Trzysta kilometrów miłości

Agata Przybyłek z każdym kolejnym tekstem zdobywa sobie rzesze fanów. Jej idealnie dopasowane dialogi w powieściach obyczajowych sprawiają, że postrzegane przez czytelników uczucie miłości ma charakter dwutorowy. Z jednej strony można wierzyć, że uczucie to może przyjść nagle, jest nieproszone. Patrząc inaczej — prawdziwa miłość nie jest łatwa, wymaga poświęceń, wyborów i pokonania wielu przeszkód. Osoby zafascynowane najpiękniejszym ludzkim uczuciem, jakim niewątpliwie jest miłość, docenią najnowszą książkę autorki, jestem o tym przekonana.

Wielu użytkowników portalu Lubimy Czytać doznało ogromnego zaskoczenia po przeczytaniu ponad 350 stron najnowszej powieści. Okazało się bowiem, że „300 kilometrów miłości” nie jest banalnym, powtarzalnym do bólu romansem porównywalnym do modnych niegdyś telenowel brazylijskich. W żadnym wypadku nie jest to też lekki, choć fikcyjny i wakacyjny flirt, który mógłby przydarzyć się każdemu z nas w rzeczywistości. Najświeższe dzieło Agaty Przybyłek to poruszająca serca czytelników historia o miłości, która ma prawo rozwijać się latami i przetrwać najbardziej wymyślne i smutne przeciwności losu. Zresztą, tylko wtedy miłość jest prawdziwa, gdy pojawia się nagle, a bohaterowie nie boją się kłód rzucanych im pod nogi. Nie opiszę szczegółów relacji między głównymi bohaterami, czyli Laurą i Gabrielem, a zaznaczę jedynie, by czytać tę powieść spokojnie i cierpliwie czekać na kluczowe wątki. Tylko wtedy można szczerze ocenić zachowanie postaci i z nostalgią spojrzeć na własne relacje miłosne.

Jestem ogromnie wdzięczna pisarce za wprowadzenie wątku zgubionego pamiętnika należącego do Laury. Dziś, w dobie sztucznej inteligencji i innych elektronicznych rozwiązań mało kto pisze listy czy pamiętniki, nieliczne osoby postanawiają też przelewać swoje myśli na papier. Sama pragnę podtrzymywać tę piękną tradycję, gdyż, zgodnie z bardzo starym powiedzeniem, papier wszystko ścierpi, a najbardziej intymne myśli nie są znane osobom niepowołanym. Co takiego pisała Laura w swym różowym pamiętniku i jak trafił on w ręce Gabriela? Przekonajcie się o tym sami i z wypiekami na twarzy poznawajcie kolejne żale bohaterki, a jest ich sporo.

Poświęcenie się najbliżej osobie to także istotny wątek umiejętnie rozwinięty przez Agatę Przybyłek. Doskonale udowadnia ona, że nasze życie nie zawsze musi obfitować w przyjemności czy egoistyczne luksusy. Możemy doświadczyć czegoś zupełnie odwrotnego. Romantyczna opowieść Laury i Gabriela to jedno, natomiast stała opieka nad niepełnosprawną siostrzenicą Laury, Jagodą, to swego rodzaju mistrzostwo literackie. Pisarka wręcz zmusza nas do odpowiedzenia sobie na ważne pytania: Czy potrafimy pomóc rodzinie w potrzebie i nie zważać przy tym na swoje własne plany życiowe? Czy Twoi rodzice, Drogi Czytelniku, wciąż żyją, a Ty im pomagasz i bez przymusu poświęcasz wolny czas? Zastanów się nad tym poważnie, a jeśli odpowiedzi są negatywne — zmień dotychczasowe nastawienie, gdyż czas biegnie nieubłaganie. Agata Przybyłek nieprzypadkowo przytoczyła słowa amerykańskiego mistrza obyczaju, Nicholasa Sparksa. Mówi on, że „życie polega na tym, by spędzać razem czas, by mieć ten czas na wspólne spacery, trzymanie się za rękę, cichą rozmowę i przyglądanie się zachodowi słońca”. Są to bardzo celne słowa i idealnie pasują do całej powieści Agaty Przybyłek. Warto wziąć je sobie do serca.

Nie mam absolutnie nic do zarzucenia tej powieści. Mądra jest nie tylko jej zawartość, ale także tytuł. Jestem przekonana, że fabuła na długo pozostanie w pamięci odbiorców. Bardzo emocjonalne okazały się pisemne zwierzenia Laury, jak też jej życiowe wybory. Udana jest też strona techniczna powieści — podział na rozdziały, odpowiednia czcionka, która nie męczy oczu. Celowo nie ujawniam wielu szczegółów czy imion osób drugoplanowych. Ciekawość można zaspokoić tylko poprzez czytanie tej książki, a nie będzie to przymus, tylko pretekst do wielu przemyśleń i wzruszeń. Wiem też, że trafię jeszcze na inne, równie perfekcyjne powieści pisarki, ponieważ nie po raz pierwszy udowodniła, jak wysoki jest jej talent pisarski.