Trucicielki. Kronika kobiecych zbrodni - od antyku po współczesność

Tym razem seria podróżnicza zabiera nas na zachodni kraniec Europy za sprawą Anny Bittner, która swoje miejsce na Ziemi odnalazła w południowej Portugalii. W regionie Algarve osiadła wraz z rodziną 12 lat temu, a swoimi doświadczeniami z portugalskiej codzienności w sąsiedztwie ocenu postanowiła podzielić się z czytelnikami. Bardzo lubię książki z tej serii za piękne wydania oraz nieoczywistą i zaskakującą wiedzę, którą można z nich wynieść. W najnowszym tomie doceniam to szczególnie, bowiem autorka nie skupia się na tematyce przewodnikowo-historycznej, lecz opisuje głównie realia życia w kraju z perspektywy emigrantki. Porusza tematy prozaiczne, acz niezwykle istotne, jak pogoda, służba zdrowia, edukacja i załatwianie spraw urzędowych. Zahacza o językowe ciekawostki, przygląda się mieszkańcom, sporo miejsca poświęca też naturze – portugalskiej faunie i florze. I tak, jest również rozdział poświęcony piłce nożnej. Choć autorka nie ukrywa, że pokochała Portugalię, w szczególności za jej naturę i dzikość, to przez ponad dekadę przekonała się, że życie w tym kraju nie zawsze bywa usłane różami. Nie dostajemy więc w książce obrazu wyidealizowanego, za co duży plus. Przeczytamy o problemach, z jakimi zmaga się Portugalia w obliczu zmian klimatycznych, a także z racji swojego położenia w pobliżu uskoku transformacyjnego stanowiącego granicę kontynentalnych płyt tektonicznych – czyli pożarach i trzęsieniach ziemi. Mam też dobre wieści dla wszystkich, którzy planują zwiedzanie. Autorka dzieli się swoimi polecajkami z Lizbony, Porto i południa kraju, a także proponuje zachwycające trasy dla miłośników przyrody i pieszych wędrówek. Tak że namiastkę przewodnika w tej fascynującej podróży przez portugalską codzienność również otrzymujemy. „Portugalia. W objęciach oceanu” to przeciekawe spojrzenie na kojarzący się głównie turystycznie kraj z perspektywy długoletniej mieszkanki. Napisana lekkim i przyjemnym piórem, uzupełniona pięknymi fotografiami i pełna ciekawostek – dla mnie chyba jedna z lepszych pozycji w serii. Idealna do czytania w wiosennym słońcu lub w niepogodę, gdyż z pewnością przeniesie Was na ciepłe (choć wietrzne) południe.

„Ta historia brzmi jak fikcja… a wydarzyła się naprawdę.” Strzały w centrum Warszawy, tuż przed świętami ❄️🎄 Jedna osoba nie żyje. Druga cudem przeżywa. I od tego momentu zaczyna się coś znacznie bardziej niepokojącego niż sama zbrodnia… Do tej książki podchodziłam dwa razy. Za pierwszym razem… nie wciągnęła mnie. Ale za drugim - pochłonęłam ją w trzy wieczory 📖 To nie tylko dlatego, że to sprawa kryminalna. To reportaż, który czyta się jak opowieść prowadzoną przez kogoś, kto naprawdę tam był. Momentami miałam wrażenie, jakbym słyszała głos @olgaherring.yt Najbardziej uderza jedno: jak wiele razy Anna Jaźwińska musiała walczyć o sprawiedliwość ⚖️ I jak łatwo wokół jednej sprawy może narosnąć chaos, półprawdy i teorie, które żyją własnym życiem… To nie jest tylko historia zbrodni. To historia o tym, co dzieje się później z ofiarą, z prawdą, z pamięcią. I chyba właśnie to zostaje najbardziej. Paradoksalnie, kiedy poznajemy motyw… jest tak absurdalny, że aż trudno uwierzyć, że naprawdę do tego doszło. 👉 Polecam wszystkim, których ta sprawa kiedykolwiek zainteresowała. 👉 A Wy, znacie tę historię? Jak ją pamiętacie? Dziękuję za egzemplarz @muzanafaktach #zbrodniawbutikuultimo #wydawnictwomuza #olgaherring #bookstagrampl

„Powiem tak: nie oceniam nikogo i każdemu życzę wolności, i tym, co tu są na dożywociu, też. Nie patrząc na artykuł pod tym względem, każdy zasługuje na wolność, na szansę.” Czy zgadzam się z powyższymi słowami? NIE „Zabiłaś?” to zbiór rozmów z osadzonymi i skazanymi kobietami, każda z nich poprzedzona jest wprowadzeniem autora. Ale nie znajdziecie tutaj jego ocen, wywodów o słuszności czy jej braku zasądzonego wyroku. Zbyszek Nowak przekazał nam słowa kobiet, tak jak zostały one wypowiedziane, jedyne czego nie dostaniemy to emocji które tym rozmowom towarzyszyły. Według mnie nawet ich opis nie będzie miarodajny do rzeczywistości. W „Zabiłaś?” przeczytamy o historiach pojawiających się na pierwszych stronach gazet, ale i takich o których głośno nie było. Poznamy historie matek, żon, córek, kochanek i kobiet nie związanych ze swoimi ofiarami. Są to trudne spotkanie, dla mnie szczególnie te z dzieciobójczyniami / morderczyniami dzieci. Bo przecież na to są dwa paragrafy. Przytoczone przez autora pozwalają nam zrozumieć różnicę kwalifikacji czynu kiedy ginie dziecko. Nie jestem w stanie podjąć się oceny która skazana była bardziej, a która mniej szczera. Czasem odnosiłam wrażenie, że choć kobiety zgadzają się ze swoimi wyrokami, to pomimo tego, gdzieś pomiędzy wierszami starały się wybielić, zdjąć z siebie choć trochę odpowiedzialność za dokonany czyn. „Zabiłaś ?' to książka trudna, bo prawdziwa, bez pudrowania rzeczywistości, bez łagodzenia zła. Zbyszek Nowak kolejny raz udowadnia, że potrafi słuchać, że jego publikację są nie dla sławy i wywołania efektu WOW, a dla pokazania, że za kratami siedzą ludzie, którzy podejmując złe decyzje dokonali czynu najgorszego z najgorszych. Jest to więc pozycja obowiązkowa dla miłośników gatunku true crime. P.s. W niektórych wstępach do rozmów miałam problem ze zrozumieniem czy ułożeniem sobie faktów o których autor wspomina, wprowadzało to mały chaos w lekturze, jest to jednak moje subiektywne odczucie, a taki właśnie mógł być zamysł autora...

Jeśli macie za sobą lekturę jego dwóch poprzednich pozycji, to doskonale wiecie, czego się spodziewać. ​Yanek sprawach medycznych pisze w sposób niezwykle przystępny i bardzo ludzki. ​ Ale nie nastawiajcie się na suchy opis przypadków klinicznych. Według mnie ta książka to przede wszystkim szczere i mocne spojrzenie na system, w którym wszyscy funkcjonujemy. Lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, jak to wszystko wygląda od środka.

Historia Jeffrey'a Dahmera od lat fascynuje ludzi. Pytaniom nie ma końca. Co było zapalnikiem jego nekrofilskich zapędów,jak dzieciństwo ukształtowało mordercę? 🔹️ Autorka pokusiła się o dogłębną analizę umysłu mordercy. Poczynając od ciąży matki po jego śmierć. Renata Kuryłowicz rozłożyła na części pierwsze jego umysł,myśli i uczucia. 🔹️ Jeff niewątpliwie od najmłodszych lat był alkoholikiem,odmieńcem i trochę oudsiderem. Ukrywał swój nałóg,swoją orientację i fascynacje. 🔹️Od lat pokutuje twierdzenie,że nikt z natury nie rodzi się zły. Tylko czy aby napewno? Bo czy można tłumaczyć mordercę trudnym dzieciństwem,małym zainteresowaniem ze strony rodziców,rodziny? Wielu z nas takie miało i nikt z nas nie zabija z tego powodu 😉 🔹️ Jedno co uderzyło mnie w tej historii to właśnie rodzina i jej spojrzenie na to co się wydarzyło. Ani ojciec ani babcia nie byli świadomi tego co się działo tuż pod ich nosem. Mało tego,utrzymywali Jeffa, wyciągali z kłopotów,wspierali. 🔹️ To nie jest książka do kawki i ciasteczka. To kawał prawdziwej do bólu historii o człowieku zaburzonym a jednocześnie spokojnym i miłym. Jeffrey Dahmer miał w sobie wiele sprzeczności. Bardzo dobrze maskował swoje niedoskonałości. 🔹️ To nie jest pierwsza ani ostatnia książka o Jeffrey'u Dahmerze ale zdecydowanie musicie ją przeczytać bo znajdziecie tu sporo ciekawostek z Jego życia i nie tylko.

Jestem przekonana, że każdy zna Baśnie Braci Grimm. Ale wiecie, kim byli Jakub i Wilhelm? Ann Schmiesing przybliża losy jednych z najpopularniejszych braci w historii literatury. ,,Bracia Grimm. Biografia” to fascynująca lektura o ludziach, którym przyszło żyć w czasach przemian i rewolucji. Zostali poddani niejednej próbie, przeżyli i doświadczyli wiele trudnych chwil. Wnieśli wiele do niemieckiej kultury, nauki i języka. Zyskali popularność jako autorzy opublikowanych po raz pierwszy w 1812 i 1815 roku w dwóch tomach ,,Baśni dla dzieci i dla domu”. To opowieść o Grimmach: ich rodzinie i przyjaciołach, czasach szkolnych i studenckich, pracy zawodowej i dorobku literackim, badaniach naukowych i analizie lokalnej kultury, podejściu do życia i międzyludzkich relacji. Ukazuje szerokie zainteresowanie legendami, wierzeniami, obyczajami i zwyczajami, a także bogactwem języka, pojęć i definicji. To lektura, która przybliża czytelnikom autorów, ukazując tym samym ich utwory w całkiem nowej perspektywie. ,,Bracia Grimm. Biografia” to obszerna i szczegółowa biografia autorów baśni czytanych przez pokolenia. Historia ich życia ukazana została w perspektywie czasów, w których żyli: czasów reform i przemian, miejsc, w których dorastali i się wychowali. To wielowymiarowa lektura odnosząca się do norm społeczno-kulturowych, przemian politycznych, rozwoju nauki i techniki, ale i poszukiwań odpowiedzi na pytania w legendach, miejscowych opowieściach i wierzeniach. Autorka w najdrobniejszym szczególe przybliża życie Braci Grimm, opierając się na faktach potwierdzonych naukowo i ciekawostkach z ich życia. Książka napisana jest przystępnym językiem, choć wymaga skupienia w związku z wieloma opisywanymi szczegółami i naukowymi przemyśleniami, a załączone zdjęcia i grafiki umilają czytelnikowi niesamowitą podróż w czasie – do czasów życia i twórczości Braci Grimm. umożliwia spojrzenia na braci z całkiem innej perspektywy, nie tylko jako autorów, ale także ludzi. Autentycznych, zwyczajnych, pełnych pasji i doświadczeń. Tak od siebie różnych, ale połączonych braterską więzi.

Przeczytałam już sporo różnych publikacji na temat początków broni atomowej, jej testów, użycia i wypadków, ale to właśnie książka Łukasza Dynowskiego wywarła na mnie największe wrażenie, bo ona ODZIERA ZE ZŁUDZEŃ... Ze złudzeń, że dla władz, wojska, służb, a nawet naukowców, człowiek ma jakiekolwiek znaczenie... Ta konstatacja jest tym bardziej dojmująca, że tuż za naszą granicą trwa wojna, którą wywołało jedno z mocarstw atomowych, nieco dalej na Bliskim Wschodzie drugie mocarstwo rozpoczęło kolejną wojnę, a w Azji do konfrontacji przygotowuje się kolejne. "Atomowi" pokazuje głównie amerykańską perspektywę w podejściu do zdrowia i życia cywili i żołnierzy w kontekście stosowania bomb atomowych i jest ono porażające - kompletna ignorancja i wykorzystywanie ludzi jako królików doświadczalnych bez ich wiedzy i zgody. Oczywiste jest, że w ZSRR nie było lepiej, tylko zostało to głębiej ukryte. "Śmierć jednego człowieka to katastrofa, ale setek, tysięcy to statystyka". To naprawdę przerażające podejście zwłaszcza, że dziś za sterami największego Arsenalu atomowego siedzi dwóch kompletnych szaleńców... Książka jest naprawdę rewelacyjna, życzę autorowi i wydawnictwu, by mogła ukazać się w wielu innych krajach na świecie, bo naprawdę na to zasługuje👍

Diamenty kojarzą się z bogactwem i luksusem. Od wieków są oznaką majętności i odpowiedniego statusu w społeczeństwie. Ana Trigo zabiera nas w historyczną podróż odkrywając przed nami tajemnicę diamentów, również tych nienajlepszej sławy. Koh-i-noor przeklęty diament Królowej Wiktorii, który obecnie znajduje się w gablocie w Tower of London, a który mimo niewielkiej rozmiarów przeszedł drogę pełną ludzkich tortur i zdrad. Rubin Czarnego Księcia jego krwistowczerwony kolor fascynował od lat szczególnie tych którzy pragnęli władzy. Wielu władców przypisywało mu mistyczne właściwości. Czy tiara Romanowów naprawdę przepadła bez śladu? Książka podzielona jest na rozdziały przybliżając nam nie tylko historię poszczególnych klejnotów ale także świetnie nakreśla nam psychologiczne portrety ludzi, którzy dla zdobycia klejnotów posuwali się do najgorszych czynów. Każda z biżuterii ma własną historię i wywarła wpływ na ludzi którzy ją posiadali. Klejnoty fascynują, ale także wzbudzają respekt. Książkę polecam! Oprócz historycznych ciekawostek świetnie ukazuje ludzką naturę, niekoniecznie od tej dobrej strony.

Moim zdaniem jest to najlepsza książka autora! Nie jest to thriller lub kryminał z których Max Czornyj jest najbardziej znany, ale reportaż mówiący o śmi*rci. O śmi*rci z różnych perspektyw i jej różnych obliczach. I wiedząc, o tym że te tematy są w sferze zainteresowań autora widać, że pisze o tym z dużą pewnością, swobodą, bardzo naturalnie. Znajdziemy tu wiele ujęć śmi*rci w różnych kontekstach - w kulturze, sztuce, religii i wierzeniach. Autor nie przedstawił jednego kierunku tego tematu, tylko szerokie spojrzenie, spojrzenie na temat, który przecież dotyczy każdego. Autor pokazuje śmie*rć z różnych stron. Pojawia się podejście filozoficzne, ale też biologiczne i kryminalne. Jest mowa o śmi*rci nagłej i tej, na którą się czeka. O tym, co zostaje po człowieku. O emocjach, strachu, ale też o próbie oswojenia tego tematu. Są też przykłady z historii - tragedie, samöbójstwa znanych postaci, opisane krótko i konkretnie, bardziej jako ciekawostki. Pojawiają się odniesienia do Hitlërâ czy wątków biblijnych, jak historia Abla. Czytając książkę, miałam wrażenie, że autor siedzi obok mnie i spokojnie opowiada o tym wszystkim, jakby prowadził mnie przez kolejne historie i ciekawostki osobiście, bez dystansu i z bezpośrednim tonem. Temat śmi*rci został wyczerpany do cna. I naprawdę trudno tu coś jeszcze dodać! Rewelacja!

Bardzo mocna i miejscami bardzo drastyczna książka. Sporo mam książek o seryjnych mordercach i zbrodniach popełnionych podczas wielu wojen ale to czego się dowiedziałem z tej książki raczej nic nie przebije. To co człowiek może zrobić drugiemu człowiekowi po prostu przeraża.

Po reportaże sięgam zawsze z chęcią, a jeśli dotyczą innych krajów, tym bardziej nie potrafię się powstrzymać. W tym przypadku podeszłam do lektury z wysokimi oczekiwaniami i nadzieją, ponieważ Japonia to jedno z miejsc, które interesuje mnie od młodości. I całkowicie szczerze, nie zawiodłam się. Zostałam wręcz pozytywnie zaskoczona. Odniosłam wrażenie, że książka ma w sobie melancholijny klimat, który dopełniają zdjęcia w odcieniach szarości. Wszystko przywodzi na myśl ulotność chwil – zupełnie jak wątek przyjaciela Craiga, mężczyzny, który zginął tragicznie. I nie bez powodu, bo już na początku pada zdanie: „Będę świadkiem tego cudu, którego tobie nie było dane oglądać”. Czy to jedna z nielicznych książek, które sprawiły, że pociekły mi łzy już na czternastej stronie? Tak. O ile się nie mylę, to mój rekord. Impakt emocjonalny został więc dostarczony bardzo szybko – i utrzymywał się przez całą lekturę. Podobnie działały na mnie słowa umieszczone po wewnętrznej stronie okładki, na pięknym, różowym tle. Reportaż ten został nazwany zapiskami – i całkowicie rozumiem dlaczego. Nie przypomina klasycznej formy pytanie–odpowiedź, lecz raczej zapis chwil, momentów życia przepełnionych tęsknotą i refleksją nad Japonią. Sam styl pisania kojarzy mi się z twórczością japońskich autorów – prosty, ale nie banalny, emocjonalny, a jednocześnie nieprzesadny. Inaczej mówiąc: piękny i zostający z czytelnikiem na długo. „Więc chodziłem. Chodzę. Chodzę i chodzę, i chodzę, i czuję, jak powietrze naszego miasta ulatnia się z moich komórek, a zastępuje je powietrze innego czasu i miejsca” Cytat ze strony 47 Dodatkowo pióro autora sprawia, że chce się czytać dalej. Jest płynne, co bardzo doceniam, i nie powoduje zatrzymywania się w trakcie lektury. Craig Mod pokazuje różne oblicza Japonii, swoje wędrówki, spotykanych ludzi, dzięki czemu kraj ten zaczyna wydawać się nam bliższy. Jestem zdania, że warto ją przeczytać, nawet jeśli temat Japonii jest wam daleki. To niemal jak prawdziwa podróż na półwysep Kii oraz szlak Kumano Kodō. Spokojna pozycja, która pasuje na każdą porę dnia – wartościowa i faktycznie kojąca. Tutaj nawet proste rzeczy, takie jak opis przygotowania kanapki czy przedstawienie jej w formie technicznego rysunku, nabierają znaczenia. Przybliżają nas. Pokazują prostotę, ale i jej piękno, nawet jeśli od początku czułam, że jest to książka skierowana do zmarłego przyjaciela. Jeśli lubicie reportaże pozbawione typowej formy pytanie–odpowiedź, a bliższe zapiskom i pamiętnikom z odległych miejsc, to pozycja dla was. Craig Mod stworzył książkę, o której trudno zapomnieć. W pewnym sensie inspiruje, byśmy sami wyruszyli w swoją wędrówkę i wyciągnęli z niej własne lekcje oraz spokój ducha. Lektura zdecydowanie warta waszej uwagi. „W te dni – w te jasne dni, dni przepełnione miłością i dni nadziei, oczywiście, ale także w te dni stracone, parszywe, zepsute – mam ochotę opowiadać ci o wszystkim, co widzę i czuję: o psach, o drodze, o zrujnowanych chałupach, o porzuconych autach, o chlewniach, od których niesie się kwilenie mówiące o przerażeniu i zagładzie [...]” Cytat ze strony 310

Krótkie biografie kobiet, które chciały więcej. Chwilami denerwowało mnie przedstawienie jednego wydarzenia z życia opisywanej bohaterki, by za chwilę napisać "ale to będzie już później". Poza tym solidna dawka informacji o nietuzinkowych paniach.

„Kuria” to kolejna książka Artura Nowaka, po którą sięgnęłam z ciekawością i jak zwykle, nie zawiodłam się. Styl autora bardzo mi odpowiada: lekko sarkastyczny, z dużym dystansem, ale jednocześnie celny i mocny w przekazie. Najbardziej podoba mi się to, jak Nowak rozlicza Kościół jako instytucję. Robi to w sposób bardzo przemyślany i skuteczny. Pokazuje ludzi źle postępujących, bezwstydnych, lecz w żadnym momencie nie atakuje samej wiary, Boga czy idei religii. To dla mnie bardzo istotne, bo pokazuje, że krytyka jest ukierunkowana na konkretne zachowania i nadużycia, a nie na duchowość samą w sobie. To książka, którą warto przeczytać niezależnie od własnych poglądów religijnych. Daje do myślenia, skłania do refleksji i pozostawia po sobie poczucie, że autor celnie punktuje problemy, o których często się milczy. Dla mnie to dobra, wartościowa lektura, którą polecam każdemu, kto interesuje się literaturą z wyraźnym komentarzem społecznym i krytyką instytucji. 📚✨

Książka bardzo ciekawa, napisana w taki sposób, że mimo tematu jaki porusza czyta się ją szybko. Krótkie rozdziały, które i tak bywają naszpikowane historiami od których włos się jeży na głowie. W niektóre,.aż nie chce się wierzyć, że zdarzyły się naprawdę. Ostatnie rozdziały dotyczące dzieci były najbardziej dla mnie wstrząsające. Bez zbędnych ocen, fakty i relacje z miejsc zbrodni. Polecam dla czytelników, których nie przeraża opis zbrodni, ilości krwi itp.

“Łowczynie szpiegów” to bardzo ciekawy reportaż, który nie szuka taniej sensacji, tylko oddaje głos kobietom, które opowiadają o swojej pracy. Zaangażowanie autora w badany temat aż bije ze stron - godziny spędzone nie tylko z rozmówczyniami, ale także poszukiwanie amerykańskich szpiegów, by przedstawić również ich punkt widzenia. Punkt jakże ciekawy - ukazujący jak łatwo jest kobiety zignorować, nie traktować ich jako równych “przeciwniczek”. Chociaż całość ma formę wywiadów, to materiał został uporządkowany, a rozmówczynie nawzajem się uzupełniają, przedstawiając własne perspektywy. Przez książkę naprawdę się “płynie” i nawet nie zauważa, kiedy dochodzi się do końca. Oddanie głosu rozmówczyniom pozwoliło na ukazanie pracy w Biurze B, czyli sekcji służb wywiadowczych, zajmującym się obserwacją obcokrajowców, jako... no właśnie jako pracy. Na okładce przeczytamy, że z książki dowiemy się dlaczego werbowano “prostytutki i cinkciarzy” do współpracy czy jak wyglądały pościgi za śledzonymi szpiegami z “wrogich państw”, ale reportaż w gruncie rzeczy unika sensacji. Kobiety opowiadają zarówno o akcjach, która zapadły im w pamięć, jak i o “zwykłej codzienności” agentek: o tym, że trzeba użerać się z szefem, przezwyciężając uprzedzenia; o tym, że sprzęt szpiegowski potrafi sporo ważyć, a skołowanie dobrej do pracy torebki w PRL-u wcale nie było łatwe. Ta przyziemność bardzo mi się spodobała, bo odczarowuje sensacyjny wizerunek służb wywiadowczych. To często zamiast pościgów, wielogodzinne siedzenie w aucie czy łażenie po mieście. Kolejną zaletą formy reportażu (pozwolenia, by kobiety opowiadały o swojej pracy) jest język. Reportaż pełen jest żargonu wywiadowczego, który my możemy poznać i lepiej zanurzyć się w ten świat! Jednocześnie nie ma w tym reportażu zbędnej “prywaty” i biografii. Kobiety opowiadają co prawda jak dostały się do pracy, czy udało im się ukończyć odpowiednie “szkoły dla szpiegów”, a także jakie wyzwania stawiała praca przed życiem prywatnym, ale wszystko to pasuje do myśli przewodniej książki. To reportaż, który dostarcza ciekawych informacji dotyczących działań obserwacyjnych, ale jednocześnie nie zapomina o ludziach, w tym wypadku kobietach. Kobiety musiały mierzyć się nie tylko z wyzwaniami pracy wywiadowczej samej w sobie, ale i uprzedzeniami. Niewiele dostawało specjalne prawo jazdy, choć świetnie radziły sobie za kółkiem. Godziny pracy często przedłużały się, nie zawsze można było być pewnym kiedy będzie się w domu. A co z dzieckiem? Koledzy takich problemów nie mieli, koleżanki musiały jakoś ogarniać. Wiele takich smaczków można wyciągnąć, choć trzeba przyznać, że rozmówczynie nie narzekają. Raczej przedstawiają najróżniejsze wyzwania, z którymi musiały sobie radzić, raz jako wywiadowczynie w czasach PRLu, dwa jako kobiety pracujące. Nie będę ukrywać - ten reportaż bardzo mi się spodobał, spełniając moje oczekiwania. Osobiście bardzo lubię formę oddawania głosu bohaterkom/bohaterom reportaży, gdzie rolą autora jest potem uporządkowanie tego w narrację tematyczną i dopowiedzenie gdzie trzeba jakiegoś kontekstu - bez oceniania czy wyciągania wniosków. Zostawmy to czytelnikom. Zawiedzeni mogą być Ci, którzy oczekiwali lektury niczym sensacyjny thriller, reportażu w szczegółach opowiadającego o akcjach i wywiadowczych strategiach. To książka o kobietach, które nie chciały mieć biurowej pracy, więc zostały łowczyniami szpiegów :)

Aby zabierać głos w sprawie aktualnych wydarzeń na świecie, warto znać ich pełny kontekst, zamiast opierać się wyłącznie na skromnych, często niestety stronniczych i nacechowanych emocjami doniesieniach medialnych. To właśnie one mogą prowadzić do wyrobienia opinii, która niewiele ma wspólnego z rzeczywistością. Tak było w moim przypadku, konflikt palestyńsko-izraelski postrzegałam głównie przez pryzmat wydarzeń z 7 października. „Z nakazu Boga” to moja trzecia książka dotycząca tej tematyki, ale zdecydowanie najlepiej przygotowana: dopracowana, rzeczowa i pozbawiona nadmiernych emocji. Dzięki temu daje czytelnikowi przestrzeń do wyrobienia własnego zdania w oparciu o możliwie obiektywnie przedstawione fakty. Karolina Wójcicka przemierza tereny współczesnego państwa Izrael, by na własne oczy zobaczyć zarówno enklawy, jak i oddalone eksklawy zamieszkiwane przez Palestyńczyków. Doświadcza niechęci ze strony ludzi skrajnie zdeterminowanych, by zasiedlać ziemie, które według ich przekonań religijnych należą właśnie do nich. Autorka rozmawia zarówno ze zwykłymi mieszkańcami obu stron konfliktu, jak i z byłymi politykami, działaczami społecznymi oraz aktywistami działającymi na rzecz pokoju. Z tych relacji wyłania się obraz pełen skrajności. Najbardziej porusza jednak próba usprawiedliwiania przemocy w imię religii, co tylko potwierdza, że żadna skrajność nie jest dobra. Czytelnik ma szansę lepiej zrozumieć przyczyny konfliktu oraz mechanizmy, które kształtowały się w społeczeństwie izraelskim, często oparte na poczuciu krzywdy wynikającym z doświadczenia Holokaustu. Pozwala to spojrzeć szerzej na źródła napięć i emocji w relacjach między sąsiadującymi narodami. Istotną rolę odgrywają również motywy polityczne oraz subtelna propaganda przekazywana kolejnym pokoleniom choć, w przeciwieństwie do niektórych innych państw, rzadko mówi się o niej wprost. „Z nakazu Boga” bulwersuje i zmusza do zadawania trudnych pytań. Ukazuje wojnę, której nie powinno być; konflikt napędzany przez interesy polityczne i finansowe, w którym religia bywa jedynie hasłem usprawiedliwiającym brutalne działania. Nie sposób zaprzeczyć krzywdom, jakich naród żydowski doświadczał przez dekady, pojawia się jednak pytanie: czy odpowiedzią na cierpienie może być zadawanie go innym? Czy religia rzeczywiście nakazuje odbierać życie, wypędzać z domów i prześladować? A może powinna być tym, co łączy, a nie dzieli? Rzetelnie przygotowana relacja autorki może znacząco zmienić perspektywę czytelnika, który dotąd jednoznacznie opowiadał się po jednej ze stron, wskazując wydarzenia z października jako główną przyczynę konfliktu. Tymczasem jest to problem narastający przez dekady, podsycany przez skrajne nastroje i polityczne interesy. Najbardziej niepokojące pozostaje to, że jako ludzkość wciąż nie wyciągamy wniosków z historii. W XXI wieku, w dobie podboju kosmosu i rozwoju sztucznej inteligencji nadal dochodzi do tragedii na ogromną skalę. Giną ludzie, inni cierpią głód, uciekają przed bombami i dronami, podczas gdy tuż obok życie toczy się dalej, jakby nic się nie działo. Książka pozostawia mnie z przytłaczającym poczuciem, że tak naprawdę nigdy nie znałam prawdziwego Izraela ani narodu żydowskiego. Czy zmienia mój stosunek do Żydów? Nie. Jeśli chcemy budować bezpieczny i lepszy świat, nie możemy kierować się nienawiścią. Możemy natomiast jasno pokazywać, że przemoc, prześladowania i śmierć nie prowadzą do niczego dobrego, a przyszłe pokolenia bez wątpienia nas z tych wyborów rozliczą. https://ksiazka-w-pigulce.pl/ksiazki-dla-doroslych/reportaz-literatura-faktu/czy-religia-usprawiedliwia-wojne-recenzja-z-nakazu-boga/

Zbiór felietonów Marcina Wichy pisanych dla Gazety Wyborczej w latach 2015-2018. Czytałam z nostalgią zarówno z tęsknotą za świetnym autorem jak i problemami tamtych czasów sprzed pandemii i wojny. Widać w tym zbiorze ogromną dbałość autora o szczegół w tekście, każde zdanie ma swoją melodię i dokładnie tyle słów, ile trzeba oraz troskę o staranne projektowanie codziennych rzeczy (szkół, czcionki, obiektów publicznych). Swoimi celnymi uwagami obnaża paradoksy codziennego życia w sprawach pozornie drobnych (niemiecka czcionka używana przez nacjonalistów) ale tak naprawdę, one składają się na rzeczy wielkie (miś Paddington a kwestia imigracji, design jako świadectwo szacunku do ludzi i element budowania demokracji). Ciekawe, co Wicha napisałby w 2026 roku...

unikając uproszczeń i publicystycznej jednoznaczności łukasz grajewski w swoim reportażu dotyczącym niemieckiej prawicy przygląda się aktualnie najpopularniejszej po tej stronie sceny politycznej partii. bazując na swoim wieloletnim doświadczeniu w komentowaniu rządów naszych zachodnich sąsiadów opowiada o alternatywie dla niemiec (afd) nie tylko jako ugrupowaniu, ale społecznym fenomenie mogącym stanowić odbicie polityki również innych europejskich państw. autor w przystępny, a zarazem chronologiczny sposób konstruuje profil afd, omawiając okoliczności jej genezy i docierając aż do współczesnego sukcesu. ta skrupulatność szybko procentuje: udowadniając, że partia powstała w odpowiedzi na społeczne rozczarowanie dotyczące polityki gospodarczej czy kryzysu migracyjnego, demitologizuje narosłe wokół ugrupowania klasowe stereotypy. narracji towarzyszy tu rekonstrukcja motywacji i procesów, co pozwala zachować profesjonalizm tak cenny w kontekście omawianego tematu. choć trudno traktować tę pozycję jako kompleksowo wyczerpującą temat publikację, jej analityczne zamiary zasługują na wiele uwagi także w kontekście społecznym. to intrygująca opowieść o tym, jak z partii o typowo wschodnim zasięgu afd stała się ugrupowaniem odpowiadającym na ogólnokrajowe potrzeby swojego elektoratu, będąc symbolem emocji wyborców, ale przede wszystkim zmian i potrzeb społecznych, które choć wymagały zaopiekowania, pozostawały lekceważone lub pomijane przez rządzących. to reportaż ukazujący złożoność prawicy w systemach europejskich, otwierający dyskusję o duecie podtekstu politycznego i dumy narodowej, ale przede wszystkim komentujący mechanizmy władzy.

Z wielkim upodobaniem sięgałam po tę lekturę, jako że bardzo wysoko sobie cenię dotychczas przeczytane książki Gitkiewicz. Nie zabolał mnie nawet stosunek ceny do objętości wydania. Ostatnie rozdziały książki jednak rozczarowujące, gubią poziom, przerzucałam raczej niż czytałam. Mimo wszystko fajnie, że jest taka pozycja na rynku - dla osób, które nie mają za dużego pojęcia o feminizmie. Tylko czy po nią sięgną?

Chylę czoła przed autorka! Kawał dobrej roboty reporterskiej. Nie mogłam się oderwać! To nie jest tylko historia o samej zmarłej Agnieszce Kotlarskiej, ale pełna ciekawostek opowieść o latach 90tych, konkursach piękności, Wrocławiu, światku mafijnym, o psychologii sprawcy. Niesamowita pozycja i jak na końcu napisała autorka do kolejnego przeczytania - nie mogę się doczekać czym tym razem zaskoczy Pani Ewa!