Tragedia w trzech aktach ; Zakończeniem jest śmierć

Pewien artysta spotyka kobietę, która próbuje popełnić samobójstwo. W wyniku długiej rozmowy z nią postanawia opisać jej historię mimo, że nie jest pisarzem. Poznajemy Celię od dzieciństwa przez młodość aż do dorosłości. Jest to głównie jej osobista relacja, choć nie brakuje również opinii autora. Jako że opowieść tę snuje malarz, tekst nie jest wybitny, czasami wręcz bardzo prosty. Jednak w związku z tym, że bohaterka jest bardzo wrażliwa i opisuje też swoje cierpienie, znajdziemy w tej powieści ogromny ładunek emocjonalny. Prawdopodobnie dla niektórych czytelników na początku będzie to nudna książka ale gdy damy jej szansę odwdzięczy się wieloma ciekawymi spostrzeżeniami na temat ludzi i świata w ogóle. Osoby znające całą kryminalną twórczość Agathy Christie i jej 'Autobiografię' lub po prostu orientujące się choć trochę w jej biografii z pewnością zauważą, że tak naprawdę autorka pisząc o Celii pisała o sobie. Chciałabym, aby wszystkie książki Christie @wydawnictwo_dolnoslaskie wydało w ramach Jubileuszowej Kolekcji, zarówno kryminały, jak i powieści pisane pod pseudonimem Mary Westmacott. Jest to niesamowita okazja dla fanów autorki do posiadania jej dorobku w jednolitym, pięknym wydaniu, tym bardziej, jeśli (tak jak ja) nie zdążyli zaopatrzyć się w kolekcję z pociągiem. Piszę o tym również dlatego, że chcąc w ramach akcji @officialagathachristie #ReadChristie2025 przeczytać 'Niedokończony portret', miałam duży problem ze zdobyciem książki. Nawet w bibliotece panie bibliotekarki nie mogły jej znaleźć ze względu na dwa wydania w różnej pisowni tytułu. Warto, aby twórczość mistrzyni kryminału była łatwo dostępna w naszym kraju.

Niesamowite, jaką niespotykaną zdolność tworzenia postaci i ich portretów psychologicznych posiadała moja ukochana autorka. 'Chleb olbrzyma' lub 'Cena geniuszu' to pierwsza powieść obyczajowa według kolejności wydania napisana przez Agathę Christie pod pseudonimem Mary Westmacott. Książka opowiada losy genialnego muzyka, Vernona Deyre, od wczesnego dzieciństwa aż po dorosłość. Mimo niewielu bohaterów mamy tutaj ciekawą historię, która daje do myślenia. Autorka była wykształconą pianistką, więc wykorzystała swoją wiedzę i pasję do stworzenia tej skomplikowanej postaci. W powieściach obyczajowych ukryła wiele wątków autobiograficznych, często związanych z jej życiem uczuciowym. Jest to więc odpowiednia lektura nie tylko dla miłośników dobrej literatury ale i dla miłośników samej autorki.

To prawdziwa gratka dla miłośników talentu Christie – szansa na swoiste wniknięcie w umysł tej genialnej autorki i prześledzenie sposobu, w jaki powstawały jej dzieła oraz przyjrzenie się temu, co zdecydowało o oszałamiającym sukcesie jej twórczości. Christie potrafiła korzystać wiele razy z tych samych motywów, za każdym razem i tak wyprowadzając czytelnika w pole, szanując jednocześnie, co godne podkreślenia, jego intelekt. Curran przeplata obszernymi omówieniami niewykorzystanych pomysłów, które znalazły się w zeszytach Christie, ale nie trafiły na karty żadnej z jej powieści. Książka napisana jest niepozbawionym humoru, dopracowanym, potoczystym, łatwym w odbiorze stylem, który czyni lekturę jeszcze przyjemniejszą. Efekty tej pracy, zręcznym piórem przelane na papier, to pasjonująca podróż przez dekady twórczej pracy genialnej pisarki, umożliwiająca przyjrzenie się jej warsztatowi z bardzo bliska. Lektura tej książki daje wielką satysfakcję.

Lepiej czytać tę książkę, mając już na koncie przynajmniej najważniejsze dzieła autorki. Autor omawia tu bowiem wiele mniej lub bardziej znanych utworów Christie. Agatha Christie to fascynująca osobowość, niezwykle zdolna i płodna pisarka, która podbiła serca czytelników na całym świecie. Szybko wypracowała własny, oryginalny styl, wprowadziła nowe rozwiązania, nierzadko eksperymentowała z fabułą i formą swoich opowiadań i powieści. Pisarka używała plastycznego, żywego języka, który oparł się próbie czasu. Dla mnie w pewnym stopniu wręcz wychowanym na Christie – zdecydowanie tak, gdyż tak naprawdę zacząłem czytać książki, przebywając, na urlopie w IMGW przy ul. Leśnej w Karpaczu skąd wyruszaliśmy na szlaki i pewnego dnia gdy pogoda nie sprzyjała spacerom „wpadła” mi w ręce książka Agathy Christie (2010 r.) i od tej pory jestem „molem” książkowym. Naprawdę polecam, nie do czytania na akord, ale delektowania się każdym rozdziałem! To jedna z tych książek z których czuć pasję i głęboką fascynację.

"Ten czwarty" z cyklu The Hound of Death to jedno z ciekawszych opowiadań w dorobku Agathy Christie, które doskonale udowadnia, że mistrzyni kryminałów potrafi budować napięcie bez konieczności częstych morderstw. Fabuła opiera się na pozornie zwykłej rozmowie trójki znajomych, którzy spotykają się w pociągu i dyskutują o Felice — kobiecie posiadającej wiele osobowości, z których każda diametralnie się różniła. Kiedy nagle w ich rozmowę wtrąca się nieznajomy pasażer i zaczyna snuć własną, niepokojącą historię na temat Felice, opowiadanie zyskuje nowy wymiar. Choć trup nie ściele się tutaj gęsto, a akcja jest stosunkowo statyczna, Christie zręcznie wprowadza czytelnika w stan niepokoju. Każda kolejna wymiana zdań podsyca ciekawość, a atmosfera robi się coraz bardziej gęsta, mimo braku typowych dla autorki zbrodni. Umiejętność Christie do tworzenia intrygujących opowieści, opartych niemal wyłącznie na dialogach, sprawia, że Ten czwarty angażuje bez reszty, nawet bez dynamicznej akcji. Warto podkreślić, że to jedno z tych opowiadań, gdzie zagadkowa atmosfera i subtelne nawiązania do parapsychologii, w połączeniu z doskonale wykreowanymi bohaterami, sprawiają, że nawet prosta rozmowa zamienia się w fascynującą historię. Dla miłośników tajemniczych, nastrojowych narracji, Ten czwarty z pewnością będzie jedną z perełek w tym zbiorze.

Gdy zasieki z drutu kolczastego przeciągnięte przez środek domu bardziej łączą niż dzielą, ale od pełni szczęścia dzieli nas ...trup, do akcji musi wejść Perry Mason. I nagle nagie, bądź skąpo ubrane dziewczęta pływające w basenie i szczęście głównego bohatera w kasynie w Las Vegas nabierają o wiele większego znaczenia niż by się wydawało. Klasyczny kryminał z sympatycznym głównym bohaterem. Dobra rozrywka na długie zimowe wieczory z odautorskim przesłaniem - "sprawdź porządnie księgę wieczystą przed nabyciem nieruchomości".

Spotkawszy się z Sherlockem Holmesem pierwszy raz w wersji papierowej (bo filmów już kilka widziałem - jak nie kilkanaście) nastawiałem się na klimat mrocznego, bandyckiego, owianego mgłą, XIX-wiecznego Londynu. No i co? No i trochę się oszukałem. Po pierwsze to samego Londynu tutaj mało, bo większość przypadków dzieje się na peryferiach, satelitach ościennych albo innych miasteczkach w głębi Anglii. Bandytów i typów spod ciemnej gwiazdy też mało, a przestępstwa powodowane są raczej pod wpływem impulsu i mają niekiedy charakter "matrymonialny". Opowiadania (a jest ich 10) w jakiś tam sposób angażują (choć moim skromnym zdaniem mogłyby bardziej). Cóż, uznam to po prostu za niezłe wprowadzenie do wersji "pełnometrażowych" literatury Conan Doyle'a, za którą pewnikiem kiedyś się jeszcze złapię.

O tym jak skutecznie kogoś otruć i prawie nie dać się na tym złapać. W tej części dowiadujemy się, że stawianie kropek we właściwych miejscach jest bardzo ważne, złodzieja można rozpoznać po palcach świecących w ciemności, a alergia na czekoladę bywa bardzo przydatna w pewnych okolicznościach. Poza tym Della Street okazuje się mistrzem kierownicy, a Perry Mason o mały włos nie trafia do aresztu za włóczęgostwo i brawurowo broni dwóch klientek (w tym jednej szczególnie wkurzającej), ucierając nosa stanowczo zbyt pewnemu siebie prokuratorowi.

Starzy znajomi Na pewno i Tobie drogi czytelniku zdarza się, że bierzesz do ręki książkę i myślisz, dumasz… czytać, nie czytać… oto jest pytanie ( i wcale nie jest to papierowa wersja Szekspira…). Nie czytać… no bo się zna, bo się wie, bo już tyle razy człek się spotkał… Czytać… wszak spotkanie ze starymi znajomymi jest zawsze pożyteczne, człek zapomniał już o czym gadał poprzednim razem… Słowem – problem jest. Mowa oczywiście o książkach, które znamy i już kiedyś czytaliśmy. W moim przypadku padło tym razem na starego, dobrego Arthura Conan Doyl’a i jego utwór „Sherlock Holmes niepokonany”. Któż nie zna genialnego detektywa i jego przyjaciela doktora Watsona…. Nawet ci, co mało czytają doskonale wiedzą kto jest kim. Kinematografia swoje zrobiła i nakręciła sporo filmów w oparciu o opowiadania Conana. Ten z 2009 z Iron Manem, czyli Robertem Downey’em Jr w roli głównej chyba niewiele miał wspólnego z tekstami angielskiego pisarza… Ale zostawmy to. Nie ten temat. Słynny detektyw pojawił się w 1887 i rozpalił kryminalne umysły na całym świecie. Od tamtej pory kryminał to kryminał, główny bohater musi myśleć, żeby sprawę rozwiązać, bo myślenie przyszłość ma. Dedukcja na pierwszym planie. W sumie powstały cztery powieści i 56 opowiadań o treści mrożącej krew w żyłach, oczywiście na przełomie stuleci. Tyle wiedzą wszyscy, nawet nie czytający w hurtowych ilościach. A teraz kto pamięta wszystkie zagadki rozwiązane przez Sherlocka? No dobra, „Psa Baskerville’ów” pamiętamy, ale to powieść. Te łatwiej zapadają nam w czeluście czaszki. Z opowiadaniami gorzej. U mnie tak samo. Zatem postanowiłam przeczytać stary, bo wydany w 1978 roku zbiór przygód detektywa i jego przyjaciela z Baker Street 221b. Mamy ich tu siedem. Nie we wszystkich jest nieboszczyk. Jedne są ciekawsze, inne mniej. Wśród recenzji tego tomiku tekstów znajdują się entuzjastyczne, ale i mniej pochlebne. Komuś podoba się historia „Gloria scott”, bo tajemnicza i do końca nierozwiązana. Inni zachwalają „Greckiego tłumacza”. Pojawia się tam brat Sherlocka – Mycroft, ponoć o jeszcze wyższym ilorazie inteligencji niż najsłynniejszy detektyw. Rzadko go jednak wykorzystuje, bo zajmuje się innymi sprawami. Mnie najbardziej do gustu przypadły „Tańczące sylwetki”. Tu, oprócz tekstu, mamy przeciwne znaki, które oczywiście są szyfrem. Oczywiście rozszyfrowanie szyfru wyjaśnia zagadkę. Ostro ocenione przez niektórych czytelników „Zniknięcie młodego lorda” też utkwiło mi w pamięci jako ciekawe. I tak moglibyśmy oceniać każde opowiadanie… Ale najważniejsze jest, jak dziś czyta się nam prozę z przełomu stuleci…. Mnie było trochę trudno… co prawda nie można się przyczepić do niczego. Wszystko poprawnie, zgodnie z zasadami. Jak opis to opis. Jak dialog to dialog. A jednak… zgodnie z powiedzeniem… „trąci myszką”. Czytanie było dla mnie spotkaniem ze starymi znajomymi, ale takimi trochę przynudzającymi. Ale trzeba ich znać i szanować. Pamiętajmy, jaką rolę odegrał Conan Doyle w literaturze, a Sherlock w kulturze. Są po prostu nieśmiertelni.

Gaston Leroux w Tajemnicy żółtego pokoju przedstawia jedną z najbardziej intrygujących zagadek kryminalnych, która do dziś fascynuje miłośników klasycznych powieści detektywistycznych. Fabuła koncentruje się na śledztwie prowadzonym przez młodego, niezwykle bystrego reportera Józefa Rouletabille’a, który zostaje wciągnięty w sprawę zamachu na pannę Stangerson – córkę słynnego naukowca profesora Stangersona. Dramatyczne wydarzenia mają miejsce w zamku Glandier, gdzie profesor wraz z córką prowadzi przełomowe badania naukowe. Pewnej nocy panna Stangerson zostaje brutalnie zaatakowana w swoim zamkniętym od wewnątrz pokoju, tytułowym żółtym pokoju. Zbrodniarz próbował ją udusić i zadał jej cios w głowę, jednak ofiara przeżyła. Problem polega na tym, że napastnik zniknął bez śladu, choć drzwi i okna były zamknięte, a w pomieszczeniu nie znaleziono nikogo poza ranną kobietą. Śledztwo w tej sprawie prowadzi doświadczony inspektor Fryderyk Larsan, ale do akcji wkracza także młody Rouletabille, który jest przekonany, że zagadkę można wyjaśnić za pomocą czystej logiki. Jego metody różnią się od klasycznych działań policyjnych – zamiast szukać oczywistych podejrzanych, skupia się na logicznych sprzecznościach i detalach, które inni przeoczyli. Sprawa komplikuje się jeszcze bardziej, gdy okazuje się, że jednym z głównych podejrzanych staje się Robert Darzac, narzeczony panny Stangerson, który wydaje się ukrywać ważne informacje. W miarę jak Rouletabille odkrywa kolejne wskazówki, okazuje się, że tajemnica żółtego pokoju jest znacznie bardziej skomplikowana, niż się początkowo wydawało.

Czytałem tłumaczenie z lat 20 (w sumie nie wiem czy jest inne). Ma to swoje plusy, bo język jest inny i ta unikalność mnie się podoba. Z drugiej strony akcja nie jest porywająca, co też jest chyba winą użytego języka. Taki mały paradoks. Aha, ciekawy wątek historyczny. Tak to się powinno robić!

Przyznam szczerze, że jestem chyba mało obiektywna pisząc jakiekolwiek opinie, czy też recenzje o twórczości autora, jakim był Georges Simenon. Tytułowy "Rewolwer Maigreta" to już czterdziesty tom, w którym spotykamy słynnego komisarza, a ja nadal jestem zachwycone klimatem tych kryminałów. Może ma na to duży wpływ moje mylne wyobrażenie o całym przebiegu sprawy, ale co rusz błądzę wraz z Maigretem ciasnymi uliczkami Paryża i przyglądam się bohaterom, których wykreował autor. Wytworzony przez twórcę klimat książki jest niepowtarzalny, a metody, którymi posługują się śledczy, już częściowo nieaktualne, jednak to pełen profesjonalizm naszego głównego bohatera wychodzi na pierwszy plan powieści. W tej części jesteśmy świadkami pewnego porwania...a raczej kradzieży, ponieważ znika broń komisarza. Co dziwniejsze, ma to miejsce w jego własnym mieszkaniu, a także w obecności jego małżonki. Pistolet jest to nie byle jaki, ponieważ Smith and Wesson 45 (dla zwiększenie napięcia, możecie wygooglować i zobaczyć jak to cacko wygląda). W międzyczasie na Dworcu Północnym zostają odnalezione zwłoki mężczyzny, które zostały włożone do zamkniętego kufra. Obie sprawy może połączyć przypadkowo zaaranżowana kolacja, na której jednym z gości jest właśnie Maigret. Autor bardzo trafnie konstruuje całą fabułę i przenosi akcję z eleganckiego Paryża do tłocznego Londynu, w którym panuje zgiełk i ciągły pośpiech. Przypisuje postaciom cechy, które nie wskazują jednoznacznie kto stoi za popełnieniem zbrodni, a także nie ujawnia jakimi motywami kierował się sprawca. Całość posiada specyficzny kunszt, który można przypisać oczywiście dla mistrza tej serii kryminałów, a niebywałą główną rolę odgrywa dociekliwy, ale także z bardzo ludzkim podejściem do... innych ludzi - śledczy. Jestem jak zwykle zachwycona tą krótką i przyjemną historią. Lata, w jakich powstawały kryminały Georges'a i cała charakterystyka przedstawionych losów opisanych tam bohaterów sprawiają, że mam niezwykłą ochotę być nieodzowną towarzyszką komisarza i razem z nim rozwiązywać sprawy, zwiedzając przy tym zakamarki Paryża, a w tym przypadku także pochmurnego Londynu.

Sympatyczny kryminał retro "w stylu A. Christie", który napisała S. Hannah na prośbę rodziny Agathy Ch. Jeśli się o tym wie, zupełnie inaczej go odczytujemy. Oczywiście porównania są nieuniknione ale klimat lat przedwojennych jest zachowany, "szare komórki" Herkulesa również działają, więc nie tak szybko można się wszystkiego domyślić. I o to chodzi. Mnie się dosyć podobał, mimo dłużyzn i rozwleczonych dialogów. Liczę, że następne trochę się poprawią. 4/6

Ostatnia, siódma powieść Raymonda Chandlera (nie licząc niedokończonej "Tajemnice Poodle Springs"). Wielka szkoda... A taki np. R. Mróz, według oszczędnych wyliczeń, stworzył już ich ponad 70, a ponoć dopiero się rozkręca... Nie ma sprawiedliwości na tym świecie!

Nie przepadam za opowiadaniami, więc oceniam książkę na taką sobie. Troszkę skojarzyło mi się z opowiadaniami o parze detektywów u Agaty Christie (Tommy i Tuppence Beresford). Wiem, wiem, Roman D., od razu przepraszam za kolejne bluźnierstwo:)). Obie pary jednak trochę mnie denerwowały.

Nasz bohater tym razem będzie musiał odkryć kto stoi za hazardowymi długami i dlaczego tym razem ich nie uregulował choć ma bogatą żonę. Co takiego wyjątkowego jest w zdjęciach rozebranych pań i czy na prawdę warto być prywatnym detektywem. Podobała mi się ze względu na klimat tajemniczości. Nie jest to co prawda opowieść jak poprzednie, ale w sumie nie musi być.

O tym, co się dzieje, kiedy się nie podejmie w porę psychoterapii. Książka wykorzystuje dość nośny (i trzeba przyznać, że również mocno przeczochrany przez wszystkie chyba gałęzie kultury) motyw choroby psychicznej, z tym że całość mocno upraszcza tak, żeby dało się ją skondensować do rozmiarów niezbyt rozbudowanego thrillera - i przez to moim zdaniem kreacja straumatyzowanej bohaterki nie wypada tak do końca przekonująco, zwłaszcza przy końcówce. Pewnym minusem było też dla mnie to, że dosyć szybko rozgryzłam wszystkie główne tajemnice, więc czytanie było trochę pozbawione tego elementu napięcia - poza samą końcówką (w którą wkradło się też nieco kiczu). Niemniej w kategorii książki rozrywkowej na półtora wieczoru, nie jest to jakiś szczególnie zły wybór.

Ilość stron: 607 To druga książka tej autorki jaką przeczytałam. Pierwsza czyli „Intrygi i żądze” nie podobała mi się za bardzo. Do lektury zachęcił mnie opis na okładce. Pomyślałam, że może będzie lepsza od poprzedniej. I jest dużo lepsza. Bardzo dobrze się to czyta. Teraz napis na okładce „nowa Agatha Chrisie” ma sens. Ta książka podobnie trzyma w napięciu i dużo się dzieje. Zakończenie bardzo zaskakujące. Polecam każdemu. Ciekawe cytaty: „Pamięć jest jak film – wyraziście ukazuje poszczególne obrazy; na dobranym i jaskrawo oświetlonym tle postaci odgrywają określone role, tocząc wyuczone i niezmienne dialogi, lecz brak jej przejść łączących oddzielne epizody w całość.” (str 60) „Jedyną nieśmiertelność zapewnia pamięć żyjących. Jeżeli splamiona jest koszmarem i złem, wtedy umierają naprawdę.” (str 454) „Wciąż na nowo zadziwiają mnie zdolności aktorskie tak zwanego szarego człowieka.” (str 457) Miłość, zawsze miłość, pomyślała Kate. Może wszyscy tego szukamy. A jeśli nie znajdziemy jej wystarczająco wcześnie, wpadamy w popłoch, że nie spotkamy jej do końca życia.” (str 591) „Miłość to dodatek, a nie organiczna część istnienia.” (str 591) „Dobrze od czasu do czasu uświadomić sobie, że nasz system sądowniczy jest dziełem człowieka, a zatem ręka sprawiedliwości bywa ułomna. Prawo zazwyczaj bywa zwycięża jedynie w ograniczonym stopniu.”(str 607)