan Collins, David Corbett, Brendan DuBois, Loren D. Estleman, Beth Ann Fennelly, Ernest J. Finney, Tom Franklin, Ed Gorman, James Grady, Chris F. Holm, Harry Hunsicker, Richard Lange, Joe R. Lansdale, Charles McCarry, Dennis McFadden, Christopher Merkner, Andrew Riconda, S. J. Rozan, Mickey Spillane, Luís Alberto Urrea. Nie wszystkie teksty w zbiorze są opowiadaniami kryminalnymi – moim skromnym zdaniem – ale rzecz w tym, co uważa się za kryminał: brutalną zbrodnię popełnioną z premedytacją, bo może drobną kradzież wiecznego pióra urzędnikowi. Siedemdziesięciopięcioletni wdowiec spotyka na stacji metra lub kolejowej szesnastoletnią dziewczynę, złodziejkę. Dziewczyna kradnie, by opłacić możliwość nocowania w kuchni mieszkania, wynajmowanego wspólnie przez sześć osób i podstawowe, skromne jedzenie. Stary mężczyzna proponuje jej miejsce w swoim pustawym mieszkaniu, ale bez żadnych podtekstów męsko damskich. Kiedy wdowiec dowiaduje się, że dziewczyna uciekła z domu, próbuje ją odstawić do rodziców. A chodzi o to, że stary człowiek, który już na nic w życiu nie czekał, chyba że na śmierć, znalazł dzięki nastolatce jeszcze jakiś sens w życiu. Czterech kolegów, może nawet przyjaciół. Opowiadanie obejmuje okres ich życia od ósmego do osiemnastego roku życia. Razem się bawią, razem uskuteczniają różne psikusy, ale prowodyr, William Wilson, wyraźnie się nudzi, może też cierpi na jakieś zaburzenia, bo wyczyny paczki kolegów stają się z czasem coraz bardziej naganne, problematyczne i ryzykowne. Chłopcy podpalają stare, puste garaże, wysadzają petardami jakieś drobne przedmioty, na przykład skrzynkę pocztową, stary toster, wiekowy czarno-biały telewizor. Wreszcie włamują się do domów. Niczego nie kradną ani nie niszczą, chyba że niechcący, ale frajdę robi im napięcie, bo oto bawią się w czyimś domu, podczas gdy domownicy śpią. Pewnego razu William Wilson przekracza kolejną granicę. W domu, do którego się włamali, wylewa na schodach łatwopalną substancję i podpala – to jest kolejne wyzwanie! Czy chłopakom uda się uciec w płonącego budynku? Udało się Williamowi Wilsonowi i narratorowi opowiadania. Dwaj pozostali stracili życie w pożarze. Po tej akcji narrator ucieka na Alaskę. Głównie po to, żeby wyzwolić się spod wpływu Wilsona. Ocena. Jeśli nie nastawiać się, że zawsze będzie w nich mowa o przerażających zbrodniach, bo czasem są to jednak opowiadania raczej społeczno-obyczajowe i psychologiczne, to antologię uważam za bardzo udaną. Opowiadania, co oczywiste, nie są na tym samym poziomie, ale ani jednego takiego, które uznałbym za zupełny knot. Jak to czasem ma miejsce w przypadku dzieł mistrzów polskiego kryminału i królowych polskiej sensacji, a może odwrotnie.

"Ghostman" autorstwa Rogera Hobbsa to thriller, który wciąga czytelnika już od pierwszej strony! Cała akcja książki sprawia, że trudno się od niej oderwać. Dynamiczne zwroty akcji trzymają w napięciu do samego końca. Ciekawym i oryginalnym pomysłem było wprowadzenie scen z przeszłości, które dopełniają całości tej historii. Motyw napadu sprzed lat dodał historii głębi i niecodziennego klimatu. Rozwiązanie fabuły było dla mnie trochę średnio satysfakcjonujące, liczyłam na większe fajerwerki, ale w dalszym ciągu zakończenie historii było solidne. Ogólne wrażenia książki bardzo pozytywne. Łatwo mi się ją czytało. Widać, że autor ma sporą wiedzę o świecie przestępczym, co sprawia że książka jest bardzo ciekawa, dowiadujemy się rzeczy o których normalnie nie mielibyśmy nawet pojęcia. Polecam fanom tego gatunku, tym bardziej jeśli chcecie przeczytać coś naprawdę ciekawego i emocjonującego.

To moje pierwsze spotkanie z "książkowym" Grishamem, autorem, którego znałem do tej pory z filmów, które powstały na bazie jego bestsellerów. Ale tak się składa, że rzuciłem okiem na swoją półkę w domu, na której spoczywają książki, które 7 lat temu dostałem z żoną w prezencie ślubnym i postanowiłem w końcu zacząć je nadrabiać. I Grisham znalazł się tam jako pierwszy ze swoim "Demaskatorem". Książkę zjadłem na raz w 6,5 godziny; tak ciężko było się oderwać. Zdecydowanie zapoznam się z tym autorem bliżej, bo lubię taką literaturę. Polecam z czystym sumieniem.

Niezbyt skomplikowana , za to bardzo dobrze napisana sensacja . Atak na Biały Dom, uwięziony prezydent i cały korowód służb specjalnych i polityków. Na tym tle niedościgniony główny bohater . Skrytobójca . Vince Flyn z prostych historii sensacyjnych robi perełki .

Historia oficera Navy Detale.James Reece traci w Afganistanie prawie cały oddział. Akcja, którą przeprowadzali była zlecona z góry. Po powrocie do kraju komandos dowiaduje się o swojej chorobie, a podczas jego pobytu w szpitalu zostaje zamordowana jego żona i córka. Reece powoli odkrywa , kto stoi za ostatnimi wydarzeniami w jego życiu. Postanawia rozliczyć się z winnymi i sporządza tytułową listę śmierci. Książka czasami przewidywalna, zekranizowana.

Sama intryga to nic szczególnego - jest w dużej mierze przewidywalna i momentami wtórna. Za to wizja fantastycznego lunaparku, o którym Walt Disney nie śmiałby nawet śnić - bezcenna. Autor od pierwszych tron porywa nas w fantastyczną jazdę rollercoasterem nad bezdennymi kanionami, wśród rozbłysków supernowych i stukotu bryczek dawnego Londynu, szczęku mieczy i smoczych płomieni, upojnego aromatu najwspanialszych orchidei Atlantydy....Warto dać się uwieść, zapominając o miernej historii w tle.

Panika. Z całą pewnością i niejednokrotnie czuł ją główny bohater tej książki - młody filmowiec Evan, który pewnego poranka odbiera tajemniczy telefon od matki. Ta rozmowa zmienia całe jego życie. Śmierć matki, zagrożenie życia, walka, pogoń, tajemnicze pliki i wciąż odkrywane nowe informacje o pochodzeniu i przeszłości rodziców są dla Evana sporym wyzwaniem. Pytanie, czy uda mu się z tego wyjść cało... Fabuła książki sama w sobie dość ciekawa. Akcja dość prędko się dzieje i to na plus. Są momenty słabsze i lepsze, ale w ogólnym rozrachunku na plus.