Tymczasowa żona

Moja ulubiona tematyka, historie kobiet z Bliskiego Wschodu. Książka "Sekrety księżniczki" została napisana przez Jean Sasson, bliską przyjaciółkę saudyjskiej księżniczki Sułtany. Zadedykowana jest Raifowi Badawiemu, saudyjskiemu aktywiście i bloggerowi, który otwarcie krytykował rząd i domagał się reform za co został skazany na 10 lat pozbawienia wolności i karę 1000 batów. Napisana w 2016 r. więc trochę już nieaktualna. Cieszę się, że mogłam odwiedzić Rijad już po częściowych reformach. Kobiety swobodnie poruszają się po mieście bez męskiego opiekuna, prowadzą samochody, pracują a w restauracjach nie widać znaczącej segregacji płci. Wiele kwesti, które opisała autorka wciąż jednak jest aktualna. Temat praw kobiet, traktowania ich w krajach arabskich, ich wolności i łamania praw czlowieka wciąż jest aktualny. Bohaterkami powieści są miedzy innymi mieszkanki Arabii, ogarniętego od lat wojną Jemenu czy Pakistanu.

Złożona chorobą w pościeli przeczytałam książkę Anety Rzepki. Bardzo dobra książka obyczajowa. Czytając ją zastanawiałam się, czego nie nie wiem o moim mężu, rodzeństwie, przyjaciołach, sąsiadach, koleżankach itd. Wydaje mi się , że każdy z nas miał jakieś przeżycia, o których nie chce mówić. Czy to źle , nie wiem ale czasami ich ukrywanie może prowadzić do niechcianych sytuacji, niezrozumienia, czasami żalu. Autorka super opisała perypetie życiowe czterech bohaterek. Są one tak naturalne, że mogą dotyczyć każdego z nas. Z całą pewnością sięgnę po inne pozycje Pani Rzepki.

"Od zawsze pod hasłami rewolucji, demokracji i dobra ludu, robi się wszystko na odwrót, pod ładnymi hasłami lud się morduje, panuje terror i strach" (str 80) Trochę wtopiłam, gdyż zbyt późno się zorientowałam, iż jest to kontynuacja losów naszych bohaterów tylko 10 lat później. Moja strata wiele wątków mi na pewno uciekło cóż.... Akcja dzieje się w różnych miejscach na świecie, lecz większość z nich skupia się w Libii za czasów Kaddafiego z jego mackami, mądrościami i niszczeniu wszystkiego na drodze do sukcesu.Jest to kraj "gdzie władzę sprawuje lud, a w jego imieniu Kadafi" (str 73). Bohaterami są ludzie różnych wyznań, ich wybory,decyzje, krzywdzące najbliższych lub chroniące je.Autorka dowodzi, iż odmienność religijna może jednoczyć ludzi, lecz także dzielić.W każdym z odwiedzanych miejsc widać wzajemne wpływy kultury arabskiej, żydowskiej i katolickiej. Jest to też podróż wgłąb starożytnej historii i kultury. Odwiedzamy piękne miejsca stworzone przez naszych praprzodków, czytamy różne przypowieści nieżyjących już wielkich tego świata. Książka jest też przekazem miłości do literatury i sztuki.

Pomimo niskiej oceny postanowiłam przeczytać, gdyż bardzo podobała mi się książka tej autorki "Nie tacy oni straszni". Polecam bardziej tę drugą, ale "Skrajnie mylne sygnały" również mi się podobały. Miałam ochotę przeczytać coś lekkiego, nieskomplikowanego, zabawnego i krótkiego. I taka jest ta pozycja. Jeśli ktoś się spodziewa, że to powieść wysokich lotów, czy jakieś arcydzieło to po lekturze będzie zawiedziony. Książka do przeczytania w jeden wieczór. Ja się dobrze bawiłam czytając.

Czasy gdy u nas nic nie było - gdy postanawia sie wyjechać po lepsze jutro. Poznajemy życie jakie było kiedyś w Polsce jak i sytuacje która była w RPA, gdzie nasza bohaterka z rodziną wyjechała. W całość jest wpleciona historia z dzieciństwa, a która po wielu latach powraca. Ciekawa opowieść, choć moment pobytu za granicą dłuży się i fakt czemu nasza bohaterka była w więzieniu jakoś umyka

Po "Błękitnych dziewczynach" przyszła pora na część drugą. Ktoś może pomyśleć, że to odgrzewany kotlet i autorka nie miała pomysłu, jak to rozwinąć, a może nawet zrobiła to na siłę. Nic bardziej mylnego! W części drugiej główna bohaterka, Kaja Redo, wchodzi w poważną relację z partnerem Michałem. Dowiaduje się o jego rodzinie czegoś zaskakującego, wcześniej Michał słowem o tym czymś nie wspomniał. Poza tym bohaterka kontynuuje swoje zmagania na portalu internetowym- zakłada tym razem PAMIĘTNIK POZYTYWÓW. Chce, aby czytelniczki wypisały codziennie swoje duże i małe sukcesy. W ten sposób pragnie wesprzeć kobiety i udowodnić im, że nawet drobny sukces też ma swoją wartość. Tym razem mamy także do czynienia z tematyką stalkingu. Zmaga się z nim przyjaciółka Milenia, zwana pieszczotliwie Mini. Poznajemy też coś bardzo łzawego- jedna z tak zwanym Błękitnych Dziewczyn z części pierwszej doznaje wypadku samochodowego i zapada w śpiączkę... Książka zmusza nas do refleksji, a czyta się ją niemal ekspresowo. Cieszę się, że powstają takie powieści, ponieważ wielu zdołowanych ludzi nie widzi w sobie choćby odrobiny talentu, radości. A szkoda, nie takie powinno być nasze życie. Można też zastanowić się, co sami napisalibyśmy na swojej kartce - masz szczęśliwą rodzinę? Wspierają Cię bliscy? Nie chorujesz? To już bardzo wiele:) Gorąco zachęcam do lektury obu części!

Wzruszająca historia o kobietach z Lakeview. Nina, Jess oraz Ruth są powiązane razem tematem macierzyństwa. Każda na inny sposób. Nina jest załamanapo rozstaniuze swoim chłopakiem. Przyjeżdża do Lakeview, aby odpocząć i podjąć decyzje dotyczącą dziecka.Zamieszkuje u ojca. W jej życiu jest pewna tajemnica. rodzinna. Jess odwiedza przyjaciółki w Lakeview. Obie są matkami. Pod ich wpływem Jess stara się zajść w ciąże. Ruth aktorka Hollywood spędza noc z aktorem Troyem i zachodzi w ciążę. Oboje razem grają główne role w serialu. Ruth wraca do Lakeview, aby przemyśleć swoje życie. Bardzo dobra lektura.

Kolejna nie łatwa książka tej autorki. O nie przepracowanej żałobie, chorobie nowotworowej, miłości, zdradzie i bezsilności. Agata ma poukładane życie, z 20 lat starszym mężem prowadzi pensjonat nad morzem. Wydaje się, że są szczęśliwi, Jacek nieba by jej przychylił. Gdy Agata dowiaduje się, że jej siostra zachorowała na raka od razu wyjeżdża do rodzinnych Piekar na Śląsku. Tam poznaje swojego szwagra i razem próbują to jakoś ogarnąć. Agata ciągle ma w głowie tę samą sytuację ze swoją matką. Jednak Joanna po amputacji piersi odmawia przyjęcia chemioterapii, wybiera jakiegoś szarlatana, bo ciągle ma nadzieję, że zostanie matką. Nie trafiają do niej żadne argumenty ani od męża, ani od siostry. Koniec końców dochodzi do kłótni, Agata wyjeżdża. Ale po powrocie do domu okazuje się, że nie tylko choroba siostry ją martwi, Agata przestała być szczęśliwa w małżeństwie, bo ... zakochała się w szwagrze. Trudne decyzje i uwaga spojler - tragiczny finał tej niebanalnej historii. Książka oczywiście na plus, ale główna bohaterka potrafi drażnić, miałam wrażenie, że sama nie wie czego chce i to tak troszkę obniża końcową ocenę. Mimo to, polecam.

Monikę poznałem dłuższy czas temu przez Facebooka. Zaimponowała mi wcześniej swoją świetną powieścią, przezabawną powieścią pod tytułem „Bibliotekarki”, więc ucieszyłem się, że zawarliśmy znajomość, która potem ewoluowała w przyjaźń. Od chwili przeczytania „Bibliotekarek” długo szukałem w księgarniach innych książek Moniki, w końcu znalazłem najnowszą z nich, czyli „Na karuzeli”. Jak wspomniałem, z pisarką łączy mnie dobra znajomość, jednak nie ma to żadnego wpływu na moją recenzję. „Na karuzeli” jest świetnie napisana, to trzeba przyznać. Teresa Monika Rudzka opisuje historie pięciu kobiet połączonych ze sobą więzami krwi. Książka zaczyna się w powieściowej teraźniejszości, ukazując narodziny najmłodszej członkini rodu, potem przechodzi do opisu najnowszych wydarzeń z życia Dagmary – matki wspomnianego dziecka, która jest aspirująca pisarką i odnoszącą sukcesy modelką, aby dalej stopniowo opowiadać historie starszych członkiń rodziny, cofając się coraz dalej w przeszłość. Na początku widzimy Dagmarę jako człowieka sukcesu, chwile później jednak cofamy się w jej niedaleką przeszłość, kiedy to dziewczyna próbowała wydać swoją pierwsza powieść - „Ofelia. XXI wiek”. Młoda kobieta daje się wmanewrować we współpracę z bardzo źle prosperującym wydawnictwem, które nie dość, że każe sobie zapłacić za wydanie książki, nie daje autorce zaliczki, to jeszcze nie zapewnia jej powieści reklamy, by w końcu unikać wypłacaniu jej honorarium autorskiego. Ta nieprzyjemna sytuacja nie była jednak jedyną przykrością, która spotkała w życiu Dagmarę, bowiem wychowywała się ona w biedzie, z pomocą matki, przyjmującej u siebie kochanków oraz babci, która wiecznie tylko wszczynała awantury. Dagmara dorasta w takim otoczeniu marząc jedynie o tym, by wyjechać do większego miasta, zerwać kontakty z rodziną. Dorota – matka Dagmary – oraz Danuta – babcia dziewczynki – miały w życiu identyczne plany. Obie również wychowywały się w biedzie. Obie ostatecznie ukończyły szkołę krawiecką. Dorota dorabiała sobie szyjąc ubrania dla ludzi z miasteczka, do tego pobierała rentę ze względu na swoją chorobę. Raz w jej życiu (jak i w życiu pozostałych bohaterek) jest lepiej, innym razem gorzej. I tak przez cały czas. Życie się kręci. Jak tytułowa karuzela. Paradoksalnie niezbyt często się zdarza, żeby powieści obyczajowe były życiowe. Niemal zawsze coś jest przerysowane, koloryzowane, podszyte fantazją autora czy autorki. W książce „Na karuzeli” Teresy Moniki Rudzkiej nic nie jest przerysowane. Problemy ludzi są tutaj świetnie ukazane. Świetnie ukazane są również ludzkie wady - zawiść, obłuda czy chciwość. I że w rodzinie te wady są równie żywe jak między obcymi sobie ludźmi. Świetnie ukazane jest też ludzkie pragnienie, by było lepiej, świetnie ukazane są marzenia o szczęściu. Bohaterowie dążą do spełnienia swoich marzeń wszelkimi sposobami. Być może dlatego nie zawsze się udaje… Mimo wszystko w utworze nie brakuje zabawnych momentów. Nie brakuje ciepła, które daje matka córce, córka matce. I to jest piękne. Że mimo problemów, mimo swoich licznych wad potrafimy jeszcze wykrzesać z siebie miłość. „Na karuzeli” Teresy Moniki Rudzkiej pokaże Ci życie i na pewno zmotywuje do przemyślenia kilku spraw. Dlatego naprawdę warto sięgnąć po tę książkę.

Książka z serii lekkich i niewymagających. Nie wiele można się z niej dowiedzieć o Tajlandii, ale gdy trafi na nią osoba w odpowiednim momencie swojego życia może się dobrze bawić. Czytając to będąc w Tajlandii mogłam mieć lepszy odbiór treści niż gdybym była poza nią ;)

„Bezpieczne kłamstwa” Susan Randy Meyers to powieść obyczajowa. Na wskroś psychologiczna. Nie ma czegoś takiego jak bezpieczne kłamstwa. Wcześniej czy później kłamstwo wychodzi na jaw. Ujawnione przypadkowo i po długim czasie osiąga dużo większe rozmiary. Trudniej go wybaczyć. Nawet, jeśli istnieje usprawiedliwienie kłamstwa może być już za późno na wytłumaczenie go. Trudno zrozumieć bohaterki tej książki . Trzeba naprawdę wczuć się w ich osobowości. Podjąć się psychologicznych rozważań. Chociaż w zasadzie to nie o kłamstwa Tia, Caroline czy Juliette chodzi w tej historii. Jest jeszcze Nathan. „Bezpieczne kłamstwa” Susan Randy Meyers… GORĄCO POLECAM!

Dwudziestoczteroletnia Alice decyduje się na poważny życiowy krok i wyrusza w podróż do Wenecji. Tym sposobem spełnia marzenie swojej zmarłej mamy, która za życia pragnęła zobaczyć to jakże piękne włoskie miasto, ale z różnych przyczyn nie było jej dane. Będąc już na miejscu zatrudnia się jako opiekunka do dzieci u jednej z rodzin. Dziewczyna nie jest typem imprezowiczki. Należy do cichych i spokojnych osób, a swój wolny czas lubi spędzać w towarzystwie ciekawej książki. Żeby lepiej poznać nowe miejsce zamieszkania organizuje sobie nocne spacery po weneckich zakątkach. W trakcie jednego z nich zauważa tajemniczego mężczyznę, który jak się okazuje, jest niewidomy. Skąd wiem, że dana książka przypadnie mi do gustu? Gdy wciągnie mnie już po kilku początkowych stronach. I właśnie coś takiego miało miejsce gdy zaczęłam czytać "Tylko twoimi oczami". Ta historia mną zawładnęła, oplotła swoimi mackami, zahipnotyzowała. Jestem pod ogromnym wrażeniem jej uroku, klimatu stworzonego przez autorkę. Świetna kreacja bohaterów również zasługuje na uznanie. Alice błyskawicznie obdarzyłam sympatią. Zresztą nie da się jej nie lubić. Jest ciepłą, wrażliwą, empatyczną osobą. Stroni od imprez i dużych skupisk ludzi. Nie nosi ekstrawaganckich ubrań, a jej twarzy nie pokrywa ostry makijaż. Czy taki sposób bycia to coś złego? Otóż nie, ale takim kobietom często przypina się metkę tzw. szarej myszki. W dzisiejszych czasach niestety lubimy oceniać, wydawać opinie na temat innych ludzi nie znając ich życia. Alice mimo młodego wieku została bardzo mocno doświadczona przez los. Wychowywała się bez ojca, potem na skutek choroby straciła matkę, więc coś takiego musiało w jakimś stopniu wpłynąć na jej psychikę i postrzeganie świata. Nieoczekiwanie na jej drodze pojawia się tajemniczy, przystojny Anglik. Po raz pierwszy ujrzała go na sąsiednim tarasie, potem na nocnym spacerze, i od tej chwili zawładną myślami Alice. Szybko dostrzegła, że jest niewidomy, ale w niczym jej to nie przeszkadzało. Nie słuchała tego co inni mają do powiedzenia na jego temat, nie brała pod uwagę żadnych plotek i insynuacji. Zapragnęła lepiej go poznać i odkryć kim tak naprawdę jest. Tobia, bo tak ma na imię odnosił sukcesy, żył pełnią życia. Niestety pewne dramatyczne wydarzenie zmieniło wszystko, a najbardziej zmienił się on sam. Z rozrywkowego faceta stał się odludkiem, zatrzasnął drzwi przed światem i całkowicie stracił wiarę w lepsze jutro. Alice i Tobie więcej dzieli niż łączy, ale mimo tych wszystkich różnic szybko zaczyna pojawiać się między nimi nić porozumienia. W końcu oboje zostali mocno skrzywdzeni przez los. Ich znajomość rozwija się niczym piękny kwiat. Rozkłada na łopatki, dogłębnie porusza czytelnika i chwyta głęboko za serce. Tobia po raz pierwszy komuś zaufał, zdobył się na odwagę i wykonał jakże ważny krok ku szczęściu. Dziewczyna, której tak na prawdę nie znał stała się jego oczami. To dzięki Alice zaczął na nowo żyć, uśmiechać się. Dla niej to też było coś nowego, niespotykanego i wyjątkowego. Z czasem między nimi rodzi się coś bardziej poważnego. Jeśli oczekujecie gorących opisów, to akurat w tej książce czegoś takiego nie uświadczymy. Jest za to subtelność, delikatność, czuły dotyk powodujący drżenie ciała. Są nieśmiałe pocałunki, spojrzenia, które rozpalają zmysły. Oboje w piękny sposób poznają siebie nawzajem. W książce został poruszony bardzo ważny temat dotyczący niepełnosprawności, a dokładnie utraty wzroku. Widzisz wszystko, ale wyobraź sobie, że w jednej sekundzie masz przed swoimi oczami tylko ciemność? Jak żyć w takiej sytuacji? Jest to bez wątpienia niewyobrażalny dramat. Valerie Bielen pokazuje nam wszystkim z czym takie osoby muszą się mierzyć gdy wychodzą ze swoich domów lub mieszkań. Dlatego Tobia tego unikał jak tylko mógł. Wszystko to działo się w Wenecji. Opisy jakie zaserwowała nam autorka drażnią wyobraźnię czytelnika, kuszą i nęcą. Są po prostu fantastyczne. Zachęcają do odwiedzenia tego jakże pięknego i wyjątkowego miejsca. Aż chce się wziąć przykład z Alice i wyruszyć w podróż jej śladami. A może po przeczytaniu "Tylko twoimi oczami" słynne miasto na wodzie będzie waszym celem wakacyjnego wyjazdu? Jeśli jesteście ciekawi jak potoczyły się losy książkowych bohaterów i w jakich okolicznościach Tobia stał się niewidomy zachęcam was do lektury, bo naprawdę warto. Jest to świetnie napisana powieść obyczajowa, przy której z pewnością miło spędzicie czas.

Mahmud kocha swoją żonę Feribę ponad życie. Są razem szczęśliwi i dobrze im się wiedzie. Wszystko jednak się zmienia, gdy w ich kraju wybucha wojna, a do władzy dochodzą talibowie. Mahmud, z zawodu inżynier, staje się celem nowego reżimu fundamentalistów i zostaje zamordowany. Feriba, zmuszona do opuszczenia Kabulu z trójką dzieci, ma tylko jedną nadzieję: przedostać się do Europy i dołączyć do rodziny siostry w Anglii. Pod osłoną nocy, dzięki fałszywym dokumentom i życzliwym uchodźcom spotykanym po drodze, Feriba przedziera się do Iranu. Wyczerpana, zrozpaczona, ale zarazem silnie zdeterminowana, by dotrzeć do celu, nielegalnie dociera aż do Grecji. To w tym kraju rozegra się prawdziwy dramat: na ruchliwym rynku nastoletni syn Feriby, Selim, zostanie rozdzielony z resztą rodziny. Główna bohaterka, stojąc w obliczu tragicznego wyboru, decyduje się na dalszą podróż z dwójką pozostałych dzieci, Selim zaś wpada do tak zwanego podziemia – grupy niezidentyfikowanych Afgańczyków, którzy nawiedzają ulice europejskich stolic. Czy Feriba i Selim w końcu się odnajdą? Czy uda im się zacząć nowe życie na europejskim kontynencie? Jak potoczą się ich dalsze losy jako uchodźców w obcej dla nich kulturze? "Gdy wstępujesz do świątyni swych najwyższych dążeń, Może stanąć ci na drodze sto szczytów gór, Ty je jednak pokonasz swym uporem I osiągniesz wszystko, do czego dążysz " Moje pierwsze odczucia do tej książki ? Byłam bardzo jej ciekawa, ale miałam lekkie obawy, że będę się przy niej nudzić, nie sądziłam, że będzie to tak wciągająca opowieść, która poruszy moje serce i duszę. Główną postacią jest Feriba, dziewczynka przy swoich narodzinach straciła matkę więc można powiedzieć, że nigdy nie zaznała matczynej miłości, mimo iż jej ojciec poślubił inną kobietę aby zaopiekowała się jego trójką osieroconych dzieci, to Feriba nigdy nie czuła się kochana przez macochę. Kiedy na horyzoncie pojawiają się kolejne dzieci, dziewczynka całkowicie zostaję bez czyjejkolwiek miłości. Feriba już jako dziecko musiała ciężko pracować w domu, nie uczęszczała na zajęcia szkolne w obawie, że macocha sobie sama nie poradzi, z czasem Feriba zaczyna odczuwać brak nauki, za zgodą ojca wyrusza w świat wiedzy. I można by powiedzieć, że od tego czasu życie Feriby się poprawia, ale niekoniecznie tak jest, dziewczyna jest już w wieku w którym matka może szukać jej przyszłego męża. Kiedy księżyc jest nisko jest cudowną książką, która opowiada historię kobiety, która musi opuścić swój kraj, swój dom aby dać swoim dzieciom życie w bezpiecznym miejscu. Na jej drodze stoi wiele przeszkód, które musi pokonać aby dotrzeć do celu. Poznajemy historię kobiety, która już od narodzin miała ciężko a w momencie kiedy wszystko się już układa, i wiedzie szczęśliwe, spokojne życie u boku kochającego męża i uroczych dzieci, wszystko się wali. Mąż zostaję jej odebrany, dzieci zaczynają już odczuwać głód, a ona nie wie co począć. Zostać czy wyruszyć w niebezpieczną drogę w poszukiwaniu szczęścia ? "W trudnościach rodzi się najbardziej szalona miłość" Książka, która jest napisana z wielką precyzją i nie sądzę, że komuś ta książka by się nie spodziewała. Wciągająca od pierwszych słów, przepełniona miłością, odwagą i siłą. Autorka stworzyła historię od której ciężko się oderwać, pełna emocji, zwrotów akcji, walki o przetrwanie i o życie, o znalezienie swojego bezpiecznego miejsca, w którym można spać z zamkniętymi oczami bez obaw, że zostaniemy okradzeni a co gorsza zabici. Piękna opowieść o kobiecie, której odwaga pozwala wyruszyć w podróż, która może się okazać dla niej i dla jej dzieci ostatnią. Dzięki Feribie i Selimie poznajemy Afganistan za czasów dziesięcioletniej interwencji radzieckiej, walki polityczne, kraj opętany reżimem, masową emigracją. Poznajemy świat pełen bólu, łez i śmierci. Jest to opowieść która pokazuje nam jakie ciężkie jest życie imigrantów, którzy poszukują swojej opoki, miejsca gdzie nie będą się już bać. Trzeba to przyznać, że autorka w mistrzowski sposób stworzyła historię, która gra na ludzkich emocjach. Książka trafia do serca, uwierzcie mi, że zapamiętacie ją na długo i będziecie chcieli do niej powrócić. Emocjonująca, przeszywająca aż do bólu, pełna smutku i łez, ale również nadziei, która prowadzi naszych bohaterów. Serdecznie wam polecam, myślę, że jest to książka, którą każdy powinien poznać bez wyjątków zwłaszcza teraz kiedy temat uchodźców jest świeży. https://in-my-different-world.blogspot.com/2016/07/nadia-hashimi-kiedy-ksiezyc-jest-nisko.html

Historia Betty i Mahtob Mahmoody doprowadziła do zmiany prawa w Stanach Zjednoczonych i stała się orężem w walce o odzyskanie porwanych dzieci w wielokulturowych małżeństwach. Dziewczynka Mahtob Mahmoody jest wesołą, rezolutną, miłą czterolatką. Ma ojca wykształconego anestezjologa, który jest lekarzem. Po pewnym czasie wszystko zaczyna się kończyć, rozpoczyna się gehenna ojciec tyranizuje swoją rodzinę, mąż kobiety zmienia się w tyrana jest nie do poznania, w domu panuje chaos, zostają uwięzione matka z córką, może to się skończyć nawet morderstwem. Matka z córką postanawiają uciec z Iranu, od niego, zacząć nowe życie na nowo. Jest to poruszająca, życiowa prawdziwa historia uprowadzonej Irańskiej dziewczynki bardzo wzruszyła mnie do łez, zasmuciła bardzo. Wciągnęła od początku, do końca trzymała w napięciu, fabuła dobra,,,akcja wartka. Bardzo mi się podobała książka, przeczytałam szybko, poruszyła moje serce.

Ufam swoim zmysłom. Jestem w zgodzie z perfekcją natury- jej pięknem, jej kolorami, jej zapachami- a ona pozwoliła mi dostrzec perfekcję w mężczyźnie. Fleurette, jedyna córka w zamożnej rodzinie Delacroix trudniącej się wyrobem perfum, zostaje zmuszona do poślubienia człowieka, który budzi w niej odrazę – Aimery’ego De Lasseta, szefującego wiodącej fabryce pachnideł we Francji. Jedynie katedralne dzwony, wzywające na front w noc poślubną mogą ocalić ją od dzielenia z nim łoża. Brat Aimery'ego wysyła do niej list, w którym ostrzega Fleurette przed tym małżeństwem. Wkrótce dziewczyna staje w obliczu przerażającej tajemnicy, zdolnej zniszczyć obydwie rodziny i ich perfumiarskie imperia raz na zawsze. Sekret perfum to uczta dla zmysłów, historia o wielkiej namiętności, poczuciu obowiązku, pożądaniu i kłamstwie. Perfumy wplatają swoją woń we wszystkie karty tej powieści, stają się motywem przewodnim. Perfumy: Każdy zapach składa się z trzech podstawowych elementów – trzech nut zapachowych. Jest to zbiór woni rozwijających się w trakcie kontaktu wonności ze skórą. Cała koncepcja nut zapachowych jest oparta na założeniu, iż jedne substancje będące w składzie kompozycji perfum odróżniają się od innych szybkością parowania, czyli trwałością. Większość dzisiejszych perfum jest komponowana wedle tego składu. Taka struktura potrafi precyzyjnie określić moment, w którym poszczególne komponenty kompozycji są wyraźnie wyczuwalne w miarę jak zapach się rozwija, a później znikają wskutek kontaktu z powietrzem. Wąchając perfumy najpierw wyczuwamy nutę górną, nazywaną także nutą głowy, potem środkową, tzw. nutę serca, a na samym końcu dolną, zwana nutą bazy (głębi lub podstawy). Przyjrzyjmy im się trochę bliżej. NUTA GŁOWY – to pierwsza nuta, którą czujemy zaraz po otwarciu flakonika z perfumami. Ma ona bardzo duże znaczenie - jest pierwszym odczuciem Klienta i to głównie na podstawie jej zapachu decydujemy się na zakup konkretnych perfum. Na samym początku jest niezwykle intensywna lecz jej zapach bardzo szybko się ulatnia. Wyczuwamy ją na skórze przez kilkanaście minut do pół godziny. Ta nuta składa się zazwyczaj z owoców, które nadają całej kompozycji lekkości i świeżości. NUTA SERCA – kolejna z nut, którą poczujemy po ok. 10 minutach od użycia perfum. Jest ona połączeniem dwóch pozostałych nut, ale stanowi również konieczne ich uzupełnienie. Często zdarza się tak, że w ogóle nie zwraca ona naszej uwagi, lecz to właśnie ona jest odpowiedzialna za istotę połączenia pozostałych aromatów - tworzy bukiet i decyduje o charakterze zapachu. Najważniejszymi składnikami w tej nucie są akordy korzenne oraz kwiatowe. Jej zapach utrzymuje się na skórze do dwóch godzin. NUTA GŁĘBI (BAZY) - wraz z upływem czasu perfumy przechodzą kolejną magiczną metamorfozę, aby na samym końcu dotrzeć do swojej nuty bazowej, czyli podstawowej. Poczujesz ją po 20 minutach. Chociaż jest to nuta o niewielkiej intensywności, ale to ona ma decydujący wpływ na charakter całej kompozycji zapachowej, jest tłem zapachu, decyduje o jego osobowości i dlatego czasami jest nazywana nutą głębi. To od tej nuty zapachowej kreatorzy perfum rozpoczynają komponowanie całego zapachu. Jest ona odpowiedzialna za trwałość zapachu, ulatnia się bardzo powoli i jest wyczuwalna od kilku do nawet kilkunastu godzin. W skład nuty bazowej wchodzą takie składniki jak cybet, leśne żywice, piżmo i ambra, a także wanilia, przyprawy drzewne i korzenne. Poza tym dodaje się także do niej substancje, które powodują, iż zapach przez dłuższy czas utrzymuje się na skórze. Woń nuty bazowej może być wyczuwalna nawet po upływie kilku dni. Komponując perfumy kreatorzy zwracają baczną uwagę, aby w każdej z trzech faz rozwijania się ich aromatu występowały substancje pachnące podobnie. To zapewnia harmonijny i nieprzerwany proces rozwijania się aromatu.

Tu dużo można by opowiadać, ale w skrócie. Początek książki nudził mnie, wręcz denerwował. Dopiero w połowie akcja zaczęła się rozwijać. Cieszy mnie, że główna bohaterka zdecydowała się w końcu zadbać o siebie i o swoje szczęście. Szkoda, że pod koniec dopiero wszystko wyjaśnia się kartka po kartce. I wtedy książka zaczęła być interesująca. Jest w niej pewne przesłanie jak w każdym życiu nie dawać siebie w całości ale z umiarkowaniem. Podsumowując książka warta przeczytania ale trzeba cierpliwości im bardziej w głębi się czytelnik w powieść tym szybciej dotrze to sensu moich przemyśleń.

Dzień dobry, Kochani 🐝 Przeczytałam książkę Małgorzaty Mroczkowskiej i muszę Wam przyznać, że czuję mieszane uczucia. Główną emocją, która mi towarzyszy jest niedosyt. Tak, to idealne określenie. Po prostu brakuje mi kontynuacji wątku. Wiadomym jest, że miłość ma różne oblicza i można zakochać się na zabój, jednak miłość stawia też przed ludźmi nie lada wyzwania. Historia zawarta w książce historię dwojga ludzi, których połączył przypadek. Joanna oraz Piotr są małżeństwem, ale takim rzekłabym nietypowym, gdyż połączyło ich toksyczne uczucie. Mężczyzna pochodzi z bogatej, inteligenckiej rodziny, wykonuje zawód psychologa, badając ludzką naturę. Natomiast kobieta przyjechała do stolicy, Warszawy z małej miejscowości, aby zdobyć wyższe wykształcenie i skończyć studia. Można zadać pytanie, gdzie w tym wszystkim niezdrowe relacje? Ano w tym, że Joanna jest skłócona z rodziną męża i swoimi bliskimi - mamą i siostrą, a przy tym chorobliwie zazdrosna o swojego wybranka. Być może nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie fakt, że poprzez swoje zachowanie manipuluje ludźmi, którzy powinni być dla niej najważniejsi. Czytając książkę można zagłębić się w losy tej dwójki, które są przeplatane sesjami z gabinetu Piotra, które akurat dla mnie były ciekawsze niż fabuła przypisana młodej parze. Niekiedy nie mogłam uwierzyć w zachowanie kobiety, która gnębiła męża, dokuczała mu, próbowała wymusić pewne rzeczy, pod parasolem jej wielkiej miłości do niego. Tymczasem mężczyzna, pomimo wiedzy i doświadczenia jako psycholog nie potrafił pomóc ani sobie, ani żonie, tak los z niego zakpił. Interesujące są losy siostry Piotra borykającej się z trudnościami zajścia w ciążę i perypetiami siostry Joanny, która związała się z żonatym mężczyzną. Jednak główne pytanie brzmi, czy siła tlącego się uczucia pomiędzy Joanną i Piotrem jest na tyle silna, by wspólnie mogli wyjść na prostą i mogli cieszyć się małżeńskim życiem? Kto z Was czytał? Moja ocena 8/10 Pięknego dnia, Robaczki 🌻🌼🌻🌼

Książka bardzo ważna, pozwalająca zrozumieć ofiarę będącą w kręgu przemocy. Jej irracjonalny sposób myślenia i niemożność obrony. Tak właśnie działa przemoc, wpychając ofiarę w bezsilność i poczucie bezradności. Irytował miałki język, no i.. literatura wysokich lotów to nie jest. A szkoda.

Joanna przekroczyła czterdziestkę, rozwiodła się z mężem, który ją zdradzał i samotnie wychowywała córkę. Tłumaczyła różnorodne teksty z języka włoskiego, ale ledwo wiązała koniec z końcem. Poznajemy ją w momencie, gdy dowiedziała się, że były mąż, mimo wcześniejszych zapewnień, nie dołoży się do sfinansowania upragnionego i długo wyczekiwanego przez Misię kursu językowego w Londynie. Z pomocą przychodzi przyjaciel, który odstępuje Joannie zlecenie tłumaczenia na planie nowego programu telewizyjnego. Joanna nawet nie podejrzewa, jak diametralnie zmieni się jej życie. Bohaterka bardzo dobrze radzi sobie nie tylko jako tłumaczka. Zostaje prowadzącą tego programu i zyskuje ogromną popularność. Dzięki temu niespodziewanemu sukcesowi, Joanna wreszcie czuje, że żyje. Robi to, co lubi, wymyśla kolejny program... Kolejny sukces, olbrzymie pieniądze, nagrody... Depresja przychodzi niezauważenie. Samotność doskwiera jej coraz bardziej. Joanna już wie, że nie jest szczęśliwa. Przekonuje się na własnej skórze o tym, że pieniądze i sława mają również tę złą stronę, o której nikt nie chce mówić. Co zrobi Joanna? Będzie tkwić w świecie show-biznesu czy ponownie zmieni swoje życie? Polecam :)

Książka o interesującej fabule, którą czyta się łatwo i przyjemnie. Autorka ukazuje realia panujące na Cejlonie w latach 20-tych i 30-tych XXw. Centralną postacią powieści jest tytułowa żona plantatora herbaty. Przez pryzmat jej przeżyć, duchowych rozterek i doświadczeń poznajemy pełne kontrastów stosunki społeczne kształtujące życie na ówczesnym Cejlonie. Nie brak też tutaj wątków historycznych, choć nie zostały one jakoś szczególnie wyeksponowane, stanowią raczej tło dla obyczajowej fabuły. Dodatkową atrakcją są też opisy egzotycznej, cejlońskiej przyrody.