Ucieczka

Przeczytałam chyba wszystkie książki Pani Małgorzaty Wardy i nawet do nich wracam. Jest w tych powieściach coś, co wzbudza we mnie niepokój, od samego początku czytania. Wiem, że coś się wydarzy, coś co wzbudzi we mnie emocje. Zawsze wypatruję Panią Małgorzatę na targach Książki w Krakowie, ale Jej nie ma. Gorąco polecam.

O polskich madonnach pięknie pisała Agnieszka Osiecka: "(...) Tłucze się w tobie litania smutna (...) Sen ci daruje nadzieję płonną". I takie właśnie są opisane przez Joannę Marat Madonny z ulicy Polanki. To zwykłe polskie kobiety, nad którymi ciąży fatum. Wszystkie są niespełnione, samotne, nieszczęśliwe, a za chwilę przekażą ten balast kolejnemu pokoleniu kobiet, które właśnie przyszło na świat. Bohaterki tej powieści związane są z ulicą Polanki, którą zna każdy gdańszczanin. To trakt łączący Starą Oliwę z młodszą częścią miasta. Nie przypadkowo autorka wybrała właśnie tę ulicę na tło dla wydarzeń powieści. Bo jej bohaterki też zawieszone są między przeszłością (zwykle bardzo bolesną) a przyszłością. Chcą zerwać z balastem, którym obciążyły je ich matki, a jednocześnie niebezpiecznie dążą ku powieleniu tego samego modelu życia. Na ich decyzje życiowe najbardziej wpływa pochodzenie, którego się wstydzą, albo je ukrywają, ale w rezultacie i tak okazuje się, że nie da się go całkowicie odrzucić. Sceną fabuły jest stara i zrujnowana kamienica przy historycznej ulicy, w której zamieszkują: Anka- chora na raka i uciekająca przed życiowym partnerem z powodu jego złej reakcji na wiadomość o ciąży; Weronika- wdowa, która nawiązuje bardzo dziwny romans z tajemniczym mężczyzną z sąsiedztwa; w pobliżu mieszka też Dagmara- naiwna i głupiutka dziewczyna mająca romans z mężem Anki, pani Bolesława- matka doktora Macieja, która w podeszłym wieku odkrywa w sobie pokłady kobiecości; Gosia- 50-letnia dziennikarka, wikłająca się w kolejne romanse i odrzucająca własną córkę. Są w tym świecie też mężczyźni, ale autorka skupia się jednak na losach kobiet i robi to naprawdę ciekawie. Kolejne życiorysy łączą się ze sobą, kobiety się poznają i nawiązują różne więzi. Jednocześnie Joanna Marat podejmuje dyskurs z antyczną koncepcją fatum, zgodnie z którą z przeznaczeniem wygrać się nie da. Pokazuje swoje bohaterki jako istoty, które przynajmniej częściowo odczarowały swój los i znalazły satysfakcję w życiu. Bardzo mi się ta opowieść podobała. Zaczęłam się zastanawiać, jakie decyzje moich babek mnie ukształtowały. Kim byłabym gdyby nie polska historia? Jeśli więc stawiacie sobie takie pytania, albo po prostu lubicie książki z ciekawymi kreacjami kobiet- polecam powieść Joanny Marat.

Matka swojej córki to jedna z tych pozycji książkowych, które obdzierają ludzi z fałszu i kłamstw, z pięknych słów i obrazów. To brutalny portret kobiet, które można mijać na ulicy, które być może są gdzieś wśród naszych krewnych i przyjaciół... To obraz uzależnienia od alkoholu, które od wielu lat było marginalizowane, a jednocześnie temat ten i problem był zamiatany pod dywan. Bo... zawsze znajdzie się powód by wypić... Książka mocna, brutalna, bez lukru. Poznajemy życie dwóch kobiet - matki i córki. Ich relacja, choć pozornie bliska wydaje się również toksyczna i trudna. Z czasem też bardzo płytka. Nina - matka to alkoholiczka, która nie potrafi być sama. Po śmierci pierwszego męża, szybko pociesza się kolejnym. Tylko czy dobrze robi? Ten związek zdaje się wyrządza jej więcej krzywdy niż pożytku.... Joanna - córka uzależniona od opinii i humorków matki. Było mi jej żal. Kobieta, którą więź z matką (dziwna, smutna, chora) unieszczęśliwia i rozbija. Jednocześnie Asia kocha swoją matkę. Ma swoje problemy i jakoś brnie przez życie. Pewne obrazy przedstawione w książce, przerażają i mogą oburzyć, a jednak... taki obraz kobiet wciąż bywa prawdziwy. Zobojętnienie na nałogi, przyklaskiwanie im, tłumaczenie, zatajanie, udawanie, że się nie widzi... Bagatelizowanie przemocy wobec kobiet, wykpiwanie jej przez inne kobiety...' Normalizowanie przemocy seksualnej w małżeństwie... Okropne. A jednak dziś nadal wiele z tych problemów jest obecnych... Książka dobra i mocna, choć nie zawsze zachwycał się język. POLECAM.

Książka bardzo ważna, pozwalająca zrozumieć ofiarę będącą w kręgu przemocy. Jej irracjonalny sposób myślenia i niemożność obrony. Tak właśnie działa przemoc, wpychając ofiarę w bezsilność i poczucie bezradności. Irytował miałki język, no i.. literatura wysokich lotów to nie jest. A szkoda.

Książkę czytało mi się jakoś długo. Parę razy chciałam ją porzucić,bo naprawdę nie chciało mi się po nią sięgnąć ale jednocześnie ciekawa byłam zakończenia tej historii. No i styl autorki przypadł mi do gustu. Akcja książki dzieje się w 2016 roku ale dzięki jednej bohaterce cofamy się do czasów IIWŚ i właśnie przez te wspomnienia czytałam dalej, bo czasy obecne strasznie mnie nudziły. Mamy czwórkę bohaterów Nataszę prawie stuletnią staruszkę,która to zaczyna snuć swoją historię z czasów wojny i zsyłce do łagrów. Natasza jest twardą babką,którą ja osobiście bardzo polubiłam za jej bezpośredniość i złośliwość. Następnie wnuczka Nataszy Milena, na którą każdy oprócz babci woła Lena. Pisze ona książki o wojnach obecnych i przyszłych. Aktualnie ma krótki urlop,który spędza u babci, a później planuje udać się na Sybir. Ona była dość wkurzająca, mało zdecydowana i egoistyczna. Artur Adams, Anglik,którego w pewien zimowy poranek Lena znalazła kompletnie pijanego i nie przytomnego pod krzakiem w ogrodzie Nataszy. Obie nigdy go na oczy nie widziały a jednak on celowo ukrył się pod tym krzakiem i czekał aż nastanie przyzwoita godzina na odwiedziny. Po co? To juz sami musicie przeczytać żeby wiedzieć. Wojtek,policjant, który w sumie tak szczerze to nie wiem po co jest,bo nic nie wnosi do tej historii. No może poza gotowaniem... ale naprawde bez niego historia byłaby taka sama. Całość oceniam 7/10 bo jednak historia mnie wciągnęła no i styl autorki bardzo fajny. Zaczytanego książkoholicy 📖❤️

Karuzela – Agnieszka Lis 🎠📖 Każdy z nas jest inny. Każdy potrzebuje czegoś innego. Każdy ma swój „złoty środek” na wszystkie bóle — zwłaszcza nie swoje 💭 A potem przychodzi dzień, w którym zapada wyrok. Jedno słowo: białaczka 🩺 I nagle wszystko trzeba poukładać od nowa. Nauczyć się być. Być dla niej 🤍, ale też dla siebie, dla rodziny, dla najbliższych. Razem. Bo przy niektórych problemach inne bledną. A jeszcze inne dopiero wychodzą na jaw. Choroba nie dotyka tylko jednej osoby — zmienia całą rodzinę, relacje, codzienność. Odsłania prawdziwe emocje, słabości i siłę, o której wcześniej się nie wiedziało 💔✨ To była trudna podróż. Piękna. Wzruszająca. Ale cholernie trudna. I nie będę ukrywać — nie raz uroniłam łzę 😢 Ta historia zostaje w sercu na długo 🤍

Ależ się zdziwiłam, że książka okazała się nieodkładalna. Serio! Na początku, gdy zaczęłam czytać i zorientowałam się, że są dwie kobiety i jeden facet, pomyślałam, że durne toto, nieprawdziwe, wydumane, dziwaczne….A potem oderwać się nie mogłam i łzę- prawdziwą!- na końcu uroniłam. Przeczytajcie, nie pożałujecie!

Prześmiewczo o nietypowej rodzinie z typowymi, codziennymi problemami. Wyróżnia tą story język ze świetnymi, żartobliwymi skojarzeniami. Tych skojarzeń jest na tyle dużo, że początkowo źle mi się czytało. Ale jak w to wlazłam to ubawiłam się setnie. Nie ma tu wielkich dramatów ale jest ironia i humor, dzięki temu zabawa przednia. Polecam.

Izabela Pietrzyk standardowo pisze o trudnych relacjach damsko-męskich i rodzinnych oraz o "lepszości" kobiet. Jest tu mnóstwo stereotypów, a nawet banałów. Jednak mimo tego książka jest życiowa, ciekawa i dość wciągająca, a także dobrze napisana. Bardzo trafnie opisuje pewne mechanizmy funkcjonowania ludzi i par. Autorka po raz kolejny zrehabilitowała się w moich (czytelniczych) oczach, po fatalnym „Wieczorze panieńskim”. Pani Pietrzyk posiada tę umiejętność, że chociaż nie dzieje w powieści za wiele w sensie akcji (a przynajmniej przez mniej więcej 2/3 jej zawartości), to jednak pisze tak, jakby działo się mnóstwo. Jest bardzo emocjonalnie. Pierwsza połowa książki może być nieco męcząca, bo jest dość monotematyczna, ale czytałam ją zastanawiając się, czy naprawdę istnieją takie kobiety, takie związki? Czy to jest parodia? Głównej bohaterce – Marcie, zarówno współczułam, co irytowała mnie. Ale warto czytać dalej, bo następuje pewien zwrot akcji (jeśli nie przeczyta się opisu na okładce, który według mnie zupełnie niefortunnie go spojleruje :-/), przemiana Marty. W tym miejscu brakowało mi graficznego podziału książki na 2 części; uważam, że taki by się przydał.

Seria „Kobiety to czytają” to swego czasu był mój must have do kupienia od razu po premierze. Ale jak wiadomo w przypadku książkoholika nie oznacza to przeczytać od razu, więc „Julia i jej córki” czekały kilka lat na swoją kolej. Julia musi mierzyć z ogromną stratą. Jedna z jej córek nie żyje. To, co jest w tym najgorsze, to, to, że wypadek, w którym zginęła Caitlin spowodowała Haley – jej pierworodna. Jak poradzić sobie ze stratą? Jak nie obwiniać Haley? Jak zatroszczyć się o najmłodszą córkę Izzy, która nie chce odzywać się do Haley? Jak uratować umierające małżeństwo? Czy podróż z Las Vegas do Maine pomoże? Czy trzy kobiety w jednym aucie odnajdą sposób na poradzenie sobie z żałobą po siostrze i córce? Nie chcę nigdy znaleźć się w skórze Julie, która musiała radzić sobie z utratą córki. I jeszcze mierzyć się ze świadomością, że to inna córka spowodowała wypadek. Caitlin była przeciwieństwem Haley. Ułożona i spokojna. Ale czy na pewno? Czytając retrospekcję Haley dowiadujemy się, że rzeczywistość mogła być zupełnie inna. Zarówno Julia, Haley jak i Izzy inaczej przechodzą stadium żałoby. Początkowo wydaje się, że Julia nigdy nie wróci do „normalnego” życia, że na zawsze pogrąży się w żałobie po stracie dziecka. Julia chce uratować rodzinę. Musi jednak wybierać między mężem, a córkami. Taki wybór nigdy nie powinien mieć miejsca. Zarówno Julia jak i Ben cierpią, ale tak naprawdę to Julia po mimo swojego bólu dostrzega niebezpieczeństwo, jakie wisi nad Haley. To ona, a nie jej mąż. Ben stwierdza, że najlepiej byłoby wysłać obie córki do szkól z internatem, aby nie żyły w miejscu, gdzie, kiedy była ich piątka. Ignorancja Bena i przekonanie, że Julia popełnia błąd zabierając córki w podróż przez prawie całe Stany Zjednoczone była irytująca. Kobieta czuła, że ich dzieci potrzebuję wsparcia i bliskości, a nie tylko odesłania z domu. Ben i jego bracia byli maminsynkami. Zawsze wybierał matkę i słuchał jej zdania. „Julia i jej córki” ruszają w drogę. W drogę żałoby, aby ją przeżyć i pogodzić się z tym, co miało miejsce, aby nie winić się za to, co się wydarzyło i nie opłakiwać Caitlin, a cieszyć się, że była częścią ich życia. To niesamowicie trudne, bo Julia i Izzy musiały nauczyć się myśleć, że śmierć Caitlin to wypadek, a nie celowe działanie siostry. Natomiast Haley musiała przestać się obwiniać i zrozumieć, że wypadki się zdarzają. Dobrze, że zakończenie tej powieści jest takie, jakie jest. Pokazuje prawdę o małżeństwach w trakcie takiego dramatu. Jak trudno jest małżonkom utrzymać i zrozumieć swój ból wzajemnie. Podziwiam, że autorka była w stanie napisać powieść, gdzie matka straciła dziecko i jeszcze pisać z perspektywy takiej kobiety, kiedy sama jest matką.

Książka dość ciekawa chociaż fabuła przewidywalna. Szybko zorientowałam się jak się zakończy. Ciekawie zbudowana jest postać głównej bohaterki. Bizneswoman, szczęśliwe, spełnione małżeństwo i wydarzenia z dzieciństwa, które odcisną piętno na kwestiach zakładania rodziny. Jako lekka, niewymagająca lektura Ok.

Gabby od 20 lat jest szczęśliwą mężatką . Niestety chwila zapomnienia rujnuje jej szczęśliwe małżeństwo i wystawia na próbę przyjaźń. Przyznam szczerze że na początku trocę żal mi było Gabby gdy jej mąż nie licząc się z jej zdaniem, poddał sìę zabiegowi wazektomii. Ale po tym co wydarzyło się potem , zachowywała się trochę egoistycznie. Jeśli chcecie wiedzieć więcej, polecam sięgnąć po książkę 😊📚. Pamiętajmy że nawet bardzo w udanym związku może pojawić się rysa......

Uderzając w metaforę lub waląc prosto z mostu, jakkolwiek ujmując rzecz oczywistą Melanżeria pióra Anny Klary Majewskiej to mocna ósemka, to książka, z której bez cienia wątpliwości może być dumna. Kiedy docierałem do ostatnich stron tego emocjonalnego dramatu, choć napisanego lekkim, barwnym słowem, społeczeństwo reprezentowane przez Izę, Anitę i Tomasza (jakże pozbawione charakteru to imię) zawieszone jest w świecie melanżu, który bez względu na konsekwencje wciąż trwa i nigdy się nie kończy. Choć zdarzają się określone wyjątki od tej reguły we wspomnianej osobie Tomasza. Ludzie, dla których świat zaczyna się na tym, aby być i mieć. Znacznie częściej być na evencie, otwarciu tego lub owego i koniecznie MIEĆ zdjęcie na ściance. Bez tego można nigdy nie zaistnieć. Lekko przejaskrawiam fakty, może odrobinę naciągam, jednak, jeśli spojrzeć na to z boku sytuacja staje się bardzo klarowna. (...) Pełny tekst recenzji książki dostępny w poniższym linku: https://internetowacela.blogspot.com/2019/01/anna-klara-majewska-melanzeria.html

Uwielbiam takie historie.Historie tak bardzo życiowe,tak bardzo realne,pokazujące prawdziwe życie,prawdziwe emocje.Realne problemy.W tej książce jestem pewna, każdy znajdzie jakąś cząstkę siebie.Autorka ma niesamowicie lekki styl i nie odczuwa się tych ponad 600str .Nie jest łatwo opisać zwyczajną rzeczywistość tak by porwać czytelnika, a tu jest to zrobione w rewelacyjnym stylu. Z przyjemnością zerknę co jeszcze autorka stworzyła. A wam serdecznie ją polecam.

Przeglądając zasoby domowej biblioteki, zdarza mi się trafić na prawdziwe perełki literackie i i należy zaliczyć do nich również książkę "Świat Ruty", która jest napisana w taki sposób, że inne polskie autorki mogą się na jej przykładzie uczyć jak pisać o wojnie i jej traumach tak aby nie było to banalne, ckliwe i powtarzalne. Pewnego dnia Irena Podkowińska potrąca autem kobietę - Rutę Wojnowską. Jest rozkojarzona, bo po tym jak porzucił ją mąż panuje w jej życiu chaos i rozgardiasz. Do tego męczy ją menopauza i dręczy poczucie beznadziejności, spowodowane rozmyślaniem nad przypadkowością losu i dokonywanych przez wyborów życiowych, które mają potem wpływ na całe nasze życie. Odwiedza w szpitalu nieprzytomną Rutę, która jest w śpiączce i pozostaje w zawieszeniu między światem żywych i umarłych. A przy okazji przypomina sobie różne momenty ze swojego życia: ludzi, których kochała, a którzy z różnych powodów zniknęli z jej życia. Poruszyła mnie niesamowicie historia rodziców Ruty - Estery i Anzelma, którymi podczas zawirowań wojennych zaopiekowała się mieszkająca w lesie zielarka, znachorka - Wikta. No i niezwykle dramatyczna i ściskająca za serce miłość esesmana i uratowanej przez niego Cyganki i ich synu Jurusiu, który spłonął w pożarze. Jak się okazuje ów Jaruś i Ruta byli parą do czasu aż nie wydarzyła się ta tragedia z pożarem. Oboje wyobcowani, postrzegani jako dziwolągi, najlepiej czuli się we własnym towarzystwie. Autorka w subtelny i wyważony (powiedziałabym nawet - surowy) sposób snuje opowieść o tym jak ludzkie uprzedzenia potrafią zatruć czy nawet zniszczyć życie komuś, kogo uznaje się za gorszego ze względu na jego narodowość czy jakieś stereotypy typu, że jak Żyd czy Cygan to gorszy gatunek człowieka. Wnikamy tutaj w najbardziej intymne zakamarki życia zarówno Ireny i jej rodziny jak i Ruty oraz jej rodziców a także innych bliskich jej osób. Teraźniejszość przeplata się tu z przeszłością, realizm z mistycyzmem, a wszystko trochę słodko - gorzkie, tak jak życie. Pierwszy raz zetknęłam się z twórczością tej autorki i muszę przyznać, że o wojnie pisze przez pryzmat ludzkich doświadczeń, zupełnie inaczej niż inne autorki. Nie ma tu niepotrzebnej ckliwości, jakichś tanich chwytów pisarskich, a wszystko jest wyważone, z wyczuciem, pozostawione pod osąd czytelnika. Nie jest to styl szablonowy "na jedno kopyto" z czym ostatnio mamy masowo do czynienia w literaturze obyczajowej o tematyce wojennej. Powiedziałabym nawet, że to twórczość niszowa. Przez to momentami książka trochę monotonna, ale po przeczytaniu i ochłonięciu stwierdzam, że po prostu świetna w swoim przekazie i konstrukcji oraz stylu pisania, który może nie do końca mi odpowiada, ale pasuje do tego, co autorka chciała wyrazić. Polecam koneserom dobrej literatury. Jak ktoś lubi mocno rozreklamowane, schematyczne wojenne "popierdółki", to lepiej niech tę lekturę omija z daleka, bo to nie ckliwy wojenny harelquin tylko coś, nad czym trzeba się zatrzymać, pomyśleć, wrócić kilka razy do pewnych fragmentów tekstu aby je po swojemu przetrawić. Z pewnością zapamiętam nazwisko autorki.

Jako że dawno nie czytałam literatury zagranicznej, to w wakacje zajrzałam do książki dawno temu sprawdzonej już autorki Vanessy Diffenbaugh. Pisarka ta urzekła mnie swoją pierwszą powieścią czyli Sekretnym Językiem kwiatów i użytym w niej stylem opowiadania o trudnych społecznie tematach. Nie prosiliśmy o skrzydła to także powieść poruszająca poważny problem, jakim jest wczesne macierzyństwo i dojrzewanie do niego z jako takim wsparciem rodziców. Letty główna bohaterka to już dorosła kobieta, która po nagłym wyjeździe matki do Meksyku , stara się w końcu być prawdziwą mamą dla dwójki swoich dzieci. Wszystko dlatego, ze po urodzeniu syna a potem córki we wszystkim pomagała jej rodzicielka, a ona miała skończyć szkole oraz zarabiać pieniądze na całą rodzinę. Aż tu nagle zostaje z nastoletnim potomstwem sama, co powoduje wiele niespodziewanych problemów. A do tego wszystkiego na horyzoncie pojawia się ojciec Aleksa oraz przyjaciel, który w wielu kwestiach jej pomaga. Czy dawne swoje marzenia oraz ambicje można przekazać dzieciom? Do czego jest zdolna matka, aby zwiększyć szansę na lepsze jutro swoim dzieciom? Czy dobrze jest samemu decydować za kogoś o przyszłości? Czy kobiety muszą brać na swoje barki ważne decyzje? I w imię czego? Nietuzinkowa historia napisana pięknym językiem plus dobrze zarysowane postacie nie daje o sobie zapomnieć. Książka Vanessy Diffenbaugh przenikliwie opisuje rozterki w miarę młodej matki , a także jej nastoletniego syna. Widać w jej powieści, ze ten temat jest jej bardzo bliski. Sama autorka prowadzi różnego rodzaju akcje charytatywne, które są głównym celem jej życia. W książkach chciała przekazać problemy głównie dzieci jak i samotnych matek z wyboru. Powieść Nie prosiliśmy o skrzydła daje do myślenia i nie da się przejść obok niej obojętnie bo ma naprawdę mocny przekaz do ludzi. Mimo, że przeczytałam ja ponad miesiąc temu, nadal jest w mojej pamięci. A nie jest to łatwe …. Gorąco polecam

Jak ja uwielbiam takie książki, dwie przestrzenie czasowe, wojna, kłamstwa, sekrety i tajemnice. Dwie bohaterki Viviane i Elizabeth i dwie historie rodzinne spisane na ponad 400 stronach, które w końcu złączą się w jedną całość. Książka rozpoczyna się w czasach współczesnych kiedy Simone dostaje tajemnicze zlecenie wykupienia na aukcji dwóch starych kufrów i końskiego siodła. W jednym z kufrów znajduje mnóstwo kolorowych, damskich ubrań, spinek, kokard i ozdób oraz listy i pamiętniki. Nic więcej nie powiem bo książkę trzeba przeczytać. Ja pochłonęłam ją w trzy wieczory i polecam ją bardzo gorąco. Pomimo, że czytałam już wiele literatury o podobnej tematyce, ale ta wciągnęła mnie niesamowicie. Żałowałam kiedy doszłam do ostatniej strony.

Inspirująca historia pewnego redaktora i pisarki. Ktoś bacznie przygląda się ich życiu, prywatnym problemom, wątpliwościom i błędom rozliczając ich w przesyłanej w odcinkach powieści. Naprawdę bardzo dobra książka. Do końca zastanawiałam się kto może być w kręgu podejrzanych. Okazało się, że nie można nikomu ufać. Każdy może być podejrzany. Czytałam naprawdę z zapartym tchem. Dawno nie czytywałam żadnych książek z braku czasu i innych priorytetów. Kupiłam ją na straganie nad morzem. Zaintrygował mnie tytuł i okładka. Dodatkowo fakt, że autorką jest polka. Do tej pory czytywałam jedynie powieści zagranicznych autorów. Chciałam przetestować twórczość Pani Agaty i jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. Powieść napisana w dobrym tonie, prowadzi czytelnika za rękę zmieniając otoczenie i bohatera, a także moment opowieści. Autorka była w stanie przez cały czas lektury utrzymać moje zainteresowanie, więc naprawdę jest to wyczyn godny pochwały. W dzisiejszych czasach zarówno ja, jak i wiele innych osób szybko się nudzi, lub męczy, bo z tyłu głowy mielę cały czas ostatnie sytuacje, problemy i kwestie, do których będę musiała wrócić po odłożeniu książki. Jednak tutaj mogłam się zatopić w świecie spisków i podejrzeń bez jakichkolwiek skrupułów bawiąc się w odkrywanie prawdy. Z miłą chęcią wracałam do książki w wolnych chwilach. Podsumowując, moim zdaniem książka jest dobrze napisana, historia jest przedstawiona z odpowiednią energią, nic nie jest oczywiste. Do samego końca. Później, po skończeniu książki dalej się zastanawiałam, czy aby na pewno rozumiem zakończenie. Jednak do dzisiaj nie mam pewności, czy dobrze zinterpretowałam całą historię. Uwielbiam lektury, które dają do myślenia i pozostawiają czytelnika z refleksją i skłaniają do zastanowienia się ponownie nad całością.

Za dużo bohaterów na raz dopuszczonych do głosu. Ta książka jest jak stanięcie na miejscu wypadku i słuchanie wszystkich na raz. Każdy ma inne odczucia oraz spojrzenie, ale słuchanie wszystkich sprawia, że nie jesteśmy w stanie zapoznać się z całą sprawą. W fabule panuje spory zamęt jak w uczuciach młodej bohaterki tej książki. Sporo wątków pozostaje bez wyjaśnienia co bardzo wpływa na zrozumienie motywacji każdego z bohaterów. Tematyka ciekawa w kontekście rodzicielstwa i partnerstwa, gdy jesteśmy w związku, ale de facto sami wychowujemy dzieci, bo partner/partnerka nie dorośli do bycia rodzicem. Książka może być ku przestrodze bycia rodzicem oraz radzeniu sobie z tym. Czasem dopiero skrajne wydarzenia sprawiają, że ktoś się otrząsa i staje na wysokości zadania. Ciekawa, ale chaotyczna.

Wdrążałam się w tę historię powoli, niczym Amedeo Esposito w życie na prowincjonalnej włoskiej wyspie, poznając jej klimat oraz panujące tam zwyczaje. Każdy krok był ostrożny, badawczy, gdzie zaczynałam martwić się, iż ten świat nie chce przyjąć mnie w swoje skromne progi. Niepotrzebnie: powieść chwyciła mnie za ręce, wciągając bez reszty w to zamknięte, pozornie nudne społeczeństwo. Bo choć zdarzają się nieco usypiające momenty, jakby czas próbował zatrzymać swój bieg, to trochę się tutaj działo. Trochę... Całkiem sporo! Nieraz myślałam, że nie nadążę za wszelkimi konfliktami, sojuszami czy plotkami, rozpychającymi się na stronach, naznaczające upływające lata, wiszące nad kolejnymi pokoleniami. Nieraz ciężko było brnąć dalej, czekając na nieuniknione, lecz właśnie to ukazuje ta powieść: nie da się uciec przed pisanym nam losem, lecz to właśnie my decydujemy, na jakich warunkach potoczą się dzieje tuż przed wiecznym spoczynkiem. Możemy popełniać błędy lub naprawiać cudze, możemy uciekać w nieznane lub tkwić w tym, z czym mamy do czynienia od zawsze... Jesteśmy niedoskonali, ale wyjątkowi na swój sposób. Catherine Banner, w jednej książce, zmieściła cztery pokolenia familii Esposito, gdzie każde z nich miało to coś, co wyróżniało je, podkreślając jego wyjątkowość. Co więcej, połączyła codzienność, zwyczajne zmagania z elementami baśniowości, zręcznie wplecionymi w historię wyspy i pojawiających się tam ludźmi, nadając temu nowy wydźwięk, nakreślając to magią. I choć czasami mnogość bohaterów, wszelakich imion, starała się zakłócić odbiór, a wspomniana wcześniej nuda zakradała się w progi, to i tak nie da się po prostu oderwać od „Domu na Skraju Nocy”. Przypuszczam jednak, iż nie każdy zdoła odnaleźć się w tej powieści, lecz myślę, że warto dać jej szansę i odkryć, co ma do zaoferowania przesiąknięta plotkami, a zarazem dość rodzinna wysepka Castellamare!