Ujarzmienie

Nużące, irytujące i nie warte czytania. Książka napisana ogólnie bardzo dobrze, lekko się czyta. Niestety bohaterowie pozostawiają wiele do życzenia. Jak już pisały wcześniej czytelniczki - ona ciągle na "nie", aż można zasnąć z nudów a zęby zgrzytają z irytacji. On - wielki wojownik, a ciągle jest czuły i cieplutki jak grzane mleko. Nie polecam, żałuję, że po nią sięgnęłam.

Bardzo fajny romans historyczny! Jeśli nie lubisz tego gatunku, to nie spodziewam się, że przypadnie Ci do gustu. Jeśli jednak lubisz - Royce i Nicholaa mogą skraść Twoje serce. Wartka akcja, dobrze wykreowane postacie + zachowanie epoki (zachowanie Royce'a może dzisiaj nie byłoby właściwe ale musimy nałożyć na niego wzorce epoki). Mnie się podobało i na pewno sięgnę po inne pozycje tej autorki.

Przyjemny romans historyczny z ciekawą bohaterką. Sofia, kuzynka i podopieczna króla Edwarda, częściej jest przyczyną bólów głowy swego opiekuna niż powodem do dumy. Dlatego też postanawia on ukrócić w końcu poczynania panny i zaręcza ją z synem potężnego wasala. Nie w smak jest to lady Sofii i nawet pomimo zaakceptowania sytuacji postanawia, iż to do niej należeć będzie ostatnie słowo.

Właśnie skończyłam czytać. Co mogłabym o niej powiedzieć tak w skrócie? Lekka, przyjemna, idealna na jesienne, depresyjne wieczory. Książka jest o zwaśnionych rodach, o tym jak człowiek może być zaślepiony nienawiścią i z kolei o tym jak można cieszyć się życiem, kochać to co się robi i jakie to jest ważne. Jest też wątek romantyczny - oczywiście w tego typu powieściach oklepany, ale przyjemny. Można również się uśmiać. Moja ocena: 4/5

Gdy zobaczyłam tę książkę na półce w bibliotece, absolutnie wszystkie dzwonki rozdzwoniły się w mojej głowie. Ta seria, ta autorka, milion wspomnień z okresu nastoletniego, gdy zaczytywałam się w romansach podkradzionych mamie. A gdy jeszcze sprawdziłam opis i byłam prawie pewna, że tego tytułu nigdy nie czytałam wiedziałam, że muszę po niego sięgnąć. Szczególnie, że obecnie romans historyczny to już trochę wymarły gatunek na polskim rynku wydawniczym a wydawnictwo DaCapo dawno temu się znikło i tylko wspomnienia z nim związane zostały. ,,Podarunek" to bardzo prosta opowieść osnuta wokół wątku nienawiści dwóch rywalizujących rodzin. Aby je pogodzić, szalony król postanawia połączyć związkiem małżeńskim najmłodszych przedstawicieli obu rodów. Z tym, że on ma czternaście lat a ona ... cztery. Spotykają się ponownie 14 lat później i od początku pakują się w coraz to większe kłopoty. Czytając ,,Podarunek" ze współczesnej perspektywy czujemy jego absurdalność. To powieść, w której bardzo dużo elementów jest schematycznych i mocno uproszczonych. Funkcjonuje tu klasyczny podział silny, zamknięty w sobie mężczyzna i trzpiotowata, emocjonalna, irytująca bohaterka. I o ile kiedyś było to całkiem normalne w romansach i wywoływało emocje to dziś jest dość męczące. Jednak to nie znaczy, że powieść jest zła. Raczej jej dzieckiem czasów i konwencji. Ma kilka zabawnych momentów, przy których obśmiałam się jak fretka, jest przewidywalna i raczej nie wywoła ,,gwałtownych porywów serca" ;) ale można się przy niej dobrze bawić, szczególnie, że nie jest zbyt obszerna. Zdecydowanie czytałam lepsze romanse historyczne, nawet od Julie Garwood, tutaj nie ma nic co mogłoby go wyróżnić. Intryga jest poprowadzona w przewidywalny sposób, bez większych zaskoczeń i nawet niecodzienne tło przygód bohaterów nie ratuje sytuacji. ,,Podarunek" czytałam jako nostalgiczny powrót do przeszłości oraz rozrywkę pomiędzy innymi książkami. I jako taki sprawdził się idealnie. Nie czułam w prawdzie tej ekscytacji jaką kilkadziesiąt lat temu gdy zaczytywała się w podobnych książkach ale nadal miło spędziłam czas.

Pierwsza część sagi rodu Montogmerych - tu się wszystko zaczyna. W tej części poznajemy losy pięknej (a jakżeby inaczej!) Judyty, która niczym wino uderza do głowy wszystkim mężczyznom wokół. Jej mąż Gavin pierwotnie wydaje się nieco obojętny na jej wdzięki, bo jest - a jakżeby inaczej - zakochany we wstrętnej dziewusze, która totalnie go omotała. Jaki będzie dalszy ciąg? Przekonasz się sam i totalnie wciągniesz. Bo Gavin ma też trzech braci - Stefana, Raine'a oraz Milesa, a każdy z nich ma swoją własną opowieść. A to tylko początek, bo w kolejnych książkach poznasz wielu innych członków rodziny Montgomery.

Muszę przyznać i to ze szczerym zdziwieniem, że ta książka mnie naprawdę wciągnęła. Okładka z uporem odpychała mnie od przeczytania tej książki ale tytuł przyciągał bo idealnie pasował mi do wyzwania czytelniczego. Ponad zbliżał się majowy słoneczny weekend, którego dopełnieniem był właśnie lektura lekka i przyjemna, a w tym przypadku okazała się jeszcze z bonusikiem bo wartka akcja wciągała bez reszty. Powieść Pani Rexanne Becnel "Siostry" zaczyna się od narodzin bliźniaczek i raczej nie było by w tym niczego nadzwyczajnego, gdyby nie czasy, w których przyszły one na świat. W średniowieczu bowiem narodziny bliźniąt były niestety kojarzone z siłami nieczystymi. Ponad to uważano że rodzeństwo ma jedną duszę i w łonie matki walczą ze sobą o to które ma pierwsze wyjść na świat. Jak wiadomo wszem i wobec dobro zawsze zwycięża, zatem pierwsze z bliźniaków traktowano jako to przepełnione dobrem, niestety drugie to było samo zło pełne sił nieczystych. Tak też i było w tym przypadku Lady Ella urodziła dwie urocze córeczki, niestety zaraz usłyszała przerażające słowa Lady Harriet, matki swojego ukochanego męża, że "ta druga musi umrzeć". Wyczerpana po ciężkim porodzie, obudziła w sobie resztki sił i postanowiła walczyć o swoje dziecko, przecież jej mąż jest Panem na dworze i jego słowo stanowi tu prawo. Był rok 1135 i na szczęście Ella mogła nadać imiona swoim córkom, pod czujnym oczami rzucającym trudne do rozszyfrowania przekleństwa. I tak oto Beatrix dorastała jako ta pierwsza otoczona ze wszystkich strom miłością i szczęście. Linea natomiast była drugą z bliźniaczek i była tak traktowana jak opowiadały przypowieści. Babka na każdym kroku traktowała ją jako wcielone zło i nie szczędziła jej "przypadkowych" cierpień. Podobnie służba, jedni uciekali na jej widok a inni kreślili znak krzyża. Tylko rodzice i najukochańsza siostra traktowali ją tak jak powinno się traktować członka rodziny. Dzieciństwo Linei nie było zatem usłane różami ale gdy obie dorosły, nadszedł czas by mogła się wykazać i udowodnić że jest tyle samo warta co jej siostra. Beatrix wyrosła na bardzo delikatną i wrażliwą istotę, ale niestety jako najstarsza ma obowiązek wyjść za mąż za znienawidzonego wroga, który podbił ich posiadłość. Siostra oczywiście bez zastanowienia postanawia ratować Beatrix i zamiast nie staje na ślubnym kobiercu. Tak oto Linea wychodzi za mąż i zgodnie z prawem jej mąż jest oficjalnie mężem jej siostry bliźniaczki. W całą intrygę jest oczywiście wtajemniczona babka ale nawet to ani na chwilę nie skłania jej do zmiany zdania na temat drugiej wnuczki. Spisek ten ma oczywiście też drugie dno bardziej istotne dla babki, otóż ratowanie majątku i całej posiadłości. Wszystko zaczyna się układać po stronie rodziny pokonanych a podrobiona żona tak bardzo się stara, ze nikt nawet nie podejrzewa oszustwa. Problem niestety pojawia się bardzo szybko, gdy Linea odkrywa, że zakochała się w swoim mężu, który oczywiście i oficjalnie jest mężem jej ukochanej siostry. Musi wybierać pomiędzy miłością, lojalnością oraz przyglądać się jak jej bliscy cierpią i odchodzą. Przyznaję, że powieść naprawdę mnie wciągnęła a jej klasyfikacja co do rodzaju literatury już na samym początku zdradza zakończenie. Jest to bowiem romans historyczny i jak każda książka tego typu jest skazana na happy and. Mimo wszystko wartka akcja i niespodziewane jej zwroty sprawiają, że czytać się te powieść z przyjemnością i zaciekawieniem. Ponad miłość pojawia się jakby z boku i nie przyćmiewa swym blaskiem wszystkich innych przygód, intryg, namiętności i niestety śmierci i żalu. Każdy kto sięga po literaturę tego typu raczej wie czego się spodziewać, zatem nie ma sensu rozpisywać się nad wyższością powieści tak zwanych z wyższej półki nad klasycznymi romansami. Każda ma przecież inne zadanie i z automatu o każdej wymaga się czego innego. Zatem jeśli macie ochotę na bardzo (bardzo) namiętny romans na tle życia i walki średniowiecznej szlachty to zapraszam. Polecam i obiecuję że wartka akcja wciągnie was ze zdziwieniem. Pozdrawiam serdecznie Zaczytana JOana Pozdrawiam Zaczytana Joana http://epilog-zaczytana-joana.blogspot.com/2017/05/siostry-rexanne-becnel.html

Książka zapowiadała się bardzo fajnie, później było trochę dłużyzn i tak na prawdę nie wiele się działo. Za to na koniec, jakby autorka chciała nadrobić stracony czas, zrzuca na czytelnika dramatyczną bombę za bombą. Wcale nie odpowiadając na kilka nasuwających się pytań, więc czuję się troszkę rozczarowana.

Książka, którą czyta się szybko i lekko, jest to historia przy której pośmiejemy się, odpoczniemy, zrelaksujemy, zapomnimy o trudach dnia, przy której poznamy ociupinkę historii wywłaszczania szkockich górali, którzy szykują się do powstania. Historia miłości i małżeństwa per procura młodziutkiej Anne, filigranowej osóbki, ale jakże twardej i wielkiej duchem. Dziewczyna, która pomimo swojego delikatnego wyglądu, potrafiła zaprowadzić porządek w wielkim zamku i z tymi postawnymi, silnymi mężczyznami. Małżeństwo per procura, obcy nieznany kraj, wielki i zimny zamek, nieprzychylny i ekscentryczny mąż lord Aidanem Tiebauldem, nieznane życie w klanie, to wszystko zupełnie jej nie zraziło – została i świetnie wręcz oskarowo sobie z tym wszystkimi nowościami poradziła. ,,Zamek’’ na spokojnie przeczytałam przez dwa wieczory, ale nie żałuje uwierzcie mi była to świetna odskocznia od mojej ciężkiej pracy w dużej firmie ,,korpo''. Dla zmęczonych i zmaltretowanych trudami dnia codziennego Polecam Gorąco.

Świat wikingów, którzy pomimo swojej dzikości i nieokiełznaniu cenią lojalność i oddanie. W takim właśnie świecie żyją główni bohaterowie - pomimo twardej powłoki kochają i chcą być kochani. Co prawda mnie nie do końca porwała, ale jest to przyjemna lektura na długie wieczory, czyta się szybko i chociaż się nie zatraciłam w tej historii, to czytałam z ciekawością.

Bardzo przyjemna książka, jeśli ktoś lubi epokę średniowiecza. Kolejna powieść nawiązująca do oblężenia saksońskich włości przez Normanów z polecenia króla Wilhelma (William the Bastard, zwany w książce Williamem). Nie ukrywam, że ten okres historyczny jest moim ulubionym, a więc chcąc nie chcąc, książka przypadła mi do gustu. Akcja toczy się szybko a powieść wciągnęła mnie od pierwszego rozdziału. Główna bohaterka jest trochę przesadzona, ale działa to wyłącznie na korzyść książki. Uwielbiam waleczne damy, które sprawnie posługują się mieczem i językiem! Już na początku przykłada miecz do gardła Louvata, pokazując tym, że należy się z nią liczyć. Louvat poślubia Ceare za sprawą jej "podstępu". Pragnie w odwecie zemścić się na niej, lecz nie udaje mu się to nawet na ułamek sekundy. Ci dwoje przyciągają się jak magnes. Polecam ;)

Cieszy fakt, że nie jest to kolejna książka gdzie główni bohaterewie są och i ach. Nie ma tu dżentelmenów, jest świat gdzie kobieta jest własnością i nie ma od tego wyjątków. Mimo toże rodzi się miłość. Drażni trochę wielowątkowość. A ocena na 6 ponieważ i tu spoiler: nie czułam chemi pomiędzy bohaterami. Nie ma rozwijającego się uczucia, jest brak zaufania, poniżanie, a stronę później zaufanie, zrozumienie i oddanie. Jakby autorka nie miała pomysłu na rozwój tego uczucia.

Kolejna pozycja która już kiedyś czytałam. A mimo to zaliczam te czynność do przyjemnych. Oboje głównych bohaterów ma silny charakter. I bardzo dobrze ! Dzięki temu nie jest nudno. Alicja, opanowana, odpowiedzialna i dobra. Dla rodziny zrobi wszystko, łącznie z oddaniem własnego życia. Oddać się królowi hazardu, hulace bez cienia honoru to jak podpisanie paktu z diabłem. A tym diabłem jest nikt inny jak Drake Wilder. Wbrew pozorom okazuje się dobrym i uczciwym człowiekiem. To wydarzenia z dzieciństwa ukształtowały go tak A nie inaczej. Jednak czy tak chłodna dama zdoła nauczyć go miłości, czy ten diabłem zrozumie że zemsta nie jest najważniejsza w życiu? Ja już wiem, wy musicie się sami przekonać jakie burzliwe losy czekają tę parę.

Jeszcze Walia czy juz Anglia? Rosecliffe jest zamkiem, a nawet miasteczkiem, na walijskiej ziemi, jednak z angielskim lordem na czele i żona Walijka. Dzięki ich wzajemnej miłości na ich ziemii jest pokój. Niestety nie wszyscy to dostrzegają. Walijscy buntownicy nienadzwidza Anglikow dla samej zasady. Ich przywodca Rhys szczególnie. To jemu jestem z nich zabił ojca... Natomiast Jasper FitzHugh, brat lorda, ach Jasper! Nie ma kobiety która odmówiła by jego prośbie. Przystojny, silny, a o jego zdolnościach lozkowych szepcza kobiety w obu przylegających wioskach. Pozostaje Rhonwen i to ona jest tu pewnie główną bohaterką. Postawiona między lojalnościa do swoich walijskich rodaków, a miłością do Anglika. Jak rozwiązać ten spór jeśli nie ucieczka ? Dlaczego jedna strona musi prawie umrzeć aby bohaterowie zrozumieli że się kochają? Najbardziej ciekawa i intrygująca w mojej ocenie postacią jest jednak bard, Newlin. Jest tam gdzie go potrzebują, mówi zagadkami, jak prorok, przemieszcza się z miejsca w miejsce szybciej niż pociąg pospieszny. Jak on to robi?

W zasadzie do końca książki jest pomiędzy bohaterami jakaś nieufność i wzajemna wrogość. Są w sobie zakochani, ale nie darzą się miłością. Przeznaczeni dla siebie, ale nie mogący się porozumieć. Końcówka była dla mnie z tego powodu niesatysfakcjonująca. Miałam wrażenie, że zamykając karty powieści bohaterowie lada moment pokłócą się ponownie tyle, że tej historii już nie dopisano. Owszem między bohaterami skrzą emocje i namiętność, ale zabrakło mi w tym wszystkim właśnie wspomnianego zrozumienia. Tak jakby różnice klasowe były nie do zatarcia nawet w zmyślonej powieści, która ma być przecież bajką dla pragnących oderwać się od rzeczywistości czytelników. Gabriel jest typowym bohaterem romansu, pięknym, nieziemsko bogatym, pożądanym w towarzystwie i choć ratuje swą żonę w niebezpieczeństwie to zabrakło mi w nim dżentelmena względem głównej bohaterki. Powieść jest bardzo wzruszająca, za co dodatkowy plus dla autorki. Potrafi "wycisnąć" ze swojego czytelnika prawdziwe emocje. Były momenty, że łzy ciekły mi ciurkiem po policzkach.

Jeśli ktoś lubi bajki to nie powinien się zawieść. Romansu jest tam bardzo mało, za to mamy do czynienia z totalnie nieprawdopodobną historią czarownicy, która trafia do XX wieku prosto w ręce przystojnego miliardera, który obiecuje 1 milion dolarów za udowodnienie istnienia magii. Z jednej strony absurd, z drugiej strony nie czytało mi się tego źle. Taka książka na odstresowanie i odmóżdżenie :)

Ciepła, wzruszająca historyjka. Ma swój niepowtarzalny klimat. Fabuła wciągająca i nieszablonowa. Minus za zbyt wiele nudnych, codziennych scenek. Z kolei niektóre przełomowe wydarzenia były bardzo streszczane... Nie podobała mi się też skrajna polaryzacja obydwu pań i sztuczne, przesłodzone pogaduszki rodzinne. Jednak mimo wad warto było przeczytać.

Książkę naprawdę miło się czyta, głównie ze względu na dwa opowiadania mojej ulubionej autorki romantycznej - Judith McNaught, dlatego skupię się właśnie na nich. Pierwsze nosi tytuł "Cud" i jest to kontynuacja serii o Westmorelandach, chociaż żadnego z braci nie dotyczy. Spotykamy w niej ponownie Nickiego, znanego nam z wcześniejszych części don juana z francuskim akcentem, który nieopatrznie zgadza się na nieprzyzwoitą propozycję pewnej młodej damy i musi ponieść pełne konsekwencje związane z tym krokiem. Opowiadanie to utrzymane jest w niepowtarzalnym stylu powieści historycznych McNaught, autorka porywa nas w cudowny klimat brytyjskiej regencji. Drugie opowiadanie, pt. "Zlecenie" dotyczy historii drugiej z przyrodnich sióstr, znanych z powieści "Fajerwerki", Corey. Główna bohaterka, jako ceniona artystka fotograf otrzymuje zadanie polegające na sfotografowaniu ślubu i wesela w posiadłości pewnego miliardera, który kiedyś złamał jej serce. Corey, jako profesjonalistka i perfekcjonistka, postanawia całkowicie beznamiętnie podejść do tego wyzwania, jednakże jej zamiary szybko weryfikuje zastana rzeczywistość. Opowiadanie to gwarantuje niewątpliwie kilka chwil wspaniałego relaksu. Niemniej jednak, w obu tych historiach odnajduje jedną ogromną wadę, a mianowicie, bardzo żałuję, że nie są one pełnowymiarowymi książkami. Czyta się je wspaniale, ale brakuje im rozwinięcia fabuły. Uważam, że w pomysłach na perypetie tych bohaterów drzemie dużo większy potencjał, niż tylko kilkadziesiąt stron opowiadania. Mimo to, gorąco polecam.

Kiedyś byłam fanką tej serii, teraz strasznie się męczyłam. Podoba mi się to, że dwie dekady temu autorki skupiały sie na przekazaniu czytelnikowi co czuje bohater, jakie emocje nim targają, aktualnie mam wrażenie że w tym gatunku czytelnik sam musi się domyślać dlaczego bohater podejmuje takie a nie inne decyzje. Wracając do "kopciuszka" za wyżej opisane cechy daję gwiazdkę więcej. Natomiast jestem zawiedziona, że głównej bohaterce wszystko uchodzi, bez żadnej rozmowy. Mam wrażenie, że kilka wątków ciekawie rozkręcało fabułę, po czym były zmiatane pod dywan.