W tajnej służbie

Nie powiem - ciekaw byłem jak wypadnie pierwsza kolaboracja z młodszym bratem. I jest dobrze. To nadal nasz Reacher - może nieco bardziej kanciasty ale jest to wrażenie na tyle niesprecyzowane iż nie traktuję tego jak zarzut. Odnoszę wrażenie, że problem z ostatnimi tomami dotyczy samego Reachera. Jakby po tych 20 paru tomach zrobił się jakąś mityczną bestią, oderwanym, mitycznym wędrowcem bez jakiegoś zakotwiczenia w naszej rzeczywistości. Niby taka jest idea tej postaci ale troszkę odnoszę wrażenie jakby sam Jack stał z boku i obojętnie przyglądał się swoim kolejnym poczynaniom. Chyba brakuje w tym wszystkim nieco bardziej osobistego sznytu, napięcia związanego bezpośrednio z postacią Reachera. Gdyż cała reszta nie zawodzi po raz kolejny serwując nam całkiem porządną intrygę gdzie śledztwo łączy się z momentami akcji. Czyta się to dobrze i szybko. Ot kolejny tom przygód Reachera. Kto lubi - ten się nie zawiedzie. Kto zacznie od tego tomu (jak najbardziej można go czytać jako samodzielną całość) - jest szansa, że fenomenu Reachera nie zrozumie i takiego czytelnika zachęciłbym jednak do sięgnięcia po pierwsze tomy. 6/10 czyli w mojej osobistej skali - NIEZŁA

To już dwudziesty szósty tom cyklu z Reacherem, który przeczytałem, a ja jeszcze nie napisałem o nim ani słowa. Pewnie dlatego, że trudno napisać coś nowego o książkach, które są tylko (a może aż) świetną rozrywką. Gdzieś wyczytałem opinię, że Lee Child to grafoman. Może i tak, ale życzyłbym większości polskich autorów literatury popularnej osiągnięcia takiego poziomu grafomaństwa. Kiedy po tygodniu ciężkich, wyczerpujących zajęć, potrzebujesz czegoś na odprężenie i relaks, ten cykl sprawdza się znakomicie. Ostatnie dwa tomy (25 i 26) pisane w kooperacji z Andrew są nieco inne. Prostsze, krótsze, do przeczytania w jeden długi jesienny wieczór. Pojawia się też trochę nowych technologii, w których Reacher nie jest geniuszem, chociaż i tak sobie radzi ;) Wolałem wcześniejsze wcielenia Reachera, ale i przy tych ostatnich dobrze się bawiłem.

Przyzwoite opowiadanie. Nie widać specjalnej różnicy między narracją prowadzoną przez dwóch autorów. W odpowiednich miejscach jest odpowiednio męska, dosadna i ma wstawki lekko szyderczego humoru. Minusem jest brak odpowiedniego zakończenia, akcja jest ucięta w połowie. Zamiast tego w mojej wersji książki dostałem fragment (prolog oraz pierwszy rozdział) książki Karin Slaughter. O ile uwielbiam twórczość Lee Childa, to niestety nie zostałem odpowiednio zachęcony tym dodatkiem do Karin Slaughter.

⭐️ Jak żyć, panie premierze? Jak czytać Jacka Reachera, panie Łukaszu? Już śpieszę z odpowiedzią! Z serią o Reacherze jest pewne zawirowanie dotyczące kolejności czytania. Jeśli chcesz podążać za chronologią, proponuję zacząć od „Nieprzyjaciela”. Rok 1990 Reacher jest jeszcze czynnym oficerem żandarmerii wojskowej w randze majora. Fabuła zaczyna się od tajemniczej śmierci generała oraz jego żony. Zamiast zostać nagrodzony za dotychczasową służbę, Reacher zostaje wciągnięty w skomplikowaną intrygę, w której nic nie jest takie, jakim się wydaje. Śledztwo prowadzi go przez korytarze władzy Pentagonu, gdzie polityka, ambicje i korupcja okazują się groźniejsze niż bezpośredni wróg. ⭐️ Główny bohater to typ samotnego wilka, działający poza systemem, który teraz musi zmierzyć się z tym systemem od środka. Autor doskonale oddaje realia wojskowej hierarchii oraz mechanizmy rządzące wielkimi instytucjami. Dynamiczne dialogi i precyzyjne opisy akcji sprawiają, że książkę czyta się szybko i z dużym zaangażowaniem. „Nieprzyjaciel” to solidny thriller, który przypadnie do gustu zarówno fanom Jacka Reachera, jak i czytelnikom poszukującym inteligentnej sensacji z dobrze skonstruowaną zagadką. To także interesujący punkt wyjścia do serii dla tych, którzy chcą poznać bohatera od strony jego wojskowej przeszłości. Child umiejętnie buduje napięcie, stopniowo odsłaniając kolejne warstwy spisku. Bardzo polecam! Łukasz Po więcej książkowych polecajek zapraszam na mój Instagram/Bookstagram - lukasz_czyta

Książka niezwykle ciekawe, ukazująca prowadzone dochodzenie w sprawie morderstw na wysokich urzędnikach w Stanach Zjednoczonych. Wkrótce okazuje się, że realnym celem jest prezydent. Podstawowym pytaniem jest kto to robi i dlaczego. W związku z tym czy możemy ufać każdemu? Musicie to przeczytać, gdyż akcja jest wartka a i ona często ma zaskakujące zwroty akcji i nie wszystko jest takie jakie jest na pierwszy rzut oka.

Dwie kobiety służące w armii zostały zamordowane. Wcześniej były napastowane przez swoich kolegów. Mimo iż wygrały w sądzie, musiały odejść z wojska. Obie znały Reachera. Na dodatek FBI tworzy portret psychologiczny, który bardzo do niego pasuje. Na szczęście były oficer dość szybko oczyszcza się z podejrzeń i zaczyna pomagać w znalezieniu sprawcy. Julia Lamar specjalistka od tworzenia portretów psychologicznych twierdzi, że zabójca kieruje się zemstą. Reacher uważa inaczej. Jednak kolejne zabójstwo podważa jego podejrzenia... Jestem wściekła na siebie, że tak rzadko sięgam po serię z Reacherem. Od przeczytania ostatniego tomu minęło dwa lata! Muszę się za siebie wziąć i naprawić ten stan rzeczy. Co do książki-kto stał za zabójstwa mi, mocno mnie zaskoczyło. Mogłabym napisać, że nie wpadłam na rozwiązanie, bo tracę czujność, ale zdecydowanie bardziej jest to zasługa dobrze prowadzonej fabuły przez Childa. Trochę czuję niedosyt, jeżeli chodzi o motywację sprawcy. Nie dociera do mnie, że można dokonać tylu zbrodni tylko po to by... Nie mogę zdradzić, o co chodzi 🤭. Ode mnie 10/10.

Ta część przygód Mitcha Rappa jest chyba najlepsza z dotychczasowych . Dla mnie rewelacja . Kompletna powieść sensacyjna , pełna zwrotów akcji , brutalna gdy trzeba , ale bez przesady . Mitch staje do walki z Saudami , fałszywymi , okrutnymi niby sojusznikami . Powieść świetnie ukazuje fałsz świata arabskiego . Powoli zbliżamy się do końca przygód tego bohatera ( przynajmniej z polskimi wydaniami ) Gorąco polecam cykl , a zwłaszcza ten tom .

Po raz kolejny powiem - jest dobrze. Baldacci to jednak „mój” autor, a Niewinny to kolejna jego książka, która trafiła w mój gust i zapotrzebowanie czytelnicze. Will Robie jest trudnym bohaterem. Najpierw zabójca na zlecenie, później obrońca pokrzywdzonych, oszukany kochanek, wybawiciel i całkiem niezły przyjaciel. Do tego trzeba dołożyć dwie kobiece postaci – partnerka w odkrywaniu tajemnicy oraz nastolatka pozbawiona opieki, pióro Baldacciego, całkiem niezły pomysł na fabułę. Jest jeszcze trzecia, ale to zupełnie inna bajka. W każdym razie taki zestaw to plus i pomysł na sukces murowany. Jak zwykle Baldacci tworzy bohaterskiego bohatera, ludzi których trzeba ochraniać oraz tych złych, którzy w tym wypadku mogą zaskoczyć. Wszystko spięte jest przemyślaną, skomplikowaną i odpowiednio splątaną fabułą, która początek ma znacznie dalej i znacznie głębiej niż pierwsze strony książki. Relacje między bohaterami to dodatkowy plus całej historii. Postać Julie znakomicie zrobiła całej fabule, ale również samemu Willowi. Uczyniła go bardziej przystępnym, ludzkim, a przez to bardziej ciekawym osobowościowo i czytelniczo. Fabuła szybka więc książkę czyta się znakomicie – lekko, szybko, bez wymuszonych przystanków. Znakomita na odpoczynek, ale i na naładowanie baterii. Dobrze nam zrobią biegi razem z bohaterem ulicami amerykańskich miast, ratowanie poszkodowanych, odkrywanie międzynarodowych spisków. Gwarantowane poczucie samozadowolenia. Polecam, to znakomite rozpoczęcie cyklu. Wielka szkoda, że nie ma kontynuacji wydanej po polsku, myślę, że znalazłaby wielu czytelników.

Sama intryga to nic szczególnego - jest w dużej mierze przewidywalna i momentami wtórna. Za to wizja fantastycznego lunaparku, o którym Walt Disney nie śmiałby nawet śnić - bezcenna. Autor od pierwszych tron porywa nas w fantastyczną jazdę rollercoasterem nad bezdennymi kanionami, wśród rozbłysków supernowych i stukotu bryczek dawnego Londynu, szczęku mieczy i smoczych płomieni, upojnego aromatu najwspanialszych orchidei Atlantydy....Warto dać się uwieść, zapominając o miernej historii w tle.

„Przysięga” to kolejna książka, która bardzo mi się spodobała. Trudno mi jednoznacznie przypisać ją do gatunku — to coś na pograniczu kryminału i science fiction, z wyraźnym wątkiem medycznym — ale niezależnie od klasyfikacji czytało się ją świetnie. Przeczytałem ją praktycznie w jeden wieczór, bo historia mocno wciąga i szybko nabiera tempa. Fabuła jest dynamiczna, a napięcie utrzymuje się do samego końca, co sprawia, że trudno się od niej oderwać. Nie jestem znawcą tego gatunku i ciężko mi porównać ją do innych podobnych książek, ale właśnie z perspektywy laika mogę powiedzieć, że była to bardzo przyjemna i angażująca lektura. Polecam — szczególnie osobom, które szukają czegoś wciągającego, dynamicznego i nietypowego gatunkowo.

Typowa pozycja w twórczości autora . Grupa naukowców w trakcie badań nad zmianami klimatu na Alasce odkrywa zamarzniętą istotę sprzed paru tysięcy lat. Spokojna misja naukowa przeradza się w koszmar. Thriller lub horror, jak to woli . Do przeczytania, ale bez szału.

Czytanie może nie było bardzo ekscytujące, ale nie można powiedzieć, że książka mnie nudziła, czy nie wciągnęła. Wydarzenia wytworzyły we mnie potrzebę dowiedzenia się, jak to wszystko się zakończy, choć patrząc na to, jak poważny zamach terrorystyczny groził Ameryce, można było się spodziewać tylko jednego finału. Zbyt wiele się w moich domniemaniach nie pomyliłam, jednakże byłam zszokowana tym, co zrobiono z radą ATS. Nie miało to dla mnie większego sensu, gdyż przez całą powieść bohaterowie walczyli, by między innymi takie rzeczy nie miały miejsca we współczesnych Stanach, a potem sami brali w tym udział i jeszcze byli z siebie bardzo zadowoleni... "- Jaki wyrok? - Moim zdaniem kłamie - rzekł Middleton. - Co mam zrobić? - Śledź go. - A jeśli faktycznie kłamie? - Dodaj go do listy." Podsumowując, "Czarna lista" była całkiem niezłą rozrywką, cieszę się że mogłam poznać postać Nicolasa. Książka w kilku miejscach, a szczególnie pod sam koniec staje się dosyć kontrowersyjna. Mam nadzieję, że czarna lista to tylko wymysł autora, a nie rzeczywistość. Powieść mogę polecić miłośnikom sensacji, na pewno znajdziecie tutaj coś dla siebie. Zainteresują się nią także ci, którzy lubią akcję, tajnych agentów, a także najnowsze technologie komputerowe.

Ta seria została już wyczerpana. Autor nie wie kiedy powinien już zakończyć serię. Literatura nadal jest ciekawa, ale już skrajnie wturna treść i fabuła. Tylko kraje zagrożenia zmienia, a reszta utartymi torami. Pewnie ani razu nie napisze, jak żydzi oplatają USA w całości ich administracji i finansów. Bo to by znaczyło koniec jego kariery w kraju już realnie tak oplecionym ich wpływami.

Porwany były naukowiec razem ze studentką odkrywa, że w kodzie genetycznym zapisane są wydarzenia z historii ludzkości- wszystkie największe tragedie. Kod genetyczny kończy się na pandemii. Naukowcy w zamku poszukiwali sposobu żeby zmienić kod genetyczny człowieka i w ten sposób wyhodowali morderczy wirus, który powoduje oddzielanie się skóry. Wirus wydostał się poza laboratorium w zamku i wywołał pandemię. Żeby jej przeciwdziałać naukowcy zrzucili bombę na szpital a przez to zabili dziennikarkę która relacjonowała wydarzenia a jednocześnie była byłą żoną porwanego naukowca. Mężczyzna domyślił się, że epidemia na końcu kodu genetycznego człowieka nie oznacza, że będzie to koniec ludzkości, ale że dalsza część historii zapisana jest w kodzie genetycznym innych gatunków.

"Ściana" to chyba najlepszy tom serii z Michelle Maxwell i Seanem Kingiem Davida Baldacciego - mistrza zakulisowych intryg i spisków w najwyższych kręgach władzy w Stanach Zjednoczonych. To chyba było najtrudniejsze do rozwikłania śledztwo pary byłych agentów Secret Service. Musieli się mierzyć z bardzo wysoko postawionymi ludźmi z najpotężniejszych agencji w Ameryce. Niezwykle przebiegli, bezwzględni, obrzydliwie bogaci i praktycznie wszechwładni. Ciężko było im się dobrać do skóry, a zbytnie zbliżanie groziło śmiercią nie tylko Maxwell i Kingowi, ale także każdemu, kto im pomagał... Bardzo mi się podobała ta powieść, świetnie napisana i od początku trzymająca w napięciu. Autor doskonale bawił się słowem, zapewne sporo podkoloryzował i równie sporo przejaskrawił, ale za to rozrywka była przednia. Jego odrobinę sarkastyczny styl sprawiał, że momentami powieść była nawet zabawna i w tych momentach nieco rozładowywała napięcie, w którym trzymała. "Ściana" to ostatni u nas wydany tom tej serii i na dobrą sprawę mógłby być naprawdę ostatni. Jednak w 2013 powstał jeszcze jeden tom "King and Maxwell", jednak nie ma żadnych widoków na polskie wydanie. Szkoda... Polecam szczególnie fanom skomplikowanych intryg i spisków w najwyższych kręgach władzy!

3.75 ✰ // Panie autor, za to zakończenie, to my się musimy rozmówić! Nie chcę nic mówić, ale ta seria jakby z każdym tomem robi się odrobinę lepsza, choć jednocześnie jest to jedyna część z serii, której nie przesłuchałam na raz, tylko zostawiłam na później (ale ten tydzień w ogóle jest ciężki książkowo). Po początku spodziewałam się raczej podobnych odczuć, co przy poprzednich tomach - stabilnie, ale bez większego szału, a tu proszę, takie zaskoczenie.

O terroryzmie napisano już wszystko i "Poszukiwany żywy lub martwy" wiele nowego do tematu nie wnosi. Kolejna powieść z cyklu "Jack Ryana" nie rozwija też w większym stopniu charakterów głównych postaci. Relatywnie nowi bohaterowi - młody Ryan - to charaktery mało oryginalne. Fabuła momentami się wlecze i usypia. Niestety nie jest to Tom Clancy z dawnych pięknych czasów, to wciąż jednak dobry thriller szpiegowski.

Współpracownik CIA, były komandos Navy SEALS, Maxwell Steven Moore, rozpracowuje talibów w Pakistanie. Dziwnym trafem, jego kolejne operacje kończą się fiaskiem. W tym samym czasie islamscy terroryści usiłują wykorzystać kontakty z kartelami narkotykowymi w Meksyku, aby dostać się na terytorium Stanów Zjednoczonych. Tym, co tę książkę wyróżnia, jest to, że ginie tu taka ilość bohaterów powieści. Jasne, w jego książkach trup ściele się gęsto. Tym niemniej, tym razem Tom Clancy bez sentymentów eliminuje kolejne postaci pojawiające się na kartach powieści „Przeciw wszystkim wrogom”. Być może narracja nie jest tak wciągająca, ale jest to solidna porcja akcji i sensacji. Terroryzm zyskał właśnie nowe, jeszcze bardziej przerażające oblicze... Polecam

Podchodząc do niektórych tytułów warto widzieć na co się piszemy. I tak jak książki Ketchuma zazwyczaj oznaczają coś makabrycznego, tak nazwisko Reilly kojarzy mi się z bardziej współczesnym cyklem Mission Impossible albo innymi typowymi akcyjniakami wydawanych masowo w lat 80. XX wieku, gdzie trup ściele się gęsto i mamy wyrazistego bohatera, który jest dosłownie przeszkoloną maszyną do zabijania, a przed którym twórcy zlecają to coraz trudniejsze zadania. Akcja pędzi tu na złamanie karku, a przystanki są naprawdę krótkie, oferując czytelnikowi coraz to większe zwroty fabularne. I tak jest tutaj, bo nie ma czasu na zastanawianie się, tylko jedziemy do przodu, co nieraz zaskoczeni obrotem wydarzeń. Mamy tu kilka znaków zapytania, które wymagają odnalezienia prawdy. W tym przypadku to pewne znalezisko pod powierzchnią antarktycznej stacji o nazwie Wilkes, które jednoznacznie kojarzy się z czymś pozaziemskim. W takiej to sytuacji poznajemy oddział szybkiego reagowania, którym zarządza Shane Schofiel, który ma zabezpieczyć miejsce przed interwencją obcych czynników, w tym głównie innych stron interesu, które mogłyby chcieć położyć ręce na znalezisku. Na miejscu oprócz nieprzychylnych warunków atmosferycznych Shane'owi i jego oddziałowi przyjdzie przeżyć zmasowany atak nieprzyjaciela, który wskazuje na udział Francji w całym zamieszaniu (i nie tylko). Szkopuł w tym, że wróg nie zamierza pozostawić żadnych świadków zamieszania, nawet jeżeli oznacza to wszczęcie najpoważniejszego incydentu międzynarodowego od czasów II wojny światowej. Dodatkowo wychodzi na jaw, że bohater nie będzie mógł nawet ufać członkom własnego oddziału, zwłaszcza gdy znajdą zwłoki własnego rodaka, który mógł być wyeliminowany tylko przez swojego krajana, a w to wszystko ma oczywiście maczać ręce rządu Stanów Zjednoczonych... To jak bycie pomiędzy młotem a kowadłem. Spisek rozciągający się na wysokie szczeble przedstawicieli władzy w USA. Zagadkowy obiekt, który tkwi w lodzie i jest osią napędową wydarzeń. Zdrajcy i mordercy w otoczeniu bohatera oraz pewna foczka i dziecko (plus od biedy ekipa naukowców), które wymagają uratowania. Wszystko to sprawia, że kibicowałem ekipie dobrych. I nigdy nie możesz być pewnym co się za chwilę wydarzy, czytaj jak się sprawa pokomplikuje, bo Matthew serwuje nam istny rollercoaster. Ja się bawiłem świetnie, dając się porwać pędowi akcji, jednocześnie autor nie oszukuje czytelnika, że to coś więcej poza książkowym odpowiednikiem letniego filmu akcji. Czasami potrzebuję takiej rozrywki, by się pośmiać, podumać lub złapać za głowę, jak ze scenami z orkami (ktoś tu musiał być pod wrażeniem filmu "Orka - Wieloryb zabójca" z 1977 - aż sobie go odświeżę!), bo wieje od tych scen wyjątkową naiwnością. Ale jakież to obrazowe i celowe. Tu nie masz się zastanawiać nad zagadką kryminalną, ale dać się porwać fabule, bez zadawania zbędnych pytań. I choć rozwiązanie akcji niestety okazało się przewidywalne, to nadmiarem pojedynków jestem zachwycony. Bo aż się trzyma kciuki, aby Ci "dobrzy" marines dokopali wrogom i cenię sobie fakt, iż nie są to standardowo "ryscy", tylko jakby nie było najważniejsi sprzymierzeńcy USA w Europie... Szybka, łatwa i przyjemna. Mój apetyt tym "pędem" fabularnym został na jakiś czas zaspokojony, ale już wiem po co sięgnę, jak kiedyś na nowo zapałam chęcią na taki rodzaj rozrywki. Daje to jakąś formę przyjemności.

Bywając w bibliotekach lubię sięgnąć do regałów z trochę starszymi książkami. I tak trafiłem na Briana Haiga. To moje pierwsze spotkanie z jego twórczością. Porównywany był do Johna Grishama jednego z moich ulubionych pisarzy zatem ciekawość była duża. Książka jest bardzo dobra, do pewnego momentu aspirowała nawet do noty 8, jednak ostatnie 100 stron gdzie akcja toczyła się wolniej zweryfikowało moje zapędy. Nie wykluczam kiedyś powrotu do prozy Briana Haiga. Podoba mi się cyniczny język głównego bohatera Seana Drummonda.