True Beauty 3

„True Beauty 3” to kolejna część kultowej serii komiksów prosto z Korei. Wszyscy miłośnicy azjatyckiej kultury z pewnością znają tę wyjątkową historię o samoakceptacji, budowaniu pewności siebie i – oczywiście – poszukiwaniu miłości. Seria „True Beauty” to manhwa, czyli południowokoreańska powieść graficzna. Oryginalnie publikowana była na Webtoonie – aplikacji umożliwiającej tworzenie komiksów cyfrowych przystosowanych do scrollowania i czytania na komputerze lub telefonie. Webtoon to miejsce, gdzie tworzą zarówno profesjonaliści, jak i amatorzy. Yaongyi zdobyła tam ogromną popularność, a jej manhwa uzyskała miliardy odsłon – to naprawdę sukces na światową skalę. Autorka odpowiada zarówno za fabułę, jak i dialogi oraz charakterystyczne rysunki. Jeśli nie kojarzycie tej historii w wersji komiksowej, być może mieliście okazję zobaczyć ją w innej formie – na podstawie tego tytułu powstała popularna K-drama o tym samym tytule.

Świat przedstawiony w True Beauty znacznie różni się od tego, do którego przywykli europejscy odbiorcy. Fabuła skupia się na zewnętrznym pięknie – wygląd staje się podstawą oceny i wyznacznikiem wartości człowieka. Główna bohaterka musi ukrywać swoją prawdziwą twarz i wykonywać skomplikowany makijaż, aby zyskać aprobatę rówieśników. Narracja przedstawia to w sposób mocno przerysowany – do tego stopnia, że znajomi nie rozpoznają dziewczyny bez makijażu. Problem wyglądu stawiany jest na pierwszym planie i stanowi oś fabularną. Dla części czytelników może to być płytkie i pozbawione głębszego przesłania. Warto jednak zaznaczyć, że komiks stara się podejść do tematu samoakceptacji i walki z kompleksami – choć w bardzo specyficzny, przerysowany sposób. Na ile skutecznie – do tego jeszcze wrócę.

W dwóch poprzednich tomach poznaliśmy Jugyeong i jej świat. Tak naprawdę historia dopiero się rozkręca. Coraz wyraźniej zarysowuje się trójkąt miłosny i związane z nim rozterki głównej bohaterki. W końcu nastolatka musi zdecydować, w którą stronę chce pójść. Choć ten wątek jest istotny, to najważniejsza okazuje się jej walka o marzenia – Jugyeong stara się dostać do szkoły makijażu. Decyduje się na odważne kroki i w końcu następuje upragniony przełom. W trzecim tomie poznajemy również więcej szczegółów ze wspólnej historii Seojuna i Suho – dochodzi do konfrontacji i rozmowy o trudnej przeszłości. Znaczną część komiksu stanowią wspomnienia, opowiadane z ich perspektywy.

Komiksy rządzą się swoimi prawami – grafika musi być nie tylko estetyczna, ale też przekazywać historię, pokazywać to, czego nie da się opisać słowami. W tym przypadku działa to świetnie. Styl Yaongyi łączy klasyczne elementy manhwy z nowoczesną estetyką. Przekazuje emocje autentycznie, często humorystycznie, a przede wszystkim – wyraziście. Na szczególne uznanie zasługuje polskie wydanie: przekład jest naturalny, swobodny i przekonujący. Najważniejsza jest jednak jakość druku i dbałość o detale – to komiks wydany na naprawdę wysokim poziomie, co znacznie wpływa na komfort czytania.

Ten tom obejmuje epizody od 27 do 38. Warto zaznaczyć, że kolejne części wymagają znajomości poprzednich – to jedna, ciągła historia, podzielona jedynie ze względów wydawniczych.

Jak na razie, historia Jugyeong nie niesie wyraźnego morału. Trudno ocenić ją całościowo – to wciąż tylko fragment większej opowieści. Komiks stara się poruszać tematy samoakceptacji, ciałopozytywności i presji społecznej, jednak robi to w sposób przerysowany, co może osłabić siłę przekazu. To jednak może być złudne – to przecież dopiero początek. I tu wracamy do pytania: czy to ambitna opowieść podejmująca trudne tematy? Zdecydowanie nie. To komiks dla nastolatków, osadzony w ich świecie i opowiedziany z ich punktu widzenia. Problemy bohaterów odpowiadają ich wiekowi – i tak powinno być. Niemniej jednak trudno traktować wszystko z pełną powagą, zwłaszcza przy humorystycznych rysunkach, które często spłycają emocjonalną głębię.

Czekam z niecierpliwością na kolejne tomy – nie tylko ze względu na losy bohaterów, ale też z nadzieją, że w przyszłości zobaczymy rozwój trudniejszych, bardziej zniuansowanych wątków. I że doczekamy się morału – wypływającego z dojrzałości bohaterów, a nie z makijażu.

Natalia Harpula