Tam gdzie wiatr krzyczy najgłośniej. Moje drugie życie w krainie wiecznych lodów

Książka rewelacyjna, mnóstwo ciekawostek z tak bardzo różnego krańca świata niż nasz. Napisana przyjemnym językiem, z taką lekkością, jakby ktoś był urodzonym gawędziarzem, do tego wtrącenia z języka islandzkiego, jakby to był taki sobie tam łatwy język... Ogrom wiadomości o współczesnych czasach, o społeczeństwie, dziwactwach, zamiłowaniach, gustach kulinarnych. Do tego wiele informacji z czasów dawnych. Czasem mnie tylko zanudzały opisy obrzędów, obyczajów, które dla nas wydają się nierealne a tutaj były dość szczegółowo, wyczerpująco opisane. Czytając , cały czas gdzieś z tyłu głowy miałam podziw dla autorki i jej wiedzy o Islandii i ogromie pracy, która musiała w to włożyć....aż do tej chwili, kiedy wstawiając tu swoją opinię dowiedziałam się o plagiacie! No cóż, nadal uważam, że książka rewelacyjna i jeszcze bardziej pobudziła moją chęć na odwiedzenie tego kraju. No a autorzy... już wiem, że to nie ich ogrom pracy, tylko przywłaszczony, ale nie mnie ich sądzić... M:o)

Polecam i uważam, że to ciekawa, wartościowa pozycja. Autor w przystępny i zwięzły sposób (książka nie jest mega obszerna) nakreśla charakterystykę przyrodniczą jednego z najbardziej znanych zakątków świata, wyspy Galapagos, rozsławione głównie przez Darwina i jego słynne zięby. Jest to rzeczywiście przykład miejsca przyrodniczo niezmiernie cennego, gdyż ze względu na odizolowanie od innych lądów, ekosystem tych wysp jest bardzo unikatowy i pełen endemitów. Książka jest przejrzyście skonstruowana, opowiada o uwarunkowaniach geologicznych, o poszczególnych grupach organizmów zamieszkujących wyspy, nakreśla historię eksploracji przez człowieka oraz wpływ ludzi na ich przeszłą oraz obecną sytuację. Ciekawy temat i bardzo fajne opracowanie. 🙂

Dolina Fergana w Uzbekistanie to enklawa, geograficznie terytorium całkowicie otoczone obcymi państwami, jest często miejscem pełnym komplikacji politycznych i kulturowych. Z tego i innych powodów większość rządów unikała tworzenia takich enklaw, lub nie pozwalała im istnieć, dlatego jest ich dziś stosunkowo niewielka liczba, która głównie znajduje się w dolinie Fergany, regionie Azji Środkowej, w którym spotykają się Tadżykistan, Kirgistan i Uzbekistan. Historia doliny Fergana sięga ponad 2300 lat, kiedy osiedlona tam ludność została po raz pierwszy podbita przez grecko-baktryjskich najeźdźców z zachodu. Jako miejsce wzdłuż Północnego Jedwabnego Szlaku obszar ten został przekształcony przez muzułmańskich najeźdźców z zachodu, zanim Imperium Rosyjskie zajęło dolinę pod koniec XIX wieku, dodając ją do Związku Radzieckiego. Wszystkie wspomniane wyżej państwa regionalne uzyskały niepodległość od Związku Radzieckiego w 1991 roku i od tego czasu zmagają się z konfliktem kulturowym. Biszkek stolica Kirgistanu to pierwszy etap podróży autora, gdzie jak się mówi " nie ma nic ponad Boga, dom i rodzinę" Ulica Sowiecka, czwarte piętro, mieszkanie Jeleny i jej brata Miszy. Dwoje ludzi, którzy przyjęli w gościnę pana Przemka. Misza jest Rosjaninem choć urodził się w Kirgistanie. Pięć lat służył w wojski w Archangielsku, kilka lat mieszkał w Petersburgu. Tęskni za dawną Rosją, bo wtedy była praca, godne życie i porządek, a teraz po 1991 roku tylko bieda i ciągłe rozruby oraz złe traktowanie Rosjan. Narzuca się im naukę języka kirgiskiego, obchodzenie świąt kirgiskich, bo Kirgizja z jednej strony potrzebuje zatrzymać Rosjan, aby mieć pomoc ze strony Putina, a z drugiej strony chce kontynuować politykę tworzenia i pielęgnowania własnej tożsamości narodowej. Pan Przemek przemieszczając się ulicami Biszkeku ciekawie opowiada o kolejnych mieszkańcach tejże miejscowości. Opisuje materialną i duchową biedę kirgiskiego społeczeństwa, gdzie ciężko ludziom odnaleźć się w "nowoczesnym" kraju ogarniętym alkoholizmem i upadłą ekonomią, gdzie demokratyczne standardy i prawa rynkowe są koktajlem radzieckich i koczowniczych przyzwyczajeń. Domy zaniedbanych, pijanych starców, więzienia pełne analfabetów i ludzie pracujący za 2 dolary dziennie na polach bawełnianych. Wszechobecna niedola i brak perspektyw na dalsze życie. Oprócz Biszkeku razem z autorem zwiedzamy kolejno Osz a w nim między innymi największy bazar w centralnej Azji. Taszkent, Bucharę, Chiwę i Samarkandę czyli już Uzbekistan. Pan Przemek w bardzo przystępny sposób opowiada o ludności zamieszkującej tamtejsze tereny. Opisuje ich problemy, przytacza różne ciekawe historie a do tego wplata fakty dotyczące zwiedzanych miejsc. To nie sucha wiedza przepisana z Wikipedii. To wiele ciekawostek, szczególnie dotyczących małej ilości Kirgizów, którzy w okresie letnim mieszkają w jurtach na stepach azjatyckich, ale również o ludziach, którzy z powodu braku pracy i perspektyw na dalsze życie radykalizują swoje poglądy, gardzą tym co zachodnie i niekoraniczne. Opisuje ciągły konflikt między Uzbekami i Kirgizami. Mówi o podzielonej Ferganie, gdzie w kirgiskim tyglu jest ogromna mieszanina wyznań, dziesiątki kultur i praktyk religijnych. Całość reportażu dopełniają liczne kolorowe fotografie, które bardziej przybliżają nam dalekie, obce i egzotyczne tereny dla przeciętnego Polaka. Cieszę się z odbytej podróży z autorem. I może momentami troszkę niedopracowanej, lekko chaotycznej, ale wielce życiowej, a nie ma to jak podczas podróży poznać ludność i ich odczucia, przemyślenia, tego co sprawia, że uśmiech pojawia się na ich twarzy lub łzy pojawiają się w oczach. Jeśli chcesz udać się we wspaniałą podróż do zabytkowych obszarów, do miast Jedwabnego Szlaku, podziwiać jurty, oraz piękne konie Nomadów na stepach azjatyckich, spoglądać wysoko na szczyty groźnego Tien szanu, zajrzeć w nieodkryte zakątki, poznać nietypowych ludzi jak Batmana z centrum Biszkeku, zetknąć się z tutejszymi legendami, tradycjami, zabobonami, oraz ciepłem i gościnnością tutejszych mieszkańców, to niepowtarzalne doświadczenie zdobędziesz sięgając po reportaż pana Przemka.

Książka dowodzi, że jest życia poza internetem, poza technologią, poza układami, poza gonitwą za najlepszym nagrobkiem na cmentarzu... Poza opowieścią o pasterskim życiu jest to też znakomity przykład opowieści o wewnętrznej przemianie. Choć może nie tyle o przemianie, co akceptacji samych siebie. Jest to jedno z najtrudniejszych zadań z jakimi przychodzi nam się zmierzyć. Autor świetnie pokazał, jakie to ważne i jak układa się los, kiedy akceptacja w nas się dokona. Piękne. Godne polecenia i realizacji.

Książka która z chęcią sam bym napisać, a do której nigdy nie będę miec takiego doświadczenia jak autorka mieszkająca w Nepalu. Zbiór reportaży poświęcony Nepalowi i Nepalczykom. Tajemniczy świat oglądany oczami przybysza z zewnątrz. Trochę historii trochę miejskich legendą, a wszystko przedstawione w bardzo przystępny sposób, czytając tę książkę cieszyłem się że juz niedługo sam znajdę sie po raz kolejny w Nepalu.

Lekki do czytania reportaż, który pomógł mi przybliżyć moje myśli ku Islandii. Nie ma tam ekstremalnych przygód. To rodzinna wyprawa, jak wiele innych, ale pełna ekscytacji. https://mowaprosta.wixsite.com/mowaprosta https://www.instagram.com/mowaprosta/ https://www.facebook.com/profile.php?id=100042493992931

Polecam każdemu, kto chce znaleźć się na bezdrożach, pustkowiach surowych krajobrazów Islandii.. Pięknie opowiedziana historia, uwarunkowania tego kraju oraz codzinne życie mieszkańców, również z perspektywy polskich emigrantów. Audiobook został dodatkowo wzbogacony o ścieżkę dzwiękową - idealnie dobraną.

To moje pierwsze spotkanie z autorką - Małgorzatą Szumską. Pierwsze, ale na pewno nie ostatnie. Dzięki tej książce mogłam dowiedzieć się wiele o Filipinach, Filipińczykach oraz złowieszczej twarzy tajfunu oraz zgliszczach, które po sobie pozostawia. Książka wciąga. Zdjęcia są trafionym dodatkiem do opowiedzianych historii.

Dobrze się czyta opowieść kobiety, której udało się wybrać na Antarktydę. Ale.... Dlaczego na okładce jest zdjęcie zamarzniętego jeziora?! W dodatku z drzewem!. Bajkał? Wielka wtopa wydawnictwa i wielki minus za coś takiego. A oryginalna angielskojęzyczna wersja taka subtelna i ładna...Dobrze, że nie oceniłam lektury po okładce, ale własnej produkcji obwoluta założona na to zdjęcie, bo mnie drażni.

Sięgając po tę książkę, byłam przekonana, że trafię na kryminał z Tybetem w tle. Tymczasem okazała się ona mocnym reportażem – pełnym faktów o Chinach, Tybecie oraz ciekawostek związanych z alpinistami. Lektura jest tym bardziej wstrząsająca, jeśli czyta się ją już po podróży do Tybetu – wiele opisanych miejsc widziałam na własne oczy, a dodatkowo świadomość, że autor opowiada o prawdziwych wydarzeniach, dodaje jej ciężaru. Książka miała ogromny potencjał, jednak styl autora mocno go ogranicza. Język jest suchy, zdominowany przez krótkie zdania oznajmujące i fakty podane niemal podręcznikowo. Brakuje dramatyzmu, emocji, a nawet plastycznych opisów pięknej przyrody, które mogłyby nadać narracji głębi. Przy takim rozwoju wydarzeń czytelnik powinien odczuwać napięcie i tragizm, a ja miałam raczej wrażenie, że czytam skrypt akademicki. Szkoda, bo gdyby książka została napisana w bardziej angażującym stylu, mogłaby nie tylko wciągnąć literacko, ale i skuteczniej szerzyć świadomość o dramatycznych wydarzeniach pod Czo Oju i sytuacji w Tybecie.

Rewelacyjna książka - o ogromnej woli walki z totalitaryzmem - opisująca aparat przymusu począwszy od organów ścigania przez system więziennictwa i na tych organach ścigania skończywszy, bo wykorzystywano je również do kontrolowania byłych więźniów. To bardzo prawdziwa i smutna książka, a smutna tym bardziej, że szanse człowieka w walce z totalitaryzmem są niewielkie. Liao Yiwu za swoją niezłomność zapłacił ogromną cenę. Jego największą stratą było odejście żony i córki - oraz przyjaciół, których bardziej zaczął interesować biznes, który władze chińskie zaproponowały obywatelom w ramach chińskiego nep-u. Zachęcam do przeczytania tej wartościowej literatury, popularność książek Yiwu znacznie wzmocni tego człowieka.

Reportaż ten jest opisem wyprawy autorki do Kerali, Omanu oraz Zanizbaru. Miejsca te znane są z handlu pieprzem - przyprawą powszechnie używaną przez nas w kuchni. Anna Janowska nie koncentruje się w swojej książce jedynie na zagadnieniach związanych z pieprzem, lecz opisuje również historię miejsc, które odwiedza, a także zwyczaje kultywowane przez ich mieszkańców. Stworzyła ona barwny, ciekawy i dobrze napisany reportaż, który mocno mną poruszył i wywarł na mnie ogromne wrażenie. Myślę, że kiedyś powrócę do tej książki.

Przepiękna historia wilka, który szukał przyjaciół wśród psów a po części u niektórych z ich właścicieli. Osobiście żałuję, że nie napisał tej książki przyjaciel autora Harry, który chyba spędzał najwięcej czasu z Romeo. Brakuje mi opisów z życia wilka i jego relacji z psami i człowiekiem, tych magicznych momentów . Zamiast tego są opisy zdarzeń, które nieuchronnie mają prowadzić nas do wniosku, ze coś pójdzie "nie tak". Widać ogromną miłość autora książki do Romea, jego ekscytację faktem, że dzikie zwierzę chce nawiązać przyjazny kontakt z psami i ludźmi, ale przejawia się to w ten sposób, że na każdej niemal stronie drżymy o jego los ze stu najróżniejszych powodów. Nie powiem, powodów całkiem uzasadnionych, jednak ta "Kronika zapowiedzianej śmierci" skutecznie gasi radość z poznania TAKIEGO wilka, jakim byl Romeo. Niektóre fragmenty książki są według mnie dość "przegadane", nużące, roi się również od powtórzeń, niemniej jednak uważam, że historię Romea musi poznać każdy przyjaciel przyrody.

Oto książka 'nie zwykła' - wydana przez wydawnictwo kojarzone przede wszystkim z przewodnikami, ale przewodnikiem samym w sobie nie jest. Nie jest jednak również reportażem, a tym bardziej powieścią. Czymże więc jest? Otóż, najprościej rzecz ujmując, zbiorem ciekawostek na temat naszego zamorskiego sąsiada - Szwecji. Zbiór ten podzielony został na pięć rozdziałów: Ludzie, Miejsca, Zdarzenia, Jedzenie oraz Kultura. W każdym z nich autor prezentuje, jego zdaniem, najciekawsze przykłady odpowiadające hasłom przewodnim. Ich dobór wydaje się mocno subiektywny, bowiem czytając kolejne opisy nie widać, aby tworzone były one według jakiegoś klucza czy konkretnego schematu. Czasami ma się wrażenie zupełnej przypadkowości, ale być może taki był cel pana Macieja, by do jednego worka powrzucać bardzo różne elementy. Przechodząc jednak do konkretów - pierwsza część skupia się na postaciach, które w jakiś szczególny sposób odcisnęły swoje piętno w szwedzkim społeczeństwie. Mamy zatem przedstawiciela sportowców, projektantkę mody (z polskimi korzeniami, a jakże), jeszcze nie do końca koronowaną głowę, niezwykłego wynalazcę oraz kilka specyficznych grup walczących o to i o tamto. Część druga, najobszerniejsza, przybliża charakterystyczne dla Szwecji budynki, miasta, posągi, atrakcje turystyczne i zupełnie dziwaczne zakątki, których nigdy byśmy się nie spodziewali tam znaleźć. Bo czyż wyobrażaliście sobie, że Na Północy można natknąć się na wielki posąg Buddy w samym środku lasu, odwiedzić muzeum wieszaków, poznać właścicielkę średniowiecznego ogrodu ziołowego albo podziwiać pomnik spotkania z UFO? Takich niezwykłych miejsc, jak się okazuje, autor wyszukał całkiem sporo. Jest to po trosze dowód na to, że nigdy nie wiemy, jakie tajemnice możemy odkryć, kiedy podróżujemy po nieznanych krainach i skręcimy z utartych szlaków. Kolejny rozdział poświęcony jest szczególnym wydarzeniom, które albo stanowią lokalną tradycję albo też były jedynie jednorazowym incydentem, ale trwale zapisały się w szwedzkiej historii. Czy wiedzieliście na przykład o niezwykłym „misiowym” projekcie jednej z agencji reklamowych, związanym z krytyką władzy w Białorusi? Albo słyszeliście o kryzysie maślanym? Dwie ostatnie części książki to „Jedzenie” i „Kultura”. Tam przeczytacie zarówno o znanych faktach, takich jak np. zamiłowanie Szwedów do kawy, skąd się wziął ‘szwedzki stół’ i jak powinno się jeść słynnego kiszonego śledzia, jak i o tych zupełnie zaskakujących. Ja osobiście mocno się zdziwiłam dowiadując się, jak wielką atencją rodziny szwedzkie otaczają Kaczora Donalda, choć zdawało mi się, że wiem o Szwecji naprawdę dużo. ;) Podsumowując – książka autorstwa Macieja Zborowskiego dostarcza nam sporo przyjemności. Wprawdzie ciężko jest jednoznacznie określić jej odbiorcę, bowiem poziom treści jest bardzo przemieszany – część faktów średnio zainteresowany fan kultury skandynawskiej ma w jednym palcu i mogą go po prostu znudzić, a jednocześnie dla kogoś, kto nic o Szwecji nie wie są one podstawą, to jednak warto sięgnąć po tę lekturę. Trudno czyta się niektóre fragmenty ze względu na dość specyficzny styl autora, nadużywanie ulubionych sformułowań i fraz, nie zawsze użytych adekwatnie do sytuacji – w tym wypadku ma się wrażenie, że nieco zawiodła redakcja. Ale być może nie każdemu będzie to przeszkadzać, bo na szczęście ewidentnych błędów jest tylko kilka. Zabrakło mi jednak pewnych zdjęć – rozumiem, że w dużym stopniu wykorzystywano zbiory własne, ale pojawiły się również gotowe fotografie innych twórców, dlatego szkoda, że nie pokazano niektórych z tych bardziej zaskakujących miejsc ograniczając się raczej do tych popularnych i łatwych do wygooglowania. Wiadomo jednak, że im więcej zdjęć, tym droższe wydanie, dlatego trzeba iść na pewien kompromis. Swoją drogą książka mogłaby być nieco lżejsza i może odrobinę tańsza, gdyby nie wszystkie strony drukowano na kredowym papierze – może wystarczyło ograniczyć się tylko do tych, na których właśnie miały znajdować się zdjęcia? Jednak, mimo pewnych niedociągnięć, które też nie są czymś wyjątkowym na tle ponad 20 tys. tytułów wydawanych rocznie, „Na Północ. Szwecja znana i nieznana” to sympatyczna podróż po miastach i wioskach naszego sąsiada zza Bałtyku. Dla tych, którzy Szwecji nie znają, będzie to pewnego rodzaju kompendium wiedzy, stanowiące dobry wstęp do odkrywania jej tajemnic. Natomiast dla wszelkiej maści fanów skandynawskich klimatów książka stanowić będzie, z jednej strony zbiór ciekawostek, do których w większym bądź mniejszym stopniu jeszcze nie dotarli, a z drugiej zestaw podstawowych faktów zaprezentowanych w przystępnej formie, które w razie potrzeby będą mieli zawsze pod ręką. http://fileiholicy.blogspot.com

Zaskakująco dobra książka podróżnicza, chociaż jej polski tytuł nie jest najszczęśliwszy. Autor przedstawia nam swoje najciekawsze przygody z kilku lat spędzonych w dwóch wyspiarskich krajach Oceanii, okraszając je sporą dawką humoru. Poznamy również pokrótce historię wysp, pewne aspekty życia na nich – niektóre mogą wydawać się zaskakujące (np.Raj musi być drogi). Rozdziały są napisane w miarę chronologicznie, chociaż nie znajdziemy tu dokładnych dat (niekiedy można domyśleć się daty tekstu bo przytaczane jest jakieś wydarzenie światowe). Nie jest to wadą, pasuje idealnie do potocznego wyobrażenia wyspiarskiego świata, w którym czas nie ma znaczenia, a wszyscy są zrelaksowani. Ta książka w pewnym sensie obala wizerunek rajskich wysp (przynajmniej u mnie). I to jest wg mnie jej główną zaletą. Nie jest to relacja bezkrytycznie zachwyconego dwutygodniowego turysty, który widzi tylko to co touroperatorzy chcą mu pokazać. Autor pokazuje/opisuje nam tu zarówno blaski jak i cienie życia w tropikach. Jak dla mnie – świetnie napisana książka, z dużą ilością specyficznego humoru autora, dająca raczej niezafałszowany obraz życia na rzadko odwiedzanych zakątkach Oceanii (a jak poziom mórz jeszcze się podniesie to będzie to już książka historyczna). Pierwszy rozdział jest może trochę chaotyczny ale później autor znajduje właściwy rytm i w sumie szkoda, że książka jest taka „cienka”. Poczytałoby się jeszcze. Co jest jeszcze na plus – informacje o charakterze historycznym podawane są „przy okazji” i najczęściej są okraszone jakąś zabawną puentą. Słowem, nie przynudzają, nie psują rytmu opowieści. Może i nie są one zbyt pogłębione ale przecież nie taki jest charakter tej książki.

Książka równie dużo albo nawet więcej mówi o duchowym upadku kultury Zachodu niż o Melanezji. Pierwsza połowa książki była drogą przez mękę, bo mimo sporej ilości rzetelnych informacji wszystko tonęło w obrzydliwej perspektywie narratora (alter ego autora). Niczym główny bohater "Uległości" Houellebecqua jest to smutny buc, który nabił sobie głowę pop-postkolonializmem i pop-postmodernizmem oraz zatracił poczucie sacrum, a jednocześnie rozpaczliwie pragnie je odzyskać. Do wszystkiego podchodzi w sposób wrogi albo bufoniasty, w kółko porównuje ludzi do tłustych królowych mrówek albo mułów, opisuje ich jako spoconych wstręciuchów, chrześcijaństwo traktuje z nienawiścią, a lokalne wierzenia kastom z desperacką zachłannością i bez szacunku. Ze strony autora jest to wprawdzie celowy zabieg, który ma podkreślić przemianę w sposobie myślenia, która dokonuje się mniej więcej w połowie "Boga rekina", kiedy Montgomery w końcu otwiera się na sacrum i na ludzi. Mniej więcej od przejazdu z Vanuatu na Wyspy Salomona ton narracji staje się mniej napastliwy i rozgoryczony, tak że w końcu zaczyna to przypominać relację podróżnika, a nie jojczenie zepsutego bohatera. Kończy się wprawdzie dosyć tanim mistycyzmem, ale ogólne wrażenie pozostaje pozytywne.

Czy zdarza Wam się liczyć na "coś" więcej po przeczytaniu blurbu na okładce 😉? Miałam wielkie oczekiwania, a dostałam średniaka. "Miasteczko w Islandii" Thorssona to zbiór opowiadań, które tworzą historię mieszkańców małego miasteczka, gdzieś na Islandii. To opowieść o zwyczajnych ludziach, ich prostym życiu zależnym od natury, o skrywanych namiętnościach, tajemnicach, marzeniach i codzienności. Po prostu o życiu. Myślę, że to nie była najpiękniejsza książka, jaką przeczytam w tym roku, ale z pewnością nie będzie też i najgorszą 😂. Jeśli lubisz niespieszną prozę o codziennym życiu oraz literackie podróże, to ten zbiór opowiadań może przypaść Ci do gustu.

Autorka osoba tajemnicza, sprawiająca wrażenie nieśmiałej, bogatej w doświadczenia. Anna Jaklewicz to w jednym zdaniu skromna, zasadnicza młoda dama, która wie czego szuka i co chce osiągnąć. Na pytanie, dlaczego nie ma jeszcze publikacji o Sudanie, odpowiedziała: Szybciej napisałabym książkę "W grobie", niż o Sudanie, będąc tam jako archeolog. Anna Jaklewicz nie pisze o krajobrazach. W swoich książkach zawiera doświadczenia na podstawie prawdziwych wydarzeń, które przeżyła, zobaczyła i z pewnością przeżyła. Każdą publikację opatruje wiarygodnym źródłem. Jej najnowsza pozycja to świetna literatura faktu na oparta na twardej podwalinie naukowej - Indonezja - po drugiej stronie raju jest drugą książką autorki. Zostałam na dziewięć miesięcy, w samym sercu kraju: na Sulawesi i owianych legendami Wyspach Korzennych. (str. 5) Ania spędziła 9 miesięcy w regionie Moluki wysp indonezyjskich, przebywając z rdzennymi mieszkańcami zgromadziła ogromną wiedzę, która pozwoliła jej na stworzenie pozycji bogatej literatury. Indonezja, jak pisze autorka, to jeden z najbardziej zróżnicowanych krajów świata. Położona na siedemnastu tysiącach wysp jest wielokulturowym zlepkiem zamieszkałym przez trzysta grup etnicznych. Zrozumienie tego kraju to wyzwanie. Przy niej Polska to kulturowy monolit. (str. 47) Czym jest piata płeć? Bissu nie mogą zawierać małżeństw. Muszą być czyści, czyli wolni od relacji seksualnych. Są szamanami - bo do szamana w Indonezji chodzą niemal wszyscy, bez względu na wyznanie, przynależność etniczną, wiek czy płeć. Szaman łączy funkcję lekarza, spowiednika, przewodnika duchowego, uzdrowiciela i doradcy. (str.25) Książka jest niezwykle ciekawa wciągająca czytelnika w życie wymieszanych społeczności wysp indonezyjskich. Poznajemy prawdziwość wierzeń i tradycji poszczególnych plemion. Jak żyli kiedyś i jak żyją dzisiaj. Autorka znalazła się w miejscach niezwykle szczególnych. Wydawać by się mogło - tak bardzo odizolowanych od świata, że aż trudno dać wiarę prawdzie. Jaklewicz jednak podejmuje sie opisania obrzędów i tradycji, w których uczestniczyła, przyglądała się im i została w nie wprowadzona przez lokalną społeczność. Życie morskich Cyganów czy tez trzeciej płci, na bazie spędzonego z nimi czasu, życia pośród nich, dodając naukowe podstawy tego egzystencjonalizmu. Dokładnym, dobrze zredagowanym opowieściom towarzyszą zdjęcia. Wiele ciekawostek, a raczej faktów różnych od dotychczasowej wiedzy o Indonezji znajdujemy w opisach, np dotyczących choroby morskiej, co wydawałoby się nie dosięgać ludzi zamieszkałych wyspy. Paradoksalnie choroba morska doskwiera większości Indonezyjczyków. Mimo, że żyją na wyspach, źle znoszą morskie podróże, a stosunkowo niewielu umie pływać. (str. 133). Z książki dowiadujemy się historycznej prawdy, której nie uczono nas w szkołach, a o oprawcach nigdy nie mówiono źle. Plemiona wysp Banda, których tereny zajęli Holendrzy stawili czoła najeźdźcom. W odwecie i zemście Holendrzy: jako pierwszych zgładzili domniemanych inicjatorów spisku. Odcięli im głowy, a ciała poćwiartowali. W sumie zgładzono 44 mężczyzn. Potem, ku przestrodze, ich głowy i poćwiartowane zwłoki zatknięto na pale i wystawiono na publiczny widok. Również na sąsiednich wyspach holenderskie oddziały podpalały wsie i mordowały mieszkańców. Ocalałych brano jako jeńców i sprzedawano jako niewolników. Ci co ocaleli umierali z głodu, wycieńczenia, chorób. (str. 144) W tamtym czasie populacja Wysp Banda z 15 tysięcy zmniejszyła się do ok. tysiąca. Zginęli zamordowani w bestialski sposób. Autorka również opisuje pracę misjonarzy, tradycje pogrzebowe, najważniejsze dla rodziny, o biedzie i bogactwie, o kolonizacji i wolności. Ogromna wiedza przekazana z lekkim opisem jest jedną z najlepszych książek o tamtej stronie świata. Opowieść o historii Wysp Korzennych, ich kolonizacji, gałce muszkatołowej i goździkach, morskich Cyganach, plemionach, Wana, Torajach, ludziach - rybach i ludziach lasu pozostawia pamięć i wyzwala prośbę - Aniu, napisz coś więcej... Książka należy do tych, które trudno odłożyć na półkę, jeszcze trudniej zapomnieć, że gdzieś daleko od Europy toczy się życie jak z fantazji. Nie zawsze szczęśliwe i bogate, ale jakże odmienne, a ludzie potrafią przywoływać uśmiech i radość. Spędzenie kilku miesięcy na wyspach regionu Moluki to trudno wyzwanie, wmieszanie się w lokalną społeczność - jeszcze trudniejsze, a zjednanie sobie dusz, tak odległych mentalnie i zaprzyjaźnić się z nimi to odniesiony wielki sukces autorki. Świetny język pisarski i wprowadzony jasny opis rzeczywistości wciąga czytelnika, a jednocześnie pozwala na zrozumienie pewnych inności z drugiego końca świata. Agata Kosmalska, Dookoła Świata

Guerriero poznałem dzięki antologii "Dziobak literatury" gdzie zainteresowała mnie na tyle, żeby sięgnąć po "Nitroglicerynę niepokoju", w której znalazłem tylko jeden tekst wart uwagi/ zapamiętania. W związku z tym "Samobójcy...", którzy trafili do mnie z regału miejskiego nie zawiedli moich oczekiwań. Jest to książka szorstka jak miejsce o którym opowiada. Niemal czuć wiatr z piaskiem uderzający w szyby, drzwi i okiennice. Parada postaci z połamanymi życiorysami. Wachlarz sposobów na przetrwanie. Kulejąca "społeczność". Czy prostytutki, czy świadkowie Jehowy, czy geje, czy ewangelikalni chrześcijanie... wszyscy przegrywają. Nie ma próby pogłębionej diagnozy, nie ma rekomendacji, nie ma recept. Jest solidna fotografia.

Fajna narracja. Czyta się przyjemnie. Kolejna książka z tej serii, która odczarowuje mi dany kraj. W sumie obraz Danii po lekturze jest słodko-gorzki, co chyba przemawia na korzyść autorki - nabrałem ochoty, żeby Danię odwiedzić ale do myśli że chciałbym żyć w tym „najszczęśliwszym kraju na świecie” to mi daleeeeeko. W sumie bardzo polecam osobom, które lubią „zwiedzać czytając”.