Thino'pai

Po kilku latach wróciłam do historii, która za pierwszym razem zrobiła na mnie przeogromne wrażenie. Za drugim… hmm, nic się nie zmieniło. Nadal było wspaniale, mrocznie, obskurnie i epicko! To opowieść niczym ruchome piaski! Wejdziesz, wciągnie cię, może kiedyś wypuści, ale zostanie z tobą na długo, jak piach w zakamarkach Twoich ulubionych skarpetek. Wyobraź sobie, że schodzisz po krętych schodach. Po drodze nie ma żadnych drzwi, które dałyby ci choćby iluzję ucieczki czy schronienia. Idziesz w dół, a im dalej, tym ciemniej, gęściej i bardziej niepokojąco. To historia tak wielowątkowa, tak głęboko zanurzona w strukturach jednego miasta, że opisanie jej w kilku zdaniach graniczy z niemożliwością. Mamy tu potomka obalonej dynastii (Razaguela), który żyje na marginesie Baraghody, miasta niegdyś należącego do jego rodu, a dziś miejsca skorumpowanego, gnijącego i z każdym dniem coraz mroczniejszego. Musi on nie tylko przetrwać w przestrzeni, gdzie samo jego nazwisko czyni go wrogiem publicznym, lecz także zmierzyć się z ciężarem rodzinnego dziedzictwa, ugrzęznąć w politycznym bagnie i balansować na granicy świata ludzi oraz bogów. Ale to nie jedyny wątek, jaki dostajemy. Jest tu także podziemny lud, którego losy obserwujemy z perspektywy Rafiego Szczurołapa. Schodząc jeszcze głębiej, spotkasz Króla Szczurów, a patrząc na Baraghodę jego oczami, zobaczysz czystą ciemność, okrucieństwo i niesprawiedliwość. I co najważniejsze: Poczujesz na własnej skórze przebiegające po tobie szczury i poznasz najsłodszego, najwierniejszego i najinteligentniejszego przedstawiciela tego gatunku. Największą zaletą tej historii jest to, jak głęboko autorzy wchodzą w psychikę postaci, które nie są ani czarne, ani białe. Są ludzcy: skrzywdzeni, niejednoznaczni, uwikłani, empatyczni, egoistyczni, mściwi, czy zdolni do litości. Nie znajdziemy tu klasycznych herosów ani jednoznacznych złoczyńców, lecz ludzi niosących ciężar własnych historii. Postacie drugoplanowe nie są jedynie tłem czy figurami przesuwanymi po planszy. Każda z nich dostaje swoje pięć minut, dzięki czemu nawet najbardziej epizodyczne role zapadają w pamięć. Powieść jest gęsta od poruszanych tematów, a jednocześnie niezwykle uporządkowana. Nie znajdziesz tu chaosu ani zagubienia. Każdy z bohaterów weźmie cię za rękę i poprowadzi własną ścieżką. I choć książka wymaga skupienia, nie zgubisz się w tej wielowątkowości. Wszystko jest tu kompletne! Jedno wynika z drugiego, prowadząc do logicznej, misternie utkanej całości. „Za kamień i za ciemność” redefiniowała moje pojęcie polskiego dark fantasy. To dzieło dopracowane, monumentalne i intensywne emocjonalnie. I choć bardzo chciałabym opowiedzieć wam szczegółowo, jak piękna jest ta historia, wiem, że żadne moje słowa nie oddadzą tego, co ta książka ze mną zrobiła. Wróciłam do niej po kilku latach... i krócej jeszcze nie jeden raz.

Bardzo płaskie SF, bardzo ciekawy romans. Zabrakło mi pogłębienia obcego świata - języka, innej kultury, zaawansowanych technologii (statki kosmiczne osiągają prędkość światła, ale komunikatory dalej takie jak u nas?), innego ustroju, różnic fizycznych i mentalnych. Dlaczego Obcy mają nas za podgatunek, skoro niczym się nie różnimy? Główna bohaterka to zwykła dziewczyna, niczym się nie wyróżniająca. Z jakiego powodu Książę się w niej zakochuje? Z powodu jej wyglądu? Skoro ma do dyspozycji o wiele atrakcyjniejsze kobiety? Wielu rzeczy tu nie kupuję, wiele rzeczy mnie irytowało, zwłaszcza wątek z Vikingiem, który również pojawił się nagle i zakochał w Olympii. Finał niewiarygodny, przeczący logice. Za to dużo dobrego można powiedzieć o Adlaiu. Świetny antybohater, wyrazisty, przerażający i jednocześnie wzbudzający smutek. Ich relacja jest rozwinięta i ciekawa. Nie przepadam za romansami, ale ten związek stanowi mocny trzon książki i to właśnie dla niego warto ją przeczytać. Jednak jeśli liczycie na solidne SF - to niestety go tutaj nie znajdziecie.

Elfy, krasnoludy, niziołki. Na pierwszy rzut oka wyglądało to na typowe fantasy, ktorym rynek jest przesycony. Jednak Ewelina Wyspiańska - Trojniarz stworzyła z tymi stworzeniami swój własny, nowy, oryginalny, mroczny i pełen przygód świat warty zapoznania. Ta książka to kolejny dowód na to, że polskie fantasy ma się coraz lepiej. Evi-Deth to główna bohaterka książki, która oprócz przygotowń do ostatecznego pojedynku, dała impuls kobietom do walki o swoje prawa w świecie rządzonym ciężką męską dłonią. Nie jeden samiec przekonał się, że nie warto stawać z nią w szranki. To silna kobieca postać, pewna siebie i swoich umiejętności, jednak brakowalo jej trochę pokory, przez co niejednokrotnie wpadała w tarapaty. Nie jest idealna, ma swoje słabości, o których zdążyła się przekonać, ale nie przeszkadzały jej w podejmowaniu decyzji. Jedna postać przykuła szczególnie moją uwagę. Mały uroczy demonik o imieniu Demi, skrywajacy w swoim niewielkim ciałku ogromną siłę. Ten jaszczurkowaty zwierz wzbudził moją ciekawość. Mam wrażenie, że nie wiele się o nim dowiadujemy w książce, ale z każdym pojawieniem autorka nam rombek tajemnicy. Autorka świetnie to rozegrała: niby gdzieś tam jest w tle, wspiera główną bohaterkę i pojawia się, kiedy tego najbardziej potrzebuje, ale czuć, że jego obecność ma dużo większe znaczenie, niż na razie pokazała ta książka. Z niecierpliwością czekam na rozwój tej postaci w kolejnych ksiazkach. Bardzo zaciekawił mnie styl pisania autorki, w którym momentami czuć, jakby prowadziła z czytelnikiem rozmowę. Taki trochę narrator, który zna Cię od lat i mruga zza kartki chwaląc się swoimi spostrzeżeniami i sprawdza Twoją czujność. To sprawia, że książka jest bardziej żywa i ciekawe jest to w jaki sposob została opowiedziana. Aż sie uśmiechałem, kiedy autorka "puszczała oczko". Ewelina Wyspiańska - Trojniarz tą książką zaprasza do całkiem nowego fantastycznego świata, gdzie nic nie jest oczywiste. Pełnego wyrazistych postaci, niebanalnych i niebezpiecznych przygod. Na pewno warto sięgnąć po tę książkę.

Ta 7-ka to tak na zachętę. Generalnie jest nieźle, ciekawa fabuła, sporo akcji, bohaterowie dosyć sztampowi, ale osobiście nie widzę w tym nic złego. Jedyne czego mi brakuje to trochę więcej opisów, autor sporo (naprawdę sporo) pozostawia wyobraźni czytelnika. Generalnie nie mam z tym problemu, ale parę wskazówek by się przydało :)

Po przeczytaniu dwóch historii przedstawiających niepewnych losów, ich rozterek, pierwszych przemyśleń, rodzinie, miłości, odnalezieniu się w nowych sytuacjach młodych dorastających ludzi w książkach pt. ''Słona wanilia'' (tom 1) należących do Cyklu: Słona wanilia autorstwa Pana Artura Tojzy pt. ''Słona wanilia'' (tom 2) zapragnęłam dowiedzieć się, czy Klub Pomocników był konieczny, aby pomóc młodym ludziom zrozumieć siebie nawzajem we wspólnym działaniu, jakie wnioski wyciągnę z czytanego tomu trzeciego ''Słonej wanilii''. Niby nic nie dzieje się bez przyczyny, gdy praktycznie najbliższa nam w sercu osoba, którą znamy od najmłodszych lat, wiemy o niej wszystko, gdy widzimy ją na zewnątrz szczęśliwą, czy może pokazywane szczęście bywa u niej ulotne. Czy spoglądając, na Annę Morawską możemy dokonać oceny na podstawie jej dotychczasowego zachowania, a może jest coś w niej, co nie pozwala do końca wyrazić tego, co się czuje, obserwując ją uważnie oraz jej rodzinę, na to, co osiągnęła na własną pracą, wytrwałością, a życie w samotności, bez rodzeństwa bywa dla niej trudne? Rodzice Ani są wymagający, ale w głębi serca kochają ją, dbają o nią. Czy to wystarczy w pełni, aby Ania odkryła, jaką tajemnicę ukrywają przed nią, co stanowi przyczynę tego, aby spełniła ona ich oczekiwania, a być może Ania marzy o takim zawodzie, który zagwarantuje jej w pełni satysfakcję, szczęście mając przy boku bliskie sercu osoby kibicujące od samego początku, nie zważając na to, czy popełnia ona błędy bądź ich skutecznie unika? Tom trzeci ''Słonej wanilii'' uświadamia nam, jak bardzo konieczny jest czas do spędzania go razem z rodziną, wyjaśnianie sekretów rodzinnych, aby rodzice byli otwarci na wszelkiego rodzaju problemy związane z wczesnym dorastaniem dzieci, bo oni kiedyś doświadczali smaku słodkiego lub gorzkiego wczesnej dorosłości. Pan Artur Tojza podkreślił, jak ważna jest przyjaźń, miłość, jak wyglądają relacje pomiędzy rodzicami, dziećmi, dziadkami. Widoczne jest, od razu kto lubi się bardziej, a kto mniej. Spoglądając, na życie wszystkich występujących bohaterów można odnaleźć w nich cząstkę siebie niezależnie od tego, jakie mamy rozeznanie tematyczne w otaczającej nas codzienności. Chociaż nie wszyscy dadzą się polubić, ze względu na posiadany charakter, ale mają w sobie, coś takiego, że nie da się przejść obok nich obojętnie. Książkę tę czytało mi się bardzo dobrze i mogłam dzięki co poniektórym ciekawie opisanym wątkom zatrzymać się przy nich na nieco dłużej. Jak najbardziej polecam przeczytać tę książkę.

Pan Dobrowolski zaskakuje po raz kolejny. Zabiera czytelnika do przyszłości, w której świat rządzi się prawami korporacji, a emocje są równie niszczące jak stalowe kolosy. "Mecha Fiction" zaczyna się z "wysokiego C". Od pierwszych stron zostajemy wrzuceni w sam środek zniszczenia, w ruiny po brutalnym ataku. Nie ma czasu na oddech ani spokojne wprowadzenie, od razu czujemy ciężar emocji i chaos świata, w którym Polska już nie istnieje. Wit, główny bohater, porywa autentycznością, wewnętrznym bólem, bo to właśnie historia o bólu po stracie, pragnieniu zemsty i epickich starć z udziałem mechów. Czyta się z zapartym tchem. Koniec powieści był rownie mocny, jak poczatek, także już czekam na kontynuację. Dodam jeszcze, że styl autora jest bardzo przyjemny :) idealny do snucia opowieści. Dziękuję @brave.book za pokazanie i namówienie do zakupu te wspaniałej pozycji!

Na starcie chciałabym zaznaczyć, że książka jest debiutem, czego podczas czytania totalnie się nie odczuwa. W historie możemy wczuć się na każdej płaszczyźnie, ponieważ autorka świetnie zagłębia nas w ukazanie poprzednich pokoleń oraz całej rodziny dzięki czemu dokładniej możemy zrozumieć zachowania bohaterów. Przyznam szczerze, że początkowo postacie mocno mnie irytowały, ale z czasem się do nich przekonałam oraz zrozumiałam ich zachowania. Zdecydowanie fajne było to, że bohaterowie nie było doskonali, co dodatkowo nas do nich zbliża. Byli zwyczajni, że zwyczajnymi rozterkami w tej swojej magicznej nadzwyczajności. Autora świetnie balansuje między dwoma światami, a prolog mnie do siebie mocno przekonał. Pomimo prologu to przyznam szczerze, że bardziej pochłonęła mnie druga połowa książki. Pierwsza troszeczkę męczyłam. Historia uczy nas też tego jak w społeczeństwie mogą czuć się osoby „inne”. Całą psychologia książki opiera się na tym jak dziecko jest kształtowane przez środowisko rodzinne i jaki wywiera to na dziecko wpływ. Historia głównej bohaterki to piękna i magiczna podróż w którą zachęcam, aby się zagłębić.

Po „Spęd” sięgnąłem z przypadku, bo trafiłem na nią w hotelowej bibliotece. Zaintrygował mnie opis, więc postanowiłem dać książce i nieznanemu mi autorowi, szanse. Po lekturze mogę powiedzieć, że spodobał mi się koncept Świata, jak i ogólny zarys fabuły. Mały patriota też się we mnie odezwał, przez osadzenie fabuły w Polskim mieście. Realizacja natomiast miała swoje minusy, które dobrze wypunktowali już inni oceniający. Od siebie dodam, że postacie wydały mi się niezbyt spójne, a samo podejście do nowej technologii i konsekwencji jej istnienia w Świecie trochę naiwne. W mojej ocenie przydałoby się tutaj nieco więcej researchu. Wprowadzenie i rozwój protagonisty też pozostawiają co nieco do życzenia. Podobnie jak korekta i nadzór edytorski. Niemniej, książkę przeczytałem do końca, bez jakiegoś większego poczucia, że się męczę. Może nie jest to Neuromancer, Altered Carbon, czy chociażby Labirynt odbić, mimo to książka miała w sobie to coś co powodowało, że byłem ciekaw końca tej historii. Jeśli ktoś szuka czegoś lżejszego niż Dukaj, a mimo to intrygująco futurystycznego, to myślę, że będzie to ciekawa pozycja.

„W imię Boga” Dominiki Skoczeń to debiut, który najmocniej działa wtedy, gdy patrzy się na niego jak na świadomie zaprojektowane otwarcie większej historii, a nie zamkniętą opowieść. Książka osadzona jest na pograniczu fantasy i antyutopii, z wyraźnym naciskiem na społeczny porządek oparty o religijną instytucję, hierarchię „czystości” oraz konsekwencje życia w systemie kastowym. Autorka miała konkretny pomysł na fundament świata: teologia jako narzędzie władzy, segregacja jako „porządek moralny”, a do tego element „mocy” (primiony) wpleciony w strukturę społeczną tak, by nie był tylko ozdobą, ale mechanizmem różnicującym ludzi i przywileje. Jednym z najmocniejszych elementów tej powieści jest konsekwentnie zaprojektowany świat przedstawiony. Tremoriał nie zapada w pamięć jako malownicza sceneria, lecz jako precyzyjnie skonstruowany organizm społeczny - miasto, którego struktura przestrzenna odzwierciedla hierarchię władzy i statusu. Każda jego część rządzi się odmiennymi zasadami, posiada własny rytm życia, język i obyczajowość, a podziały klasowe nie pełnią roli tła, lecz stanowią realną siłę napędową konfliktów. Na uwagę zasługuje również warstwa klimatyczna utworu. Autorka umiejętnie balansuje między tonacją zbliżoną do powieści społecznej o historyzującym sznycie a narracją o wyraźnie sensacyjnym napięciu, które z czasem nabiera tempa. Początkowe partie rozwijają się spokojnie, z dbałością o szczegół i kontekst, jednak gdy fabuła osiąga właściwy rytm, narracja staje się płynna i angażująca, sprawiając, że kolejne rozdziały czyta się z rosnącym zainteresowaniem. Ważnym filarem odbioru jest też para głównych bohaterów i ich dynamika. Relacja między nimi jest jednym z motorów przyjemności z lektury: pojawia się tu humor, sprzeczki, tarcia wynikające z różnic doświadczeń i pozycji. Jednocześnie warto zaznaczyć, że wątek uczuciowy ma raczej charakter drugoplanowy, często bardziej wpływa na motywacje i temperaturę scen niż dominuje konstrukcję fabuły. Jeśli chodzi o słabsze strony: tempo i proporcje. Rozwlekły początek oraz drobiazgowość opisów, które czasem mogą być odbierane jako budowanie wiarygodności, a czasem męczyć, gdy detale spowalniają narrację albo „dokładają” ekspozycji zbyt wprost. Drugim punktem zapalnym jest niedosyt wyjaśnień - zwłaszcza w kwestiach kluczowych dla świata. Czułam, że elementy takie jak primiony, różnice pomiędzy grupami społecznymi czy reguły działania instytucji religijnej są zarysowane na tyle sugestywnie, że rozbudzają ciekawość, ale nie zawsze są domknięte. Z jednej strony to buduje napięcie i chęć sięgnięcia po kontynuację, z drugiej rodzi frustrację: „dostaję zagadkę, ale nie dostaję satysfakcjonującego kawałka odpowiedzi”. Z tym łączy się też odbiór finału - z jednej strony jestem zachwycona jego „otwarciem” i efektem emocjonalnym, z drugiej uważam go za zbyt urwany przystanek. Trzecia sprawa to sama protagonistka. Laila bywa celowo „trudna”: wyniosła, uformowana przez dogmat, czasem irytująca, często naiwna w zderzeniu z rzeczywistością. I tu paradoksalnie widać siłę konstrukcji: to postać charakterystyczna, a jej przemiana jest ważną osią. Tyle że nie każdy może mieć cierpliwość do bohaterki, która długo myśli kategoriami systemu, zanim zacznie go kwestionować. Jeśli ktoś oczekuje natychmiastowej empatii i szybkiej ewolucji - może się odbić. Jeśli ktoś lubi obserwować, jak światopogląd pęka powoli, pod naciskiem doświadczeń - dostanie coś satysfakcjonującego. Pod względem stylistycznym jest to proza świadomie ukształtowana - momentami bardziej podniosła, nasycona leksyką i składnią, które mają budować wrażenie historycznej głębi oraz podkreślać kulturową odrębność świata przedstawionego. Taki wybór językowy wzmacnia atmosferę i sprzyja immersji: miałam poczucie obcowania z rzeczywistością posiadającą własną tradycję, obyczaj i porządek symboliczny. Opisy architektury, ceremoniału czy codziennych praktyk społecznych tworzą sugestywną panoramę miasta i jego mieszkańców. Jednocześnie ta dbałość o detal bywa obciążeniem dla dynamiki narracyjnej. Rozbudowane partie ekspozycyjne, drobiazgowe opisy przedmiotów, strojów czy obrzędów oraz rozciągnięte sceny dialogowe chwilami spowalniają tempo akcji, zwłaszcza w pierwszej części powieści. Stosunkowo duża objętość tomu przy jednocześnie wyraźnej, dużej czcionce oraz format wydania sprawiają wrażenie książki „rozciągniętej” objętościowo. Z kolei w warstwie dodatków brakuje elementu, który mógłby istotnie wzmocnić orientację w przestrzeni - mapy miasta i okolic. Przy tak silnie zarysowanej topografii oraz znaczeniu podziałów przestrzennych, wizualne dopełnienie w postaci planu Tremoriału byłoby naturalnym i funkcjonalnym uzupełnieniem. W mojej ocenie „W imię Boga” wypada najlepiej jako debiut z bardzo mocnym szkieletem świata i tematów, który momentami potyka się o własną drobiazgowość. To książka, która potrafi dać czytelnikowi przyjemność z zanurzenia w systemie społecznym i religijnym, ale stawia wymagania: trzeba zaakceptować, że to tom pierwszy, że część rzeczy jest tylko zasygnalizowana, i że rytm nie wszędzie jest równy. Jeśli jednak ktoś lubi fantastykę, która nie ucieka od pytań o władzę, klasę i moralność, a przy okazji buduje intrygę na przyszłość - to będzie odpowiednia książka dla Was. Z dużym uznaniem za konstrukcję świata i konsekwencję tematyczną, z rezerwą wobec momentów przegadanych i tego, jak wiele odpowiedzi zostaje odłożonych na później. Jeśli drugi tom dopnie część obietnic - ta historia ma potencjał, żeby wyraźnie urosnąć.

Książkę przebiegłem w dwa dni po lesie, poszło szybko łatwo i przyjemnie. Nie jest to jakaś porywająca opowieść, natomiast wchodzi fajnie. Nie ma dłużyzn i meczących opisów. Sensacja na poziomie wielu tego typu opowiadań i fajnie brzmią polskie nazwiska w kosmosie. Ciekawa wizja 3 i 4 wojny światowej, gdzie Polska jest spektaklem rozgrywki i trochę mogło by być o tym więcej. Tak przeszło niezauważenie a bohater przeniósł się do krainy z lasów jak w filmie Avatar. Reszta to klasyka, młody niedoświadczony versus nieokiełznana rzeczywistość i ludzie mający swoje inne wizje świata. Czy warto? Warto, ale nie obowiązkowo.

Magia i odwaga Mateusza Kasprzyka to pełna przygód opowieść o dziesięcioletnim chłopcu, który wyrusza na misję ratunkową, by ocalić przyjaciółkę. To historia o przyjaźni, odwadze i wierze w siebie, napisana lekko, ale z dużą dawką emocji. Idealna dla młodszych czytelników i tych, którzy cenią magię z przesłaniem.

Przedstawiam wam kontynuację Goratha, druga część od autora Janusz Stankiewicz Tom Krawędź Otchłani, muszę powiedzieć że jest jeszcze lepsza od części pierwszej. Stwierdzam że autor rozwija tu swoje pisarskie umiejętności. Wpleciona intryga której zalążek znajdziemy już w pierwszym tomie tu nabiera pełniejszego kształtu, ale jakto w życiu, nie wszystko idzie gładko. Gorath także napotyka trudności. Jak sobie z nimi poradzi?  Czy będzie potrafił zmierzyć się z przeszłością? Jak zareaguje na spotkania z dawnymi przyjaciółmi a jak z wrogami?Na te pytania czytelnik będzie chciał poznać odpowiedź już od pierwszych stron. Rozwinięte wątki sprawiają że książka stała się bogatsza i pełniejsza. Autor nie próżnował, włożył tu sporo pracy aby je dopracować. Gorath uwikłał się w nowe intrygi, bardziej złożone, bardziej brudne. W głębi siebie czuje że chciałby czegoś innego, ale zastawione sidła rzeczywistości utrudniają mu normalne życie. Życie pełne niespodzianek a relację między bohaterami niespodziewanie splecione. A Gorath chciał tylko normalnego życia, chciał tylko wyjść na prostą.

Frekwencja 350 Tom 1 Natura kryształu - Aleksandra Fila 💎🌌 Kolejny tom nie zawiódł. Ile tu było emocji… 💙 Nadziei, miłości, ale też strachu i grozy. Wszystko przeplata się tak, że trudno na chwilę odłożyć książkę. Uldryjczycy nawiązują kontakt z Ziemią 🌍, a Korweta w końcu poznaje całą prawdę o sobie 💭 To moment przełomowy — nie tylko dla niej, ale dla obu światów. Goście z Uldri, chcąc uzdrowić swoich, którzy przez lata byli więzieni na Ziemi, konstruują kryształ 💎 Ma on pomóc Ziemianom pokonać traumy i przyspieszyć rozwój. Brzmi jak nadzieja… ✨ Ale czy ludzie to jedyna cywilizacja na Ziemi? 🤔 Czy kryształ rzeczywiście jest darem, czy może jednak zagrożeniem? ⚠️ A jeśli stanie się niebezpieczeństwem dla całej planety? 🌍 I wreszcie… kogo ostatecznie wybierze Robert? 💔💙 Działo się. Oj, działo. Emocji naprawdę nie brakowało 😅 Ten tom był intensywny, momentami niepokojący, ale bardzo wciągający. Sięgam po następny 📖✨

Wygnani z raju to debiut. I w sumie tyle mogę powiedzieć, bez subiektywności, bo ta opowieść ma właściwie wszystkie wady i zalety debiutu. Z jedne strony widać niedociągnięcia w warsztacie, z drugiej czyta się to wartko i sądzę, że żadna seria post - apo nie powstydziłaby się tej opowieści, ba w wielu czytałem gorsze książki. Ale no nie jest też tak bardzo cudownie, pokuszę się o parafrazę słów Cambella - jeśli masz problem z rozpoczęciem historii - to dlatego, że' zaczynasz w złym miejscu" W tym przypadku rada powinna brzmieć - jeśli masz problem z zamknięciem opowieści - to dlatego, że przeciągasz wątki inie chcesz zakończyć jej w odpowiednim miejscu. Przez to, opowieść wydaje się mocno poprzeciągana, a część wątków wydaje się wpleciona na siłę i niezbyt sensownie poprowadzona. Każda z przedstawianych postaci jest wprowadzona jak dla mnie zbyt nagle i zbyt późno w stosunku do kanwy głównej fabuły. Stają się wręcz serialową parodią postaci, stary wiarus - pewnie mentor, młoda dziewczynka, która nie jest zbyt otwarta - zapewne nowe przyszywane dziecko, które za chwilę już będzie ważną więzią głównego bohatera z innymi ludźmi. Mamy też wesołego kata - zwyrodnialca (Piekara) i akcenty plemienne (Foryś). Jednak na daną postać składa się wyłącznie kilka utartych schematów i motywów, zachowują się tak, jak powinni i tak jak przewidujemy, co w tak oblatanym gatunku jest dość rozczarowujące. Taka trochę sztampa i literatura RPG z tego wychodzi. Szału nie robi też brak spójności - główny bohater od początku swojej opowieści otrzymuje głos wewnętrzny - będący jego demonem, podpowiadający mu samolubne rozwiązania, jednak ten głos, który mógłby pełnić tutaj cudowną rolę drugiego spojrzenia, właściwie zmienia się wyłącznie dając krótkie i niewiele wnoszące uwagi, mające nie wiem- odzwierciedlać myśli czytelnika? Może autora? Bo jest on o wiele mocniej wciągnięty w opowieść niż sam czytelnik. https://www.instagram.com/p/DENVJexo9OL/

Trochę się obawiałem sięgając po trzeci i finałowy tom "Dzieci Starych Bogów", bo poprzednie tomy nie zachwyciły mnie zbytnio. Ciężko się trochę patrzy na polską fantastykę - jestem tutaj niepoprawnym optymistą i uważam, że jest wielki potencjał na dobre historie. Może to nie będzie ballada jak "Gra o Tron" czy "Władca Pierścieni", no ale jednak można byłby się czymś poszczycić. " Wszyscy mamy swoje demony, ale nie każdemu z nas dane jest się z nimi zmierzyć...Albo lepiej je poznać. " Agnieszka Miela zabiera nas po raz ostatni do Kerhalory by zakończyć historię Aine i Bertama oraz rozwikłać historię Ziaren Relenvel. I kurczę mam znów mieszane uczucia - sama otoczka, okładka prezentuje się naprawdę super. Krew Wielka jak dla mnie ma najlepsze obramowanie, ale czy to wystarczy? Finał trylogii zdecydowanie podtrzymuje horror i zamordyzm poprzedniczek - krwawe opisy tortur czy brutalności świata. Ja to kupuję. Serio. Takie lektury chce się czytać, i w tym Miela radzi sobie świetnie. Chcemy poznać dogłębnie ten świat. Niestety wciąż mam problem z bohaterami - nie tylko Aine i Bertam mnie momentami irytują czy nie rozumiem ich pobudek. Tak również cała tajemniczość Cathbada w pewnym momencie zaczęła mnie nudzić. Podtrzymywanie napięcia jest ważne, ale trzeba umieć to zrobić w dobrym i ciekawym guście. Zdecydowanie w tej części świeci postać - Jarly. Od początku jest to okropny bohater i autorka w żadnym momencie nie próbuje go tłumaczyć, że jest zły bo miał trudne dzieciństwo. On jest perfidnym kłamcą i sam się tym szczyci. Mu pasuje taka passa - on chce swoje plany i założenia dowieźć do końca, i jest święcie przekonany, że mu to się uda. Rzadko kiedy dostajemy tak jasno nakreślone złe postacie - nie jest nam go szkoda, nie współczujemy mu. Ba! Powiedziałbym czasami, że nawet mu kibicujemy. Jedyne czego brakowało mi trochę w tej trylogii to takiego pełnego objawienia się kluczowych "Starych Bogów" - od początku jesteśmy świadomi ich wielkich mocy oraz istnienia, ale jednocześnie mam wrażenie, że gdzieś się gubi ta ich boskość. Fernir - nowy bóg, który podporządkowuje sobie Karmazynowe Bractwo oraz Kerhalorę, a o nich tylko słyszymy, że są wielcy, ale odeszli, może powrócą. Chciałbym przeczytać jakoś konkretną wersję ich istnienia, albo po prostu zgubiłem ten wątek... " Czasami słowa nie są w ogóle potrzebne. Milczenie potrafi być równie wymowne. Cisza potrafi napełniać serca własnym szeptem. " Krew Wielka jest chyba najlepszą powieścią z całej trylogii - Dzieci Starych Bogów. Uważam, że jest to dość ciekawa, często krwawa historia, warta swojego poznania. Niestety czasami będzie nas nudzić, a droga bohaterów nie zawsze będzie dla nas jasna i klarowna. Aine i Bertama oraz całą paczkę ludzi z Nomander bardzo polubiłem, choć ten koniec nie dla każdego był dobry. Cieszę się, że polscy autorzy coraz częściej sięgają po fantastykę, i myślę, że warto ich wspierać, choć czasami ten pazur w historii by się przydał... Recenzja - https://mlwdragon.blogspot.com/2025/06/31-books-krew-wilka-agnieszka-miela.html

Literatura przygodowa w stylu Dana Browna, super opisy Islandii, oraz fajna mieszanka czasów obecnych oraz przeszłych, widać że autor zna się na mitologii nordyckiej bo wielką przyjemność sprawia czytanie o mitycznych krainach opisanych w sagach. Niestety duża ilość bohaterów powoduje spore zamieszanie, czasem nie do końca wiemy o kim mowa. Same losy obu wypraw śledziłem z przyjemnością i zainteresowaniem co będzie dalej, a przeskoki czasowe w pewnym momencie przestały mi przeszkadzać.

Nowy autor i zgrabne fantasy. Naprawdę mimo krótkiej formy można zmieścić w opowieści wszystko co powinno być w dobrej opowieści fantasy. Mamy tutaj bohatera rycerza, króla, księżniczkę, dziwnych wrogów, dużo akcji no i trochę magii. To wszystko tworzy bardzo ciekawa historie. Miło się zaskoczyłem ta książka, autora będę jeszcze wypatrywał z czymś nowym i mogę śmiało polecić choć to mnie znany pisarz to warto dla dobrego, dobrze napisanego fantasy.

Wychowywany przez parę uzdrowicieli Dein marzy o wstąpieniu do elitarnej Gwardii Słonecznej. Jednak opiekujący się nim Leśniad z nieznanego chłopakowi powodu blokuje mu możliwość startu w Turnieju Wolnych Ostrzy, będącym pierwszym etapem eliminacji kandydatów do Gwardii. Pewnego dnia, zupełnie niespodziewanie, Leśniad zabiera swojego podopiecznego w góry i zapowiada, że przed młodzieńcem egzamin ze sztuki wojennej oraz taktyki. Przekazuje mu też zasady, którymi będzie się musiał kierować oraz to… że zwycięstwo nie będzie łatwe, ale najważniejsze, by i z porażki wyciągnął wnioski. Dein musi stoczyć trzy pojedynki z trzema różnymi przeciwnikami, walczącymi innym stylem i mającym różne umiejętności. Nie wszystko idzie po myśli młodzieńca, ale Leśniad jest zadowolony i ogłasza, że nauczył go wszystkiego, czego mógł, i że od teraz najlepszym nauczycielem będzie życie. Chłopak dostaje też pozwolenie na udział w turnieju. Uskrzydlony tą ostatnią nowiną Dein postanawia skompletować jak najlepszy ekwipunek, a to nie należy do najtańszych i najprostszych zadań. Robi jednak, co może, by te przeszkody nie uniemożliwiły mu realizacji marzenia… Równolegle toczą się losy Morienne, wnuczki władcy Myriadii. Dziewczyna stara się sprostać wymaganiom dziadka, równocześnie dążąc do spełnienia własnych marzeń o odniesieniu sukcesu jako członek armii. Nie idzie jej najlepiej, bo nie może wyprzeć się swojego pochodzenia i często jest postrzegana przez pryzmat szlachectwa. W pewnym momencie zostaje wezwana przez dziadka, przez co nie może być razem z resztą oddziału. Pech chce, że akurat w tym momencie następuje atak i wojownicy zostają zdziesiątkowani. Nie obywa się bez oskarżeń pod adresem Morienne, że celowo wybrała właśnie ten moment na wizytę w mieście. To sprawia, że postanawia pójść własną drogą i zgłasza się do turnieju… Niestety pech jej nie opuszcza i przeddzień walki ktoś kradnie jej znacznik oraz pieniądze, za które mogłaby w trybie pilnym zamówić duplikat. Niespodziewanie z pomocą przychodzi Dein, który przypomina sobie o pewnym punkcie w regulaminie turnieju… Tylko, czy jego pomoc wystarczy…? Jaki wpływ na Deina mieli jego opiekunowie? Dlaczego Leśniad blokował start Deina w turnieju? Czym jest Gwardia Słonecznej? Co poza pochodzeniem utrudnia życie Morienne? Odpowiedzi na te i inne pytania znajdziecie właśnie w tej książce… To samo uniwersum, nowa trylogia, nowe postaci i… nowi ulubieńcy. Jeszcze niedawno, gdyby ktoś mnie zapytał o faworyta, prawdopodobnie wskazałabym kogoś innego, ale teraz wybieram Deina. Zaimponował mi tym, że mimo młodego wieku wie, co chce robić, nie tracąc żadnej okazji, by nauczyć się wszystkiego, co tylko możliwe, i przy okazji ćwicząc pamięć. Częściowo jest to zasługą jego opiekunów, częściowo Leśniada, a częściowo… genów. Dlaczego? Tego Wam nie zdradzę Nie oznacza to jednak, że nie zauważam pozostałych postaci, w tym Morienne czy Leśniada, bowiem często jest tak, że decyzja jednej osoby wpływa na losy pozostałych. W sumie wpływ Leśniada, choć pojawiał się tylko epizodycznie jest chyba największy, bo gdyby nie jego nauki, to losy sporej części mieszkańców Dwuświata potoczyłyby się zupełnie inaczej. Mamy więc dowód, że każda informacja i choćby nie wiem jak prozaiczna umiejętność czy decyzja ma wpływ zarówno na nas, jak i na innych. Warto więc czasami zatrzymać się choć na chwilę i pomyśleć: czy to naprawdę jest nam potrzebne? Względnie: czy musimy tak pędzić? Wszak jak dojedziemy nieco później lub wyjedziemy ciut wcześniej, to osiągniemy ten sam efekt, ale w bezpieczniejszy sposób… Za egzemplarz do recenzji dziękuję Autorowi

Drugi tom cyklu "Ostrze Erkal" przenosi czytelnika do ciekawie rozbudowanego uniwersum, i chociaż to 600 stron czyta się błyskawicznie, wciąga od pierwszych stron, trzyma w napięciu do samego końca. W powieści mamy do czynienia z ciekawymi bohaterami, ich przygody są niesamowite, pełne wartkiej akcji i zaskakujących wydarzeń. W pierwszym tomie akcja rozgrywała się w różnych miejscach Dominum by w tomie drugim pchnąć bohaterów, tych dobrych i złych do jednego miejsca, gdzie zostało rozegrane większość wydarzeń. Cóż pozostaje czekać na tom ostatni który przygotowuje autor, bo zakończenie książki przygotowuje czytelnika na ciekawe wydarzenia.

Kochani, nie wiem co mam napisać. Jak to wszystko ubrać w słowa i jak przekazać. Czasem o tym, co kochamy pisze się najtrudniej. 🦎Nie będzie przesadą, jeśli powiem, że pokochałam tą historię od pierwszych słów. Poczułam, że rezonuje między nami piękna energia. Wzajemny zachwyt. 🦎Poznałam najpierw Eli, która budzi się w miejscu, którego zupełnie nie zna. Nie wie gdzie jest jej ukochany koń oraz najbliższy przyjaciel. Za to na ich miejsce pojawia się mężczyzna, o licu pięknym, idealnym wręcz, lecz mrocznym i lodowatym. Przedstawiciel ludu Ha'ami. Dziewczyna od pierwszych chwil nie szczędzi ostrego języka, nasączonego piękną ironią oraz sarkazmem. Uśmiechnęłam się pod nosem, myśląc. Tak. To jest mój człowiek. I tak zostałyśmy przyjaciółkami. 🦎 Smok i Tygrys. Kolejni bohaterowie. Mroczny, lodowaty demon i jego przyjaciel o podobnym usposobieniu. Ha'akon, władca Kamiennego Gniazda, w którym to się właśnie znajdujemy. I strażnik bezpieczeństwa Ha'teng. Na ramionach tatuaże w kształcie smoka i tygrysa. Lud, którego są przedstawicielami to lud okrutny, z bardzo żelaznymi zasadami, pełny nienawiści do nieludzi. Wręcz obsesyjnie gardzą wszystkimi, poza nimi samymi. Uczą się od najmłodszych lat na wojowników, jeśli nie pokonają jakiegoś zwierzęcia, sami zostaną straceni. Stąd tatuaże w kształcie zwierząt... 🦎Przyjaciel Eli to elf. Wtrącony do lochu, torturowany, głodzony, wyszydzany. Jego kat, Ha'teng nie zna litości dla tej majestatycznej i pięknej istoty. Serce mi pękało ilekroć czytałam o próbie złamania elfa, a ten pięknie potrafił odłączyć się od ciała, nie czuć bólu. Eli martwi się o niego, bardzo. 🦎Jest też smok. A raczej jego czaszka. Zamordowany przez Ha'akona. Próbuje przeniknąć do podświadomości Eli, gdyż nie jest ona zwykłą dziewczyną...skrywa w sobie wiele tajemnic, o których sama nie wie. Jednak najważniejszym jej celem jest uratowanie przyjaciela i swojego ukochanego konia. Jej przywiązanie do nich jest niezwykłe. Jej osobowość jest niezwykła. Kocham tą bohaterkę po prostu całą sobą. Jej odwaga, brawura i niekiedy bezczelność ( to zaleta akurat) były nie do złamania. Na całe szczęście została uznana za osobę wyżej urodzoną i ma większe względy i wygodę, tymczasem elf czeka na osąd. 🦎Lud Ha'ami przypomina mi wyznawców Hitlera, którzy uznawali tylko rasę aryjską. Tak jest i tutaj. Uznają tylko samych siebie. Eli próbuje uświadomić im jak bardzo się mylą, w jakim chorym i złym społeczeństwie żyją. Jej relacja z Ha'konem pokazuje jak bardzo zakorzeniona nienawiść krzywdzi. Tego, który nienawidzi i osoby, którymi gardzi. Wizja smoka, który łączy się przez chwilę z mężczyzną sprawiła, że płakałam...🥹😭😭😭 Wiem i wierzę, że dla niektórych z tego okrutnego ludu jest jeszcze nadzieja. 🦎 Tą historię nie tylko czytałam. Ja ją przeżywałam. Czułam. Styl autorki to złoto. Wnika w każdą cząstkę mojej duszy, łącząc się z każdym słowem. Pokochałam Eli, pokochałam smoka, elfa i konia. Każdą kolejną stronę czytałam z wypiekami na twarzy co się dalej wydarzy. Ogrom bólu niekiedy miażdżył mnie tak namacalnie... To ból moich książkowych przyjaciół. Współistnieję z nimi. Już na zawsze. 🦎Wykreowany, brutalny świat zrodzony z nienawiści może nam pokazać jak destrukcyjne to uczucie. Jak wychowanie w tym, wpajanie chorych zasad może skazić duszę. Na odkrycie czeka jeszcze tak wiele. Gdyż jest to pierwszy tom z trzech. ❤ Jestem ciekawa jak potoczą się losy biednego elfa, wspaniałej Eli oraz Ha'akona i całego ludu. Czy zagadka o pochodzeniu Eli zostanie potwierdzona... Kocham. ❤🦎 A Was Kochani tak bardzo mocno zachęcam do lektury, nie zaśniecie dopóki nie zobaczycie napisu "Koniec." Droga autorko. Dziękuję za to, co przeżyłam. Za wykreowanie tak zachwycającej powieści.