Sword Art Online 09 - Alicyzacja: Początek

Cudowni bohaterowie. Nie wyobrażam sobie tej książki z innymi postaciami. To oni budowali opowieść, a nie opowieść ich. Co prawda opisy trochę cierpią, ale dialogi nadrabiają. Przewidywalne zdarzenia, ale i tak ciekawie zaprezentowane. Prosta, ale dobra książka.

Moja pierwsza light novelka. Wiedziałam o tym tytule jedynie, że od dawna jest w topce tytułów na stronach typu myanimelist, więc oczekiwania mimowolnie miałam dość wysokie. Pierwszy raz chyba od liceum, a może gimnazjum, przeczytałam w całości jakiś tom nie-mangi w ciągu jednego dnia. I to nie na czytniku! Ten tomik ok 180. stron faktycznie po prostu się chłonie i to bez większego wysiłku. Fabularnie to trochę taka Haruhi Suzumiya zmieszana z time loopem z Higurashi czy Erased. Niestety sama intryga jest według mnie banalna. Tym kto jest sprawcą zamieszania trochę się już domyśliłam po ilustracjach na pierwszych stronach. Upewniłam się w tym dość szybko, gdy w rozmowie odpowiada protagoniście coś zbyt wygodnego w świecie który trwa zaledwie 24 h. Sama historia jest przedstawiona nieliniowo, skacząc w przód i tył po powtórzeniach, powoli odkrywając karty. Świetny zabieg, niestety popsuty przez ubogi warsztat autora. Maria wydaje się ciekawą bohaterką, ale było jej dużo mniej niż się spodziewałam, zwłaszcza jak na postać tytułową. Liczę na rozwinięcie w kolejnych tomach. Reszta bohaterów, z protagonistą na czele, niespecjalnie mnie zainteresowała. Ogromnym minusem jest z pewnością warstwa językowa. Książkę czyta się to jak fanfic na wattpadzie. Częściowo to pewnie kwestia tłumaczenia i redakcji Waneko, zdarzają się literówki albo kwestie które brzmią sztywno w ustach licealistów. Większym problemem była jednak dla mnie przytłaczająca liczba dialogów. Opisów to tutaj tyle co nic, a jak już się pojawiają to na dwa, trzy zdania żeby zaraz wrócić do kolejnej rozmowy - ewentualnie monologu w głowie protagonisty. Przez to łatwo było mi się pogubić, momentami nie wiedziałam co i gdzie się dzieje i musiałam wracać kilka zdań wcześniej żeby to sobie poukładać. Co za chaos! Liczyłam też na więcej ilustracji w środku, a poza pierwszymi stronami na których przedstawieni są bohaterowie, dalej nie ma już nic specjalnie wartego uwagi. W środku mamy może trzy ilustracje które nie przedstawiają konkretnych wydarzeń, jedynie taki ogólny vibe historii. Niby to nic złego, ale spodziewałam się, że będzie to bardziej integralna część tomiku. Ostatecznie nie oceniam tego tomu źle, choć to niby zamknięta historia, czuć, że intryga w tle zaplanowana była na więcej tomów. Dam jej jeszcze szanse i liczę, że się rozkręci.

Świetna książka. To mogę orzec na początek. Co dalej? Trudno powiedzieć, to tak złożona opowieść. Historia to właściwie przeplatające się historie bohaterów. Bardzo licznych bohaterów, wśród których właściwie nie ma tego głównego, bo wszyscy są ważni i wszystkim poświęcono wystarczającą uwagę. DRRR!! to takie puzzle, które czytelnik musi sam ułożyć, dlatego ta książka jest tak wartościowa. Polskie wydanie, choć nieidealne, stoi na dobrym, poprawnym poziomie.

Powracamy do tajemniczego świata, do którego zabłądził Czarny Szermierz. Cóż tym razem przeskrobie? Co odkryje? Zobaczmy! Zaraz po wydarzeniach z poprzedniego tomu, Kirito i Eugeo biorą udział w turnieju szermierki w Zakkarii. Chłopcy po wielu walkach, które aż tak szczegółowo nie zostały przedstawione, poza pewnymi wyjątkami, zwyciężają i udają się do stolicy. Od dwóch lat uczęszczają do Akademii Miecza Północnej Centorii, gdzie trenują pod okiem starszych szermierzy – Sortilieny i Gorgolosso. Nasi przyjaciele zamierzają zostać Rycerzami Integralności – najsilniejszymi wojownikami, którzy dzielnie bronią świata ludzi. Przed nimi jeszcze daleka droga. Najpierw muszą ukończyć Akademię na dwóch najwyższych miejscach, aby mogli przybliżyć się do tego celu. Poznajemy nową, oczywiście kobiecą postać, która gości na stroniczkach tego tomu. Opiekunka Kirito jest niezwykle piękną szlachcianką, do tego zajmuje drugą najlepszą pozycję w hierarchii Akademii. Nie może pokonać tylko jednej osoby, a to przez jej wewnętrzne rozterki. Mimo tego jest wspaniałą wojowniczką, która przekazuje przydatną wiedzę o stylu walki swego rodu swojemu uczniowi. Z zewnątrz wydaje się twarda, ale jej wnętrze jest zupełnie inne. To delikatna i czuła istota. "– Myślałam, że cię zabije – powiedziała dziewczyna zachrypniętym głosem, tak cichym, bym słyszał ją tylko ja. – Taaak... – mruknąłem. – Też się tego obawiałem. – I mimo to się nie poddałeś...? Jesteś ostatnim głupkiem." Chłopcy podczas swojej podróży do Centorii i w trakcie przebywania w stolicy zdołali się przekonać, że nie wszyscy mieszkańcy są mili i życzliwi. Największe zepsucie dotyczy wysokiej rangi arystokratów, którzy opiewają jedynie w bogactwie i nic poza ich własnym dobrem się dla nich nie liczy. "– Na znak uznania dla twoich cyrkowych sztuczek... to znaczy bohaterskiej walki... racz przyjąć ten podarek." Znowu tomik podzielony jest na akcję, która dzieje się w Podziemiu i poza nim. Dowiadujemy się więcej o całym przedsięwzięciu, w jakim celu zostało ono stworzone i czemu Kirito znajduje się w tym wirtualnym świecie. Przecież Asuna nie mogła po prostu nie wiedzieć, co się dzieje z jej ukochanym, czyż nie? "– Nie martw się, mamo. Kiedy tata szukał cię w Alfheim, nie poddał się ani razu. – Ale... Ja... – Teraz twoja kolej, żeby odnaleźć jego!" Znowu powraca problem tempa akcji. Wydarzenia lecą tak szybko, że ciężko w ogóle poznać bliżej i zżyć się z jakimikolwiek bohaterami, którzy przewijają się podczas całej podróży. Przecież te dwa lata nie zleciały chłopakom na pierdzeniu w stołek, więc oczekiwałam, że jednak ich zmagania będą szczegółowo opisane, ale się myliłam. Nawet czas, w którym przebywają w Akademii, trenując ze swoimi opiekunami szybko zbliża się ku końcowi. Jestem zdumiona, ale i zadowolona z jeszcze jednej rzeczy. Tym razem mogłam poznać trochę delikatniejszej strony Kirito. Nawet nie miałam pojęcia, że jest zdolny do płaczu i to zdawałoby się, z błahego powodu. Najwyraźniej tego bohatera poznaje się stopniowo w każdym tomie. Raz się niby boi, a mimo to zaraz o tym zapomina i walczy jakby demon w niego wstąpił. Trochę się to wydaje naciągane. "Uwierz. Uwierz w siłę kwiatów, które tak pięknie wyrosły na obcej ziemi. I uwierz w siłę tego, kto tak pięknie je wyhodował – w swoją siłę." Cóż, tomik momentami czyta się dość szybko i przyjemnie, choć czasem trzeba się trochę skupić i pogłówkować. Można się również pośmiać i wzruszyć przy niektórych momentach.

Zacznę od tego, że książka jest kierowana do młodzieży i nie znajdziemy tam filozoficznych pytań czy interesującego sposób prowadzenia narracji. Książka opowiada o losach rodzeństwa które jest geniuszami w swoich dziedzinach, pokrewnych sobie ale jednak się różniących. Razem tworzą tak zwanych "blank" (pustych) i są mistrzami w szelkich rodzajach gier. Pewnego dnia bóg z innego swiata zabiera ich do swojego, do świata, w którym wszelkie konfliktu rozwiązuje się za pomocą gier. W tym swiecie brat Sora oraz siostra Shiro stają na czele, uważanej za najsłabszą, rasy imanitów (ludzi). Jaki mają w tym cel i jaki cel ma bóg? Sam się dowiedz. Książka jest pisana jak typowa light nowel. Znajdziemy elementy komedii, fan-serwisu itp. ale fantastyczny swiat wprost naklania cię do wsiąknięcia w niego. W pierwszej książce nie ma zbyt wielu bohaterów pierwszoplanowych więc autor może się bardziej skupić na tych głównych. Książka bywa infantylna ale fanom fantastyki polecam spróbować przeczytać chociaż pierwszą część. Nie jest długa a być może znajdziecie fajną serie w której odpoczniecie od ciężkich klimatów innych książek.

Tym razem tomik opowiadający wydarzenia, które już miały miejsce. Oczywiście w anime są one wplecione w odpowiedniej kolejności. Mamy okazję przypomnieć sobie grę śmierci, jak i bliżej przyjrzeć się pewnej krainie! To co, zaczynamy? W skład tego tomiku wchodzą trzy opowiadania "Incydent w strefie", "Calibur" i "Dzień, w którym wszystko się zaczęło". Tego ostatniego nie spotkacie na ekranie – gości jedynie na stroniczkach tej light novel. [Incydent w strefie] Cofamy się do czasów, gdy uwięzieni gracze walczyli o życie w SAO. Pewnego razu Kirito i Asuna są świadkami przerażającego wydarzenia – widzą jak umiera pewien gracz. Niby nic nadzwyczajnego biorąc pod uwagę ich sytuację, jednakże akcja rozegrała się wewnątrz bezpiecznej strefy, w której nie ma się prawa zginąć! Jakim cudem ktoś tego dokonał? Nasz duet detektywów próbuje się tego dowiedzieć. "Ciekawe, czy gdybym teraz wbił ją sobie w ciało, to i moje HP w jednej chwili spadłoby do zera? Zawładnęła mną przemożna chęć przeprowadzenia eksperymentu, ale zacisnąłem zęby i pokręciłem głową. Nie mogłem aż tak ryzykować." Macie ochotę na zagadkę kryminalną, łakniecie chwili wytchnienia od zabijania bossów? Podczas czytania pierwszej opowieści macie kryminał rozgrywany w wirtualnym świecie. Nigdy takiego nie czytaliście? Okazja do nadrobienia nadarza się sama! "– Będziemy kontynuować twoją misję. Pewnego dnia ukończymy tę grę i wszystkich uwolnimy, zobaczysz." Akcja powoli nabiera tempa, bohaterowie mają zaledwie strzępki informacji, a następne niewiele im pomagają, jednak ziarnko po ziarnku próbują coś wyłuskać. Oczywiście przez ten czas nie nudzimy się, gdyż humor jaki dostarcza nam nasza parka detektywów umila przygodę z tym opowiadaniem. Końcówka jest zaskakująca, a rozwiązanie i motywy tej całej sprawy wprawią was w osłupienie. [Calibur] Każdy zna tę legendarną broń, czyż nie? Gracze starają się ją zdobyć, choć nie mają pojęcia, gdzie jej szukać. Nagle rozpoczyna się misja, za wykonanie której nagrodą jest ten najlepszy oręż wśród mieczy. Kirito nie może odpuścić szansy, by zdobyć ten kąsek. Sprawa nie jest jednak taka prosta. "– Braciszku, spójrz na to. [...] Gdy usiłowałem sobie przypomnieć, co takiego ostatnio przeskrobałem, Suguha uśmiechnęła się krzywo i powiedziała: – Spokojnie, tym razem nie zamierzam cię o nic oskarżać. No dalej, zobacz!" Ten epizod najmniej mi się podobał z tego tomiku. Humoru w nim nie brakowało, zwrotów akcji i oczywiście ogromu walk również. Można nawet go podciągnąć pod grę śmierci, gdyż szansę mają tylko jedną, ale to nie wystarcza. Najpewniej zbyt szybkie tempo akcji jest tutaj problemem. Borykam się z tym przy każdym tomie SAO. Akcja rozgrywa się zbyt szybko – np. ledwo rozpoczyna się walka, która wydaje się, iż będzie długa, a co z tego wynika? W następnej chwili bohaterowie są dawno za nią i przeszli już kilka poziomów... Wiem, to opowiadanie jest krótkie i inaczej ciężko byłoby to zmieścić, ale można było je jednak jeszcze troszkę rozwinąć (o innych tomach nie wspominając). Tam, gdzie się nakręca, na wydawało by się bitwę, wszystko rozgrywa się na kilku stroniczkach, a potem znajdujemy się już daleko. A pozostałe starcia to co, nie były warte uwagi? "Spuściłem głowę i zacisnąłem zęby, przez jedną krótką chwilę tocząc z samym sobą zażartą walkę. Miałem dwa wyjścia – zginąć z Excaliburem w ramionach albo wyrzucić go i przeżyć. Czy ta odległość ostatnich pięciu metrów, która aż zbyt jawnie poddawała próbie żądze gracza, powstała przez przypadek? Czy może była to pułapka celowo stworzona przez system Cardinal?" Mimo wszystko naprawdę dobrze bawiłam się przy tej opowieści. Najbardziej interesujące są tutaj mity, które zostały zgrabnie wplecione. Niektórych ich bohaterów możecie kojarzyć, nawet z filmów – szkoda, że pewnego śmieszka zabrakło. [Dzień, w którym wszystko się zaczęło] Przyznaję, że ta opowieść ciekawiła mnie najbardziej. Nie tylko dlatego, że nie było jej w anime. Po prostu czułam niedosyt i chciałam zobaczyć, co spotkało Kirito kilka chwil po rozpoczęciu gry śmierci (w 1 tomie jest zbyt duży przeskok) i jakie uczucia mu towarzyszyły, gdy postanowił wyruszyć na pierwszą misję, aby zwiększyć swoje szanse na przetrwanie. Szczęśliwym trafem znajduje się tutaj taki epizod, co mnie niezwykle cieszy, choć jest nieporównywalnie krótszy od pozostałych dwóch. "W grze śmierci można było wybrać tylko jedną z dwóch rzeczy: bezpieczeństwo albo wolność. Jeśli rozpoczynała się w bezpiecznej strefie, to wystarczyło w niej pozostać, by uniknąć wszelkiego zagrożenia życia. Lecz szansę na wyzwolenie mieli tylko ci, którzy podjęli ryzyko i szli naprzód." Jestem usatysfakcjonowana lekturą tej historii. Pokazała mi trochę inne oblicze Kirito, nie od strony, którą zawsze pokazuje innym, ale jego wnętrze. Przynajmniej trochę, gdyż Kawahara nie przedstawia wylewnie tego, co im w duszy gra, jednak końcówka najbardziej mnie urzekła. Oczekiwałabym więcej takiego typu sytuacji, gdyż uczucia też są ważne, a na pewno gamę różnorakich emocji mieli uwięzieni w grze śmierci, ale pomarzyć dobra rzecz. Chcecie poznać historie, które przypomną wam przerażające czasy SAO? A może interesuje was zdobywanie najpotężniejszego miecza okraszone mitami? Polecam zapoznać się z całością, nie będziecie zawiedzeni.

Fabuła tytułu pewnie jest doskonale znana każdemu, więc nie ma sensu się o niej zbyt długo rozpisywać. Głównym bohaterem dzieła jest Subaru Natsuki nastolatek, który niebawem będzie wkraczał w wiek dorosły. Niczym specjalnym się on nie wyróżnia, poza byciem NEET-em. Pewnego dnia zostaje on nagle przeniesiony do „innego” świata, gdzie użycie magii i miecza nie jest czymś nadzwyczajnym. Subaru nie specjalnie jest przejęty swoją nową sytuacją. Dla kogoś takiego jak on, to nawet pewne spełnienie marzeń. Tylko początkowy stan „ekwipunku” wygląda jakoś mizernie: niezbyt przydatny telefon komórkowy, kilka przekąsek zakupionych w sklepie i stary wytarty dres, który ma na sobie. Szybko przekonuje się on jednak o tym, że nowe „fantazyjne” otoczenie potrafi być mocno niebezpieczne. Wplątuje się on w sprawę, której finałem jest jego śmierć. Odejście w iście krwawy sposób z ziemskiego padołu powinno oznaczać definitywny koniec, jednak nie można zapomnieć o tym, że akcja dzieje się w krainie fantasy. Z niewyjaśnionych przyczyń bohatera, zamiast umrzeć, powraca do stanu wyjściowego (momenty, kiedy pojawił się w owym świecie). Później sytuacja powtarza się kilkukrotnie, utwardzając go w przekonaniu, iż utknął w niezbyt przyjemnej dla siebie pętli czasowej. Kolejna pozycja fantasy z nastoletnim bohaterem, przeniesionym do świata w klimatach „średniowiecznych” gdzie można napotkać obok twardego oręża również mocno zabójczą magię. Typowy isekai – nic dodać, nic ująć. Wtórność pomysłu bije od samego początku dosyć mocno po oczach i trudno się z tym sprzeczać. Jednak połączenie wyświechtanych elementów isekaia, z elementami „Dnia Świstaka” (chociaż lepiej będzie tutaj pasować odniesienie do innej LN „Na skraju jutra”), ma w sobie pewien potencjał, który potrafi zaskoczyć. Przekonały się o tym osoby mające przyjemność zobaczenia adaptacji anime, która dzięki niezłemu klimatowi, dobremu scenariuszowi i nutce tajemniczości, zjednała sobie sporo grono fanów. Książkowy pierwowzór wiele tych elementów pokazuje na równie dobrym poziomie, a niektóry z nich są jeszcze lepiej zaprezentowane. Pierwszy tomik serii, tak jak zostało to już wspomniane w powyższym opisie, skupia się na próbie przybliżenia czytelnikowi ważnych dla świata bohaterów. Nie ma tutaj prawie w ogóle miejsca na przydługawe wstępy i Subaru, od razu wrzucony jest w wir wydarzeń, szybko przystosowując się do nowych realiów. Wiąże się to niestety z dosyć szczątkowym opisem otaczającego świata, jak i całkowitym pominięciem próby wyjaśnienia jak znalazł się on w tej fantazyjnej krainie. Część pierwsza całkowicie skupia się na próbie wyrwania się nastolatka z niezbyt przyjemnej dla niego pętli powtarzającego się czasu. Podobny schemat można zastosowany jest w recenzowanej części drugiej i trzeciej. Tutaj jednak autor stara się w dosyć oszczędnych słowach zaprezentować otaczający świat, który pełen jest magii, przemocy i walki o władzę. Na pierwszy plan wysuwają się w tych częściach próby głównego bohatera, pogłębienia relacji z całą masą innych osób, dzięki czemu będzie mógł on dożyć kolejnego dnia (co oczywiście jest jego celem głównym). Jeżeli jesteśmy już przy bohaterach i złożoności relacji, jakie zachodzą pomiędzy nimi, to należy wspomnieć, że właśnie ten element serii jest najlepszą jego częścią. Na pierwszy plan wysuwa się oczywiście Subaru. Bohater „inny” niż przyzwyczaiły nas do tego pozostałe popularne isekai-e. Sam określa się mianem bohatera tak przeciętnego, że mógłby robić za mało istotnego NPC-a. Początkowo jego zachowanie w niektórych sytuacjach może być troszkę irytujące, jednak im mocniej zagłębimy się w powieść, tym bardziej jego charakter wydaje się mocno złożony i skrywający przeróżne swoje oblicza. Tak samo jest w przypadku innych pojawiających się tutaj postaci. Na pierwszy rzut oka, wiele z nich to stereotypowe jednostki, jakich wiele w produkcjach popkultury Kraju Kwitnącej Wiśni (blond włosa lolita o nastawieniu tsundere; urodziwe pokojówki wydające się być kruchymi jednostkami; półelfka o mocno naiwnym umyśle itp.). Każda z nich jest jednak o wiele bardziej złożona i tylko czeka, aby odkryć przed czytelnikiem swoje głębokie wnętrze. W tym aspekcie jest również widoczna największa różnica pomiędzy książką a anime, które ze względu na pewne ograniczenia nie mogło pokazać należycie wszystkich uczyć i przemyśleń postaci. Tak samo dużo bardziej rozbudowane są tutaj relacje, jakie zachodzą pomiędzy poszczególnymi bohaterami. Każda pętla czasowa, w której na nowo budzi się Subaru, to doskonała okazała, aby zjednać sobie przyjaciela. Nic nie jest jednak takie poste i za każdym razem napotyka on nowe przeszkody, po części wynikające z przeszłości poszczególnych osób. Poznające je i starając się przełamać dzielące ich bariery, nastolatek coraz mocniej stara się o „lepszą” przyszłość. Oczywiście nie należy się tutaj spodziewać rozbudowanej fabuły opierającej się na złożoności bohaterów pokroju Tolkiena czy innych ikon „fantasy”, jednak całość i tak mocno odróżnia się od typowo LN poziomu. Cała recenzja na: https://gameplay.pl/news.asp?ID=123489

Historia ogólnie jest bardzo przyjemna, sama intryga też ma jakiś sens i wydaj się pomysłowa. Natomiast największy problem tej części polega na tym, że samej Sakury jest naprawdę bardzo mało. W porównaniu z Tajemną historią Kakashiego, Shikamaru, czy Itachiego, to ta Sakury jest najmniej obdarzona tytułową bohaterką.

Manga stanowi moim zdaniem bardzo udane połączenie dużej ilości akcji i sytuacyjnego humoru. Mamy tu motywy dobrze znane z superbohaterskich komiksów, w których główny bohater skupia się na pokonywaniu złoli i obronie mieszkańców. Saitama był zwykłym gościem, który marzył o tym, żeby zostać superbohaterem. Jest bezrobotny, więc czas ma i postanawia go przeznaczyć na morderczy trening. Tak się napocił, tak się namęczył, że aż wyłysiał. Zyskał jednak dużą moc, dzięki której z łatwością pokonuje potwory atakujące jego miasto.

Bardzo fajna prosta historyjka. W przypadku tworów KattLett to nie fabuła jest najważniejsza, a bohaterowie. Rasuto jest charyzmatyczną postacią i naprawdę go polubiłam, podobnie jak Rascal'a, natomiast do Prize mam pewne zastrzeżenia. Dziewczyna została uprowadzona z zamiarem wykorzystywania jej, a jaka jest jej reakcja na widok swojego nowego "właściciela", który może sobie z nią zrobić dosłownie wszystko co zechce? Jest gotowa się z nim niemalże awanturować i narzekać jakie to ma okropne życie, bo ją przetrzymuje. A! No i taka mała uwaga. Rascal - mylisz się. To nie jest syndrom sztokholmski. To jest poprostu absurd. Patrząc na to że w tym mieszkaniu siedzi dosłownie kilkanaście godzin. W którym (co trzeba przyznać) może się czuć prawie jak na wakacjach. To nagle zakochuje się w swoim oprawcy od tak bez jakiejś większej przyczyny. Może była aż tak zdesperowana. Nie wiem, ale wiem, że charakter tej dziewczyny zmieniał się mniej lub bardziej co chwilę. Raz pewna siebie i zadziorna dziewczyna. Drugim razem cicha i nieśmiała. No cóż- mniejsza. Bardzo fajna książka dla fanów opowiadań z blogów i fanfików. 😉

twoje imię. zapowiadało się jako nowela obyczajowa z prostym motywem zamiany ciał pomiędzy osobami dwóch różnych płci mieszkającymi w dwóch różnych miejscach. Na szczęście fabuła szybko skręciła w stronę angażującego fantasty łamane na science-fiction. Książka Makoto Shinkai, choć krótka, opowiada o trafiającej czasem każdego z nas tęsknocie, której źródeł nie jesteśmy w stanie zidentyfikować. To piękna, poruszająca historia, która zostaje w głowie na długo.

Moje pierwsze zderzenie z Light Novel. Seria Overlord Kugane Maruyamy (jestem po lekturze mang, znam też anime) to ukłon dla społeczności graczy w gry RPG. Powieści rewelacyjnie uzupełniają wersje obrazowe, narracja, momentami zabawna, momentami mroczna, daje znacznie większy wgląd w sposób myślenia bohaterów. Super sprawa!

MANGA DLA ZABICIA CZASU Na mangowym rynku wydawniczym już jednotomówki są wyjątkiem, potwierdzającym, że tak naprawdę liczą się przede wszystkim serie rozciągnięte na kilkanaście, kilkadziesiąt tomów. Tym rzadziej więc zdarzają się także krótkich form. Czasem można się jednak natknąć na takie dzieło, a jednym z nich jest właśnie "Time Killers", komiks zbierający krótkie historie Kazue Kato, zaczynając od jej debiutu, a na one-shocie, który dał początek serii "Ao no Exorcist" skończywszy. Co ciekawe, choć całość nie jest odkrywcza i jakże często nosi znamiona prac młodego artysty, to i tak oferuje znakomitą zabawę, która aż zachęca do zapoznania się z opus magnum mangaczki. Różne historie, różni bohaterowie, ale jedna wspólna rzecz: niezwykłość zmieniająca ich życie. Płatny morderca dostaje zlecenie zabicia ojca swojego jedynego przyjaciela. Człowiek i królik mają podjąć się ochrony pola pomidorów. Indianin przekonuje się, co znaczy droga wojownika. Dziecko superbohaterów musi zmierzyć się z własnymi lękami. Pewien mężczyzna zmaga się z myślą, że kogoś zabił. Inny wpada do wody, gdzie spotyka niezwykłą istotę. Kolejny odkrywa, że jego czarka potrafi spełniać życzenia, a pewna kobieta wyrusza w niezwykłą podróż. Potem chłopak, który porzucił swoje kosmiczne pasje, bo zawsze był z ich powodu wyśmiewany, odkrywa, że dziewczyna, którą kocha podziela jego zainteresowania, a na dodatek staje się świadkiem inwazji kosmitów chcących zniszczyć ziemię. A na koniec w pewnym domu zjawia się pewien egzorcysta by poradzić sobie z demonem… Całość recenzji na moim blogu: http://ksiazkarniablog.blogspot.com/2018/08/time-killers-kazue-kato.html

Nostalgia, wracają wspomnienia lepsze i gorsze, a teraz wkońcu zebrałam się, aby powrócić do serii w wersji papierowej. ,,Pierwsze" przypadkowe spotkanie Natsu i Lucy w portowym mieście żadne z nich jeszcze nie wie, że czeka ich wspólna przyszłość na dobre i na złe. Lucy tłumacząca, czym jest magia, gildie i Fairy tail Natsu i Happy'iemu (którzy do niej należą, tak między wierszami). Maga ma wiele humoru, jeszcze więcej absurdu i głupoty bohaterów. Pokazują to już od pierwszego tomu, kiedy Lucy wiedząc, iż fałszywy mag posługę się zakazanym rodzajem magii, a mimo to idzie za nim jak owca na rzeź. Nagle znasz pięć języków i we wszystkich na nią klniesz. Zwłaszcza, że wiemy, iż jest magiem kluczy (ten rodzaj magii polega na tym, że użytkownik musi mieć klucze inaczej jest bezbronny), przeciwnik też wie, że jesteś magiem kluczy. Where myślenie przyczynowo skutkowe? Ona w dalszej części uważa się za mądra. Mądra. Czuję potrzebę podkreślenia tego. Warto wspomnieć również, że już w pierwszym tomie rozwalono miasto. No kawałek nabrzeża ... Zamieszkanego. Także co oferuje manga cudowne, wyjątkowe, po prostu nic tylko mocno przytulić postacie, w tym cudownego niebieskiego kotka, dbającego, aby Lucy miała kompleksy. Piękne widoki, brutalnie niszczące przez owych bohaterów, coraz potężniejsi przeciwny i prawdziwa rodzinna atmosfera! (Zwłaszcza jak prowadzą kulturalne dyskusje ... Na podłodze ... Używając magii i ostrych przedmiotów.)

Nowelka opisuje wątpliwości Kakashiego co do słuszności wyboru go na 6 Hokage. Sama historia ciekawa ale... niektórych rzeczy nie byłam w stanie ścierpieć. 1. Ten Teges Naruto zamiast Dattebayo irytowało za każdym przeczytanym równie mocno. 2. Polskie tłumaczenie technik lub nazw własnych. Istne tortury. 3. Spłaszczenie postaci. Mimo to udało mi się odnaleźć radość czytania tej historii, w końcu Kakashi to moja ukochana postać z Naruto :)

Świetny tom! Generalnie super seria. Ta część wyróżnia się tym, że poznajemy backstory Miyamury - pokrótce historię kolczyków albo jego kontaktów z rówieśnikami (nie ukrywajmy - czekaliśmy na to!!). Wiadomo, opowieść typu "Horimiya" nie należy do tych, w których jest akcja, wybuchy, Bóg wie, co jeszcze, jednak jest to taka przyjemna, heart-warming fabuła. Urocze momenty głównych bohaterów, trochę zazdrości, a przy tym pozostaje to slow-burn romansem. Przy okazji, w drugim tomie pozostaje taki cliffhanger trochę. Mam obojętne zdanie na temat takiego rodzaju zakończeń, ale tutaj to nie denerwuje w żaden sposób, a zostawia takie miłe uczucie ekscytacji i człowiek po prostu chce jak najszybciej sięgnąć po następną część! Jeszcze raz - super seria (chwała mojej koleżance, która mi poleciła "Horimiyę").

"Hotarubi no Mori e" to naprawdę niezwykły i wzruszający film, który chwycił mnie za serce. Jak zobaczyłam tę mangę, od razu wiedziałam, że muszę ją mieć. A jakie było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że jest zbiór kilku historii. Historii, które są dość średnie. Oczywiście oprócz "W stronę lasu świetlików", bo to był najlepszy one shot w tym zbiorze. Co prawda ekranizacja była znacznie lepsza, ale oryginał też był bardzo dobry. W pozostałych one shotach wątki romantyczne były nie najlepsze. Nawet wywołały u mnie lekkie zirytowanie, bo postaci były aż do przesady natarczywe.

Historia jest prosta: były hikikomori dostaje pracę w sklepie spożywczym i wychodzi ze swojej skorupy z pomocą jednego ze swoich współpracowników. Łączy ich w końcu uczucie bynajmniej nie przyjaźni. Spokojna narracja oraz przedstawienie ich rodzącego się uczucia pozwala na kibicowaniu tej dwójce aż do końca mangi. Oczywiście na swojej drodze musi ono pokonać uprzedzenia, problemy takie jak publiczne trzymanie się za ręce czy wreszcie wrogie jednemu z bohaterów kolegów z klasy, jednak choć trudne tematy nie są dogłębnie poruszane, każą zastanowić się nad własnym postępowaniem w takiej sytuacji. Ja bardzo przejęłam się, że rzeczywiście coś tak normalnego dla mnie jak trzymanie się za ręce może być możliwe dla osób tej samej płci, zwłaszcza mężczyzn, tylko w mało uczęszczanych uliczkach, bo jeszcze ktoś zwróci na to uwagę. Autorka pokazuje nam fabułę z pewnym akcentem realizmu, w której porusza różne tematy, takie jak mobbing, depresja, znęcanie się, lęk przed odrzuceniem i akceptacja tego, kim jesteśmy, bez stereotypów Strach, który odczuwał Endou, jest czymś, co wielu doświadcza w związku z traktowaniem społeczności LGBT+. Jedną rzeczą, którą należy przy okazji podkreślić w tej historii BL, jest to, że pokazano nam związek bez toksyczności, czystą miłość bez ukrytych motywów i presji. Miłość, w której partnerzy doskonale się uzupełniają, która pomaga iść do przodu. To dość rzadkie w tym gatunku, gdyż zwykle mamy władczego seme i wykorzystywanego uke. Więcej na: https://www.monime.pl/konbini-kun/

Długo nie mogłam się zabrać do tej mangi. Już dawno temu słyszałam o tej serii, ale nigdy nie zagłębiłam się w to na tyle żeby zainteresować się lekturą. Szczęśliwie koleżanka pożyczyła mi pierwszy tom. Manga bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Jej humor jest, według mnie, w punkt. Zwłaszcza jak na "japoński" humor od którego nieraz mnie skręca. Tutaj wogóle tego nie odczułam. Sama abstrakcyjność tego pomysłu, klasa zabójców, bardzo mnie zadawala. Była to przyjemna manga w oderwaniu od innych "cięższych" książek.

Świetna Manga, fabuła od początku zaskakuje I wciąga przez co nie mogę oderwać się od czytania. Jestem szczerze ciekaw jak dalej się to potoczy, co autor nam zaprezentuje i jak rozwinie cały świat Przedstawiony. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/