Tybella i wilk

Książkę miałam okazję przeczytać jeszcze jako mała dziewczynka, z pasją do jazdy konnej, właściwie jedynym sportem, jaki mnie wtedy, jakkolwiek interesował. Była to jedna z pierwszych książek skupionych na jeździectwie, jaką udało mi się dostać w swoje ręce w bibliotece i byłam naprawdę wciągnięta w lekturę. Prosta, miła i zarazem ciekawa lektura dla dzieci w każdym wieku.

Ciekawa krótka książka, która opowiada o dziewczynce Marysi oraz kucyku Szczęściara. Bardzo zazdrości swojej koleżance która dostała pięknego konia. Marysia myśli że jej kuc jest do niczego. Okazuje się że mama dziewczynki zgłosiła ją na konkurs skoków w którym ma startować koleżanka ze swoim nowym koniem. Marysia jest przekonana że da się ośmieszyć. Wspiera ją jej najlepsza przyjaciółka Anna i wszyscy z rodziny. POLECAM:D

Książka napisana w I połowie XX wieku. Akcja rozgrywa się w biednej szwajcarskiej wiosce – posiadanie jednej książki w domu to coś bardzo cennego, do szkoły jeździ się sankami, żyje się skromnie, w zgodzie z naturą, ciężko pracując w gospodarstwie i pomagając dorosłym. Takie bardziej wymagające, odpowiedzialne, ale też urocze dzieciństwo. Gdy Annette ma pięć lat, jej mama umiera przy porodzie i mały Dani zostaje nie tylko młodszym braciszkiem, ale jak gdyby przybranym synem swojej starszej siostry. Przyjeżdża także babcia, prawie niewidoma i cierpiąca na reumatyzm, i we dwie prowadzą dom od kobiecej strony, a ojciec zajmuje się męskimi pracami. Cała wioska podziwia dzielną, nad wiek dojrzałą Annette i uwielbia małego, słodkiego Daniego. Tu na scenę wchodzi trzeci bohater – Lucienne. Mama wychowuje go samotnie, bo ojciec zmarł. Jest dobrą kobietą, ale szorstką, nie ma czasu na emocjonalne zaopiekowanie się swoim synem, bo musi ciężko pracować. Lucienne zresztą też. Czasem nie ma sił, czasem to po prostu lenistwo, a przede wszystkim czuje się pokrzywdzony przez los, bo jest biedny, na wpół osierocony, musi pracować, gdy inni się bawią i przez to nie radzi sobie z nauką. Pochłonięty takimi czarnymi myślami, przypadkowo potrąca sankami Annette. Typowa sytuacja między dzieciakami: ona mu wymyśla, on się obraża i zostawia ją samą na drodze. Annette skarży nauczycielowi przed całą klasą, a Lucienne jest jeszcze bardziej rozżalony. Nie będę dalej streszczała – dość, że ostatecznie Dani ulega poważnemu wypadkowi, przez który już nigdy nie będzie mógł sprawnie chodzić, a winny temu jest Lucienne. Annette poprzysięga zemstę, a trzeba jej przyznać, jest konsekwentna. Lucienne zamyka się w skorupie poczucia krzywdy i pogardy dla siebie samego. Śledzimy losy dzieci i to, jak uraza urasta do naprawdę dużych rozmiarów, wręcz nienawiści, ile krzywd może przynieść brak przebaczenia komuś i sobie samemu. To jest bardzo dobrze pokazane. Przekonująco nawet dla osoby dorosłej, bo choć to na przykładzie dzieci, to dorosłym tkwienie w zapiekłych uczuciach też przecież nie jest obce. Kibicujemy Lucienne’owi, który stara się naprawić wyrządzone zło, ale naprawdę nie ma lekko. Współczujemy Annette, która nie radzi sobie z urazą. No i urocza jest postać babci, która tutaj niesie chrześcijańskie wartości, tłumacząc w prosty, ale mądry sposób, że tak jak drzwi gospody zamknęły się przed maleńkim Jezusem, tak samo i drzwi serca pozostają zamknięte, jeśli jest w nim uraza. I czasem ta babcia jest w dobra w taki zdrowo surowy sposób. Książka jest naprawdę dobra, bo pokazuje poważne rzeczy w sposób prosty, ale nie infantylny. Ma tylko dwie wady: irytującego Daniego, rozpuszczonego do granic możliwości, oraz suchą narrację. Dialogi są dobre, ale narracja kronikarska. Jednak poza tym naprawdę warto. Wypróbowane również na dzieciach. Przeżywały mocno. Sama zresztą pamiętam duże emocje z dzieciństwa, gdy słuchałam adaptacji w formie słuchowiska. Oczywiście pewne kwestie związane z realiami warto małemu czytelnikowi wytłumaczyć, bo dziś dzieci żyją inaczej. Wiecie, to nie jest taka książka, że problem typowo dziecięcy typu zniszczona zabawka. TO jest realna niepełnosprawność, duża krzywda i wina, której nie da się odkupić zwykłym „Przepraszam”. Podoba mi się to, że autorka kładzie nacisk na przebaczenie tylko z tego powodu, że winowajca żałuje, a nie dlatego że naprawił krzywdę. Ale Lucienne chcę nie tylko okazać skruchę, lecz wynagrodzić wyrządzone zło. Tylko czy to w ogóle możliwe? Warto przeczytać.

W tej książeczce z serii “Zaopiekuj się mną” poznajemy małą Rózie, która po szkole razem z babcią chodzi na farmę, aby bawić się z bezpańskimi kotkami. Jednak dziewczynka dowiaduje się, że sąsiadka babci wyprowadza się I niestety, ale wszystkie kotki zostaną wyłapane I umieszczone w schronisku. Dziewczynka jest bardzo smutna, jednak namawia swoją mamę, aby ta zabrała ją do schroniska, aby sprawdzić, czy wszyscy jej mali przyjaciele są bezpieczni. Na miejscu okazuje się, że nie ma ślicznego rudego kotka, którego dziewczynka najbardziej pokochała. Rózia jest bardzo smutna I postanawia namówić babcię, aby iść jeszcze raz na farmę I poszukać małej zguby. Tam jednak okazuje się, że teren został ogrodzony I trwa tam budowa. A biedny Rudek zdany jest sam na siebie. Czy Rózia odnajdzie swojego kochanego kotka? Mój 5-letni synek uwielbia historie o zwierzętach. I wszystkie książeczki po prostu wyczytujemy w trybie natychmiastowym. Ja staram się cały czas dokupować coraz to nowsze. Problem jednak będzie, jak ta seria nam się skończy. Zielona Sowa bardzo fajnie wydała tę serię. Duża czcionka pomaga w czytaniu z dzieckiem, a nawet młody ucząc się czytać, może pracować na tej książeczce. Piękne czarno białe ilustracje, które pobudzają jeszcze bardziej wyobraźnie naszych dzieci. Ja jestem zadowolona. Jednak jeśli znacie jeszcze jakieś, inne serie książeczek dla dzieci w tym klimacie to polećcie, chętnie sprawdzę.

Trzecie spotkanie z książką Holly Webb i trzeci wyciskacz łez. Oczywiście na patencie (jestem pod wrażeniem ile razy można napisać nieomal tę samą historię), ale znów dość zgrabnie napisana, czyta się szybko, nie męczy ani trochę. Do zasypiania wciąż seria idealna.

Książka bardzo podobna zarówno tytulem jak i treścią, do książki innej autorki pt."Tajemniczy Ogród".Idealna dla wszystkich, którzy choć raz marzyli o tym, aby móc przejść do lepszego, tajemniczego i magicznego miejsca, które będzie tylko nasze i cudowniejsze niż szara, zwykła codzienność.

Ja tylko dodam, że książkę czyta się bardzo szybko. Zaletą sa krótkie rozdziały i ładne ilustracje. Mojemu synkowi (5,5 lat) bardzo się podobała (choć było tam dużo nowych słów, których znaczenia myślę, że do końca nie zrozumiał, jak wikary, biskup, arcybiskup, kardynał, sobór). Za jakiś czas, może za 2, 3 lata na pewno znów wrócimy do lektury tej książki. Ponieważ życiorys takiego wyjątkowego człowieka jakim był Jan Paweł II warto jest znać nawet na pamięć. I oczywiście bardzo chętnie przeczytamy drugą część: "O tym, jak Jan Paweł II kilkadziesiąt razy okrązył kulę ziemską".

Historia sama w sobie jest bardzo prosta. Lauren Foster przeprowadza się wraz z rodziną do nowego domu na wieś. Od zawsze marzyła o kucyku, a teraz wreszcie to marzenie się spełnia. (Muszę przyznać, że nawet teraz, na ‘starość’, zazdroszczę tej dziewczynce. Też chciałabym mieć własnego konika.) W między czasie Lauren, spotyka panią Fontane, która daje dziewczynce książkę o jednorożcach. Według mnie starsza pani symbolizuje dobrą wróżkę. Pomaga dziewczynce odkryć sekret i ostrzega, by utrzymała go w tajemnicy. Dodatkowo książka wypełniona jest ślicznymi ilustracjami. Najbardziej podoba mi się ta, na której Lauren i Szafir (po raz pierwszy) znajdują się na magicznej polanie. Myślę, że nie byłam i nie jestem, jednym dzieckiem zakochanym w tej serii. Czyta się ją naprawdę przyjemnie. I nawet teraz doceniam tą książkę. W końcu każdy z nas ma marzenia i liczy, że może kiedyś się spełnią.

Chodź kiedyś nie lubiłam zbyt intensywnie czytać. To jednak widząc książkę wydaną w taki sposób jak ta, z kolorowymi kartkami, z błędami, z rysunkami i różnymi mazgrołami postanowiłam ją kupić. Zdecydowanie przyciąga wzrok dzieci i zachęca je do czytania :) To się liczy.

Po raz pierwszy czytałam ją w dzieciństwie i całkiem się w niej zakochałam. Moje uczucia co do niej nie zmieniły się zbytnio po kolejnym przeczytaniu wiele lat później. Wciąż zachwycam się pomysłowością autora, niezwykle przyjemnym, uroczym językiem i wyraźnie nakreślonymi bohaterami. Akcja jest wartka, a historia zaskakująca i trzymająca w napięciu. Czego chcieć więcej od książeczki 8+? Literatura dziecięca na najwyższym poziomie.