Tetragon

Zdecydowanie lepiej niż w drugiej części z serii o Erice Foster i na podobnym poziomie co pierwsza. Nie jest jakaś super książka, super fabuła czy super trzymający w napięciu kryminał, ale nie jest też aż tak źle. Póki co mnie autor do siebie nie przekonał, ale może kiedyś z braku laku wrócę do serii, a póki co odpuszczam, bo czeka na mnie dużo więcej ciekawszych pozycji.

Oj spodziewałem się tego, że każda kolejna książka tego autora z tej serii będzie ciekawsza, że jakoś się niektóre kwestię będą ciekawiej rozwijać. A tu jakoś nieco gorzej niż pierwsza część serii. Niby tam trochę tego napięcia jest, niby fabuła niegłupia, ale nie ma tego efektu wow, tego zatrzymania czytelnika przy literkach. Ogólnie póki co spoko, ale bez szału. Mnie póki co nie porwała seria. Dam jeszcze szansę.

Trochę nieprawdopodobna i niewiarygodna, ale ciekawa powieść dotykająca trudnego tematu straty i dziecięcych traum. Pełna różnorodnych chwytów i zabiegów - poruszony motyw sierocińca, wykorzystywania, korupcji, gangsterki czy rodzinnych tajemnic - które złożyły się na przyjemną, choć jak zauważyłam na początku, nie do końca wiarygodną całość. Na ową wiarygodność szczególny wpływ mają sylwetki bohaterów - nad wyraz dojrzały osiemnastolatek czy choćby nieponoszący żadnych konsekwencji swoich działań policjant. Samo prowadzenie śledztwa także pozostawia wiele do życzenia... Niemniej jednak dam szansę autorowi i z ciekawości sięgnę po inną jego książkę 😊

Książka bardzo dobra, ze zręcznie skonstruowaną i wciągającą fabułą, dobrze wykreowanymi postaciami, wieloma twistami fabularnymi. Momentami brutalna, mroczna, bardzo tajemnicza i do końca nieprzewidywalna. Jeśli szukacie tego typu thrillerów to Horyzont umysłu możecie brać w ciemno. ;)

Zdarza mi się to niezwykle rzadko, ale się zdarza, że nie zapisałam żadnego cytatu z tej książki. Na swoje usprawiedliwienie mam fakt, że weszła niezwykle gładko i dopiero po przeczytaniu jej ogarnęłam, że to trzecia część serii. A to już się zdarza zdecydowanie częściej. ⠀ Książka ta to jak wspomniałam trzecia część przygód dziennikarki Anny Rogozińskiej, ktora wraca do pracy po dłuższym zwoleniu. Nie jest tam mile widziana i dlatego dostaje zadanie, na którym ma polec. Ma zacząć jeździć w karetce pogotowia ratunkowego zbierając ciekawe materiały. Anna się oczywiście nie poddaje i łączy dyżury z pracą oraz zyciem osobistym oraz pewną sprawą w którą jest poniekąd wplątana. Jak jej poszło? Nie zdradzę! Możecie przeczytać sami. Gwarantuje, ze dobrze spędzicie z tą książką czas. Dodatkowo akcja może Was wciągnąć tak jak mnie, bo to naprawdę dobra akcja była.

To moje pierwsze spotkanie z tym autorem ale i nie ostatnie. To jest thriller z gatunku tych, od których nie można się oderwać. Świetny pomysł, pogmatwane momentami strasznie, ale tylko po to by czytelnika zaskoczyć. Dla miłośników mocnych wrażeń gorąco polecam!

Brałam do ręki z lekką niepewnością co mnie czeka przy lekturze. Autor mi nieznany,ogólna ocena taka sobie,a tu szok. Nie znalazłam nic ,do czego mogłabym się przyczepić. Książka po prostu super,przeszłam przez nią jak tornado i krew mnie zalewała gdy musiałam iść do pracy. Na pewno spotkam się jeszcze z tym autorem i nawet jestem lekko zniesmaczona przeciętnymi ocenami

Jak podaje autor książka opowiada o prawdziwych wydarzeniach zmienionych jednak pod potrzeby fabuły. Jak sam przyznaje nieźle namieszał w tym kotle. Chodziło o pokazanie mechanizmów, powiązań, związków przyczynowo-skutkowych. Chociaż autor porusza bardzo ciekawe tematy, to sam język książki jest zbyt suchy, reporterski, co powoduje, że czyta się ją dość ciężko.

Fabuła ciekawa, akcja toczy się dość wartko... Bohaterowie jakoś nie utrwalili mi się w pamięci. Ogólnie czytało się przyjemnie, ale książka niczym mnie nie zaskoczyła, brakuje trochę tego "czegoś". Dam jednak Szubertowi i Szumanowi kolejną szansę :)

Zwieńczenie trylogii (Aorta, Krew, Serce) - wracamy do Pruszkowa, którym rządzi niepodzielnie Andrzej Dzierga. Jest to najlepsza część cyklu. Kaśka (exprostytutka) i Gabriel Byś (exgliniarz) zaczynają incognito swoją wendettę. Po drodze jest kilka trupów - ale przecież, to po nich najlepiej dochodzi się do celu ;) Przecież to nie piekło, gdzie droga jest wybrukowana dobrymi chęciami, tylko Ziemia.

"Gra złudzeń" to wciągający kryminał, który już od pierwszych stron wciąga czytelnika w mroczny świat głównego bohatera. Hektor Cichy, młody wdowiec, pogrążony w żałobie i nałogu, prowadzi śledztwo w sprawie zabójstwa popularnego reżysera. Fabuła jest pełna zwrotów akcji i trzyma w napięciu do samego końca. Autorka @autorkakasiamagiera zręcznie kreśli postać Hektora Cichego, ukazując jego wewnętrzne rozterki i dylematy moralne. Komisarz, choć wie, kto jest sprawcą zbrodni, musi zmierzyć się z własnymi emocjami i podjąć trudną decyzję, czy postąpić zgodnie z prawem, czy ulec sile, która go niszczy. Książka wyróżnia się mrocznym klimatem i dynamiczną akcją. Autorka umiejętnie buduje napięcie, stopniowo odkrywając przed czytelnikiem kolejne elementy układanki. "Gra złudzeń" to lektura obowiązkowa dla fanów mocnych kryminałów, którzy cenią sobie złożonych bohaterów i wciągające fabuły. Jest to pierwsza część serii, co z pewnością ucieszy czytelników, którzy chcieliby poznać dalsze losy tego intrygującego bohatera. Zakończenie książki pozostawia wiele otwartych pytań, co tylko zaostrza apetyt na kolejne tomy.

Moje wiadomości na temat fizyki kwantowej i jej możliwości są bliskie zeru, ale ta gałąź nauki zawsze mnie ciekawiła i fascynowała, ponieważ jest to coś na kształt magii, przynajmniej tak to wygląda w książce pana Łukasza pt. "Splątani". Książka pana Szustera, to jego debiut i przyznaję, że całkiem udany i ciekawy. Bardzo dobry pomysł na fabułę i wszystko przeprowadzone w zasadzie bez zgrzytów i płynnie. Napięcie właściwe, brak rozwleczonych wypełniaczy. Wprawdzie jak na mój gust zbyt często używane jest słowo "minimalistyczny" ale to tylko taki jeden mały "zgrzycik". Redakcja i korekta też na właściwym poziomie, nic tylko czytać 👍. Dodatkowym atutem dla mnie było miejsce, w którym autor umieścił akcję swojej książki. Wprawdzie nie mieszkam w Katowicach, ale blisko i często przejeżdżam koło tej dziwnej kopuły, w której chyba nikt do końca nie wie na pewno, co się mieści. Ja w każdym razie słyszałam już różne wersje na ten temat. Poza tym doskonale pamiętam tę straszną katastrofę budowlaną, która wydarzyła się w styczniu 2006 roku, na wystawie gołębi pocztowych, gdzie zawalił się dach ogromnej hali wystawowej, ogłoszoną wtedy żałobę narodową i lata procesów, by znaleźć winnych. Miałam więc jednocześnie, fajną, ciekawą lekturę i wycieczkę w przeszłość...

Trzeba zaakceptować Dziurawcowe poczucie humoru - często obrazoburcze - by zaakceptować "Festiwal". A zaakceptować warto. Zadziwia mnie błyskotliwość i narracyjny zamysł tej powieści (wcześniejszego "Bastarda" także, wszak w nim obecna jest opowieść wiążąca ród Soltan-Puńskich z Czyngis-chanem), jej pomysłowość i mięso w niej obecne. Jest mocna, zmysłowa, obrazoburcza. Jest też przejaskrawiona, a ze względu na opisywane środowisko LGBTQ przychodzi mi na myśl nawet określenie "kampowa" - przez co trudno zapomnieć, że jest fikcją literacką, mimo opisanego Festiwalu Cipki, który rzeczywiście się w Warszawie odbył. Ale to nie zarzut, a jedynie spostrzeżenie. Przy takiej inteligencji i warsztatowej sprawności Autora żal byłoby tego nie akceptować, nie pozwalając zarazem powieści wybrzmieć w całym jej zapierającym dech kolorycie. A ten jest mroczny i krwawy, tęczowy i neonowy. Rewelacja!

Audiobook 🦋 Listopad 1992 roku, Trójmiasto. Flirtująca przez CB-radio młoda dziewczyna, Adrianna Milewska, zostaje zamordowana w niejasnych okolicznościach. Dwadzieścia siedem lat później miastem wstrząsa zaginiecie kolejnej nastolatki – Liwii Dembskiej, córki prominentnego polityka. Czy te zdarzenia coś łączy? Na tropie zagadkowych spraw po raz kolejny bezkompromisowa dziennikarka Alicja Grabska i charyzmatyczny detektyw Oskar Korda. Znakomity kryminał. Trzyma napięciu do ostatniej minuty. Polecam 🦋

Kryminał inny niż inne, must read dla miłośników zaskoczeń, historia tak wciągająca, że nawet fatalne tłumaczenie i brak korekty nie dały rady jej zaszkodzić. . Do swojej kolekcji translatorskich kfiatków dołączam przełożenie "police in a nutshell" na "policja w skorupce orzecha". Legitne.

"Domek z kart" to drugi tom serii kryminalnej z komisarzem Hektorem Cichym w roli głównej. Po trudnych przejściach i odwyku, Hektor wraca do służby, tym razem w nowym wydziale i z nową partnerką, aspirant Jagną Bojanowską. Autorka sprawnie buduje napięcie, prowadząc czytelnika przez z pozoru proste śledztwo, które szybko przeradza się w mroczną i skomplikowaną intrygę. Świat zamożnych i szanowanych obywateli okazuje się być pełen tajemnic, przemocy i erotycznych skandali. Książka wciąga od pierwszej strony, a dynamiczna akcja i zaskakujące zwroty akcji nie pozwalają się nudzić. Relacja Hektora i Jagny, początkowo napięta, z czasem ewoluuje, dodając historii dodatkowego smaczku. "Domek z kart" to kryminał, który trzyma w napięciu do ostatniej strony, a poruszane w nim tematy z pewnością skłonią do refleksji.

Trzecie spotkanie z duetem Krugły i Michalczyk to nie tylko powrót do doskonale znanych, deszczowych krajobrazów Szczecina i okolic Goleniowa. To przede wszystkim literacki dowód na to, że Marek Stelar potrafi wyciągać wnioski, zagęszczać atmosferę i serwować finały, które zostawiają czytelnika z poczuciem pełnej satysfakcji. „Cień” to bezsprzecznie najlepsza, najbardziej dojrzała część serii. Fabuła zawiązuje się wokół oskarżenia siostrzeńca wpływowego biznesmena o podwójne morderstwo. Choć dowody wydają się mocne, Krugły wynajęty do oczyszczenia chłopaka z zarzutów, intuicyjnie czuje, że prawda leży głębiej. Równolegle prokurator Michalczyk wpada na trop prowadzący prosto za progi parafii. Największą siłą tej części jest jednak dynamika między Krugłym a Michalczykiem. Panowie nie są już tylko przypadkowymi współpracownikami , ich relacja, oparta na szorstkiej męskiej przyjaźni i wzajemnym szacunku do profesjonalizmu, wybrzmiewa tutaj najpełniej. Stelar świetnie kreśli ich dylematy moralne, obaj wiedzą, że prawo nie zawsze oznacza sprawiedliwość, a sprawiedliwość rzadko bywa czysta. „Cień” to kryminał totalny. To opowieść o tym, że rany z przeszłości nigdy nie goją się do końca, zawsze zostawiają ślad, który w najmniej odpowiednim momencie zaczyna boleć na nowo. Jeśli poprzednie części były dobre, ta jest po prostu wybitna.

Coraz bardziej ciekawsza i wciągająca. I jak to zwykle u Bojarskiej, morderca powiązany jest, poprzez rodzinne uwikłania, z osobą, która chce rozwikłać zagadkę. W tym wypadku tropiącą jest znów kobieta ale po raz pierwszy dziennikarka, zatrudniona w jednej z malutkich, prywatnych telewizji, Anna Rogozińskia. W tle katastrofa kolejowa z przed trzydziestu lat, UBcy, życie rodzinne dziennikarki i.. Lewis Caroll ze swoją Alicją w krainie czasów, której odczytanie pomoże rozwikłać sprawę morderstw. Świetny pomysł! Gratuluję oryginalności, kreatywności i inspiracji. Polecam!. I proponuję nie zrażać się charakterem głównych postaci, w książkach o Wilk też było podobnie, a kolejne części wciągały na maxa.

Moje pierwsze spotkanie z Panem Markiem Stelarem w wersji poważniejszej historii. Dotychczas świetnie się bawiłam na serii z Miśkiem i Szwagrem. To poważniejsze oblicze pana Marka też niczego sobie. Podoba mi sie i narracja i sposób prowadzenia historii jak również sama zagadka zagmatwana tak jak lubię. Zatem sięgam po więcej.

„Wyrok”, powieść otwierająca serię „Jakub Zimny” pióra współczesnego polskiego pisarza i dziennikarza Mariusza Zielke, której protagonistą jest wymieniony w tytule cyklu dziennikarz, niezwykle mi się spodobała. Spodobała, ale i zmęczyła wyjątkowo trafnym obrazem naszej krajowej rzeczywistości, który, gdy się nad nim zbyt długo zastanawiać, może wpędzić w depresję. Tym bardziej, iż w mojej ocenie rzeczywistość jest nawet gorsza niż ta powieściowa wykreowana przez pisarza. Mimo więc, iż moim zdaniem to być może najlepszy jak dotąd polski kryminał społeczny, zwlekałem z sięgnięciem po kontynuację bardzo długo. No, ale w końcu nadszedł ten dzień i wróciłem do Zimnego, czyli wziąłem się za drugą część cyklu zatytułowaną „Człowiek, który musiał umrzeć”. Wybrałem wydanie w formie audio z głosem Mateusza Webera. Lektor w sumie fajny, ale zdarza mu się przejęzyczyć, co w profesjonalnym wydaniu nie powinno mieć miejsca. Dykcja też momentami nie jest idealna. Błędy zaś typu „...wyciągnęła ręką po drugie…” - nawet jeśli taki błąd jest w druku, moim zdaniem lektor powinien na własną rękę poprawić. Na szczęście są to zgrzyty sporadyczne. Większym problemem jest to, iż powieść zaludniona jest sporą ilością mających znaczenie postaci, a audiobook nie zaznacza odpowiednio wyraźną przerwą zmiany osoby, której akurat narracja dotyczy, podobnie jak przeniesienia miejsca i czasu, więc trzeba bardzo uważać. Z tego powodu, jeśli nie jesteście skazani na audio, przedkładałbym jednak czytanie nad słuchanie. Fabuły nie będę zdradzał, jednak muszę przyznać, że pomysł na samą intrygę jest oryginalny i w połączeniu z kilkoma rozbudowanymi wątkami stanowi mocną stronę dzieła. Po raz kolejny Zielke wykreował świetny kryminał społeczny nie gorszy od najlepszych klasyków gatunku. Przekonujące postacie, dobre poprowadzenie akcji, są kolejnymi zaletami powieści, lecz jak mówi nazwa gatunku, w którym książka ląduje, „kryminał społeczny” - ważne jest tło społeczne. A to jest przebogate, celne, z wyczuciem. Wiele spostrzeżeń autora pokrywa się z moimi, jak to, że w innych krajach, takich jak Szwecja, żeby się dostać do elit trzeba być bohaterem albo przebiegłym draniem, a u nas można być zwykłym idiotą, słupem, którym ktoś kieruje. Powieść bardzo celnie pokazuje to, co spowodowało, iż demokracja nie jawi się już jako atrakcyjna alternatywa dla społeczeństw i krajów stojących przed wyborem ustroju, i co zapewne spowoduje upadek tej koncepcji życia społecznego, a co za tym idzie i Zachodu, a chodzi o odejście od głoszonych jako fundamentalne zasad i wartości na rzecz doraźnych partykularnych oraz niemoralnych korzyści. Zielke świetnie pokazuje, że właśnie to odejście od głoszonych haseł, a nie słabość decyzyjna czy militarna, powodują degenerację Zachodu. „Człowiek, który musiał umrzeć” przestrzega, że czwarta władza, czyli wolne media, skończyły się w momencie, kiedy jako główne źródło ich finansowania dochody z reklam zastąpiły wpływy ze sprzedaży publikowanych treści. Szczególnie widoczne jest to w Polsce, ale to proces ogólnoświatowy. Zielke świetnie oddał obcość, jaką musi odczuwać człowiek z Zachodu, który pobył w Polsce i był na tyle bystry, by odczuć jej specyfikę oraz zrozumieć czym różni się ona od państw starej Europy. Myślę, że tak się też muszą czuć Polacy, którzy się na pewne rzeczy nie godzą, nie poddają się degeneracji moralnej, mentalności więziennej i populistycznej propagandzie. Nie bez kozery skala emigracji młodych Polaków jest jednym z największych naszych tabu, zwłaszcza od czasu, gdy trudno zwalić wszystko na komunę i czynniki ekonomiczne. Te i inne aspekty naszej rzeczywistości, nad którymi większość z nas w ogóle się nie zastanawia, a jeszcze większa część społeczeństwa toleruje lub nawet akceptuje, tutaj wyszczególnione, obnażone i wręcz wykrzyczane, sprawiają, że lektura męczy. Świetna, ale męcząca. Polecam, szczerze i gorąco, lecz przyznaję, iż znów muszę od tego odpocząć. źródło: https://klub-aa.blogspot.com