Texel 1673

Ani słowa o warstwie merytorycznej książki. Nigdy nie ciekawiła mnie zanadto historia Bizancjum, a sięgnąłem po kolejny tom serii Historyczne Bitwy z ciekawości i dla epoki, którą lubię. Ale nie mam wystarczającej wiedzy, aby oceniać pracę Łukasza Migniewicza. Jednakże za odwoływania się się do różnorodnych źródeł, także dość egzotycznych, bo np. arabskich czy gruzińskich, ze względu na bardzo dobry warsztat historyczny (a to mogę ocenić), wyciąganie wniosków, podsumowanie, należy książkę ocenić bardzo pozytywnie. Szerokie tło, odwoływanie się do dziejów całej Europy i Bliskiego Wschodu, wielkie rozgrywki polityczne, znajomość realiów wewnętrznych Bizancjum - to bez wątpienia zalety. Także edycja udała się całkiem nieźle, choć pewnych przeoczeń nie mogę wybaczyć (na s. 20 są mahometańskie floty korsarskie, co od dawne jest prostowane na muzułmańskie - tak w ramach poprawności, choć nie chodzi tylko o polityczną; mahometanie są także w innych miejscach; pod dwiema ilustracjami pojawił się nr. - sic! - katalog.). Ogólnie jednak nie ma wielu powodów do narzekań. Jak zawsze gdzieś jest jakieś ale. Tutaj jest nim treść pracy, która w rzeczywistości dotyczy polityki zewnętrznej Bazylego II Bułgarobójcy,, zaś sama bitwa i jej okoliczności, choć wyeksponowane, stanowią jednak tylko pretekst do przedstawienia całych zmagań z przeciwnikami i rozgrywek dyplomatycznych tego długo panującego cesarza. Swoją drogą to nawet dobrze, bo mogłem poznać mało mi znany okres i krąg historyczny. Tylko tytuł nie jest adekwatny do zawartości. To trochę wada samej serii, która zakłada bitwy lub kampanie jako tytuł i treść prac. W tym jednak przypadku mogę wydawnictwu częściowo wybaczyć. Nie autorowi, bo książka jest dobra, w dodatku będąc pracą naukową czyta się ją dobrze. co prawda dla zainteresowanych tematyką, ale polecam/

Jeden z lepszych tomików w serii. Powstanie styczniowe to temat fascynujący, ale wciąż mało wyeksploatowany od strony militarnej, a nie brakowało tu naprawdę dramatycznych zmagań. Udowadnia to żwawa, plastyczna narracja książki, bogato osadzonej w źródłach, głównie pamiętnikach weteranów powstania. Autor siłą rzeczy zajmuje się stroną militarną, rozgrywki polityczne jedynie sygnalizując. Dzięki temu poświęcił sporo miejsca na specyfikę działań powstańczych. Przy okazji opisów marszów, potyczek i odwrotów dowiemy się np. jak wyglądały posiłki na biwaku i kim byli "pieczeniarze". Z minusów - ogólna mapa terenu działań woła o pomstę do nieba, ale to przykry standard "Historycznych Bitew" (dobrze mieć pod ręką mapę regionu). Polecam!

Książkę przeczytałem z przyjemnością. Opisuje ona nie jedną bitwę, ale ostatni okres istnienia państwa Inków w Vilcabambie i ich walk z konkwistadorami. Przystępna narracja ułatwia wyobrażenie sobie opisywanych wydarzeń, choć nie każdemu może odpowiadać. Czuć, że autorowi bliskie są tematy związane z historią Ameryki Południowej. Dobre uzupełnienie (choć zdaje się, że ta napisana była wcześniej) pozostałych książek autora z serii Historyczne Bitwy związanych z konkwistą.

Książka niezła choć raczej powinna mieć inny tytuł. Być może coś w stylu wojna o niepodległość Peru i tu data od, do 1824 roku czyli do bitwy pod Ayacucho. Autor opisuje w skrócie podbój Ameryki Południowej od wyprawy Kolumba do XVIII wieku. Pierwsze dwa stulecia podbojów są bardziej ogólne, wiek XVIII to już zdecydowanie więcej szczegółów i skupienie się przede wszystkim na Peru. Przedstawione zostały najważniejsze postacie takie jak choćby Simon Bolivar czy generał Sucre. Opisana została także polityka Hiszpanii wobec podbitych terenów, następnie kolonii oraz w końcu ich chęci usamodzielnienia się. Autor przedstawił również walczące strony ich uzbrojenie, słabe i mocne strony. Opisane zostały także walki i potyczki prowadzące do ostatecznej tytułowej bitwy. Tak, jak napisałem wcześniej, książka to przede wszystkim historia walki o niepodległość Peru. Sama bitwa to jakieś trzydzieści końcowych stron. Ocena nieco zawyżona, ze względu na moje zainteresowanie historią Ameryki Południowej. Pewnie 6 byłoby oceną bardziej obiektywną.

Jedna z lepszych książek z serii Historyczne Bitwy, jakie przeczytałem. Choć dość nietypowa. Ocena lekko naciągana ze względu na temat, który bardzo mi odpowiadał. Można powiedzieć, że byłem pozytywnie zaskoczony. Opis tytułowej bitwy jest dość krótki. Większość książki to historia Karaibów w XVI i XVII, a także na początku XVIII wieku. Dzieje te zostały przedstawiona głównie z perspektywy Anglii i ich rywalizacji z Hiszpanią na wodach pomiędzy Amerykami. Sporo jest w książce informacji o piratach, ich zwyczajach, statkach, na których pływali. Główną postacią, na której skupia się autor jest Henry Morgan. Wspomniany jest też Francis Drake oraz przy okazji pada także kilka innych nazwisk znanych postaci z Karaibów, jednak nie są oni zbyt szczegółowo omawiani. Można powiedzieć, że punktem kulminacyjnym książki są dwie wyprawy Henrego Morgana - na Portobelo i na tytułową Panamę. Końcówka książki poświęcona jest schyłkowi piractwa w XVIII wieku, jednak ten temat nie został już tak dokładnie omówiony przez autora. Z rzeczy, które zawszę cenię to częste sięganie i cytowanie przez autora wspomnień ludzi biorących udział w opisywanych wydarzeniach. Książkę polecam szczególnie osobom interesującym się dziejami piratów.

Bardzo dobra pozycja, w przystępny sposób opisująca przebieg walk na wiosnę 1940 roku na froncie zachodnim. Autor opowiada pokrótce o okresie międzywojennym, robi przegląd uzbrojenia obu stron konfliktu, organizację wojsk i zarysowuje plany strategiczne Francji, Belgii, Anglii, Holandii i Niemiec. Pozwala to sobie wyobrazić jak teatr wojenny widzą wszystkie zaangażowane państwa i jakie miały cele podczas nadchodzącego konfliktu. Na plus - jasne rozpisanie powodów przegranej Francji (jako głównego przeciwnika Niemiec), czyli: zła organizacja wojsk, złe ustawienie pancerniaków, odwody w nieprawidłowych lokalizacjach, zbytnie postawienie na Linię Maginota i zlekcewazenie Ardenów jako punktu przejścia. Do tego nieporozumienia taktyczno - strategiczne między sprzymierzonymi. Kolejny plus - obalanie mitów o ogromnej przewadze wojsk niemieckich, autor udowadnia, że miażdzące zwycięstwo było efektem genialnej taktyki dowódców niemieckich i manewru oskrzydlającego przez Ardeny + bałagan po stronie dowódców alianckich. Na minus - trzy rachityczne mapki, przydałyby się w trakcie tekstu mapy poglądowe dotyczące opisywanego fragmentu zdarzeń. Jak się okazuje w moim przypadku wiedza o tym czy Amiens leży na wschód czy północ od Sommy jest znikoma, większe pojęcie mam o układzie Damaszek i Mosul. Więc dla mnie duża ilość miejscowości bez wsparcia mapowego to był bałagan. Druga rzecz - brak głębszego podsumowania znaczenia bitwy, raptem kilka stron. To komplement dla autora, bo oznacza, że kupuję jego narrację i chciałbym przeczytać co ma do powiedzenia na temat dalszych losów wojny. Z ciekawostek - autor przyjmuje narrację sprzyjającą stronie, którą aktualnie opisuje, nie jest w tekście obiektywny, tylko bardzo plastyczny językowo. Co owocuje takimi zabawnymi kwiatkami jak np. "na szczęście udało się uratować most" - ale w kontekście ataku niemieckiego, co robi momentami złudzenie, jakby kibicował stronie hitlerowskiej. Potem opisując ewakuację z Dunkierki pisze zdanie typu: "na szczęście była mgła i samoloty niemieckie nie mogły nic zrobić tego dnia". Dla mnie to wskazanie, że autor jest zaangażowany w opisywane zagadnienie, nie jest zimnym ekspertem, co oceniam jako plus. Podsumowując: dostajemy opis bitwy o Flandrię, ale tylko to. Jeśli ktoś chce opisu kampanii 1940 na całym obszarze, to musi znaleźć inną pozycję.

I wojna światowa niejednokrotnie kojarzy się z rzędem żołnierzy, którzy jeden obok drugiego szturmuje na karabin maszynowy. To jest mit, tak samo, jak pompatyczne pierwsze użycie czołgów. Książka opisuje bitwę z perspektywy głównodowodzących - Douglasa Haiga i Ferdinanda Focha. Niestety, tylko Ententy. Państwa Centralne, jak i ówczesna scena geopolityczna jest tylko dodatkiem. Zwraca dokładny opis jednostek biorących udział w poszczególnych natarciach na niemieckie bitwy. Na koniec mamy wnioski z bitwy, która za cenę sporych strat, miała zastopować toczącą się już bitwę pod Verdun. Najlepiej czytać z mapą.

14/2025 Pierwszy cesarz Chin Qin Shi Huang podczas swoich rządów zaprowadził terror, którego skali nie powstydziłby się Mao Zedong. Podczas jego panowania antagonizmy były ukryte, ale w momencie kiedy umarł, a jego najmłodszy syn postanowił wbrew swojemu ojcu sięgnąć po władzę rozgorzała wojna domowa pomiędzy królestwami o schedę po pierwszym cesarzu. Po trzech latach i zgładzeniu samozwańczego pretendenta do tronu, Xin Er Shi na placu boju pozostały tytułowe królestwa Czu i Han. Wielkim zwycięzcą okazał się władca Han Liu Bang, który wygrał i dał początek najdłużej panującej nad Chinami dynastii w historii (426 lat). Dynastii, która zapisała się w historii Chin do tego stopnia, że rdzenni Chińczycy są określani mianem Han. W wojnie odbywającej się na grobie cesarza Qin Shi Huang jest absolutnie wszystko wielkie bitwy, zdrady, dezercje, wielcy wodzowie i nagłe zmiany przebiegu wydarzeń. Można by spokojnie porównać okres lat 209—202 p.n.e. do kultowej „Gry o Tron” J.R.R. Martina i nie będzie w tym wiele przesady... *** Maciej Kuczyński mimo, że opisuje wydarzenia poprzedzające o dwa wieki narodziny Chrystusa i mających miejsce na drugim końcu świata, to robi to w tak drobiazgowy sposób, którego nie powstydziłyby się książki dotyczące historii najnowszej Europy. Na pewno olbrzymią zasługą w tym mają Chińczycy, którzy pozostawili po sobie kompletne opisy wydarzeń, ale trzeba oddać też honor autorowi, bo porusza się niczym ryba w wodzie w niezwykle skomplikowanym gąszczu chińskiej starożytnej polityki oraz zależności dynastycznych.

Zainspirowany trylogią grecką Siembiedy (Katharsis, Nemezis i Kairos) postanowiłem zgłębić trochę kwestie greckiego ruchu oporu i wydarzeń powojennych. Najlepiej sięgnąć po tom z serii Historyczne Bitwy, otrzymamy w miarę rzetelną informację. Okrutny to był front a zwłaszcza powojenna wojna domowa, pan Siembieda na pewno nie przesadził w opisach wzajemnych starć wojsk rządowych i partyzantki komunistycznej. Warto więc tego HB-ka również przeczytać.

Książkę czytało mi się całkiem nieźle. W książce przedstawiona zostały początki wypraw krzyżowych. Od ich przyczyn i wystąpienie papieża Urbana II na synodzie w Clermont. Przez wyprawę ludową i całą kampanię pierwszej wyprawy krzyżowej. Kończąc właśnie na zdobyciu tytułowej Jerozolimy w 1099 roku. W moim odczuciu lektura była całkiem niezłym punktem wyjścia do dalszego poznawania dziejów wypraw krzyżowych.

Bardzo konkretna i rzeczowa książeczka na temat masakry w Lesie Teutoburskim oraz relacji rzymsko-germańskich w ogóle. Pan Paweł Rochala w niezwykle przystępny i interesujący sposób opisuje historię starć Imperium i barbarzyńskich ludów zza Renu, a także skrupulatnie i rzetelnie, w oparciu o liczne źródła, badania i analizy, stara się zrekonstruować krok po kroku, jak tak naprawdę wyglądała ta, jak dziś wiemy znamienna dla losów Europy bitwa, między sprzymierzonymi plemionami germańskimi, a wciągniętymi w śmiercionośną zasadzkę, trzema legionami Publiusza Kwinktyliusza Warusa. Trzeba przyznać, że autor bardzo drobiazgowo podszedł do tego opracowania i chyba przyjął sobie za punkt honoru, by zanim wpuści czytelnika do mrocznej, tuetoburskiej puszczy, najpierw zaznajomić go gruntownie z całą historią stosunków rzymsko-germańskich. Na początku poznajemy więc ogólny zarys historyczny podboju Germanii i Galii Transaplejskiej oraz trudy rzymskich prób podporządkowania sobie tych krain. Szczerze mówiąc, zanim sięgnąłem po tę książkę, myślałem że Las Teutoburski był największym pogromem Germanów nad legionami. Jednak już z początkowych rozdziałów dowiedziałem się o plemionach Cymbrów i Teutonów, a także o kilku ważnych bitwach, w których roznieśli oni rzymską armię w pył, zabijając nawet czterokrotnie więcej legionistów niż wojowie Arminiusza ponad sto lat później we wspomnianym wcześniej lesie. Bitwy te, jak w 105 r p.n.e. pod Arausio, czy trzy lata później pod Aquae Sextiae, gdzie z kolei spektakularne zwycięstwo odnieśli Rzymianie, są również bardzo fajnie opisane, także bez problemu można zrozumieć pełen kontekst, poznać ich przebieg oraz dowiedzieć się kilku ciekawostek. Równie skrupulatnie opisane są także same armie obydwu stron konfliktu, z uwzględnieniem poszczególnych formacji, sposobu ich wojowania oraz struktury organizacyjnej. W środkowej części książki możemy zapoznać się z ilustracjami prezentującymi wygląd różnego typu żołnierzy i ich uzbrojenia. Nieco dalej znajdują się zdjęcia z Lasu Teutoburskiego i okolic Kalkriese. Bardzo obrazowo opisane są również wędrówki ogromnych, kilkusettysięcznych grup plemion germańskich, najczęściej do sąsiedniej Galii, w poszukiwaniu nowych terenów do plądrowania i wypasu swoich stad. Rysuje się widoczny podział na rolniczą, osiadłą Galię oraz pasterską, koczowniczą, wojującą Germanię. Najazdy te były z reguły spowodowane wypychaniem słabszych plemion germańskich przez te silniejsze na zachodnią stronę Renu i powodowały kolejne starcia zbrojne łącznie z zaangażowaniem militarnym Imperium Rzymskiego, gdyż Galia już od dawna była bardzo rentowną strefą ich wpływów. Sporo można się również dowiedzieć o sytuacji w Dalmacji i powstaniu, które wybuchło tam równolegle w pierwszych latach naszej ery, a które w decydującym momencie związało liczne siły rzymskie z dala od Germanii. Jedyne czego mi zabrakło, a czym byłem bardzo zdziwiony i trochę rozczarowany, jest historia samego Arminiusza, który przecież jako syn wodza Cherusków, już we wczesnym dzieciństwie został oddany do Rzymu jako zakładnik w ramach traktatu pokojowego. Tam się wychowywał, uczył walczyć, zdobył obywatelstwo i został rzymskim ekwitą. Można powiedzieć, że znał Rzymian i sposób ich myślenia od podszewki oraz cieszył się ich zaufaniem i szacunkiem. Jednak dla ambitnego przedstawiciela było nie było arystokracji germańskiej, nawet wysokie stanowisko w hierarchii legionowej było zdecydowanie mniej optymistyczną perspektywą niż stanięcie na czele zjednoczonych plemion z rodzimych stron i walka z okupantem jako główny wódz powstania. Podejrzewam, że Arminiusz nauczony rzymskiego myślenia o państwowości chciał w podobny, bardziej ucywilizowany sposób, zorganizować ład polityczny w Germanii. Uważam, że akurat w przypadku tego, legendarnego, germańskiego przywódcy, dokładniejsze opisanie jego przewrotnych losów, byłoby zdecydowanie dużym atutem dla tej książki. Tak czy owak, czytelnik po uważnym przebrnięciu przez obszerne ale niezwykle interesujące wprowadzenie, stanowiące w gruncie rzeczy większość objętości całej książki, staje przed wejściem do Lasu Teutoburskiego z gruntowną wiedzą na temat szeregu aspektów dotyczących stosunków rzymsko-germańskich na przestrzeni wieków, historii ich starć, oraz motywacji co ważniejszych osobistości po obydwu stronach konfliktu. Daje to solidną bazę do pełniejszego zrozumienia kontekstu i złożoności całej sytuacji. Natomiast jeśli ktoś zainteresowany jest wyłącznie samą bitwą, cóż, zapewne będzie musiał przedzierać się przez ponad pół książki jak po gęstej, germańskiej puszczy, albo po prostu przeskoczy do odpowiedniego rozdziału. Jak można się domyślić sama bitwa w Lesie Teutoburskim opisana jest bardzo szczegółowo. Trzy dni i dwie noce ciężkich walk w trudnym terenie z przeważającymi siłami wroga i wyjątkowo niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi (silne burze i wichury łamiące drzewa). Nieraz próbowałem sobie wyobrazić co musieli czuć i w jak trudnym, niekorzystnym położeniu znaleźli się rzymscy żołnierze. Za każdym razem kiedy udawało mi się nieco bardziej wczuć w ich skórę odczuwałem autentyczne przerażenie. To musiał być istny koszmar. Według mnie książka świetnie ukazuje ich beznadziejną, godną pożałowania sytuacje a z drugiej strony dziką euforię barbarzyńców, którzy w końcu mogli się zemścić na zachłannych, znienawidzonych okupantach i wyswobodzić spod ich jarzma.

Dobrze napisana, solidna, popularnonaukowa monografia bitwy pod Blenheim, jedna z lepszych w serii „Historyczne Bitwy” wydawnictwa „Bellona” (dawniej MON). Wojna o sukcesję hiszpańską jako taka (1701-1714) to temat niemal całkowicie zapoznany i nieczęsto podejmowany w polskiej literaturze naukowej, tłumaczenia dopiero niedawno nadrabiają te zaległości – głównie za sprawa wydawnictwa „Napoleon V”. Ten brak zainteresowania musi dziwić, ponieważ wojna sukcesyjna hiszpańska ukształtowała układ sił w Europie zachodniej na okres całego XVIII w. To samo dotyczy stoczonej w 1704 r. w Bawarii bitwy pod Blenheim, która była pierwszą od wielu lat poważną klęską uważanej za niezwyciężoną armii Ludwika XIV oraz odwróciła przebieg wojny, dotychczas w miarę korzystny dla Francji. Była też pierwszym wielkim zwycięstwem Johna Churchilla, księcia Malborough, jednego z najwybitniejszych dowódców angielskich (brytyjskich) w historii (a nadto przodka Winstona Churchilla). Autorowi należą się więc słowa uznania za samo podjęcie tematu. R. Radziwonka skorzystał przede wszystkim z obszernej literatury obcojęzycznej dotyczącej wojny i samej bitwy, głównie angielskiej i francuskiej, sięgnął też po liczne, wydane drukiem wspomnienia i korespondencję uczestników wydarzeń. Źródła archiwalne pominął, co jednak należy uznać za jak najbardziej dopuszczalne w tego rodzaju publikacji. Struktura książki jest uporządkowana i logiczna: najpierw zarysowanie politycznych przyczyn wojny, następnie ukazanie sił zbrojnych najważniejszych przeciwników walczących pod Blenheim (armii francuskiej oraz angielskiej), wreszcie omówienie poprzednich kampanii w latach 1702-1703. Wszystko to w nieprzesadnej, wystarczającej objętości. Z kampanii lat poprzednich lat Autor słusznie skoncentrował się na walkach w Bawarii, która stać się miała teatrem decydujących działań w 1704 r. Tok narracji jest jasny i konsekwentny, poznajemy motywy i same poczynania dowódców wszystkich walczących stron, przebieg wydarzeń, które doprowadziły do bitwy pod Blenheim, wreszcie jasno określone przyczyny zwycięstwa armii angielsko-cesarskiej oraz klęski liczniejszych wojsk francusko-bawarskich. Największa zasługa po stronie zwycięzców przypada księciu Malborough, który zaprezentował wielkie walory jako polityk (przekonał władze Anglii i Holandii o konieczności podjęcia dalekiej wyprawy do Bawarii), organizator (doskonałe przygotowanie logistyczne wyprawy, świetna praca wywiadu) wreszcie strateg i dowódca (jasna wizja prowadzenia działań, ofensywne nastawienie, śmiałość poczynań, pełna kontrola nad przebiegiem bitwy). Autor podkreśla też zasługi dowódcy wojsk cesarskich, księcia Eugeniusza Sabaudzkiego. Ten skądinąd również słynny i wybitny dowódca prowadził pod Blenheim znacznie mniejsze siły armii cesarskiej, potrafił podporządkować się angielskiemu koledze, ściśle z nim współpracował i pomyślnie wykonał powierzone sobie zadania pomocnicze. Po stronie przeciwnej zabrakło przede wszystkim współdziałania dowódców trzech w istocie odrębnych armii (dwóch francuskich oraz bawarskiej), mieli oni odrębne koncepcje rozegrania bitwy, zostali zresztą całkowicie zaskoczeni ofensywnym manewrem księcia Malborough i musieli przyjąć batalię w niespodziewanym dla siebie momencie, walczyli w praktyce osobno, a pobity na głowę marszałek Tallard nie kontrolował poczynań podległych sobie generałów, co przyniosło opłakane skutki. Wszystko to R. Radziwonka opisuje w jasny, uporządkowany sposób, przystępnym stylem, często odwołując się do relacji uczestników wydarzeń. Pewien minus to słaba praca Redakcji (dużo literówek, pomyłki dotyczące obiektów geograficznych, a także datacji wydarzeń) oraz kiepskie mapy. Sam plan bitwy nie budzi wprawdzie większych zastrzeżeń, ale mapy poszczególnych teatrów działań wojennych, którym poświęcono w książce więcej uwagi (Bawaria, Belgia, Nadrenia, północne Włochy) są bardzo ogólne, mało czytelne albo też wcale ich nie zamieszczono. To już jednak kamyczek do ogródka wydawnictwa „Bellona”.

Pozycja przedstawiająca dzieje kampanii wojennej Cesarstwa Rzymskiego przeciw Persji Sasanidów. Dużym plusem jest przybliżenie sytuacji politycznej tamtego czasu oraz sylwetek zarówno Juliana Apostaty, jak i Szapura II. Lekko się czyta, niczym opowiadanie ;) Polecam.

Ktokolwiek miał styczność z historią Anglii, pewnie zauważył, że jest zawiła i wielowątkowa. Spory religijne, królowie, którzy muszą uciekać z kraju lub są ścinani. Podobnie jest tutaj. Z tego powodu autor przedstawia dość długi wstęp do tytułowej. Trzeba zrozumieć, jak to się stało, dlaczego w Irlandii holenderski król walczy z angielskim, który ma poparcie Francji. Niestety książka jest oparta nie na pełnokrwistych źródłach, a przekrojowych, np. "Historia Irlandii", Historia Anglii" czy "Historia powszechna XVI-XVII w.", co razi w oczy.

Orsza 1514 to idealna książka przedkonkursowa. Mimo iż tytuł to Oręża 1514 sam przebieg kampanii Orszańskiej zajmuje ostatnią 1/10 książki. Mam świeże porównanie z Grunwaldem 1410. Książka opisuję czasami tematy bardzo mało związane z tematem pracy jak: walki z krzyżakami czy kampanię Węgierskie. Jedynie rozdział o uzbrojeniu wydał mi się mało ciekawy, chociaż jest to subiektywna opinia. Wszystko to jest podane w ciekawej formie literackiej.

Dobra książka. Wszystko co trzeba w niej jest: krótkie przypomnienie Królestwa Jerozolimskiego, jego upadek, wzrost znaczenia mameluków, idee wypraw krzyżowych w Europie przez wieki, Cypr pod rządami dynastii z Lusignan, wyprawa króla Piotra do Europy, tytułowa wyprawa aleksandryjska, powolny upadek Cypru oraz Genua i Wenecja, które cały czas miały mniejszy lub większy związek z tym wszystkim, a wszystko napisane językiem prostym i przystępnym, jednak wciąż fachowym. Zdecydowanie polecam.

Bitwa morska, która sama w sobie niczego wielkiego nie dokonała. Oprócz: otrzęsienia się chrześcijan po utracie Konstantynopola (nawoływania do powrotu krucjat, etc.); początek (tak twierdzą, co niektórzy historycy) powolnego procesu upadku Imperium Osmańskiego - coraz to bunty na podbitych terenach (autor bardzo dobrze, że przywołał na początku strukturę państwa, które jest rozwijane w miarę sukcesów); pokazania chrześcijanom, że zjednoczeni umieją coś zrobić; koniec napędzania okrętów wojennych przy pomocy wioseł; również koniec znanej i używanej od starożytności taktyki taranowania i abordażu okrętów wroga; udoskonalenie i użycie na większą skalę artylerii okrętowej.

Bitwa morska z okresu V wojny rosyjsko-tureckiej. Autor naturalnie przedstawia powody wojny. Tytułowa batalia jest interesująca z kilku powodów. Okręty tureckie stacjonowały "u siebie", a rosyjskie przypłynęły z Morza Bałtyckiego. Tutaj rzuca się w oczy kwestia wykorzystania sojuszy z innymi krajami na zasadzie "pomogę mu, bo to osłabia inne, wrogie mi państwo, np. Anglia i Dania przy remontach i pozwoleniu na skompletowanie załóg okrętów. A tym udało się zagonić okręty tureckie do zatoki, gdzie były systematycznie niszczone i trawione przez ogień. Autor wskazuje też na to, co dzisiaj jest nazywane operacjami wypadowymi, czyli desant mający na celu zniszczenie wrogich sił stacjonujących na danej wyspie. Warto też odnotować niszczenie szlaków handlowych na linii Imperium Osmańskie - Egipt (czyli spichlerz Turcji), co miało przełożenie na trudności w zaopatrzeniu wojsk na Kontynencie. Sama operacja z wysłaniem była dość droga (na tym sobie Rosjanie odbili przy reparacjach), jednak uświadomiła na dworze, że jest możliwa do realizacji i to z pozytywnym skutkiem.

Ostatnio czytałem habeka o Grunwaldzie, gdzie bitwa pod Płowcami była wspominana jako pierwsze większe zwycięstwo nad Krzyżakami. Istotnie od czasów sprowadzenia ich przez Konrada Mazowieckiego i kiedy zajęli Pomorze, było lekko mówiąc z nimi spore problemy. Częste najazdy zakonników, którzy niszczyli grody, palił wsie i wyżynali miejscowych to był stały motyw życia na Kujawach. Wcześniej Łokietek próbował ze zmiennych szczęściem. Dopiero po wielu latach naprzemiennych zawieszeń i wszczynania działań wojennych, strony mogły w końcu się spotkać. A było to spotkanie przypadkowe we mgle, gdzie wcześniej 2/3 Krzyżaków wyprawiło się na Brześć Kujawski. Sama bitwa była kilku etapowa, z dwiema przerwami, dopiero polski bełt, powalający konia z krzyżacką chorągwią, sprawił, że zwyciężyliśmy. Nie było to pełne zwycięstwo z racji poniesionych strat i tym, że później i tak straciliśmy Kujawy. Ale to Krzyżacy zostali pokonani, wycofywali się, wzięto jeńców. Padło sporo starszych zakonników, co miało spore przełożenie w przyszłości. W świat poszła informacja o przegranej bitwie zakonu. Od tego czasu zachodnie rycerstwo, wybierało inne kierunki celem zarobku.

Opis konkwisty w bardzo dobrym wydaniu. Opis krwawych walk w których Hiszpanie mieli przewagę dzięki lepszemu uzbrojeniu i opancerzeniu. Ale byłoby zdecydowanie trudniej bez pomocy antagonistycznych plemion, które Hiszpanie bez skrupułów wykorzystali do swoich celów.