Świetliste cienie

Całkiem przypadkowo zaraz po przeczytaniu "Żelaznej córki" sięgnęłam po "Oddech nocy". Obie książki nawiązują do "Snu nocy letniej" w podobny i jednocześnie różny sposób. Nie przeczuwając, że obie powieści inspirują się tym samym dziełem Szekspira, miałam okazję nieoczekiwanego i dobrego porównania :) Zabawne było zobaczyć, że tutaj Oberon to król Zimy, krainy, którą w cyklu żelaznym władała Mab (tu 'Mabh'). Główną bohaterką w obu powieściach jest jego córka, przy czym w pierwszej przeczytanej przeze mnie książce jest ona półelfem, jako że jej matka to śmiertelniczka, a tutaj córka Oberona to pełnokrwista elfka, którą wykradziono do świata ludzi. Szybko stwierdziłam, że ta druga wersja podoba mi się bardziej, zarówno jako historia, jak i sposób jej przedstawienia. Do gustu przypadł mi język książki, także dwuosobowa narracja, pokazywanie wydarzeń z punktu widzenia Kelley i Sonny'ego. Również sama bohaterka wzbudziła u mnie większą sympatię niż Meghan. Czyli jak na razie porównanie wypada pozytywnie na korzyść "Oddechu nocy".

Jednocześnie podobała mi się i głęboko nienawidziłam znacznej części jej aspektów. Rozumiem koncept świata - wykorzystywania i nadużycia. Rozumiem, że autorka chciała by młode pokolenie złamało oraz zmieniło obrzydliwe zasady i wręcz niewolnicze poddaństwo Strażników w stosunku do Opiekunów. Ale często to nie wychodziło. Często Ren zachowywał się tak, że było mi niedobrze. Często Calla przez autorkę zachowywała się skrajnie bezmyślnie. Za często Shay łamał granicę między głupotą a rozsądkiem. Uwielbiam paranormalne nuty, genezę tego świata i poniekąd pióro autorki - to wszystko pchało mnie do przodu, gdy inne czynniki przytrzymywały w miejscu. Love&hate pomiędzy nami jak się patrzy.

Nigdy nie odkładam książki w połowie. Zawsze staram się przeczytać ją do końca i dać szansę autorowi, by mnie czymś zaskoczył. Tutaj żadnych wielkich zaskoczeń nie było, może poza jednym - straszną naiwnością Bethany. Nie lubię bohaterek, które są kreowane na sierotki i tylko czekają na wybawienie przez innych. Rozumiem zamysł - anioł itd., ale... doprawdy, w pewnym momencie to się staje naprawdę nudne. Tak więc cieszę się, że ten tom się już skończył. Jak już napisałam przy tomie pierwszym seria ta jest zdecydowanie przeznaczona dla młodzieży. Musiałam sobie robić spore przerwy na inne zajęcia, żeby przebrnąć prze tą książkę. Ale cóż, sami oceńcie..... Bethany jest aniołem. Została zesłana na ziemię, aby powstrzymać panoszące się siły ciemności. Choć zakochanie się w Xavierze nie było częścią planu, uczucie między tymi dwojgiem jest bardzo silne. Niestety ani to uczucie, ani opieka dwójki archaniołów - Ivy i Gabriela nie zdołają uchronić Beth przed diabelskim podstępem.

Jak na razie chyba najlepsza część z serii, wiem że jeszcze 3 książki przede mną i mogę zmienić zdanie, ale tą sie świetnie czytało. Książka była praktycznie całą poświęcona Sethowi co wyszło jej na duży plus. Jak się tylko pojawiały sceny z Aislinn od razu sie wkurzałam, no dziewczyna działa mi na nerwy :D

Paranormalność książka która przekonała mnie do siebie swoją okładką i pozwoliła boleśnie się przekonać że znane przysłowie nie kłamie. Autorka miała wspaniały pomysł historię, ciekawie wykreowany świat ale już po pierwszej stronie zanim się z nim zapoznałam miałam ochotę pozbyć się książki. Całość jest napisana bardzo nieskładnie na poziomie wypracowań z podstawówki. Wiele wydarzeń jest pominiętych na siłę i czuje się jakby autorka nie miała pomysłów jak wybrnąć z danej sytuacji. Nie mniej pomysł na książkę jest dość oryginalny i kiedy już przestawimy się na poziom tekstu zaczynamy dostrzegać całą gamę pozytywów. Są one okraszone irracjonalnymi sytuacjami gdy na przykład: postać przybywa w ważnej sprawie po czym po przywitaniu się wychodzi bo dialog przybrał zbyt rozbudowaną formę. Ogólnie wydarzenia są jednak na tyle wciągające że warto książkę przeczytać szczególnie w młodym wieku.

Ostatni tom cyklu, ale, niestety, nie najlepszy. Nieco chaotyczny, zbyt zawikłany, nieco przedobrzony. Zakończenie nieco nieoczekiwane. Mam wrażenie, że autorka na koniec chciała zaskoczyć i uszczęśliwić czytelnika zaskakującymi puentami, ale przesadziła i minęła się z celem. Najlepszy jest 4 tom. Wojna wróżek miała miejsce i przyniosła Chaos i Porządek, miłość i siłę, ukazała charaktery niektórych bohaterów (i tak ich nie lubię)...

Książkę się dobrze czyta, chociaż przemyślenia bohaterki trochę zbyt rozbudowane, trochę nużące. Bohaterowie, także mało wyraziści, wszyscy poprawni bez werwy. Mimo to książka nie zamula, czytasz ciągiem aż do ostatniej strony. Fabuła nijaka, niby jest intryga, ale słaba. Do przeczytania i oddania w kolejne czytelnicze ręce.

Myślałam że będzie to dużo ciekawsza książka, i że będzie tak porywająca jak Cykl "Domu Nocy" ale niestety się zawiodłam. Za dużo rozległego opisu kilku rzeczy które wcale nie są istotne. Bardzo zdziwił mnie wątek tego że Sean i Dylan to jedna i ta sama osoba i bardzo mnie ciekawi dlaczego chce to ukrywać przed CC i że Bogini Ziemi na to przystaje... bardzo to ciekawe ale niestety nie ma kolejnych kontynuacji tej książki a trochę szkoda. Choć momentami też czasem potrafi przynudzić to da się ją czytać. 😉

Jest to typowa amerykańska historia. Wątku fantastycznego jest naprawdę nie wiele. Raczej jest to typowa opowieść obyczajowa, o amerykańskiej nastolatce, i jej problemach szkolnych/rodzinny/sercowych. Opowieść jak milion innych. Po krótkim czasie zostanie zapomniana, pomimo że nie jest zła, raczej nie denerwuje.

LAMENT, czyli wszechobecna koniczyna! Deirdre jest niezwykle utalentowaną harfistką. Podczas pewnego konkursu, a dokładniej czegoś w rodzaju talent show poznaje Luke'a, chłopaka bardzo tajemniczego, który pomaga jej uwierzyć w siebie. Dzięki niemu udaje jej się bezpiecznie dotrzeć na scenę, z gościnnym udziałem jego osoby. Od tamtego czasu wszystko się zmienia. Dee wszędzie widzi koniczynę, która jest swego rodzaju znakiem. Dowiaduje się także o istnieniu fejów, elfów i innych tego typu postaci. Ponadto jej najlepszy przyjaciel nabył nową umiejętność, po części związaną z tym co się dzieje u Dee. Na dodatek Luke nie jest do końca tym, za kogo się podaje. Jednakże gdy rodzina harfistki zaczyna być zagrożona dziewczyna postanawia działać. Czy wszystko wróci do normy? "Lament" to debiut Maggie Stiefvater. Przeczytałam kiedyś jej książkę i całkiem mi się podobała. Jak jest z tą? Na pierwszy ogień idzie fabuła, która wciągnęła mnie na około 50 stron, po czym ją odłożyłam. Wróciłam do niej około miesiąc później, lecz co nie co pamiętałam. Lecz później było nieco gorzej. Bohaterowie nie przypadli mi do gustu. Pomimo chęci polubienia ich nie udało mi się. Wątek muzyczny mógł być nieco lepiej dopracowany, bo był naprawdę ciekawy i dobrze zapowiadający się. Styl pisania autorki był nieco chaotyczny, przez co czytanie nie sprawiało mi takiej przyjemności jak zwykle. Jedyne co tak naprawdę przypadło mi do gustu to klimat. Koniczyna, harfa, elfy -połączenie idealne! Podsumowując, jest to książka , która mogła być naprawdę dobra, lecz coś się nie udało. Mimo to będę dalej sięgała po twórczość Maggie Stiefvater. Ocena - 6,5/10

Naszła mnie ostatnio taka nostalgia za powieściami dla młodzieży z czasów, gdy sama byłam młodzieżą i postanowiłam sięgnąć po tytuły mi nieznane. Ta książka idealnie trafiła w moje gusta. Szkoda tylko, że autorka trochę za bardzo popłynęła z tym udziwnianiem religii wicca, przez co fabuła momentami traciła na wiarygodności. Historia może nie jest jakaś głęboka, ale czytało mi się ją bardzo przyjemnie i żałuję, że pozostałe tomy nie zostały wydane w Polsce (ta książka zbiera 3 pierwsze tomy z chyba 17 w sumie). Idealna lekka lektura w wiedźmim klimacie na jesienne wieczory.

Książka ogólnie całkiem w porządku, jak dla mnie mogłoby zadziać się coś więcej. Powinien być rozwinięty wątek z Hadrianem (♥), aczkolwiek ogólnie dobrze czytało mi się tę książkę, ale brakuje mi czegoś jeszcze, jakiegoś drugiego zakończenia. Całkiem fajna książka na zimowe wieczory.

"Nieśmiertelny" 📖 📿 Troszkę latek ma ta książka, ale uwierzcie mi, że mega przyjemna lektura na jeden dzień 🫶🏻🔥 Autorka pisze w prosty i przyjemny sposób, nie rozpisuje się oraz nie wprowadza niepotrzebnych długich opisów. Choć nie ukrywam, że czasami by się przydały, aby mieć lepszy wgląd w ten cudowny świat i historię bohaterów. 📖❤️ Mamy opisane wszystko prosto i na temat. Dzięki czemu nie ma opcji na nudę. 🫶🏻 Mimo braku zagłębiania się w opisy autorka postarała się, abyśmy cały czas wiedzieli co gdzie i jak. Wszystkie wątki się ze sobą łączą i nie ma opcji by coś zostało pominięte. ☺️🖤 Już od samego początku coś się dzieje. Nie wieje nudą i zachęca czytelnika do czytania. 😍 Mamy z tej historii fajny Romantas 🫶🏻 Jest to tytuł, który pozwoli wam wyjść z zastoju czy też będzie krótkim przerywnikiem między długimi tomami. ❤️📖 Teraz muszę zabrać się za drugą część tej powieści by dowiedzieć się jak potoczyły się dalsze losy bohaterów 🔥 ❤️ Polecam wam sięgnąć po ten starszy tytuł 🫶🏻 nie pożałujecie i na pewno zakochacie się w historii Sebastiana i Evie tak jak ja 🔥❤️

Właśnie takiej książki potrzebowałam, dobrej starej fantastyki😄😄 Ubolewam, że żadne wydawnictwo nie wydało kolejnych 3 tomów z tej serii😐 A niestety ciężko dostać je po angielsku (jak już to troszkę trzeba zapłacić). Mega opisy Nowego 2. Na jażdym kroku czuć klimat Nowego Orleanu. Myślę, że im dalrj tym tylko lepiej. Może uda mi się gdzieś wychaczyć kontynuację w rozsądnej cenie🙂

Moja pierwsza książka, którą dostałam. Jako nastolatka pamietam, że byłam zachwycona, zwłaszcza, że było to moje pierwsze zetknięcie z fantastyką. Wracając do niej po latach okazuję się, że faktycznie zachwyca ale bardziej dziecinny umysł, teraz oceniłabym ją nisko ale z sentymentu dostała 6/10. Okazała się być płytka, bez głębszych przemyśleń, pierwsze zakochanie i trochę problemów w  życiu ;) Warta przeczytania by mieć ją na liście przeczytanych po prostu.

Napisana dość nietypowo, jak na książkę young adults. Zawyczaj jest tajemnica głęboko skrywana i długa pogoń by ją odkryć. Natomiast tutaj główna bohaterka od razu poznaję świat Nissilum oraz jego mieszkańca wilka. I tak kończysz książkę, bez żadnych trudnych decyzji i nagłych zwrotów akcji. Jednakże nie jest to źle spożytkowany czas. Czyta się to bardzo wartko i spójnie.

Książka ta bardzo mi się spodobała. Jednak czegoś w niej jakby brakowało. Ale to moje odczucie. Może to dlatego, że jestem na nią być może za stara. Podobała mi się postawa Hazel. To, że potrafiła dokonać odpowiedniego wyboru. Życzenia zmieniły nie tylko jej życie ale też osobowość.

Ogólnie cała seria wypadła dość dobrze. Ta część miała w sobie najwięcej akcji. Jedynie, co mi się nie spodobało, to stereotypowe „pojedyncze łzy”, których pod rząd było kilka. Prócz tego uważam, że seria warta uwagi :) Może zmienić (albo rozjaśnić) spojrzenie na śmierć oraz życie.

Pamiętam jak w naszym małym literackim świecie była moda na książki z wampirami. Każdy wie, co przyczyniło się do owego boomu na krwiopijców. Później przyszedł czas na anioły - też niezła zabawa z tym była, lecz nie o tym chciałam mówić. Pomiędzy ostrymi zębami a pięknymi skrzydłami znalazło się niewielkie miejsce na coś innego - na smoki w ludzkiej skórze. Oczywiście okraszone namiętnym uczuciem i trójkątem miłosnym ale to już chyba klasyka gatunku. Jacinda jest Ognioziejką - smokiem, który umie... zionąć ogniem. Nadmienić trzeba, że jest jedyną przedstawicielką tego podgatunku smoków. Skutkuje to tym, że przywódcy stada chcą mieć nad nią kontrolę i podejmować decyzje za nią. Już zaplanowano, że zwiąże się z synem króla, Cassianem. Nic dziwnego, że dziewczyna postanawia zasmakować buntu i łamie zasady wyznaczone przez smoczą społeczność ze zdolnością przybierania ludzkiej postaci. Za swoje nieposłuszeństwo Jacinda mogła zapłacić życiem, jednak pewien Myśliwy o imieniu Will, który widział ją w całej smoczej krasie, postanowił się nad nią zlitować. Jednak za złamanie zasad, Jacinda może słono zapłacić i wraz z matką i siostrą ucieka do pewnego miasteczka. Traf chciał, że właśnie tam mieszka Will... Czujecie ten klimat? Taaak, stare dobre czasy, kiedy powieści były na jedno kopyto, bo jakaś tam babeczka osiągnęła sukces na pewnym schemacie... No ale do rzeczy! Powieść jest zdecydowanie dla rozrywki - tak, uprzedzam niemal na początku, wiem, ale to konieczne. Fabularnie powieść nie jest odkrywcza, skupia się głównie na uczuciu między Jacindą i Willem. Naturalnie jest to niemały problem, dziewczyna przez bodaj to połowę książki stara się chłopaka do siebie nie dopuszczać. Oczywiście, kończy się to fiaskiem, co chyba już nawet nie stanowi zbytniego spoileru w tego typu powieściach. Pod koniec dopiero tak na poważnie wychodzi aspekt różnicy pochodzenia, przynależności do grupy społecznej - choć ten wątek przewija się przez całą powieść, to dopiero na ostatnich stronach gra pierwsze skrzypce. Jak mam być szczera, nie czułam tej chemii między Jacindą a Willem. Nim się zorientowałam, oni już za sobą świata nie widzieli - tak, zakochali się od pierwszego wejrzenia, tylko, matoły o tym nie wiedziały lecz to też klasyk gatunku. Pomimo tego, że wydarzenia w książce płynęły naprawdę wartko i niby jakieś tam "niespodziewane zwroty akcji" były, to nie uniknięto tu pewnej przewidywalności. Aczkolwiek nadal still better than Twilight. Najbardziej żałuję, że przez ten romans, na bok został zepchnięty wątek smoków. Ja te stworzenia uwielbiam i widziałam w tym większy potencjał. No cóż, lekko się przeliczyłam, bo myślałam, że można dla "typowych nastolatek" pisać coś nietypowego. Niestety, autorka ustawiła sobie poprzeczkę naprawdę nisko, najwidoczniej by powieść się jak najlepiej sprzedawała. Książkę czytało mi się bardzo szybko. Rozrywka charakteryzuje się tym, że długo nie trwa - podobnie było z tą lekturą. Trzy godziny i po sprawie, powieści nie było. To zasługa naprawdę prostego języka, który pozwala na chwilowy relaks. Dodajmy do tego naprawdę błahą fabułę i voila! - dostajemy do czytania naprawdę małostkową książkę. Ognista to powieść napisana w czasach wojny między wampirami i aniołami, najwidoczniej mająca być nowym, pożądanym kanonem w literaturze dla nastolatek. Coś chyba nie wyszło, bo o książka przeszła bez większego echa. W moim mniemaniu, książka jest dobra dla tych, którzy potrzebują krótkiego odpoczynku, chwilowego zapomnienia znajdującego się w problemach uczuciowych Jacindy. Dla ambitniejszych są znacznie lepsze lektury niż ta. Wierzcie mi. swiatyzpolki.blogspot.com

Miłosna historia z przymróżeniem oka. Czyta się bardzo szybko,autorka w sposób lekki i zabawny przedstawia jak anioł stróż zawieszony w służbie zakochuje się w swoim podopiecznym człowieku,który z jego winy staje się wampirem. Jedyne co nie pasuje mi w tej książce, to okładka,która zapowiada mroczną i podniosłą powieść,wnętrze zaś okazuje się zdecydowanie komedią ☺ Polecam wszystkim,którzy chcą coś poczytać nie całkiem na serio 😊