Thomasina. O kotce, która myślała, że jest Bogiem

Podobała mi się ta nowa opowieść wigilijna. Nie do końca wiem jak ją skasyfikować. Z jednej strony można polecić ją niektórym młodym, z drugiej - dobrze rezonuje z dorosłą osobą, bo odwołuje się już do jej doświadczeń. Może sama była w podobnych sytuacjach jak elfy ;) Oznaczam ją jako duchową, bo zmotywowała mnie do przelania pieniędzy na wigilie dla ubogich i w ogóle zrobiła dużo dobrego w moim sercu <3

Cudze chwalicie, swego nie znacie. Sobie ten przytyk robię. Sobie wymierzam prztyczek w nos. Bo jak to się mogło stać, że wychwalam Redwall (słusznie!), czy Babcię Rabusia (również zasłużenie!), a umknęło mi istnienie Tajemnicy Hotelu Grandspejszyn rodzimej Autorki? Przestrzeni niebanalnie magicznej, niebanalnie ciepłej, niebanalnie dowcipnej i niebanalnie przygodowej. Jasne, o wielu dziełach dla dzieciaków można napisać, że są przepełnione ciepłem i magią, o większości, że kipią przygodą i humorem. Ale, ale – słowo klucz: NIEBANALNIE! W jakim sensie? W tym rzecz właśnie, że tego nie da się łatwo wyrazić, jak to z prawdziwą i wartościową oryginalnością bywa. To trzeba przeczytać. Do lektury!

6/10 Dwunastoletnia Olga ma tylko jedno marzenie, chce zostać wielką kartografką. I jako jedyna z całej rodziny cieszy się, gdy na skutek rozkazu carycy zmuszeni są opuścić wygody Stolicy i przeprowadzić się na odległą północ. Tam jednak szybko okazuje się, że Ptaki, magia i Jagi są zjawiskiem bardziej realnym i bliskim, niż mogłoby się wydawać mieszkańcom Stolicy. Co gorsza Olga musi stawić czoła tym wszystkim przeciwnościom i samotnie wyruszyć na ratunek uprowadzonej siostrze. "Republika Ptaków" wpisuje się w trend amerykańskich książek dla dzieci inspirowanych rosyjskimi baśniami. Może być, nie było najgorzej, ale zdecydowanie mogło być lepiej. Na pewno opis na okładce obiecuje więcej, niż w rzeczywistości "Republika Ptaków" oferuje. Ostatnimi czasy coraz częściej spotykam opisy, które mijają się z treścią książki lub ją nadinterpretują. Ten np. sugeruje, że Olga jest nie tylko znawczynią map, ale również specjalistka od starożytnych ksiąg (nie przypominam sobie ani jednej starożytnej księgi w całej powieści) i mistrzynią magii. Ogólnie rzecz biorąc zdecydowanie bardziej podobała mi się pierwsza połowa książki. Miała w sobie taki baśniowy klimat zimowej Rosji i zdecydowanie więcej bohaterów. Druga połowa była nudniejsza, ale najbardziej zawodzi zakończenie. Niewykonalne zadanie, które dostała Olga zostało rozwiązane tak szybko i banalnie, że przeczy wszystkiemu, co mówiono o nim przez całą książkę. Zdecydowanie na plus wypada kreacja świata, fragmenty nawiązujące do historii Carstwa i Republiki. Sam pomysł na stworzenie odrębnego ptasiego państwa też był ogromnie ciekawy, dlatego szkoda, że ptaki nie odegrały większej roli. O i bardzo spodobała mi się kreacja nazwisk postaci, nazw własnych i topograficznych. Brzmią niezwykle rosyjsko- autentycznie i wiarygodnie. Same jednak elementy z ruskich baśni są wykorzystane ubogo i powierzchownie, ot autorka wykorzystuje podstawową wiedzę przeciętnych amerykanów na ich temat, czyli jest zimno, jest car no i są Baby Jagi. Ważną częścią opowieści są relacje między rodzeństwem oraz między dziećmi a rodzicami, a także o konieczności samoakceptacji i odkrywania własnych możliwości. Elementy przygodowe niestety trochę szwankują, ale mimo to sądzę, że dzieciom książka powinna się spodobać. A jeśli wam się spodobała, albo czujecie niedosyt i szukacie czegoś jeszcze w podobnym klimacie, to polecam wam książki od Sophie Anderson.

Dojrzewanie, strata przyjaciela, poczucie wyobcowania. Wspaniała książka dla młodego czytelnika, który może mierzyć się w życiu z różnymi trudnościami. Tutaj zerknie się z historią dziewczynki, która mimo nieszczęść potrafi się z nimi zmierzyć i pójść dalej.

Sięgnęłam po te książkę, bo chciałam sprawdzić czy spodoba się moim synom. To historia zagubionego chłopca, którego mama tak bardzo boi się życia, że nie opuszcza ich domu. Wokół niego, odkąd pamięta, piętrzą się góry niepotrzebnych rzeczy, bo tylko one, dają jego mamie poczucie bezpieczeństwa. To także historia jego dziadka, który całe życie snuł wielkie plany, z których nigdy nic nie wynikało... I choć po tym opisie można sądzić, że to będzie smutna opowieść bez happy endu, nic bardziej mylnego. Dla mnie jest to opowieść o nadziei, o wierze w siebie i siłę marzeń, a także o dorastaniu i braniu odpowiedzialności za swoje decyzje. Polecam i wiem, że moim synom też się spodoba ☺️

Ta książka to nasz przypadkowy strzał w dziesiątkę! Wprawdzie zgodnie z zawartością jest dedykowana na czas Adwentu. Czyli posiada dwadzieścia cztery rozdziały, po jednym na każdy dzień grudnia. I takie właśnie noszą tytuły. Niestety albo stety na tę książkę trafiliśmy dopiero teraz, już trochę po świętach, ale to nie przeszkadzało nam, żeby ją przeczytać. I jesteśmy z córką mega zachwycone! Dlaczego? Dlatego, że sami bohaterowie i pomysł na fabułę, przypomina nam ulubioną zabawę córki, w którą swego czasu dużo się bawiliśmy - Mucha, która zaplątuje się w sieci pająka, boi się, że zostanie zjedzona, a tymczasem pajączek nie chce jej zjeść, tylko szuka przyjaciół, ( w książce Henryk pająk wprawdzie nie szukał przyjaciół, tylko jedzenia, ale ostatecznie wybrał przyjaźń) i kolejne podobieństwo, moja córka razem z dziadkiem każdego napotkanego w domu pająka, zawsze nazywają Henio. 🤩 Więc już tylko przez te dwa fakty, z czystej ciekawości mogłyśmy sięgnąć po tę książkę, ale teraz już wiemy, że resztę serii też przeczytamy. Książka jest przezabawna, urocza, czasem smutna i wzruszająca. Ukazuje rodzącą się przyjaźń między "osobami" które zdawałoby się, nie są w stanie się przyjaźnić. Bardzo duża mądrość z niej płynie i naprawdę jest rewelacyjna. Polecamy. ♥️

Poznajcie historię pewnego tygrysa. Jest nim Tigre. Dotąd był gwiazdą w cyrku Paradiso. Aż przyszedł czas, gdy się przeciwstawił swemu panu Zampano i zaprzestał swych skoków przez płonącą obręcz. Bardzo źle się to dla niego skończyło. Dyrektor cyrku postanowił się pozbyć Tigre i sprzedał go. Tak zwierzę trafiło do ciasnej klatki, znajdującej się na pace ciężarowego samochodu, w zupełnych ciemnościach, głodne i wyczerpane. Szybko okazało się, że nie wyruszył sam w tą bolesną podróż do tygrysiego „raju”. Jaki był jej kres? Jacy okazali się być napotkani przez nich w drodze ludzie? Czy nadal wszyscy byli wyłącznie źli? Może niekoniecznie? Cezary Harasimowicz ponownie podejmuje bardzo trudny temat w swej książce skierowanej dla dzieci. Dotyczy on znęcania się i handlu żywymi zwierzętami. Ale jest też przepiękną, smutną, pełną empatii opowieścią o dążeniu do zachowania własnej wolności oraz godności. To także książka, która przywraca wiarę w człowieka. Daje nam pewnego rodzaju nadzieję, być może na lepsze jutro. Nie przechodźmy obojętnie wobec krzywdy wyrządzanej zwierzętom. One też mają dusze, czują, rozumieją. Jak Tigre. Zachęcam absolutnie wszystkich do sięgnięcia po tą niesamowitą, wzruszającą historię z urzekającymi ilustracjami. Uwielbiam…

Kolejna odsłona Baśni nie dość znanych od Wydawnictwa Bajka, serii która bazując na starych baśniach przemyca współczesne problemy, lęki i obawy, umożliwiając młodym czytelnikom zrozumieć ich znaczenie i wartości. Bohaterką tej części jest Anielka, nieustannie 'okładana' przez najbliższych słowami, które stopniowo podkopywały jej poczucie własnej wartości, raniąc boleśnie jej wnętrze. Anielka z czasem przestała widzieć w sobie jakiejkolwiek pozytywne strony, miała ochotę skulić się i zamknąć w sobie. Kije samobije zagnieździły się w jej głowie, skutecznie i wytrwale przygniatając ją za każdym razem, gdy próbowała coś zrobić. Z czasem, kije stały się bezwzględne zawstydzając i zniechęcając Anielkę na każdym kroku. Upokarzanie jej było ich misją, którą pełniły niestrudzenie, a dziewczynka coraz bardziej malała, nie wierząc w siebie i swoje możliwości. Coś jednak się zmieniło, gdy przeciwstawiła się namolnym szeptom i postanowiła spróbować swoich sił w sztukach walki. I ta walka była do Anielki ciężka, dała jej nadzieje, siłę i przyniosła zmiany o jakich nawet nie śniła. Zamieniła Kije samobije na zupełnie inne kije. Chciałabym, aby każda dziewczynka, która wątpi w siebie, która na co dzień okładana jest właśnie takimi kijami, przez co stały się one jej towarzyszami życia, poznała historię Anielki!

Ocena o jeden w górę, bo ten tom był o wiele lepszy. Może dlatego, że akcja działa się w różnych miejscach i nie kręciła tylko wokół Borsuka i Skunksa, którzy są zupełnymi przeciwieństwami. Podziwiam Borsuka za jego anielską cierpliwość. „Miejsce jest oznaczone jajkiem” rzeczywiście miało to jajko, ale nie takie zwykłe, bo z niespodzianką w środku! Jest też czarny charakter - Rybson - i robi on wszystko, by swojemu kuzynowi Borsukowi tylko życie uprzykrzyć. A zaczęło się wszystko od tego, że Skunks dostawał niedzielną gazetę bez jednego i najważniejszego dodatku. Elementy te składają się na naprawdę przyjemny drugi tom książki z nietypowym duetem i kurami. Niezmiennie kocham ilustracje, mam wrażenie, że są jeszcze lepsze! Polecam!

Kiedy tylko Enna i Towarzystwo Szmaragdowego Atramentu pojawiła się w zapowiedziach, wiedziałam, że będę chciała się z nią zapoznać. No bo jak oprzeć się historii, w której książki są najważniejsze? Dodajmy do tego magię, niesamowite przygody i tajemniczą okładkę. No nie da się być obojętnym na to wszystko. http://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2023/02/26/enna-i-towarzystwo-szmaragdowego-atramentu-kristin-perrin/

Czytałem z dziećmi 5 i 7 lat. Kolejna część strasznych przygód czwórki przyjaciół. Tym razem zupełnie inna niż poprzednie dwie (Patryk i Antek), ponieważ widma okazały się przyjazne (?) - jak można tak powiedzieć. Pomimo, że sama idea wyścigów i brawury na motocyklu w wykonaniu 12-letniego chłopca niezbyt mi się podobała oraz tego, że sam motyw nie był dla mnie zrozumiały (czemu żołnierze musieli się ścigać, aby zostać uwolnieni z klątwy?), to ogólnie nam się podobało.

Marius wraz z rodziną przeprowadza się do małej estońskiej wsi na skraju lasu. Dwunastoletniemu chłopcu niełatwo odnaleźć się w nowym środowisku. Nieznajome twarze, nazwiska oraz otoczenie rozsianych przysiółków sprawiają, że chłopiec czuje się zagubiony i osamotniony. Szwenda się po okolicy, z ciekawością zachodzi do lasu. Spotyka tam dziewczynkę – Liisi, z którą wymienia kilka zdawkowych zdań, a która na odchodne zapewnia go, iż nigdy nie zostaną przyjaciółmi. Gdy zaintrygowany spotkaniem opowiada o nim znajomym w klasie, ci nabierają wody w usta tłumacząc się, że dziewczynka nie chodzi do szkoły, że jest dziwna jak i miejsce, w którym mieszka. Jaką tajemnicę skrywa? Czy Mariusowi uda się przełamać tabu i zmowę milczenia, ciążące nad wioską? Co wyniknie z tych prób? Marius, magia i wilkołaczka Liisi to porywająca opowieść o odmienności, której się boimy. Reeli Reinaus kreuje dwa odmienne światy: realistyczny i fantastyczny, których to zderzenia bohaterowie się najbardziej obawiają. Przedstawicielami świata realnego jest grono szkolnych przyjaciół wraz z nowoprzybyłym Mariusem. Świat fantasmagorii reprezentuje strażniczka lasu – Liisi. Paczka szkolnych kamratów żywi się plotkami dotyczącymi zarówno dziewczynki jak i otoczenia, które jest jej bliskie. Przepełniony fantastycznymi stworami, groźny las stanie się murem nie do przebicia, a pogłoski, niesprawdzone fakty tylko pogłębią niechęć oraz oziębłość dzieci w stosunku do dziewczynki. Tak jak jej odmienność okaże się jednak iluzoryczna, tak i jej wykluczenie stanie się zupełnie niepotrzebne, by nie orzec, że dla dzieci zgubne. Autorka przepięknie kreśli kolejne etapy ewoluowania relacji zachodzących pomiędzy bohaterami, od początkowej niechęci wobec siebie po stopniowo rodzące się zaintrygowanie sobą po przyjaźń, przywiązanie i odpowiedzialność za siebie. To wspaniała lekcja pokory, zaufania pokładanego w drugiej osobie, przede wszystkim zaś tolerancji i otwarcia się na inność drugiego człowieka. Inność ta podkreślona zostaje w książce w sposób szczególnie interesujący młodego czytelnika – Reinaus garściami czerpie ze świata estońskich mitów. Zabieg ów jest idealnym zaproszeniem do świata odmiennych kultur i wierzeń. Lista postaci fantastycznych jest tutaj pokaźna, na łamach kart powieści spotkać można zarówno duchy leśne jak elfy, topielicę, trolle, mamuki czy wilkołaki. Wszystkie wymienione i scharakteryzowane zostają na końcu książki, co zdecydowani ułatwia odbiór powieści. Wydanie wzbogacone zostało licznymi ilustracjami autorstwa Marji-Liisy Plats. To skreślone oszczędną kreską ryciny, które idealnie wkomponowują się w powieść, dobrze odzwierciedlają jej ideę, przede wszystkim zaś fantastycznie pobudzają wyobraźnię. W połączeniu z baśniową fabułą (często z zastosowaniem cliffhangerów) tworzą naprawdę interesującą całość. To powieść z przesłaniem i żywiołowo prowadzoną akcją, która zainteresuje nawet najbardziej wybrednego odbiorcę. Przeczytana z zapartym tchem przez siedmiolatka, dziesięciolatka oraz ich mamę.

Piękna, mądra, budująca książka z cudownymi ilustracjami. Głęboko ukryta treść o relacjach międzypokoleniowych, o celebrowaniu unikalnej więzi babci z wnukami, o wielkiej ich wzajemnej miłości. Babcia kojarzy nam się dzieciństwem, rodzinną atmosferą, radością wspólnie spędzanego czasu, z zapachem świeżo upieczonego ciasta, z przepysznymi pierogami na obiad. Obowiązkowa lektura do czytania wraz z babcią! Główną bohaterką jest kilkuletnia dziewczynka Lissy, która zostaje przyprowadzona na urodziny babci przez mamę. Lissy ma szczególny prezent dla babci oprócz bukietu kwiatów. Jest to piękny pamiętnik do wpisywania złotych myśli lub ulotnych chwil z danego dnia. Sztambuch jest pięknie oprawiony z dekorowanymi kartkami, kupiony w sklepie z pamiątkami. Podczas poczęstunku jubilatka wyraża słowa wdzięczności za piękny prezent wnuczce. Pokazuje jej całą półeczkę z wiekowymi zapisanymi kajetami i na prośbę Lissy czyta jej tajne zapiski z przeszłości. Są tam opisane różne ciekawe zdarzenia jak np. ślizgawka na łyżwach z tatą i uratowanie zakleszczonego w tafli lodowej łabędzia. Wnuczka słucha z wypiekami na twarzy nic a nic nie domyślając się ,że bohaterką tych zeszytowych przygód jest babcia. Czy babcia zdradzi wnuczce tajemnicę dzienników na półce? Po kim Lissy otrzymała swoje imię? Kto odwiedza Lissy przed szkołą następnego dnia po urodzinach babci ? Jaki prezent dostanie Lissy od babci? Czy dziewczynka będzie chciała podtrzymywać tradycję rodzinną pisanego słowa? O wszystkim dowiecie się z lektury i po obejrzeniu ilustracji. Nie muszę chyba zachęcać nikogo do relacji babcia – wnuki. Znacie sami z autopsji, przynajmniej większość. Nigdy nie utrudniajcie przeżywania obu stronom takiej wspaniałej miłości, choćby w rodzinie nie układało się tak jak potrzeba. A co do pisania pamiętnika ,to już sprawa osobista każdego dziecka w wieku szkolnym. Może akurat będzie wolało pisać bloga lub utworzyć pamiętnik w formie foto-story. Albo wymyśli zupełnie coś innego i wszystkich zaskoczy.

Strażnik klejnotu był rewelacyjną lekturą i gdy tylko ukazała się zapowiedź kontynuacji, wiedziałam, że prędzej czy później będę musiała po nią sięgnąć. W końcu Wszystkie zaułki przeszłości są już za mną i mogę napisać o swoich odczuciach. Jakie zatem one są? http://zapatrzonawksiazki.pl/index.php/2023/02/24/wszystkie-zaulki-przeszlosci-katarzyna-rygiel/

ZDECYDOWANIE jest to książka nie tylko dla dzieci, powiem więcej polecam ją osobom dorosłym. Przeczytanie tego typu historii napisanej z perspektywy dziecka w formie książki dla dziecka jest na prawdę o wiele bardziej intrygującym i słodko-gorzkim przeżyciem niż można by się tego spodziewać!

Wspaniała! Osobiście uważam, że doskonale nadaje się na lekturę szkolną i to taką, po którą dzieci sięgną z ogromną chęcią. Streścić ją można słowami: fantazja, przygoda, moc przyjaźni, ale przede wszystkim wiara w siebie i swoje możliwości!!! Autorka prowadzi czytelnika przez historię (i historie w historii - zrozumie, kto przeczyta 😉), która krok po kroku buduje wiarę w siebie. Zachęca do podejmowania wyzwań, posiadania swojego zdania, szacunku do przyrody i ukazuje walory przyjaźni. Poleciła mi ją do przeczytania moja 9-letnia córka. Dziękuję Basiu ♥️ (imię nie wydaje się być przypadkiem 😉)

Jak wytłumaczyć dzieciom czym jest tolerancja? Oczywiście możemy używać najbardziej oczywistych przykładów, prosto z życia, ale jeśli spróbować podejścia najbliższego dzieciom, związanego z tym co znają i mają na co dzień... Tutaj właśnie pojawia się książka doskonale do tego stworzona. "Niewinny, że inny. Bajka o tolerancji" to jak sam tytuł wskazuje pozycja, która uzmysłowi dzieciom czym jest to trudne pojęcia. Młodzi czytelnicy będą świadkami dziwnego zachowania zabawek w dziecięcym pokoju. Zobaczą jak, pomiędzy do tej pory zgodnymi i radosnymi klockami doszło do konfliktu. Otóż czerwone klocki zirytowane "innością" klocków zielonych postanowiły je stłamsić i zmusić do posłuszeństwa. Powody można powiedzieć błahe, jednak dla czerwonych kloców okazały się na tyle istotne, że sytuacja stawała się coraz bardziej napięta. Wszystkiemu przyglądał się budzik, który postanowił zareagować! Kolejne wydarzenia niczym prosto z politycznej areny stały się udziałem wszystkich zabawek, aby ostatecznie doprowadzić do porozumienia. Książka choć odrobinę nietypowa jest jednak doskonała w formie i przekazie. Na prostym przykładzie koloru tłumaczy czym jest różnorodność, tolerancja, akceptacja i zrozumienie. Pojawiają się także pojęcia dyplomacji i niepodległości, które przedstawione zostały w sposób czytelny i zrozumiały dla dziecka. Ta nietuzinkowa pozycja ma w sobie ogromny potencjał i z powodzeniem mogłaby być pomocą dydaktyczną dla nauczycieli młodego pokolenia, które wyrośnie na ludzi tolerancyjnych, otwartych i odważnych.

Zabawna, niepoprawna i nietuzinkowa historia o rodzinie złodziei i jednym porządnym dziecku, które nie chce kraść:) Wbrew pozorom książka nie sieje zepsucia, ale jest pełna ciepła i humoru. Z radością sięgamy po kolejne a każdy tom trzyma poziom i zaskakuje. Świetne rysunki i tłumaczenie imion (Zbirek, Cela, Glina:) uzupełniają całość. Niewielka ilość tekstu i dużo ilustracji sprawiają, że to dobra książka do samodzielnego czytania.

Oj ten Bazyl. Ma etykietę niegrzecznego dziecka. Nikogo nie słucha, brzydko się odzywa, buja się na krześle nie zważając na niebezpieczeństwo. W końcu chłopiec upada. Jego głowa pęka, a wspomnienia umykają. Wylatuje z niej też motyl przewodnik, który chce pomóc Bazylowi je pozbierać i uporządkować. Podczas ich podróży dowiemy się, dlaczego chłopiec stał się niegrzeczny. „Na skrzydłach motyla” podejmuje temat ważny dla każdego, i dziecka, i rodzica. Dużo mówi się o tym, iż za złym zachowaniem dziecka kryją się problemy, że jest ono przykrywką dla smutku, złości, bezsilności. Te zmartwienia trzeba młodemu człowiekowi pomóc zidentyfikować i doradzić mu, jak się z nimi uporać. Takim dzieckiem jest Bazyl. Jego zachowanie przerazi nie jednego dorosłego. Kompletne nieposzanowanie zasad, chamskie odzywki, zero reakcji na prośby, groźby itp. Następnie wyruszamy w podróż po, dość mrocznym umyśle chłopaka, i doznajemy olśnienia, a nawet szoku. Agresję, niechęć do niego zmieniamy w miłość i współczucie. Powiem wam, że ta książka mocno mnie poturbowała. Jest straszna i wspaniała, a przede wszystkim „mocna”. Ma w sobie moc terapeutyczną, ale nie dałabym jej dziecku ot tak, do poczytania. Pierwsza rzecz to odzywki Bazyla. Rozumiem, że autorka chce wykreować wyjątkowo krnąbrnego bohatera, jednak podsuwanie dzieciom określeń: „debilne” lub „ty stara ruro” wydaje mi się zbędne. Wystarczy, że chłopiec nie słucha się kompletnie nikogo i igra ze swoim zdrowiem. Po drugie, symbolem strachów Bazyla jest Grabarz-Robak. Postać, a właściwe jej wyobrażenie, mogłaby występować w najmroczniejszych horrorach. Scena, w której chłopiec się z nim mierzy jest przerażająca nawet dla mnie (a mam przeszło 30 lat i różne różności czytałam). Po trzecie, książka została napisana w specyficzny sposób. Ma formę poematu. Dużo w niej symboliki, którą czasami ciężko odczytać, co w mroku tej opowieści jest bardzo niebezpieczne. Przecież nie chcemy dziecka wystraszyć, albo zdołować, szczególnie, kiedy pracujemy nad problemem młodego człowieka. Mam wiele wątpliwości na ile „Na skrzydłach motyla” nadaje się dla dzieci. Być może w rękach doświadczonego terapeuty zdziała ona dużo dobrego, jednak sama nie odważyłabym się czytać ją z dzieckiem. Uważam natomiast, że to genialna lektura dla rodzica. Pokazująca, że nie można zapominać o dziecku w trudnych momentach, że ono przeżywa stres, traumy na swój sposób, że potrafi zwykłym pozornie rzeczom nadać nawet demoniczny wymiar (patrz grabarz z książki). Jest to niewątpliwie kontrowersyjna publikacja. Na pewno nie jest to opowiastka na dobranoc, ani książka o niegrzecznym chłopcu czytana ku przestrodze. „Na skrzydłach motyla” to trudna pozycja. W moim odczuciu raczej dla dorosłych – mająca pomóc im otworzyć się na „humory” dziecka i poszukać ich źródła. Przyznam się, że po jej przeczytaniu byłam roztrzęsiona. Przeraziła mnie niczym rasowy horror, żeby ostatecznie oczarować finałem.

Pamiętacie jak kot imieniem Kotaru zabrał nas na wspaniałą wycieczkę po Japoni? Tym razem wraz z Lumikki czyli Śnieżką zapraszam Was na kocią przygodę po Skandynawii i Finlandii. _ Z czym Wam się kojarzy ten region? Mi oczywiście z trollami i leśnymi skrzatami😅, później z Wikingami, filozofią hygge i oczywiście Muminkami. Nasz koci przewodnik przybliży nam skandynawską mitologię, życie Wikingów i reniferów. Pokaże nam piękną przyrodę północy. Prócz tego Lumikki przybliży nam kulturę, historię i geografię Dani, Szwecji, Norwegii oraz Finlandii. _ Tak jak poleciałam Wam Kocie Ścieżki Japonia, tak z całego serca polecam Wam drugi tom tej pięknej edukacyjnej serii dla dzieci Kocie Ścieżki Skandynawia i Finlandia. _ Przewodnik zdobią cudowne ilustrację, które tworzą idealne dopełnienie całości. Śmiało mogę powiedzieć, że choć jest to seria dedykowana dziecią to powinni po nią sięgnąć również dorośli by ożywić w sobie wewnętrzne dziecko i ciekawość świata.