Tragedia templariuszy. Powstanie i upadek państw krzyżowców

Świetnie napisana historia podbojów Portugalczyków na Oceanie Indyjskim. W sumie rzadko poruszany i eksponowany okres, który jest napakowany niesamowitymi wydarzeniami takimi jak przykłady przygniatającej ludzkiej głupoty, agresywności, niekompetencji, braku empatii, czy zrozumienia,. Ponadto możemy zobaczyć jak ludzie małej inteligencji, zaślepieni ideologią/patriotyzmem lub religią czynią rzeczy niemądre oraz haniebne. Z drugiej strony rzadkie (a tym bardziej wpadające w oko) przypadki heroizmu, rozwagi, sprytu i miłosierdzia są często nienagradzane, a nawet karane. Można więcej? Chcę więcej!

Jeśli ktoś sięgnął po tę książkę, bo jest fanem serii gier "Assassin`s Creed" to ten tytuł na pewno nie będzie dla niego. Jest ona napisana w sposób ściśle naukowy i podchodzi do tematu asasynów typowo pod kątem historycznym. Uświadczymy w niej mnóstwo muzułmańskich nazwisk nie do zapamiętania oraz innych szczegółów dotyczących rozwoju tej budzącej strach sekty na terenie XII-wiecznej Syrii. Niestety, nie dowiemy się nic stricte o życiu Nizarytów, treningu, metodach eliminacji wyznaczonych celów, kamuflażu,itp. Dlatego uważam, że książka jest zbyt jednowymiarowa i za bardzo skupia się na faktach historycznych, władcach i datach, a mniej na samych asasynach. Niemniej jednak dla fanów historycznych niuansów ta książka może się wydać idealna.

Kiedyś zaczytywałam się w książkach o tamtych czasach, poznawałam też dzieje Anglii tamtej epoki, i dzięki temu łatwiej mi było przyswajać postacie opisane w tej książce, bo trzeba zaznaczyć, że „Wojna dwóch róż” to mnóstwo wymienianych osób biorących udział w konflikcie toczącym się w Anglii w XV wieku. Autor w sposób zrozumiały i czytelny opisuje historię Anglii po śmierci Henryka V w 1422 r.; przyczyny, które doprowadziły do wojny domowej toczącej się w latach 1455 – 1485, a była to walka o władzę; przedstawia i charakteryzuje ówczesnych możnowładców, ich udział w konflikcie, zdarzało się, że niektórzy arystokraci zmieniali strony konfliktu dla majątku, czy pozycji. Dan Jones nakreśla sytuację nie tylko okresu samej wojny, ale dokładnie opisuje lata przed wspomnianą wojną, jak i późniejsze, naświetla położenie władców panujących, ich lęk przed utratą władzy, oraz drastyczne rozprawianie się z potomkami królewskich rodów. Książka przystępnie napisana, bardzo dobrze się ją odbiera, polecam wszystkim lubiącym poczytać o tamtych ciężkich, brutalnych czasach.

„Krew sięgała koniom do pęcin” – ten makabryczny obraz, wyjęty prosto z kronik Pierwszej Krucjaty, stanowi doskonałe memento dla monumentalnego dzieła Thomasa Asbridge’a. „Krucjaty. Wojna o Ziemię Świętą” to książka, która w świecie mediewistyki pełni rolę potężnego taranu: rozbija romantyczne mity o szlachetnych rycerzach, ale też uproszczone wizje barbarzyńskich najeźdźców, oferując w zamian obraz tak krwawy i złożony, że momentami przypomina on mroczne fantasy, tyle że boleśnie prawdziwe. Rozmach bez uprzedzeń Asbridge podejmuje się zadania niemal niemożliwego – opisania dwóch stuleci zmagań między chrześcijaństwem a islamem w sposób, który nie faworyzuje żadnej ze stron. To, co wyróżnia tę pozycję na tle dziesiątek innych, to rygorystyczne korzystanie ze źródeł łacińskich i arabskich w równym stopniu. Autor z ogromną wprawą zestawia ze sobą relacje kronikarzy krzyżackich z pismami takich postaci jak Ibn al-Asir, co pozwala czytelnikowi spojrzeć na oblężenie Jerozolimy czy bitwę pod Hittin z obu stron murów. Autor nie boi się brutalności. Opisy kanibalizmu w Ma’arrat an-Numan czy rzezi po zdobyciu Jerozolimy w 1099 roku są wstrząsające, ale u Asbridge’a nigdy nie służą taniej sensacji. Są one niezbędne, by zrozumieć psychologię tamtych ludzi – ich fanatyzm, desperację i głębokie przekonanie, że działają z mandatu niebios. Bohaterowie z krwi i kości Jednym z najmocniejszych punktów książki jest sposób kreowania postaci historycznych. Asbridge nie buduje pomników. Jego Ryszard Lwie Serce to genialny strateg, ale też człowiek o porywczym i trudnym charakterze, natomiast Saladyn zostaje odarty z nadmiaru dziewiętnastowiecznej legendy, by ukazać polityka pragmatycznego, który budował swój autorytet równie sprawnie mieczem, co dyplomacją. Autor wyśmienicie analizuje ich relację, pokazując, jak wzajemny szacunek mieszał się z bezwzględną chęcią zniszczenia przeciwnika. Krytyka: Erozyjna szczegółowość Czy „Krucjaty” mają wady? Dla czytelnika przyzwyczajonego do wartkiej akcji powieściowej, problemem może być ekstremalna szczegółowość. Asbridge potrafi poświęcić kilkanaście stron na analizę logistyki dostaw wody do obozów oblężniczych. Choć dla historyka to czyste złoto, laik może poczuć się przytłoczony natłokiem dat, nazwisk drugoplanowych baronów i topograficznych detali syryjskich zamków. Książka wymaga od czytelnika ogromnego skupienia; to nie jest lektura do pociągu, lecz wielkie danie, które trzeba trawić powoli. Można by również zarzucić autorowi, że momentami zbyt mocno skupia się na aspektach militarnych i politycznych, nieco po macoszemu traktując życie codzienne prostych pielgrzymów czy kwestie kulturowego przenikania się Wschodu z Zachodem, które działo się „pomiędzy” bitwami. Werdykt Mimo tych drobnych zastrzeżeń, dzieło Thomasa Asbridge’a to absolutny majstersztyk. To historia pisana z rozmachem kinowego hitu, ale wsparta twardymi dowodami naukowymi. Autor udowadnia, że krucjaty nie były czarno-białym starciem dobra ze złem, lecz tragicznym, wielowarstwowym splotem wiary, chciwości, odwagi i niezrozumienia. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć korzenie dzisiejszych napięć między światem Zachodu a islamem, choć Asbridge słusznie ostrzega przed zbyt łatwym wyciąganiem współczesnych paraleli. To książka, która zostawia czytelnika z poczuciem podziwu dla ludzkiej wytrwałości i przerażenia nad tym, do czego zdolny jest człowiek w imię Boga.

„Dla większości z nas pirat to romantyczna figura: wolny duch, awanturnik w powiewnej koszuli, ukrywający złoto na bezludnej wyspie. Tymczasem prawdziwy pirat był kimś znacznie bardziej skomplikowanym – i o wiele bardziej niebezpiecznym”. Tymi słowami można by streścić esencję pracy Benersona Little’a. „Złoty wiek piratów. Prawda i mity o piratach” to książka, która uderza w naszą wyobraźnię niczym pełna salwa burtowa, rozbijając w pył popkulturowe wyobrażenia ukształtowane przez Hollywood. Little, będący nie tylko historykiem, ale i byłym operatorem Navy SEAL, podchodzi do tematu z pasją badacza i precyzją żołnierza, tworząc dzieło, które czyta się z zapartym tchem. Demitologizacja na pełnym morzu Głównym celem autora jest odarcie piractwa z taniego sentymentalizmu. Zapomnijcie o „spacerze po desce” – Little wyjaśnia, że piraci, jako ludzie praktyczni, nie marnowali czasu na tak widowiskowe egzekucje; jeśli ktoś miał zginąć, po prostu lądował za burtą lub kończył z kulą w potylicy. Autor rzuca światło na realia życia na pokładzie, które było dalekie od sielanki. To była egzystencja pełna gnilca, brudu i nieustannego hazardu ze śmiercią. Jednak to, co w książce najbardziej fascynuje, to nie opisy cierpienia, lecz ukazanie pirackich załóg jako precursorów demokracji. Little z entuzjazmem analizuje „piracki kodeks” – zestaw reguł, które gwarantowały każdemu członkowi załogi prawo głosu, sprawiedliwy podział łupów, a nawet prymitywny system ubezpieczeń społecznych (odszkodowania za utratę kończyny). W świecie absolutystycznych monarchii, statek piracki był paradoksalnie jednym z najbardziej wolnościowych miejsc na planecie. Taktyka walki oczami praktyka Unikalna perspektywa Little’a jako komandosa sprawia, że rozdziały poświęcone walce są absolutnym majstersztykiem. Autor analizuje potyczki nie jako chaotyczne bijatyki, ale jako starannie zaplanowane operacje psychologiczne. Dowiadujemy się, że piraci rzadko dążyli do zatopienia statku handlowego – ich celem było przejęcie nienaruszonego ładunku. Dlatego kluczowym narzędziem był terror. Czarna bandera z symbolem śmierci nie służyła do ozdoby; była komunikatem: „Poddajcie się, a przeżyjecie. Walczcie, a nie okażemy litości”. Precyzja, z jaką Little opisuje użycie kordelasów, pistoletów skałkowych czy granatów z epoki, pozwala niemal poczuć dym prochowy w nozdrzach. Jego analizy dotyczące zwrotności slupów i taktyki wykorzystywania mielizn karaibskich archipelagów dowodzą, że piraci byli genialnymi strategami, potrafiącymi wykorzystać każdą słabość potężnych, ale ociężałych okrętów królewskiej marynarki. Galeria łotrów i wizjonerów Little nie zapomina o ludziach. Portrety takich postaci jak Czarnobrody, „Czarny Bart” Roberts czy Anne Bonny są nakreślone z ogromną dbałością o detale. Autor unika czarno-białych ocen. Pokazuje piratów jako ludzi wyrzuconych poza nawias społeczeństwa, którzy w obliczu nędzy i brutalności ówczesnej marynarki handlowej wybrali „krótkie, ale wesołe życie”. To właśnie ta ludzka twarz piractwa, pełna sprzeczności, odwagi i okrucieństwa, sprawia, że książkę trudno odłożyć. Podsumowanie: Skarb wart odkrycia „Złoty wiek piratów” to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce wyjść poza ramy fikcji literackiej. Benerson Little wykonał tytaniczną pracę, przekopując się przez archiwa, by dostarczyć nam tekst rzetelny, a jednocześnie niesamowicie barwny. Choć autor nie szczędzi szczegółów technicznych dotyczących żeglugi, podaje je w sposób tak przystępny, że nawet szczur lądowy poczuje się pewnie na pokładzie. To książka entuzjastyczna, napisana ze swadą i ogromną wiedzą. Udowadnia, że prawda o piratach jest znacznie bardziej ekscytująca niż jakikolwiek scenariusz filmowy. Po jej lekturze Jolly Roger już nigdy nie będzie wyglądał tak samo – zamiast pirackiej romantyki, dostrzeżecie na nim symbol desperackiej walki o wolność w świecie, który nie znał litości.

W moim odczuciu bardzo dobrze napisana, mocno oparta na źródłach , bez zbędnego snucia hipotez opartych na innych hipotezach. To niewątpliwie zaleta a jednocześnie lekka wada (!) : mi było za mało "Wilhelma prywatnie". Ale oczywiście to nie biografia a głównym tematem był podbój Anglii. Ciężko ją również porównać z wiekową już nieco biografią autorstwa P. Zumthora. Obie warte poświęconego czasu. Polecam.

Świetna książka, napisana przystępnym językiem ale gęsto nafaszerowana faktami. Autor porusza w niej nie tylko aspekt militarny, ale również społeczny i polityczny (zarówno po polskiej, jak i rosyjskiej stronie). Z licznie przywoływanych źródeł dowiadujemy się o ponurych szczegółach codzienności żołnierzy polskich i litewskich na Kremlu. Pan Tomasz Bohun podaje informacje w sposób rzetelny, z naukowego dystansu, bez niepotrzebnego wartościowania, oceniania czy uderzania w patetyczne tony dawnej wielkości. Z pewnością sięgnę po inne książki tego autora.

Na największy plus estetyczne wydanie, ciekawa narracja autora, książka niewymagająca, można czytać nawet na przysłowiowe "odmóżdżenie". Autor skupiając się na regionie Szampanii, a szczególnie na mieście Troyes w pełnym średniowieczu, opowiada o życiu tego miasta i regionu. Książka ma prawie 400 stron, jednak czyta się ją szybko ze względu, że jest to pozycja popularno-naukowa i tekst użyty przez autora jest łatwo przyswajalny. Natomiast patrząc szczerze, dla kogoś kto już więcej poczytał w tym temacie, może ta książka wydać się dosyć ogólnikowa. Mimo wszystko niektóre rozdziały pozytywnie zaskakują, na przykład rozdział 12, w którym autor opowiada o średniowiecznych księgach i autorach. Na wielki plus dosyć szczegółowo opisana "powieść o Flamence".

Sprawnie napisana książka popularno-naukowa. Czytałem może bez wypieków na twarzy ale jednak z jakąś przyjemnością i jak ktoś nie ma na temat W. pojęcia, jak ja, to może być dobra pozycja. Chociaż pewnie mogłaby być lepsza z takim tematem. Szkoda, że zabrakło indeksu osób / słowniczka / tablic genealogicznych, bo te same osoby się powtarzały przez całą książkę i potem było "o, a ten już gdzieś chyba był... ale gdzie?" - zwłaszcza jak imiona te same albo zbliżone. Taka refleksja mnie naszła w trakcie lektury, że ta nasza okolica to jednak była w cuglach największa dziura w Europie, skoro na długie lata przed Mieszkiem ludzie bywali opowiadali sobie, jak to jest za kołem podbiegunowym, nad Dnieprem albo na Powołżu a o Odrze, Wiśle czy Niemnie cisza.

Ciekawie napisana książka, zbiór faktów i hipotez na temat najważniejszych księżnych okresu rozbicia dzielnicowego oraz ich rodzin. Wiele tu domysłów, niepewności, pytań (co czasem bywa irytujące), ale chyba o polskim średniowieczu trudno pisać inaczej ze względu na niewielką liczbę źródeł. Książka stanowi punkt wyjścia do dalszego zgłębiania tematu przez zainteresowanych - o niektórych bohaterkach można byłoby napisać więcej. Dobrze, że powstają takie książki - pokazują, że kobiety miały wiele do powiedzenia nawet w tak zdominowanych przez mężczyzn czasach jak średniowiecze.

Przystępnie napisana historia templariuszy. Historia, warto nadmienić, rozumiana bardzo szeroko - książka zaczyna się od budowy świątyni Salomona w Jerozolimie, a kończy się na omówieniu obrazu templariuszy we współczesnej kulturze popularnej. Ktoś mógłby wobec tego zarzucić autorowi, że w książce o templariuszach mało jest samych templariuszy, ale mnie taki szeroki kontekst historyczny nie przeszkadza. Tym bardziej, że te dodatkowe rozdziały czyta się bardzo przyjemnie. W sumie względem tej pozycji zarzut mam tylko jeden, ale poważny. Jest bowiem ewidentne, że Michael Haag sympatyzuje z templariuszami i ich misją. Mało którą okazję przepuszcza, żeby "Ubogich Rycerzy" pochwalić, a im przeciwnikom wbić szpilę. W efekcie nie jestem pewny, czy ja mu tak do końca wierzę, kiedy od suchych faktów zaczyna przechodzić do opinii, analiz i wniosków. Dlatego też w warstwie merytorycznej podchodzę do tej książki z pewną, być może niezasłużoną, rezerwą.

Wyczerpuje temat dla osoby, która interesuje się rodami arystokratycznymi oraz historią. Jednak czytelnik oczekujący naukowego ujęcia tematu będzie musiał sięgnąć po dodatkowe źródła. Całość czyta się bardzo przyjemnie, ponieważ informacje zostały podane w przystępnej formie.

Książka bardzo ciekawa, napisana z lekkim stylem. Bardzo niewielu polskich historyków potrafi pisać w taki sposób. Oczywiście nie oznacza to że zgadzam się ze wszystkim co było tam napisane jak np ocena nieuchronności rozbicia dzielnicowego dokonanego przez Bolesława Krzywoustego czy też ocena utraty rozwoju Polski wraz ze śmiercią Wacława III i końcem panowania Przemyślidów w Polsce. Jak się to ma do miejsca Polski w koronie czeskiej oraz nie widać było u autora analogii do podobnej sytuacji gdy Polską rządził Ludwik Andegaweński. Sytuacja bardzo podobna. Autora przytacza tutaj różne argumenty które moim zdaniem są trochę sprzeczne. Ogółem jednak książka bardzo ciekawa i zrobiona z pomysłem. Polecam

Zgrabnie napisana przekrojówka przez dzieje średniowiecznej Francji. Oprócz przedziału czasowego wzmiankowanego w tytule dostajemy też spory rozdział na temat tego co działo się przed 987, właściwie nawet od Chlodwiga. Dzieje mozolnego budowania pozycji Kapetyngów i rozbudowy domeny królewskiej czyta się czasem jak książkę telefoniczną. Z konieczności wątków jest bardzo wiele, ale mimo wszystko podane jest to bardzo strawnie i jest to w miarę szeroka panorama Francji w okresie od schyłkowych Karolingów do wojny stuletniej. Oczywiście im wcześniejszy władca tym mniej szczegółowych informacji o jego panowaniu, natomiast obficie opisane są czasy Filipa Augusta, Ludwika Świętego i Filipa Pięknego. Warto.

ciekawy zbiór wiedzy szczególnie dla tych, którzy z okresem średniowiecza nie mieli wcześniej głębszego związku autorzy dokładają starań, aby mimo przekazu wielu informacji czytelnik wciąż odczuwał zaangażowanie tekstem, pomagają tu często humorystyczne wstawki z przeszłości ogólnie rzecz biorąc - bardzo przyjemna lektura

Syntetyczna popularnonaukowa historia Wikingów. Przez to, że autor miał ambicję pisać o wszystkim książka jest dosyć nierówna. Rozdziały o podbojach i wojnach na Wyspach Brytyjskich są potwornie przeładowane faktami i ciężkie w lekturze. Za to te o eksploracji i kolonizacji Islandii, Grenlandii czy wyprawach do Ameryki bardzo przyjemne w lekturze.

Autor w bardzo przystępnej i ciekawej formie ,wykazując się również poczuciem humoru (jak np. w tym fragmencie " o Władywoju wiadomo niewiele, przetrwała jednak taka notatka współczesnego mu kronikarza:" Z życia jego przytoczę tylko rys niewiarygodny i nienadający się zgoła do naśladowania przez żadnego chrześcijanina, a mianowicie , że nie nie mógł on wytrzymać nawet jednej godziny bez picia" )przedstawia podboje pierwszego króla Polski , który był nie tylko wielkim władcą, ale przede wszystkim niezłomnym wojownikiem oraz strategiem. Książka pokazuje skąd wywodzą się nasze Polaków korzenie, w innym świetle pokazuje naszą historię niż tę którą poznaliśmy na szkolnych lekcjach historii - co ważne w sposób ciekawy ."Narodziny potęgi" czyta się jak powieść , jest w niej przygoda, miłość , przymierza a także intrygi. Zachęca do poznawania historii i zagłębiania się w nią . Jak chyba powiedział Cyceron „Historia est magistra vitae” (Historia jest nauczycielką życia), więc warto ją poznawać. Książka idealna na prezent szczególnie dla mężczyzn (dużo tu bitew, krwi i rzezi) jak również młodych chłopaków.

Przeczytać jeśli czujesz się mocny. Ponad 600 stron w nurcie gender - ale pokroju ZACHODNIOEUROPEJSKIEGO i AMERYKAŃSKIEGO NAUKOWEGO a nie wynaturzonego i karykaturalnego POLSKIEGO gender w służbie różnych pseudoideologii - niestety, momentami niebezbiecznie ocierającego się o wojujący feminizm w stylu 'jeńców nie bierzemy'. Książka jest próbą przedstawienia sylwetek wybranych femin z historii rzymskiej, na podstawie poddanych (skrupulatnej?) analizie zarówno materiałów źródłowych (pisma i zabytki archeologiczne) jak i opracowań. Czy autorka wychodzi z tego obronną ręką (klawiaturą) - rzecz względna. W warswie merytorycznej z pewnością tak, choć rażą kompletnie nie na miejscu odnośniki i analogie do amerykańskiego życia politycznego i 'dziewczęce fochy' na temat wszechpanującego wówczas, w całym znanym świecie, patriarchatu. Mankamentem jest oportunistyczne skupienie się na dynastii julijsko-klaudyjskiej (połowa książki, ok. 100 lat), który to okres został już przez wszystkich możliwych badaczy przeanalizowany, opracowany, przetrawiony i do bólu wyeksploatowany. O okresach królewskim i republikańskim zaledwie wzmianki a 400 lat od Flawiuszy do upadku Rzymu potraktowane nadto wybiórczo. Autorka usprawiedliwia się małą ilością źródeł dotyczących tych czasów, niemniej przeniesienie ciężaru badań na okresy republikański i późnocersaki w minionych kilku dekadach, dostarczyło dużo informacji i opracowań, z których Annelise rzadko korzysta. Zastrzeżenia mogą również wzbudzać niektóre spekulatywne wnioski dotyczące pozycji kobiet, szczególnie w okresie julijsko-klaudyjskim, jak i nazbyt szczegółowe wgłębianie się w pozakobiecą historię Cesarstwa, dostępną przecież powszechnie w wielu publikacjach. Ukłonem w stronę szerszej grupy czytelników są nawiązania omawianych wątków w literaturze i muzyce okresów późniejszych a nawet w kinie współczesnym, tak jak i odnośniki oraz analogie do amerykańskich 'pierwszych dam', chociaż te ostatnie w kontekście całej pracy są kompletnie nie na miejscu. W rezultacie powstała pozycja z pewnością spełniająca ambicję autorki o wypełnieniu pewnej - jej zdaniem - luki w opracowaniach starożytnego Rzymu. Pozostawia wrażenie wnikliwego spojrzenia na pozycję kobiety, bogato uzupełnionego legendami i ciekawostkami, ale też braku koncepcji co do konstrukcji jasno przecież określonych chronologicznie rozdziałów, przez co informacje niejednokrotnie kluczowe nikną w odmętach stylu Reisenburgh. Podwójny plus za klasyczny, oksfordzki system przypisów, umiejętnie wykorzystany: konkretnie i rzeczowo. Do tego solidny indeks osobowy. Praca zyskałaby znacznie na wartości (a także na lekkości), wzbogacona o ilustracje istotnych reliefów i malowideł, które autorka szczegółowo opisuje.

Sławomir Koper znany jest z tego, że potrafi opowiadać. I to tak, że aż chce się tego słuchać. Potrafi porwać niemal każdego czytelnika i z wielką chęcią można nauczyć się historii. Ja zawsze lubiłam historię i miałam szczęście mieć świetnych nauczycieli, lecz wiem, że zdarzają się i tacy, którzy potrafią zanudzić uczniów na lekcjach historii. Książka "Jagiellonowie. Schyłek Średniowiecza" może jest bardziej przeznaczona dla młodzieży, ale myślę, że każdemu ponowne poznanie (lub przypomnienie) sobie o Jagiellonach nie wyda się nudne, ale będzie wspaniałą podróżą w czasie po ówczesnej Polsce, Ukrainie czy Białorusi oraz innych miejscach, w które zabiera nas autor w raz ze swoim nastoletnim synem. To właśnie jemu, w czasie wycieczki opowiada historię Polski od roku 1370, czyli od śmierci Kazimierza Wielkiego (ostatniego Piasta) do schyłku Średniowiecza do roku 1493 - wtedy zmarł Kazimierz Jagiellończyk oraz o najważniejszych wydarzeniach mających miejsce za czasów Jagiellonów. "Kazimierzowi Wielkiemu na ogół dopisywało szczęście, jednak jako dynastia poniósł dotkliwą porażkę, bo chociaż cztery razy był żonaty, to nie doczekał się legalnego następcy tronu." Zwiedzając miejsca będące areną tamtych wydarzeń, Sławomir Koper opowiada o losach dynastii a także odpowiada na pytania zadawane przez syna. Ciekawie poprowadzona narracja zachęca do lektury, czyta się tę książkę jak przygodową powieść. Jednocześnie może być ciekawym przewodnikiem turystycznym. To, że styl pisania autora jest bardziej młodzieżowy czy wręcz dziecinny, zupełnie nie przeszkadza. Uważam, że ma to swój urok i przyjemniej się czyta. Zresztą moi wnukowie bardzo lubią tego typu książki i to za ich namową zabrałam się za tę lekturę. Oglądałam w telewizji film o Jagiellonach, więc moi wnukowie przynieśli mi tę książkę z biblioteki... "Związek Polski i Litwy przez długie lata przypominał małżeństwo Jadwigi z Jagiełłą. Miłości w nim nie było, ale na pewno był rozsądek i wspólny interes. Dopiero z czasem obie strony zaczęły doceniać korzyści, jakie płynęły z prowadzenia wspólnej polityki." Już dawno naukę szkolną mam za sobą, lecz bardzo miło mi było poczuć się jak na ciekawej lekcji historii. Gdyby w taki lub podobny sposób nauczano tego przedmiotu, to myślę, że chętniej uczniowie sięgaliby nie tylko po książki historyczne. Ważne jest również to, że Sławomir Koper jest bezstronny i nie narzuca czytelnikowi swojej oceny. Mnogość fotografii także uprzyjemnia lekturę, chociaż część z nich jest zbyt mało widoczna a małe mapy nie odzwierciedlają dokładnie opisywanych miejsc. Zaskoczył mnie także opis wydawcy: "Wędruj renesansowymi śladami po polskich Kresach, a w Krzemieńcu wraz z królową Boną zaangażuj się w poszukiwania żony dla jej syna, Zygmunta Augusta.", bo przecież królowa Bona a tym bardziej Zygmunt August, to już zupełnie inny czas... Chronologiczne zestawienie dat, które znajdziemy na końcu książki może być dobrą ściągawką, nie tylko w szkole... A historia naszej ojczyzny przez wieki była bardzo ciekawa a często też i przewrotna. Warto zatem poznać losy dawnej Polski.

Ciekawa biografia jednego z najwybitniejszych polskich królów. Autor nie tylko prezentuje w sposób ciekawy dorobek władcy w okresie "złotego wieku" ale także zmagania Polski o utrzymanie pozycji mocarstwowej. Autor wbrew obiegowym opiniom wykazuje, że był to "wojenny pan". Można dowiedzieć się również wielu nieznanych ciekawostek np. możliwość wyboru, króla na cesarza... Polecam miłośnikom historii Polski, która naświetli historię pierwszej połowy XVI wieku.