Tajlandia

Malutka, króciutka, na jedno posiedzenie. Japonia Piotra Kraśki. Jeśli ktoś przeczyta ją ot tak sobie, prawdopodobnie po tygodniu nie będzie już nic pamiętał z tego zbioru ciekawostek, drobiażdżków i reportażyków. Napisane są nawet ze swadą i dość ciekawie, ale kto by tam na dłużej takie rzeczy spamiętał? Jeśli natomiast ktoś wybiera się do Japonii przestudiuje rzecz w samolocie, to potem sobie to wszystko w Kraju Kwitnącej Wiśni posprawdza, odtworzy, poogląda i będzie zachwycony, że mu tyle drobiazgów różniących nas od Japończyków nie umknęło. O toaletach, jedzeniu pałeczkami, sushi, baseballu i innych głupotkach. To nie jest kompendium wiedzy dla turysty, czy nie wiadomo jak ambitna pozycja, tylko lektura objętościowo i jakościowo w sam raz na moje potrzeby, jako uzupełnienie ważnych i poważnych mega-przewodników, przy których najczęściej usypiam, brnąc przez nie z mozołem. Dla mnie w sam raz.

Nie jest to przewodnik ani zbiór najważniejszych informacji o Francji. Jest to garstka ciekawostek dotyczących przede wszystkim aspektów kulinarnych, zwyczajów i przyzwyczajeń Francuzów związanych z jedzeniem. Kieszonkowa książeczka, którą można zabrać ze sobą w podróż, na przykład do Francji.

Książka jest bardzo fajna (bez obrazy!) jak na lekturę w pociągu lub poczekalni, dla kogoś, kto chce poznać Kraj Kwitnącej Wiśni przystępnie, szczerze i kolorowo, bez pseudonaukowych analiz, ton bibliografii, "zarysowywania kontekstu historycznego" i dzielenia włosa na czworo. Główną z jej wad jest to, że... została zbyt dobrze wydana. Przez to jest jedna z najcięższych pozycji, jakie zabierałem w podróż (konkuruje z wagą aparatu fotograficznego z krótkim obiektywem). Twarde, solidne wydanie i dobra, uczciwa jakość papieru powodują też powstawanie na kartach odblasków przy czytaniu w mieszanym lub sztucznym oświetleniu. To, czemu służyć miała ta forma - czyli wysmakowany poziom zdjęć - pozostaje, niestety, jakby troszeczkę w tyle (żart autorki o tym, jak znakomitym jest fotografem odbieram jako ciepłą autoironię). Pojawiło się tutaj dużo (krzywdzących, moim zdaniem) opinii, że autorka ma rozbuchane ego. Czy piszą to jednak osoby, które doświadczyły tej głębokiej samotności i bycia zdanym wyłącznie na siebie w obcym kraju... lub mieście? Kiedy tylko to ego i dialog wewnętrzny chronią nas przed szaleństwem (tudzież zamarznięciem). Poza tym, odrobina kręgosłupa jest niezbędna do pisania w tak reportażowym stylu (patrz np. Mark Twain). Zaś reportażysta nie zawsze musi "obiektywnie" i po akademicku "mieć rację". Patrząc z innej strony, autorka, będąc atrakcyjną blondynką (173 cm wzrostu, 110/70/90), pokazuje się nam z twarzą zasłonięta włosami, albo okularami, albo na miniaturze wielkości znaczka pocztowego. Wiele osób uległoby tu tendencji do auto lansu... Czuje ból współpasażerów, gdy jej stopy cuchną tuńczykiem. Staje się żywą atrakcją turystyczną przyparta do muru przez jelonki. Tak chyba nie wygląda "przerośnięte ego"? Z trzeciej strony jednak, nawet tak miłej i uroczej dziewczynie pewnie nie oświadczyłbym się, gdyż w widać w jej postawie jak w lustrze nasze główne wady narodowe - tę subtelną nutkę chrześcijańskiego poczucia najlepszości, skłonność do cwaniactwa (gdy trzeba znaleźć miejsce w autobusie, w którym miejsc nie ma) i targowania się, w końcu nieobliczalność (wbicie się na imprezę pełną obcych mężczyzn?!;-)). Choć jestem w połowie lektury i nie wiem, czym autorka mnie jeszcze zaskoczy, zdecydowanie jednak wolę w tę podróż udać się z panią Anią, niż z jakimkolwiek ględzącym anglosasem lub (uchowaj Boże!) profesorem.

Bardzo ciekawa, krótka książeczka. Choć głównym tematem jest "ideał piękna", to możemy również dowiedzieć się z tej książki wiele ciekawostek na inne tematy. Podoba mi się sposób pisania Martyny i to o czym pisze, choć chyba trochę mnie przeraziła ta Wenezuela. Podobają mi się słowa: "W XXI wieku kobieta musi być po prostu idealna. Jak wynika z gazet i audycji telewizyjnych, przedstawicielka płci pięknej powinna regularnie chodzić na masaże, jogę, co drugi dzień uprawiać jogging, codziennie wklepywać w ciało kremy i balsamy, nie kłaść się spać w makijażu i nie wychodzić bez niego z domu. Kobieta doskonała nie powinna mieć zbędnego owłosienia, zmarszczek, krzywych zębów, małego biustu, cellulitu, porów na skórze. Musi mieć idealne włosy, doskonałą figurę, nosić się modnie, stosownie do obowiązujących trendów. Niedopuszczalne jest eksponowanie krzywych nóg, grubych ramion, wypinanie brzucha i ostatnio wybieranie torebki pasującej kolorystycznie do butów. Kobieta po przekroczeniu osiemnastego roku życia powinna być osobą bez metryki, najlepiej aż do śmierci." "Jest jednak coś kuriozalnego w tym, że w konkursach piękności nagradza się nienaturalne piękno. To tak, jakby sportowcom zezwolić na doping, bokserom na używanie kastetów, a uczniom na ściąganie."

„Blondynka w Chinach” nie jest typowym przewodnikiem, w którym znaleźć by można jakieś konkretne informacje turystyczne. Jest to raczej zbiór wspominków autorki o jej wrażeniach i przemyśleniach, jakie wywołała w niej podróż po tym kraju. Miejscami Pawlikowska nawet za bardzo oddaje się porównaniom i opisom swoich przekonań, tak że wówczas książka przemienia się w jej osobisty poradnik światopoglądowy. Ponadto zgromadzone w niej informacje podane są w sposób jakby powierzchowny – wcześniej przeczytałam „Blondynkę na Bali” i tam podróżniczka znacznie bardziej obszernie i szczegółowo opisywała swe perypetie, zawierając również dane na temat noclegów, lokalnego transportu, cen i tożsamości kulturowo-społecznej Indonezyjczyków. W tej kwestii „Blondynka w Chinach” nieco mnie zatem zawiodła. Mimo to lektura usatysfakcjonowała mnie jako źródło odpoczynku intelektualnego, gdyż napisana jest lekkim i przyjemnym językiem, a ponadto dostarczyła mi (wprawdzie bardzo ogólnikową, ale zawsze) wiedzę o różnych ciekawostkach na temat Chin, na przykład dotyczących procesu łamania stóp jako elementu kanonu urody.

OCENA - 7/10 BARDZO DOBRA Dziś udajemy się do Wietnamu, a konkretnie do malowniczej pływającej wioski Bo Nau, przemieszczającej się w najpiękniejszym miejscu na świecie, a mianowicie w zatoce Ha Long, gdzie na powierzchni 1500 kilometrów kwadratowych z wody wyłania się prawie dwa tysiące wysp i wysepek przypominających wapienne słupy. Niektóre z nich mają nawet 200 metrów wysokości i kryją w sobie niezliczone groty i jaskinie. Poranne mgły wciąż niczym pierzyna otulają samotne lub skulone w grupy ostańce, które kształtem przypominają gigantyczne zwierzęta dlatego w większości z tych wysp nadano nazwy zwierząt. Zatoka Ha Long, którą wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO, nominowano do grona jednego z siedmiu nowych cudów świata nie bez powodu bo to jedno z przepięknych i urzekających miejsc na ziemi. Martyna Wojciechowska na kartach tej książki przybliżyła nam postać 30 letniej Bien Thi Nguyen, która w swoim domu na wodzie prowadzi ciężkie codzienne życie, pełne trosk i wyrzeczeń aby utrzymać rodzinę obsługując rzeszę turystów odwiedzających to miejsce. To bardzo ciekawa historia o kobiecie, która ma swoje marzenia, ograniczające się jedynie do posiadania domu na lądzie i prowadzenia sklepu z napojami lub z ubraniami. Nasza bohaterka wierzy, że na lądzie wiodłaby lżejsze życie, oraz że byłaby piękniejsza za sprawą bielszej skóry, jak niewiele trzeba aby poczuć się szczęśliwym. Nigdy nie była na wakacjach, pracuje od rana do wieczora przez siedem dni w tygodniu, mieszka z całą rodziną na tratwie, tam stoi pływający dwupiętrowy dom przypominający wiatę zbitą z pomalowanych na zielono desek przykryty blachą falistą. Jest tu wszystko co zapewnia przeżycie, samowystarczalna farma. Poruszający reportaż, ciekawie ujęty tematycznie, pouczająca i wzruszająca lektura, napisana lekkim piórem, okraszona pięknymi zdjęciami, pełna wrażeń i emocji. Autorka od podszewki oraz przystępnie przedstawiła nam trudności życia Bien, ponieważ przez kilka dni mieszkała wspólnie z tą rodziną w domu na wodzie i dzieliła z nią troski życia codziennego, jednocześnie bacznie obserwując naszą bohaterkę. Bardzo lubię takie książki mają swój magnetyzm i piękno, można wiele ciekawego się dowiedzieć od danym miejscu czy ludziach, wszystko bez upiększeń, żywa relacja, szczere polecam innym czytelnikom, zwłaszcza tym ciekawym świata. Przy okazji poznamy podczas lektury, trochę burzliwej historii Wietnamu, atrakcji turystycznych, kulinarnych fajerwerków w dużej mierze wywodzących się z tradycyjnej chińskiej filozofii wu xing, zakładającej, że świat zbudowany jest z pięciu elementów – drewna, ognia, ziemi, metalu i wody. Dlatego też wiele wietnamskich dań ma w sobie pięć przypraw ostrą (metal), kwaśną (drewno), gorzką (ogień), słoną (woda), i słodką (ziemia). Co więcej kucharze starają się, żeby występowało w nich pięć kolorów: biały (metal), zielony (drewno), żółty (ziemia), czerwony (ogień) i czarny (woda). Bezsprzecznie warto zapoznać się z tym reportażem, dowiemy się wielu ciekawostek nieznanych Europejczykom, które zaskakują, książka godna polecenia. Pozdrawiam:) Jack_

Jarosław Kret studiował egiptologię i był na rocznym stypendium w Kairze, dlatego bez wątpienia ma sporą wiedzę na tematy społeczno-kulturalne Egiptu. W książce znajdziemy głównie historie bazujące na jego doświadczeniu, stąd tytuł książki ,,Mój Egipt” jest bardzo adekwatny. Nie odpowiadał mi niestety styl prowadzenia narracji przez autora, który często odbiega od głównego wątku i chociaż książka zawiera dużo ciekawostek i przydatnych informacji nie jest to dla mnie lektura, do której chciałabym wracać.

Większość książki stanowią opowieści o wierzeniach Azteków, czyli tym na czym opiera się historia i kultura meksykańska. Pod koniec jest trochę o kuchni meksykańskiej. Zdjęcia są plusem książki. Choć mam wrażenie, że tu zawarta została tylko namiastka Meksyku i jego kultury. Mały niedosyt pozostaje.

Szukając w internecie jakiejś książki na temat pilotki - Amelii Earhart, natknęłam się właśnie na tę książkę, która okazała się niesamowicie ciekawa i wręcz porywająca. Z trudem byłam w stanie się od niej oderwać. Opisane tu historie są dosyć krótkie, co jeszcze bardziej rozbudziło mój apetyt na to, aby z kilkoma z nich zapoznać się bardziej szczegółowo, czy to w postaci literatury czy też filmów. Książka opowiada o różnych niezwykłych ludziach, których wspólną cechą było podążanie za marzeniami, zatracenie się w swojej pasji kosztem innych obszarów życia jak rodzina, praca czy dalsze kształcenie, a często na granicy skrajnego ryzyka. Wybór takiego niekonwencjonalnego hobby czy stylu życia jak również przekraczanie granic i możliwości własnego organizmu ktoś może uznać za nieodpowiedzialne ryzykanctwo. Ale czy mamy prawo oceniać wybory innych ludzi? Te osoby to między innymi podróżnicy, wpinacze, himalaiści, pilotka, kapitan statku i poszukiwacze przygód. Niektórzy z nich, prowokując los albo zrządzeniem losu, byli zmuszenie walczyć o przetrwanie, jak na przykład uciekinierzy z sowieckiego łagru. Każda z tych historii jest bardzo ciekawa, niesamowita, ale tak samo jak zapewne innych czytelników, dręczyły mnie pytania o to czy warto dla przygody i adrenaliny podejmować aż tak duże ryzyko i wystawiać się na prawie pewną śmierć? Co innego, gdy kogoś zmusiła do tego sytuacja losowa, jak na przykład katastrofa statku czy samolotu a co innego świadome igranie ze śmiercią. Większość z bohaterów tej książki zapłaciła za swoje hobby najwyższą cenę czyli życie. Ale nie oceniam, a w wielu przypadkach podziwiam i zazdroszczę odwagi, na którą mało kogo byłoby stać. Jest to jakby forma reportaży "National Geographic" o dwudziestu niezwykłych osobach, zebranych w tej jednej książce. Nie tylko treść niesamowita, ale również szata graficzna dopracowana w każdym milimetrze. Piękny, kredowy papier, fantastyczne zdjęcia, rewelacyjna grafika, pasująca do charakteru i tematu książki, od tej strony wszystko dopieszczone na tip-top. Wiele z opisanych tu historii sfilmowano i kilka z nich miałam przyjemność oglądać. Dla mnie osobiście rewelacyjna sprawa. Widać, że ktoś włożył w przygotowanie tej książki wiele serca i postarał się o to żeby była atrakcyjna zarówno w formie jak i w treści. Aczkolwiek historie zamieszczone w pierwszej części książki były znacznie ciekawsze od tych kilku ostatnich, gdzie Słowacki moim zdaniem w ogóle nie pasował i nie wiadomo dlaczego w ogóle się tam znalazł. Nie mniej jednak polecam z całego serca.

Co ta książka opisuje? Ciekawe miejsca i ciekawe podróże po różnych zakątkach naszej planety. Książka zawiera relacje dziesięciu osób z ich niezwykłych podróży. Zawiera wiele zdjęć, a każda podróż kończy się poglądową mapką. Książka okazała się bardzo ciekawa i może zachęcić do podróży i wypraw w różne niezapomniane zakątki świata. Warto ją polecić, co też czynię. Wstęp do książki napisała Martyna Wojciechowska. Po nim znajdziemy opisy dziesięciu wypraw. Po kolei: do Tanzanii ("Afryka nie taka dzika" autor - Monika Witkowska), Peru ("Śladami Boga Słońca" Barbara Radwańska), Turcji ("Orientuj się na wschód" Agnieszka Franus), Indonezji ("Zaczarowane wyspy" Edi Pyrek), na Madagaskar ("Ósmy kontynent" David Kaszlikowski), do Albanii ("Albańska studnia" Barbara Żukowska), Meksyku ("Ale Meksyk!" Dorota Chojnowska), na Hawaje ("Aloha Hawaii!" Magda Zbrzeska), do Uzbekistanu ("Jedwabnym szlakiem" Wojtek Paczos), Australii ("Kraina kangurów" Marek Tomalik). Książkę przeczytałem z uwagą, zainteresowaniem i z zaciekawieniem. Teksty nie są nudne, zdjęcia bardzo dobre, całość godna uznania.

Moja opinia może być mało obiektywna, bo aby dowiedzieć się czegoś o Tajlandii, Birmie i Laosie przedarłam się przez trzy inne książki, które doprowadziły mnie na skraj załamania. Proszę mi wierzyć - książka Jerzego Opoki jest stosunkowo najlepszą, jaką przeczytałam o tym zakątku świata. Nie ma tu opisów erotycznych eskapad, nie ma narzekania na codzienność, nie ma skrótów i ogólników. Owszem, cen jest sporo, ale te ceny niosą ze sobą jakieś informacje: na przykład o potrawach, które są specjalnościami tamtych regionów, o których w żadnej wcześniejszej książce nie znalazłam ani jednego wyczerpującego akapitu. NARESZCIE ktoś napisał, co można zobaczyć w tym regionie Azji, jakie są ciekawe świątynie i inne obiekty godne uwagi, znalazłam nareszcie wątki, które mogłabym zgłębić, żeby dowiedzieć się czegoś jeszcze. W porównaniu do innych podobnych książek są to wiadomości bezcenne. Dodajmy do tego, że Jerzy Opoka potrafi opisać miejsca, które widzi i ich klimat, charakterystyczne cechy - już za samą próbę zabrania czytelnika w swoją wędrówkę należy mu się wyróżnienie. Kogo irytują wskazówki, rady i wyliczenia cen, ten niech się skupi na zdjęciach. Książka o Tajlandii ze zdjęciami! Detale stup i pagód! Świątynie! rzeźby! Pejzaże! Nareszcie jakiś autor przekonał mnie, że warto wybrać się w ten kawałek świata.

Bardzo sympatyczna książka, bez zadęcia i natchnionych rozważań tak obecnie popularnych u wszelkiego rodzaju "podróżników". Namibia podana w formie konkretnej, zwięzłej i przystępnej. Dobre uzupełnienie mapy przy planowaniu wyjazdu. Jeśli ktoś chce wejść głębiej w historię Namibii, powinien sięgnąć bo rewelacyjną "Zbrodnię Kajzera"

"Są w życiu takie momenty, kiedy pozornie kończy się wszystko" Dla Jaśka Meli takim momentem było porażenie prądem, w wyniku którego stracił lewą nogę i prawe przedramię. Dla mnie - moja własna niepełnosprawność plus złamanie ręki przed kilkoma dniami. Ja wiem, że to dwie skrajnie różne sytuacje. Ale ta książka stała się moim osobistym "plasterkiem". Poleciła mi ją koleżanka i chyba lepiej trafić nie mogła. Mela daje nadzieję i siłę do wałki, pokazuje, że można zdobywać szczyty - dosłownie i w przenosi - nawet, gdy wydaje się, że to niemożliwe. Poza tym to kopalnia pięknych, motywujących cytatów.

Fajny opis podróży Bartka i Marty. Zabrakło mi w niej jedynie szczegółów typu ile wydawali kasy na poszczególnych etapach podróży, gdzie robili pranie i tego typu inne sprawy. Dzięki zdjeciom możemy nie tylko przeczytać, ale i zobaczyć jak się żyło po drugiej stronie globu.

Kurzyła się na półce ponad 2 lata i w końcu po nią sięgnęłam. Spodziewałam się czegoś słabego, ale pozytywnie się zaskoczyłam. Jarosław Kret wspominając swoje znajomości z podróży podaje dużo ciekawych informacji na temat historii, kultury różnych państw czy społeczności. Z książki dowiecie się o co chodzi z tymi gondolami w Wenecji albo jak muzułmanki z różnych państw świata patrzą na życie.

Książka świetna, w większość doskonała. Jestem osobą marzącą o podróży do Australii wobec czego na początku dostalem mocnego kopa, że muszę to zrobić jak najszybciej (gdy to będzie znow mozliwe). Rozdział o aborygenach oraz końcówka dotyczącą miast i kultury aussie - to są najlepsze momenty, tłumaczące mi co mnie tam tak ciągnie. Jestem chyba mentalnym Austrlijczykiem! Brawo Panie Marku!

Tak naprawdę niczego znaczącego nie dowiedziałem się z tej książki o Azji, a tytułowy Nepal został zdawkowo opisany. Jednakże daję wyższa ocenę tej książce że względu na sympatię do autorki i że względu na fakt, że były to jej prywatne zapiski, które jak przypuszczam, wspaniale by zredagowała gdyby los dał jej więcej czasu na naszym świecie.

Mam książkę w wersji audio i zdecydowanie nie polecam... pan Marek jest słabym lektorem(o ile można go tak nazwać)pomimo, że czyta swoją książkę. Sama treść jest interesująca. Pan Marek jest ogromnie silną psychicznie osobą; odniosłam wrażenie, że również duchową. Czesto wspomina o modlitwie, wyraża szacunek do Boga, sił natury. Jest typem włoczykija więc-odpowiednia osoba w odpowiednim miejscu. Książkę polecam ,audiobook odradzam.

Lubię reportaże, książki o tematyce podróżniczej. Lubię książki o ludziach, którzy nie boją się realizować swoich marzeń. Autorami tej jest małżeństwo, które właśnie realizuje marzenia i w ramach podróży poślubnej odbywa podróż dookoła świata. Co jest atutem tej książki? Zapewne miejsca, które odwiedzili Autorzy (doceniam, nawet jeśli do niektórych nie mam zamiaru się wybrać), szata graficzna, a zwłaszcza bogata dokumentacja zdjęciowa. Co w moim odczuciu zostało mniej dopracowane? Same opisy miejsc.

Tak już chyba jesteśmy skonstruowani że niemal od zawsze fascynuje nas i pociąga to co tajemnicze, nieodgadnione, mroczne, osnute mgłą zapomnienia, odnoszące się do legendarnych postaci i wydarzeń, pradawnych budowli i skrytych w pomroce dziejów obrzędów czy kultów. W sukurs tym pragnieniom i czytelniczemu zapotrzebowaniu idzie wydawnictwo Publicat wydając niesłychanie ciekawą pozycje Piotra Małyszko zatytułowaną „Podróże z dreszczykiem”, będącą interesującym i niespotykanym na naszym rynku ( przynajmniej ja nie spotkałem) przewodnikiem po takich właśnie, rozsianych po całym globie, emanujących grozą miejscach. Autor zabiera nas w niezwykle klimatyczną wyprawę śladem dawnych cywilizacji, niezwykłych tworów natury, niewyjaśnionych zjawisk i wciąż budzących niepokój miejscach dawno minionej przeszłości. Są wśród nich oczywiście takie które znamy i o których słyszeliśmy wszyscy ( Piranidy w Gizie, Stonehenge, Wyspa Wielkanocna, Potwór z Loch Ness, Pompeje, Trójkąt Bermudzki), takie które przewijają się co jakiś czas w rożnych literackich publikacjach, przemyśle filmowym czy telewizyjnym ( Roswell, Latający Holender, mityczny Avalon, słynna Wisząca Skała, Wybrzeże Szkieletów, Żelazna Maska) oraz te które funkcjonują jedynie w świadomości regionalnej, etnicznej czy środowiskowej ( Kamienne miasto Zimbabwe, katarskie zamczysko Montsegur, Kaplica Czaszek, hrabina Elżbieta Batory, twierdza asasynów Almut, rekopisy z Qumran…) Sporo miejsca, jest to oczywiście dla nas Polaków najciekawsze, poświęca autor naszemu krajowi, który jak się okazuje może również poszczycić się co najmniej kilkoma takimi miejsca, by wymienić chociażby osławioną górę Ślęże, zamek w Nidzicy, Łysą Górę, Diabła z Łęczycy czy Biała Damę z Kórnik. Jak przystało na porządnie i bardzo rzetelnie wydany przewodnik, oprócz walorów typowo estetycznych (świetnie wkomponowane, oddające scenerie zdjęcia i ilustracje, będące doskonałym uzupełnieniem zawartych w lekturze treści) i jakościowych (profesjonalne wydanie, wysoka jakość papieru i druku) przy każdym z opisywanym miejsc znajdziemy mapkę oraz szereg bardzo użytecznych informacji dotyczących dojazdów, cen biletów, godzin otwarcie, noclegów i innych bardzo przydatnych dla każdego turysty informacji. Podsumowując. Książka Piotra Małyszko.„Podróże z dreszczykiem”to naprawdę ciekawa i bardzo pożądana pozycja dla wszystkich miłośników tajemnic, sekretów historii i paranormalnych zjawisk, którzy chcą przeżyć tytułowa „podróż z dreszczykiem”, zarówno na naszym rodzinnym podwórku jaki daleko poza nim.