Tajemnice Skyle

Witajcie moi kochani Dziś chciałabym przedstawić Wam ostatni tom trylogii Strażników Nirgali. Tytuł: Korona Mandalich Cykl: Strażnicy Nirgali Tom 3 Autor: Agnieszka Wojdowicz Wydawnictwo: Nasza Księgarnia Tym razem Bee wraz z przyjaciółmi i sojusznikami musi mierzyć się z wojną i zagrożeniem ze strony zakonu Hauruki. Bowiem ojciec Symeon zapragnął zawładnąć całym ich światem. Ich jedyną nadzieją okazuje się być legendarna Korona Mandalich oraz zawarcie sojuszów z innymi nacjami. Jednak rzeczywistość okazuje się bardziej skomplikowana aniżeli mogłoby się to wydawać. To była dobra lektura. Naturalnie, tak jak i w przypadku poprzednich części, tak i teraz dostrzegałam pewne niedoskonałości. Jednakże fabuła była ciekawa. Pojawiły się nowe zagrożenia, światło dzienne ujrzały pewne sekrety oraz intrygi, pojawili się nowi sojusznicy, ale i wrogowie. Bardzo urozmaicona i wielowątkowa fabuła, która mnie zaciekawiła. Z kolei akcja całej powieści była już bardzo dynamiczna. Naprawdę wiele się działo i to w bardzo szybkim tempie. Nie było czasu na nudę. Lecz momentami niestety odbierałam te pośpiech jako wadę powieści. Bowiem nie mogłam wczuć się emocjonalnie w daną sytuację. Zmiana wątków również ulegała szybkiej zmianie. W pewnym stopniu powodowało to dyskomfort. Pod względem bohaterów mój stosunek do nich nie uległ zmianie. polubiłam ich i z przyjemnością śledziłam ich losy. Ubolewam jednak na losem ojca Symeona, ponieważ jego historia została przedstawiona w prosty sposób i mam w tym aspekcie pewien niedosyt. Zakończenie powieści było dla mnie bardzo satysfakcjonujące. Lecz muszę przyznać, że również wywołało u mnie ogrom emocji. I byłam tym faktem zdumiona, ponieważ nie przypuszczałam, iż tak emocjonalnie związałam się z tą historią. A jednak tak się właśnie stało. Reasumując „Korona Mandalich” to dobra powieść młodzieżowa. I mimo jej niedoskonałości jestem zadowolona z lektury. Dostarczyła mi bardzo satysfakcjonującej rozrywki. Przyjemnie spędziłam z nią czas. Reasumując całą trylogię Strażników Nirgali to śmiało mogę stwierdzić, że to dobra seria. Ubolewam jednak nad faktem, iż tak wiele lat czekała na swoją kolej. Zdecydowanie za długo. Powinnam ją przeczytać, gdy sama byłam nastolatką i inaczej postrzegałam rzeczywistość. Zapewne wtedy nie dostrzegłabym jej niedoskonałości i byłabym nią wręcz zachwycona. Dziś ze względu na mój wiek jest niestety inaczej. Mimo tego z czystym sumieniem stwierdzam, że ogólnie przypadła mi do gustu. Mogę polecić ją czytelnikom, którzy szukają niewymagającej rozrywki, która pomoże się zrelaksować. Aczkolwiek muszę zaznaczyć, iż jest to trylogia skierowana do młodzieży. Miłego dnia, strona.394

Witajcie moi kochani Czytacie czasem książki młodzieżowe? Dziś chciałabym przedstawić Wam pierwszą część trylogii. Tytuł: Serce Suriela Cykl: Strażnicy Nirgali Tom 1 Autor: Agnieszka Wojdowicz Wydawnictwo: Nasza Księgarnia Pewnego dnia Bree wraz z przyjaciółką udaje się do Nirgali. Miasta aniołów, do którego wstęp mają tylko istoty magiczne. Jednakże ich przeprawa możliwa jest dzięki farinowi, czyli magicznemu kryształowi, dzięki któremu dziewczyny stają się niewidzialne. Więc bez najmniejszego problemu przedostają się do miasta. Lecz w pewnym momencie ich sielankowa wycieczka zamienia się w dość niebezpieczną przygodę, a to za sprawą pojawienia się członków zakonu Hauruki. Po powrocie do domu Bree kategorycznie stwierdza, iż jej noga nigdy więcej nie postanie w Nirgali. Jednak jeszcze nie wie jak bardzo się myli. Bowiem jej przygoda dopiero się rozpoczęła. To była bardzo przyjemna lektura. Jednak niestety nie obyło się bez małych mankamentów. Podejrzewam, że gdybym przeczytała tę książkę w momencie jej zakupu (czyli około 8 lat temu) to odebrałabym ją zupełnie inaczej. Nie dostrzegłabym jej niedoskonałości. Jednakże dziś jestem już starszym czytelnikiem i z racji wieku spoglądam na literaturę już nieco inaczej. Skupię się więc na tym co mi się podobało. Mianowicie fabuła, która owszem była nieskomplikowana i przewidywalna, ale zarazem oryginalna i ciekawa. Z przyjemnością poznawałam tę historię. Urzekł mnie wykreowany świat, przedstawieni bohaterowie, i co najbardziej lubię intrygi, kłamstwa, konflikty polityczne i walka o władzę. Tak więc poznawałam losy głównej bohaterki Bree, która zaangażowała się w konflikt aniołów z zakonem Hauruki. Pojawił się tutaj również wątek romantyczny. I tak jak akcja powieści, tak również szybko się rozwinął. Ogólnie rzecz ujmując to akcja powieści jest bardzo dynamiczna i miałam wrażenie, że wszystkie sprawy dzieją się bardzo szybko i tak samo się rozwiązują. Dlatego twierdzę, iż powieść jest nieskomplikowana. Jednakże wracając to wątku romantycznego to owszem był przewidywalny, ale stwierdziłam, że bardzo przyjemny (jeżeli w ogóle można to tak określić). Zdecydowanie urozmaicił mi historię. Jeżeli chodzi o bohaterów to było ich bardzo wielu. Każdy z nich pełnił w powieści jakąś rolę. Lecz są to postaci nieskomplikowane, a czasem nawet ich zachowanie mnie irytowało. Jednak mimo wszystko polubiłam ich i z przyjemnością śledziłam ich losy. Zaś zakończenie powieści sprawiło, iż sięgnę po kontynuację. Reasumując „Serce Suriela” to interesująca powieść, ale skierowana raczej do młodszej grupy czytelników. Choć również i czytelników, którzy szukają nieskomplikowanej historii, w której akcja jest dynamiczna, a sprawy rozwiązują się bardzo szybko. Ogólnie jestem zadowolona z lektury, przyjemnie spędziłam z nią czas. Żałuję jednak, że tyle lat czekała na półce. Życzę miłego dnia, strona.394

"Iskra" to książka, która długo tli się pod skórą, a potem nagle wybucha emocjami, pytaniami i moralnymi dylematami. Drugi tom cyklu "Siedem Królestw" zdecydowanie przebił dla mnie "Wybrańców" i zrobił to w sposób cichy, ale bardzo skuteczny. Największą siłą tej historii jest sama Iskra. To bohaterka, która absolutnie skradła moje serce. Potwór w ludzkiej skórze, dziewczyna obdarzona pięknem i mocą, której wolałaby się pozbyć, bo wie, jak łatwo może stać się przekleństwem. Jej zdolność kontrolowania umysłów to jeden z najciekawszych motywów w książce, nie jest tu prostym narzędziem do zwyciężania, ale ciężarem, źródłem strachu i ciągłego pytania: czy cel usprawiedliwia środki? Bardzo podobało mi się to, że Iskra nie chce tej mocy używać i za każdym razem, gdy musi, płaci za to emocjonalną cenę. Fabuła rozwija się w sposób nieoczywisty. Przez długi czas nie wiemy, kto tak naprawdę jest dobry, a kto zły, komu można ufać i o co tak naprawdę toczy się gra. Co więcej długo nie da się jednoznacznie określić, jaki jest główny motyw tej opowieści. I właśnie to uważam za ogromny plus. Chaos, niedopowiedzenia oraz zmieniające się perspektywy sprawiają, że książka nie pozwala czytelnikowi się rozleniwić. Każdy kolejny rozdział dokłada nowy element układanki i napędza historię, zamiast ją porządkować zbyt szybko. W porównaniu do pierwszego tomu relacje między bohaterami są bardziej naturalne, bardziej dojrzałe i mniej czarno-białe. Emocje nie są podane na tacy, one powoli się rodzą, ewoluują, czasem bolą. Romans nie dominuje fabuły, ale pięknie ją dopełnia, a więzi między postaciami wydają się prawdziwe, pełne wahań i niepewności. Z elementów, które bardzo mi się spodobały, jest sposób przedstawienia rodziny królewskiej. Zamiast wyniosłych, chłodnych władców, jak to często bywa w książkach, dostajemy postacie ciepłe, rodzinne i pełne wyrozumiałości. Dzięki temu są znacznie bardziej ludzcy i autentyczni, a ich relacje dodają historii uroku i emocjonalnej głębi. Jest to zdecydowanie miła odmiana i powiew świeżości. W książce nie brakuje również brutalnych scen, między innymi z udziałem zwierząt, dlatego sięgając po tę historię, warto przygotować się na to, jeśli jesteście na tym punkcie wrażliwi. Po przeczytaniu "Iskry" jestem po prostu zachwycona i po wydarzeniach, które znam z tego tomu, jak i z "Wybrańców" mogę śmiało stwierdzić, że autorka stworzyła świetne uniwersum, które politycznie dobrze jest poprowadzone i opiera się na mocach Obdarzeńców, którzy odgrywają tutaj kluczową rolę. Spotkanie Iskry i Lecka sprawiło, że w mojej głowie pojawiło się mnóstwo pytań, ale także odpowiedzi i jeszcze lepiej zrozumiałam układ sił, wrogość i wojny między poszczególnymi królestwami oraz regionami. To właśnie ten tom pozwolił mi lepiej odnaleźć się między granicami. "Iskra" to nie tylko fantastyka o wojnie, spiskach i królach walczących o tron. To historia o strachu przed własną naturą, o odpowiedzialności za dar, którego się nie chciało i o cienkiej granicy między potworem a człowiekiem. Drugi tom serii okazał się dla mnie bardziej wciągający, głębszy i po prostu lepszy, zarówno pod względem bohaterów, jak i emocjonalnego ciężaru historii. Całą sobą, już od samego początku czułam, że jest to książka dla mnie, zarówno pod kątem fabuły jak i charakteru bohaterów. To książka, która nie daje prostych odpowiedzi, ale za to zostawia z poczuciem, że właśnie takie opowieści zapamiętuje się na długo. Jeśli "Wybrańcy" byli tylko obietnicą, "Iskra" jest jej spełnieniem

Dalsze przygody bohaterów poprzednich dwóch tomów, a w zasadzie córki Tei Felicitates. Tym razem wydarzenia, jak sam tytuł wskazuje, w znacznej mierze mają miejsce w świecie Avioidow. Jest to taka happy ending story, bez przemocy, erotyzmu, krwi, ale z przygodą, intrygami, miłością, zazdrością, szczyptą chęci władzy, ale przesycona także dobrymi uczuciami troski, oddania, życzliwości, nieśmiałości, ze sporą dawką fantastyki, choć dawka ta jest na tyle wyważona, że fantastyka tylko przeplata się przez strony książki, ale nie wypełnia ich całkowicie. Polecam książkę dla odpoczynku od brutalności, erotyzmu, żądzy władzy, intryg obecnych obecnie w nadmiarze (tylko wg mojej skromnej osoby) w modnych obecnie tytułach. Książka zarówno dla osób dorosłych, jak i starszych nastolatek.

„Wybrańcy” to książka, która nie rzuca czytelnika od razu w wir bitew, spisków i fajerwerków fabularnych. Ona raczej zaprasza do świata, w którym wszystko dzieje się krok po kroku, powoli, czasem aż zbyt spokojnie, ale konsekwentnie. To opowieść, która bardziej skupia się na wnętrzu bohaterki niż na zewnętrznych wydarzeniach, a akcję traktuje jako tło dla dojrzewania, decyzji i prób zrozumienia samej siebie. I przyznaję, że na początku miałam problem, żeby się w nią "wgryźć", ale gdy brnęłam dalej, nim się obejrzałam, a wpadłam w nią całą sobą. Katsa, główna bohaterka, od pierwszych stron wydaje się kimś, kogo łatwo zaszufladkować: silna, niepokonana, obdarzona śmiercionośnym talentem. Autorka jednak szybko podkopuje ten obraz. Jej Dar nie jest błogosławieństwem ani powodem do dumy, jest ciężarem, który bohaterka dźwiga każdego dnia. I właśnie ten wewnętrzny konflikt staje się sercem powieści. Katsa nie uczy się, jak walczyć lepiej, tylko jak żyć ze sobą, jak oddzielić to, kim jest, od tego, do czego została zmuszona. Jej rozwój jest powolny, miejscami bolesny i nie zawsze satysfakcjonujący, ale przez to bardzo ludzki. Relacje między bohaterami również nie wybuchają nagle. Przyjaźń i bliskość rodzą się stopniowo, w rozmowach, drobnych gestach i wspólnych doświadczeniach. Po nie jest tu klasycznym księciem-ratownikiem, męskim, chcącym spalić świat i rzucającym wszystko dla tej jedynej. Jest raczej kimś, kto towarzyszy, słucha i czasem kwestionuje wybory Katsy. Ich relacja bywa ciepła, bywa niezręczna, czasem sprawia wrażenie przyspieszonej, ale nigdy nie przytłacza głównej osi fabuły. Opiera się przede wszystkim na przyjaźni i to raczej dodatek do drogi bohaterki niż jej cel. Trzeba jednak uczciwie powiedzieć: „Wybrańcy” potrafią być przegadani. Długie wędrówki, rozważania i dialogi sprawiają, że tempo momentami siada, a książka bardziej się snuje, niż pędzi do przodu. Nie każdy odnajdzie w tym przyjemność, osoby szukające dynamicznego fantasy, pełnego zwrotów akcji mogą poczuć znużenie. To historia, którą czyta się cierpliwie, a nie zachłannie. Świat przedstawiony nie epatuje rozmachem, ale ma swój specyficzny klimat. Siedem królestw istnieje bardziej jako idea niż szczegółowo rozrysowana mapa - wiemy wystarczająco dużo, by zrozumieć zależności władzy, strach przed Obdarzonymi i kruchość porządku politycznego. To fantasy oszczędne, które nie próbuje przytłoczyć nadmiarem magii, tylko wykorzystuje ją jako narzędzie do opowiedzenia historii o kontroli, manipulacji i strachu. Zakończenie nie jest wybuchowe ani spektakularne. Raczej domyka historię w sposób spokojny, nawet lekko melancholijny. Daje poczucie zamknięcia, ale też zostawia przestrzeń na dalsze opowieści w tym świecie. To finał, który pasuje do całości, bez dramatycznych fajerwerków, za to z naciskiem na wybory i ich konsekwencje. Mimo tych niedoskonałości, powieść ma w sobie coś kojącego. Styl jest prosty, świat nieprzeładowany nadmiarem detali, a polityczne i magiczne elementy stanowią raczej ramę niż sedno opowieści. Najważniejsze pozostaje pytanie o wolność, wybór i prawo do decydowania o własnym życiu, zwłaszcza w świecie, który próbuje sprowadzić bohaterkę do roli narzędzia. Ciekawym elementem jest sam Dar, który jest niejednoznaczny, momentami niepokojący i celowo pozostawiony w półcieniu. Nie wszystko zostaje jasno wyjaśnione i można odnieść wrażenie, że autorka bardziej interesuje się konsekwencjami posiadania mocy niż jej zasadami. Dzięki temu Dar przestaje być „supermocą”, a zaczyna przypominać piętno, które wpływa na sposób, w jaki bohaterowie są postrzegani i traktowani. "Wybrańcy” nie są książką idealną i nie próbują taką być. Czasem nużą, czasem drażnią, czasem zmuszają do cierpliwości. Ale jeśli pozwoli się im płynąć własnym tempem, można odnaleźć w nich historię o dorastaniu, wolności i próbie wyrwania się z roli, którą narzuca świat. To powieść, która nie krzyczy, ona mówi cicho, a czasem właśnie takie historie zostają z czytelnikiem na dłużej. To książka spokojna, momentami nierówna, ale szczera w tym, co chce opowiedzieć. Nie zachwyci wszystkich, ale dla czytelników, którzy cenią historie o dojrzewaniu, poszukiwaniu tożsamości i relacjach rozwijających się bez pośpiechu, może okazać się zaskakująco wartościową lekturą. Jeśli spojrzeć na „Wybrańców” z dystansu, łatwo zauważyć, że to książka bardziej o byciu niż o działaniu. Owszem, pojawiają się misje, zagrożenia i tajemnice, ale nie one zostają w pamięci najdłużej. Najważniejsze są momenty ciszy, te, w których Katsa zastanawia się, kim byłaby, gdyby nikt niczego od niej nie oczekiwał. Autorka często pozwala bohaterce myśleć, analizować, wątpić, a czytelnik zostaje zaproszony do jej głowy, nawet jeśli oznacza to wolniejsze tempo i powtarzalność emocji

I... to ostatni tom..... Znowu czuć lodowaty oddech instruktorek, wygnanych przed wiekami z Corredo za straszliwe przewinienia. Czy nadejdzie wreszcie kres walki z nimi? Czy czas przyniesie wybaczenie i zapomnienie? Ponownie mamy do czynienia z wartką akcją, dobrze "skrojonymi" portretami bohaterów. Główną rolę dalej odgrywają w powieści kobiety. Ich postaci są pełne - każda z bohaterek obdarzona jest charakterystycznymi cechami, które dobrze zapadają w pamięć, mimo często dziwacznych imion noszących je osób. :) Choć długa, rozłożona na pięć tomów, historia pozostanie w mojej pamięci. jestem pewna, że do niej powrócę. :)

Smoki, Pegazy, Elfy, Fauny, Zielarze, Czarodzieje, magia, równoległe światy, elementy dystopii(System losowań w celu prokreacji). Bohaterowie barwni i ciekawi, szybka akcja, wiele miejsc szczegółowo opisanych, więc obrazy głęboko zapadają w pamięć. Polecam, świetny tom I, który zachęcił do sięgnięcia po kolejne.

No cóż to już ostatnia część tego cyklu. Nawet mnie wciągnęła, nie powiem, że mnie nie zainteresowała. Cała koncepcja społeczeństwa celebryckiego, bardzo mnie ciekawiła. Chyba do tego dążyliśmy przez te kilka lat od wydania tej książki. Niestety (albo i stety) mam to w nosie, kto jest teraz na pierwszych stronach gazet. Nie rozróżniam obecnych celebrytów. Jednego sławniejszego od drugiego. Nie wspieram tej wariacji "znany z tego że jest znany". Dla mnie gwiazdą jest np. taka Tina Turner, albo Bitlesi (tak wiem, że to się pisze inaczej, ale używam spolszczenia, jak Stonsi. A czy ktoś pamięta jeszcze jak Pan Mann zastanawiał się jak spolszczyć zespół The Who?). No dobra. W sumie książka dobra. Młodzieży niewymagającej, zaczynającej kontakt z książką może się podobać.

Całkiem spoko książka, na pierwszej stronie znajdziemy mapkę wenecji, a na ostatniej, co było prawdą w książce, a co nie. Mi osobiście przypadła do gustu główna bohaterka, Theo , ponieważ lubię, gdy dziewczyny też coś osiągają. Historia jest prosta: Słynny łotr Bajamonte Tiepolo z jego trupą, chce utopić wenecję, z zemsty. Na szczęście do miasta przybywa wychowana w Neapolu dziewczynka, Theo. Wiedzie normalne życie u boku przybranych rodziców. Jednak szybko sprawy wymykają się spod kontroli...

Jest to drugi tom świetnej trylogii fantasy. W tym tomie mamy punkty widzenia Isabel i Arkariana, których zaczyna łączyć coś dziwnego. Pojawiają się nowe wątki, ale też dopełnianie starych. Jest to bardzo przyjemna, napisana prostym językiem książka fantasy o walczeniu ze złem oraz przemieszczaniu się w czasie. Mamy też dość specyficzny wątek miłosny, bo z motywem age gap (gigantyczna różnica). Uważam, że drugi tom jest trochę słabszy od poprzedniego, ale i tak się świetnie bawiłam. Cały czas toczy się akcja, więc nie ma czasu na nudę. Jestem bardzo ciekawa kolejnego tomu. Książka i ogólnie seria bardzo mnie zaskoczyły, bo nie spodziewałam się, że będzie wybitna, a okazuję się, że naprawdę jest dobra. Polecam osobom, które dopiero chcą zacząć swoja przygodę z książkami fantasy! ⭐⭐⭐⭐✨/5

Książka całkowicie mnie zaskoczyła. Dobrze napisana, dosyć długa, ale przedstawiająca ciekawą historię. Wątki cofania się w czasie oraz gier mieszających się z rzeczywistością nie są czymś nowym, jednak zostały bardzo dobrze wykorzystane i wplecione w narrację.

Okładka średnia, ale treść genialna. Ethan, jako małe dziecko był świadkiem zamordowania swojej młodszej siostry Sery. Od tego czasu prowadzu podwójne życie. Jest normalnym nastolatkiem z australijskiego miasta Angel Falls i jednocześnie agentem Straży. Tacy ludzie mają za zadanie nie dopuścić, aby niszczycielska i bardzo samolubna siła przez zmianę przeszłości ugruntowała swoją władzę w przyszłości. Jednak Ethan dostaje jeszcze jedno zadanie - musi wyszkolić wyszkolić siostrę Matta, z którymi teraz jest mocno skłócony... Mimo że jestem sroką okładkową to tym razem cieszę się, że wybrałam książkę po opisie. Kocham fantastykę w każdej postaci. Z czystym sumieniem mogę stwierdzić, że jest to bardzo dobra książka z wplecionym wątkiem romantycznym, który mimo wszystko odgrywa bardzo istotną rolę. Do tego nie jest on tam tak po prostu, bo gdy dochodzi do plot twistu to szczenka opada. Każdy bohater ma swoją głębię i swój charakter, co mi się podoba, bo można się do nich przywiązać. Książka jest pisana z punktu widzenia Isabel, jak i Ethana, co jest świetne, bo możemy poznać emocje im towarzyszące w danych sytuacjach, co w tej książce wcale nie jest takie oczywiste. Marianne Curley stworzyła świetnie magiczny świat, a cofanie się w czasie, co w niektórych książkach jest dość skomplikowanie opisane, tutaj każdy w stanie jest zrozumieć co, kto i dlaczego. Świetnie się przy niej bawiłam i na pewno sięgnę po resztę tomów, bo po końcówce czuję jednak trochę niedosyt i potrzebuje spędzić więcej czasu z bohaterami. ⭐⭐⭐⭐✨/5

Bajka o życiu w harmonii z przyrodą. Bajka o dorastaniu w tych warunkach bez kontaktu z "wioską" tylko przy udziale Baby. Czy w takich okolicznościach można być szczęśliwym? A gdy pozna się "wioskę" będzie się szczęśliwym? Książkę dobrze się czyta.

Daje 4 za sentyment – chociaż nie pamiętam, co się działo książka ta bardzo mi się podobała te kilka lat temu. Dzisiaj pewnie byłoby inaczej. Tymbardziej, że gdzieś z tyłu głowy mam zarys postaci, które chwilami były irytujące. Pamiętam jedynie emocję z nimi związane, a nie konkretne wydarzenia. Niestety albo stety.

Za mną drugi tom Córek księżyca. Po zakończonej lekturze pierwszej części czegoś mi brakowało i czułam lekki niedosyt, ale kontynuacja okazała się lepsza od poprzedniczki i dostarczyła mi wielu wrażeń. W książce, tak jak poprzednio, znajdują się dwa opowiadania, w których bliżej poznajemy dwie Córki księżyca. W Nocnym cieniu jest to Jimena, była gangsterka mająca wizje przyszłości, którym nie potrafi zapobiec, a w Tajemnym zwoju Catty, która ma dar podróży w czasie. Obie dziewczyny mają mocne charaktery i dążą do odkrycia prawdy. Muszą zmierzyć się z wysłannikami Atroxa, ale też z problemami dotyczących przeszłości i miłości. Bohaterki popełniają błędy i uczą się na nich, dzięki czemu łatwo jest się z nimi utożsamić. Książka wciąga i jest wypełniona zaskakującymi zwrotami akcji (no dobra, niektóre momenty były przewidywalne, ale tylko niektóre). Tak jak wcześniej tępo przyspiesza w odpowiednich momentach, a fabuła trzyma w napięciu do końca opowieści. Autorka pomysłowo rozwija wątek mitologiczny i urozmaica powieść nowymi tematami. Walka dobra ze złem wre, a magia dziewczyn rozwija się wraz z ich nabywanym doświadczeniem. Drugi tom Córek księżyca otrzymał ode mnie ocenę 7,5/10 i już nie mogę doczekać się następnego spotkania z dziewczynami. Mam nadzieję, że Lynne Ewing nie opadnie z formy i jej następne książki będą równie dobre. http://ksiazekmiasto.blogspot.com/2015/06/nocny-cien-tajemny-zwoj-lynne-ewing.html

Spodziewałem się więcej. Niby czyta się całkiem przyjemnie, ale wszystko jest takie nijakie. Brakuje wciągającej historii, wyrazistych postaci czy intrygujących zwrotów akcji. Pierwsza połowa książki raczej nudna, plus za zakończenie i postać Aud, którą naprawdę polubiłem. Za to jedno oczko w ocenie wyżej niż wystawić chciałem początkowo. Lektura raczej dla początkujących i dość niewybrednych fanów gatunku.

Avalon jest w niebezpieczeństwie, podobnie jak jego mieszkańcy. Laurel nie zawaha się przed niczym, by ocalić królestwo. Gotowa jest nawet wypić truciznę i wpuścić do Avalonu... człowieka. *** A więc mamy finał - słodko-gorzki, obfitujący w dramatyczne wydarzenia i krwawe jatki, pełen zwrotów akcji. Jestem pod wrażeniem, jak pięknie pani Pike połączyła oba światy - ten ludzki i wróżkowy. Pokazała tym samym, że jeden nie może istnieć bez drugiego. Dawid i Chelsea w końcu przestali być jednowymiarowi. Do tej pory, owszem, byli przyjaciółmi Laurel, którzy mocno ją wspierali, ale żadne z nich nie wnosiło nic konkretnego do samej walki. Oboje byli raczej jak jajka, których musiała pilnować Laurel, coby się nie stłukły. W czwartej części oboje wkraczają do Avalonu i faktycznie walczą. Dawid staje się bohaterem, Chelsea pomaga ocalić setki otrutych wróżek. Motyw króla Artura i Excalibura - miodzio! Legendy świetnie splotły się z fabułą, tworząc spójną historię Avalonu. Bardzo podobało mi się to, jak zgrabnie wytłumaczono wszystkie pomijane dotąd kwestie. Dużo było niedopowiedzeń, tzw. "rzeczy, których nie ma czasu teraz wyjaśniać" i na które "przyjdzie odpowiedni czas". Otóż czas nadszedł i to zyskało u mnie duży plus! Jakoś nie przemówiły do mnie ostatnie sceny z Kleą. Wtargnęła do Avalonu, wymordowała tysiące wróżek i zrobiła to wszystko, żeby... Właśnie, co? Żeby samemu się otruć, odmówić odtrutki i umrzeć w zasadzie bez dokonania czegokolwiek poza ogólnym chaosem i mordem. Miała antidotum, nie bardzo rozumiem, dlaczego postanowiła wszystko zaprzepaścić i zginąć w tak żałosny sposób, zamiast doprowadzić sprawę do końca. Do minusów dorzucę otwarte zakończenie. Z listu dowiadujemy się, co u Dawida i Chelsea, jednak nie bardzo wiemy, co u Laurel i Tamaniego? Co z jej ludzkimi rodzicami? Co z jej relacjami z przyjaciółmi? Czy odwiedza Avalon? Co z królową Marion? Czuję lekki niedosyt. Mam wrażenie, że postać Laurel została końcowo bardzo spłycona - wybrała Tama, hip-hip hurra. Jej życie i emocje po całej tej walce przestały mieć zatem znaczenie - najważniejsze, że wybrała. Brakowało może jednego rozdziału albo chociaż listu z JEJ perspektywy, w końcu to jej historia. *** Ale patrząc całościowo, historia wypada naprawdę dobrze. Wspominałam ją z sentymentem i trochę bałam się do niej wracać po latach. Niepotrzebnie! To kawał świetnej książki i bardzo dobry debiut. Na przełomie kolejnych części widać olbrzymi rozwój autorki i bohaterów. Całość oceniam na mocne 8/10 i polecam każdemu, kto nie pogardzi przyjemnym urban-romantasy.

Za dzieciaka, chyba na koniec podstawówki lub w gimnazjum, była to jedna z moich ulubionych książek. Pamiętam, że wypożyczałam ją kilka razy z biblioteki i za każdym razem czytanie jej sprawiało mi ogromną radość. Teraz, w wieku 25 lat, udało mi się ponownie ją znaleźć i przeczytać, i pomimo tak długiego upływu czasu… historia wciąż bardzo mi się podoba :D Książka jest bardzo lekka, momentami zabawna, pisana z perspektywy nastoletniej Savanny, więc pamiętając o tym trzeba przymrużyć oko na niektóre zachowania i głupotki bohaterki, jednak nie były one na tyle wkurzające, by jej nie polubić. No i od samego początku wiemy, że ona po prostu taka jest. Nie będziecie się też nudzić, cały czas coś się dzieje, a historia wciąga. Zdecydowanie polecam to każdemu, zwłaszcza nastolatkom, do których skierowana jest ta książka, jednak dorośli też będą się świetnie bawić. Niech okropna okładka was nie odtrąca ;D

Bałam się zaczynając tą serię, że będzie to wyczuwalna książka dla młodszych czytelników. Mimo zwariowanego słownictwa i niektórych dialogów, muszę stwierdzić, iż się pomyliłam. Była to przyjemna przygodówka, choć dla niektórych język może być zbyt dziecinny, uważam że była to przyjemna odskocznia i miło się bawiłam podczas czytania tego tomu, niektóre momenty mnie zaintrygowały, a wiele rozbawiło w swojej prymitywności. Co nie zmienia faktu, że moja wyobraźnia działała na najwyższych obrotach z nadmiaru niezwykłości postaci i fantastyki całej reszty. Myślę że idealna dla początkujących czytelników, których chcemy "zarazić" pasją do czytania.

Ta książka opowiadająca o Atlantydzie trzyma mocno w napięciu z każdą kolejną stroną kiedy śledzi się losy głównej bohaterki. Pokazuje też mityczne królestwo z punktu widzenia autorki(co dodatkowo pobudza wyobraznię czytelnika o tym mitycznym królestwie). Uczy też ona że życie nie jest proste i że czasami trzeba się poświęcić i dokonywać wyborów od których często wiele zależy. Patrząc na księżniczkę Meihnę można także zobaczyć ile się zmieniło w jej życiu(tak jak w każdym życiu ludzkim zmiany są nieuniknione i prowadzą do różnych skutków),a także zauważyć jak bardzo zależała od niej przyszłość Atlantydy. Często tez wiele rzeczy zależy od nas samych. Obserwując ją można zauważyć w niej uosobienie ludzkiego życia pełnego zagadek(w tej powieści było ich wiele,a niektóre pozostały tajemnicą na wieki),cierpień,niespodzianek,niepewnych losów i przeznaczeń("Jesteśmy tylko marionetkami w rękach losu[cytat z książki]) oraz ludzi którym można i nie można ufać. Ta książka jest po prostu niesamowita i taka tajemnicza. Emocje buzują w człowieku kiedy się to czyta.