Świat ludzi

Kolejne przygody w tomie 12 w sumie można skwitować refrenem ... ale to już było ... ;) . Trochę razi pewna infantylność i nierealność, chociaż wcześniej też była ale może teraz akcja i fabuła tak tego nie przykrywa ... ? Ogólnie kilka godzin lekkiej lektury polecam dla fanów i jak nie ma nic lepszego pod ręką :).

Idealny przykład serii, którą zaczęłam z ogromną niechęcią, a obecnie włączam rzadko, żeby celebrować każdy tom, bo bawię się świetnie i nie chcę, żeby to się zbyt szybko skończyło! Poza tym ten tom zakrzywił mi czasoprzestrzeń, bo nie wiem, kiedy minęły te wszystkie godziny! Zaczynałam z uśmiechem, wracając do starych kumpli (Joe i Skippy idealnie trafiają w mój humor), mrugnęłam i pyk już zbliżałam się do końca. Więcej takich historii poproszę! Fakt, że przy każdym tomie marudzę, że jest przegadany, bo są takie momenty, kiedy akcja siada, ale kompletnie mi to nie przeszkadza, bo żyję dla słownych przepychanek. Do tego lektor jest świetnie dobrany i słychać, że czytanie tej książki sprawia mu ogrom radości ♡. I tak, po czterech tomach wciąż nie lubię scifi, ale świetnie się bawię.

Ogólnie część ciekawa, bez nudnych fragmentów i warta poświęconego czasu. Dwa przemyślenia po przeczytaniu kolejnej części. Pierwsze - do tej pory, tom najlepiej oceniony, ze względu na w miarę zwięzłą fabułę. Czytając niektórych współczesnych autorów, odnoszę wrażenie, że mają płacone za ilość słów lub stron. Człowiek zaczyna tęsknić za utworami pisarzy pierwszej połowy XX wieku, gdzie można było ciekawą opowieść zmieścić w "kompaktowej" ilości tekstu. Drugie - zaczyna przerażać mnie ilość tomów przede mną. Przypomina to "Modę na sukces" lub serial z platformy streamingowej, który zaczynasz, ale wiesz, że szanse ukończenia są nikłe, bo albo się znudzisz albo zirytujesz.

Delikatnie słabsza od poprzednich części. Tym razem trafiamy na świat buntowników, których za wszelką cenę trzeba się pozbyć czy uratować już w sumie nie wiem co tak naprawdę chcieli zrobić. Akcja trochę była zakręcona i urywana. Sam motyw słabszy niż w reszcie serii, jednak i tak dobrze się słuchało.

Post-apokalipsa od kilkunastu lat jest dość popularna. Ma to swoje plusy - doczekaliśmy się ekranizacji książek, gier czy komiksów, które kiedyś uznawano za niszowe. Niestety jest też druga strona medalu - kompletnie niezrozumienie tematu/materiału źródłowego, oraz zalewanie rynku tytułami powstającymi od sztancy. W tym "bingo" zazwyczaj pojawiają się te same "numery" - akcja rozgrywa się w Ameryce, po wojnie atomowej, na spalonych słońcem, piaszczystych równinach. Nawet największym fanom gatunku to wszystko musi się w końcu przejeść. W grudniu 2021 na koniu, cały na biało, wjechał Krzysztof Haladyn. Nie uważam, żeby głównym motorem napędowym autora Hordy było odwrócenie konwencji do góry nogami, ale... akcja książki rozgrywa się w Polsce, natomiast klimat jest mocno zimowy. Promieniowanie nie jest tutaj problemem, zmutowana fauna i ludzie to już co innego. Jeżeli na myśl przychodzi Wam teraz uniwersum METRO albo Kompleks 7215, to poza pewnymi punktami wspólnymi, ta historia jest zupełnie inna. Zajawkę głównego wątku można było przeczytać w antologii Idiota Skończony - zamieszczone tam opowiadanie jest fragmentem Hordy i doskonale oddaje klimat książki. Bardzo miłą odskocznią jest czytanie o przykrytym śniegiem Wrocławiu. Głównym bohaterem Hordy jest Marek. Tutaj pierwszy plus dla autora - nie śledzimy losów byłego komandosa prującego do mutantów z AK-47, tylko męża i ojca walczącego o każdy kolejny dzień. Opisy zmagań bohatera z przeciwnościami losu - z pogodą, niebezpiecznym terenem, głodem - to jest według mnie najmocniejsza i najlepsza część Hordy. W rozdziałach poświęconych Markowi autor umiejętnie żongluje opisami otoczenia, pokazuje jak wygląda życie myśliwego-zbieracza, nie zapomina o rozterkach i zmartwieniach człowieka, który nie jest odpowiedzialny tylko za siebie. W tym świecie nie ma gwarancji, spokojny wypad może szybko przemienić się w walkę o przetrwanie. Prawdopodobnie kolejnym atutem mogłaby być topografia Wrocławia, ale niestety ja bardzo znam to miasto. Drugi wątek dotyczy bandy pod przywództwem niejakiego Buźki - nie są to typowe zakapiory, o czym czytelnik dowie się z kolejnych rozdziałów. Działa tutaj zasada "późnego postapo", czyli kto przeżył ponad dekadę w ciężkich warunkach musiał być twardszy niż inni, ale i bardziej bezwzględny. Przypadek ustawia grupę na kursie kolizyjnym z Markiem, chociaż sposób w jaki Haladyn rozgrywa akcje nie przypomina standardowych zagrań które znamy z filmów czy innych książek. Ekipa ma swoje problemy, nie wzbudzi raczej sympatii czytelnika, ale przynajmniej rozumiemy ich zachowanie, motywacje. To oczywiście nie wszystko - można wyodrębnić kilka wątków pobocznych - w tym ten z uciekinierem oraz ze zorganizowaną grupą ludzi, w książce zwaną Skarbówką. Pierwszy z nich autor wykorzystał by zarysować nieco dokładniej motyw tytułowej Hordy, czyli zdziczałych, zdegenerowanych (odmienionych) ludzi, które są w zasadzie agresywnymi, mięsożernymi bestiami. W pewnym sensie jest to miła (o ile można użyć tego słowa w tym kontekście) odmiana od mocno wyeksploatowanych, powolnych zombie. Z kolei cały motyw Skarbówki nie przypadł mi do gustu - rozumiem role w fabule i połączenie z innymi wątkami, ale na tle zmagań Marka wypadło to słabiej. Natomiast lider organizacji zupełnie mnie nie przekonał - czegoś zabrakło w jego kreacji, a szkoda - książka bardzo by zyskała mając solidnego, wielowymiarowego antagonistę. Jeżeli zaś chodzi o immersje, to zazwyczaj łatwo mi było siedzieć "na ramieniu" Marka i wraz z nim przemierzać mroźny Wrocław, nie raz byłem zaskoczony rozwojem sytuacji (trzeba mieć talent by zaplanować rozwój wydarzeń tak, by z jednej strony zachować logikę konwencji, a z drugiej by czytelnik nie rozszyfrował wszystkiego przed właściwą akcja). Niektóre dialogi są lepsze, inne nieco gorsze, czasami "chrupią" (zwłaszcza te w Skarbówce są często dziwne). Moim zdaniem książka zyskałaby nieco gdyby autor nieco uprościł opisy potyczek - podawanie dokładnych odległości i innych miar miejscami psuło mi immersje, ale możliwe że to kwestia mojej percepcji. Miałem przyjemność przeczytać poprzednie książki Krzysztofa Haladyna - zarówno te osadzone w uniwersum S.T.A.L.K.E.R a jak i te ze światów które stworzył autor. Czy Horda to moja ulubiona książka autora? Nie. Czy to najlepsza książka Krzysztofa Haladyna? Mam wrażenie, że najlepsze dopiero nadchodzi. Według mnie bardzo dobrze świadczy o autorze to, jak dobrze czuje się w tak odmiennych klimatach i że nie daje się zaszufladkować czy wciągnąć w długaśne serie. Po powtórnej lekturze odniosłem wrażenie, że książka zyskuje czytana z w miesiącach zimowych oraz z minimalną ilością przerw. Horda, niczym miniserial, ma swoje momenty z "zahaczkami fabularnymi" i o wiele lepiej odbiera się całość gdy nie odwleka się lektury kolejnych rozdziałów i utrzymuje się napięcie.

Kolejne przygody Jamesa McGilla. Kolejna planeta jak w Mass Effect, z nowymi questami. Ni mniej, ni więcej. Fabuła trzyma się jak przy poprzednich tomach, więc jak nie polubiło się akcji czy postaci McGilla to powinno skończyć się tą przygodę już na 3cim tomie. A tu już 8. Coś mi się wydaje, że dalej będzie trochę akcji z Gravesem i Claverem, chociaż mogę się mylić. To dwóch starych wyjadaczy sprzed Imperium, więc byłoby ciekawie. Czyta się miło, przyjemnie i szybko.

Książka ta, samodzielnie być może nie zachwyca. Ale na tle całej serii wypada naprawdę nieźle. Albo przynajmniej na tyle zapomniałem fabułę pozostałych dziesięciu, że znowu zaczyna mi się podobać. Niby kalka całej serii, kolejny tom walki Riggs vs. wszystko co się rusza w przestrzeni kosmicznej i nie zamierza uciekać. Niby można nazwa to "Sagą rodu Riggsów". Niby synek jest kopią tatusia. Ale konsekwentnie w przygodach młodego Riggsa coś się zmienia i idzie ku nowszym i ciekawszym przygodą. Nie mniej jednak, nadal jest to dla mnie guilty pleasure. A dla wiernych fanów charakteru Marvina czeka drobna niespodzianka ;)

Bardzo dobra książka z ciekawym zakończeniem którego kontynuacja jest w tomie 3. Rozwój postaci Bukowskiego fajnie się czyta a świat przedstawiony przez autora jest interesujący. Ciekawe jest też to że wszystkie space opery które czytałem za główny wątek fabuły przybierały sobie temat wojny.

Wielu z nas - w tym również i ja, straciło nadzieję na to, że jeszcze kiedyś przyjdzie nam spotkać się z nową, premierową odsłoną powieściowego cyklu science fiction „Star Carrier”... Oto jednak dziś, ku naprawdę wielkiemu i miłemu zaskoczeniu, możemy poznać w naszym kraju najnowszą i zarazem dziewiątą już część tej serii - książkę „Gwiezdni bogowie”, która ukazała się oczywiście nakładem Wydawnictwa Drageus Publishing House. Czas wojny ludzkości z wojowniczo nastawionymi nacjami kosmicznych obcych się zakończył - przynajmniej wiele na to wskazuje. Jednakże admirał Trevor Gray nie może cieszyć się zasłużoną emeryturą, gdyż oto zostaje mu powierzona jeszcze jedna, najpewniej ostatnia misja. Misja, której celem jest udanie się do odległej o osiemset milionów lat przeszłości - do migrujących Sh'daarów, by zasięgnąć od nich informacji o osobliwości - ewolucji, która wkrótce ma dotknąć również ludzkość. I tak gwiezdny lotniskowiec „Ameryka” wyrusza w swoją kolejną, najtrudniejszą podróż... Wedle wielu źródeł, niniejsza powieść stanowi sobą finalną odsłonę tego cyklu, która ma podsumować wszystko to, co dotychczas poznaliśmy oraz zamknąć wszelkie rozpoczęte wątki. I niewątpliwie Ian Douglas dokonuje tu tego w bardzo widowiskowym i iście epickim stylu. Z jednej strony jest to bowiem kwintesencja tej serii, czyli niebezpieczna misja lotniskowca „Ameryka” ku nieznanemu..., ale z drugiej też i opowieść, która wyróżnia się na tle poprzednich części. A wyróżnia tym, że przewodnim motywem nie jest już sama wojna i ochrona ludzkości, ale niezwykle odważne, filozoficzne i etyczne spojrzenie na to, co może czekać nasz człowieczy gatunek... Fabułę książki możemy określić mianem barwnej, intrygujące i porywającej, gdy oto najpierw poznajemy nową codzienność życia bohaterów, następnie powody podjęcia misji przez „Amerykę”, jak i wreszcie jej sam przebieg, gdzie to przyjdzie zmierzyć się admirałowi Gray'emu nie tylko z zagrożeniami ze strony kosmosu i obcych ras, ale też i - jakże to symboliczne, Rosjan. To gwiezdne podróże, walki kosmicznych okrętów, ucieczki i pościgi oraz niezwykle ciekawe wyprawy w czasie. Na końcu mamy mocny, w jakiejś mierze zagadkowy i niezwykle symboliczny finał... Ciekawie przedstawia się obraz tej powieściowej rzeczywistości - na czele z opisem zaawansowanego i zmierzającego ku upadkowi rozwoju technologicznego Ziemi, opisem tejże technologii - również na polu wojskowości, jak też i wizją odległych zakątków kosmosu i tajemniczych nacji, jakie je zamieszkują lub zamieszkiwali tysiące lat temu. Do tego mamy tu charakternych bohaterów - z samym Trevorem na czele, ale też i chociażby ze zmagającym się z demonami przeszłości Donaldem Gregorym oraz charakterną porucznik Julianne Adams. To ludzie z „krwi i kości”, którzy owszem - zmienili się, ale którzy też stanowią kluczowe elementy tej powieściowej scenerii. I jest jeszcze Konstantin - superinteligentna SI, które tyleż nas intryguje, co i przeraża... Mamy tu ciekawie skonstruowaną fabułę, dobrze rozpisane role na poszczególnych bohaterów, jak i również kwintesencję tej serii - bardzo rzetelnie przedstawione, zachwycające swoim rozmachem i realizmem w jednym oraz nie uznające znaczenia pojęcia „minimalizmu”, bitewne sceny z udziałem wielkich okrętów i gwiezdnych myśliwców. Jednocześnie jest także sygnalizowany już tutaj pierwiastek natury egzystencjalnej, co stanowi dla nas ciekawą nowość, która w dużej mierze czyni tę całą historię czymś znacznie odmiennym, niż poprzednie książki tego cyklu. I jeśli chodzi o moją osobę, to ów element wzbudził we mnie wielkie zainteresowanie. Lektura tej książki jest dokładnie taką, jak jej fabuła - niezwykle dynamiczna, efektowna i nacechowana wielkimi emocjami. To czysta przyjemność, ale też i niezbędne zaangażowanie w losy bohaterów, które są naprawdę wielce skomplikowanymi i wymagającymi od nas uwagi, aby móc się w nich odnaleźć. Faktem jest również to, że opowieść ta wymaga od nas znajomości poprzednich części cyklu, gdyż w przeciwnym wypadku stracimy wiele z niezwykłych dodatkowych smaczków, jakie oferuje sobą ten tytuł. Warto docenić tu także świetny przekład Pawła Dembowskiego, który wykonał bardzo dobrą pracę. Powieść Iana Douglasa „Star Carrier. Gwiezdni bogowie”, to brawurowe, udane i potrzebne zwieńczenie tej świetnej serii. Oczywiście zapewne znajdą się tacy czytelnicy, dla których ten finalny tom pozostawia pewien niedosyt..., ale w mej ocenie autor wybrał tu jedno z ciekawszych możliwych zakończeń, jakie tylko mogłyby sensownie zaistnieć. Dlatego też oceniam tę książkę bardzo wysoko, jak i gorąco zachęcam was do tego, byście po nią sięgnęli. Polecam - naprawdę warto!

Tom 6 cyklu Hajmdal – Ostatnia bitwa to dynamiczne i godne domknięcie serii, która przez sześć części budowała napięcie, kreowała bohaterów i rozwijała uniwersum pełne kosmicznych konfliktów, intryg i mistycznych tajemnic. Mamy tu praktycznie wszystko, czego można się spodziewać; spektakularne bitwy, dramatyczne wybory, zwroty akcji i poswiecenia głównych bohaterów. Sam cykl jak i jego zwieńczenie oceniam bardzo dobrze ☺️

Spory niedosyt i rozczarowanie. Po tak wciągającej fabułę, która od pierwszego tomu pozwalała na zatopienie się w świecie Barliony, z której ciężko było uciec. Sam finał wygląda jakby Wasilij pozwolił Netflixowi na dokończenie tej opowieści co podobnie jak w przypadku Gry o Tron kończy się upadkiem z wysokiego C.

Lubię ten gatunek. Czytałem lepsze książki z tego gatunki, czytałem gorsze. Czyta się fajnie, ale przeszkadza mi, kiedy prawa fizyki są ignorowane. I nie mówię tutaj o tej „czarodziejskiej” „teleportacji”ale o takich rzeczach jak zasada zachowania pędu czy skończona prędkość światła (ok, zgadzam się na „magię” podczas przemieszczania się za pomocą tego eksperymentalnego napędu - ale już w podróżowaniu w ramach układu powinno się to brać pod uwagę). Mimo wszystko pozostałe tomy mam zamiar przeczytać.

O tyle o ile poprzedni tom był dość powtarzalny i już momentami nudził, ten nadał trochę powiewu świeżości do serii. Trzecia inwazja na ziemię tym razem pełną flotą imperium czy to się uda? Tak i niestety czuje niedosyt mocny po zakończeniu - zwłaszcza wątku Erica i Odyseusza. Bitwa epicka, kończy się nagle i następuje co? Jakiegoś rodzaju kruchy rozejm nie zrozumiały trochę dla mnie. No nic zaczynam Archengel One, może ta część trochę co nie co rozświetli zakończenie.

Dobry, a nawet bardzo dobry. Zaczyna się mocnym kopem emocjonalnym. Skaczemy kilka lat do przodu, nasz bohater zaczyna być znużony monotonną pracą za biurkiem i zaczyna szukać adrenaliny. Jego pobudki są dobrze umotywowane - z jednej strony chce już pójść do cywila z drugiej nie wie co by tym robił siedząc całe życie w armii. Ludzkość zaczyna odbudowywać potęgę, powoli stawia swoje kroki na byłych koloniach i dalej próbuje odzyskać marsa choć nic dalej nie wiemy o dryblasach. Odwiedzamy ponowni znaną lokacje z pierwszych tomów, powieść trzyma w napięciu i jest od początku do końca świetna i wciągająca. Jest coś takiego w tym cyklu, że nie można się oderwać od czytania. Zakończenie też mocne, szkoda że zbliżamy się do końca... Łapię za ostatni tom.

PopKulturowy Kociołek: Tak samo, jak w poprzedniej części fabuła jest tu podzielona na dwa główne wątki, wokół których autor buduje sieć innych mniejszych scenariuszowych intryg i akcji. W jednym obserwujemy poczynania wspomnianego komandora Stephena Michaelsa i grupki jego dzielnych pilotów działających głęboko na terytorium wroga. W drugim zaś naszą uwagę przyciąga nie mniej charyzmatyczny Eric Weston i jego grupa zadaniowa Odyseusz, na którą czekają naprawdę niebezpieczne wyzwania. W tle tego wszystkiego prężnie działa Imperium, które opracowuje broń mogącą odmienić oblicze wojny. Zasiadając do lektury tego dzieła, ponownie zanurzymy się więc w niebezpiecznym bezkresnym kosmosie, gdzie każdy nieprzemyślany krok może być tym ostatnim. Cykl od samego początku zaliczał się do grona dynamicznej space opery, która wywołuje uśmiech zadowolenia na twarzach czytelników pragnących wartkiej kosmicznej literackiej rozrywki. Nie inaczej jest w przypadku recenzowanego tomu i jeśli tylko ktoś pragnie widowiskowego, lecz niekoniecznie nadmiernie głębokiego sci-fi to z tego tytułu (jak i całej serii) powinien być więcej niż zadowolony. Evan Currie doskonale wie jak zaciekawić czytelnika i sprawić, aby scenariusz był dla niego mocno angażujący. Podstawą jest tu bardzo dynamiczna narracja, która przeplata/przeskakuje pomiędzy poszczególnymi wątkami, co sprawia, że nie ma tu mowy o nudzie, a kolejne strony pochłania się błyskawicznie, aby dowiedzieć się co będzie dalej. Taka forma prowadzenia historii ma jednak również swoje pewne zauważalne wady. Niektóre fragmenty wręcz proszą się o uspokojenie tempa opowieści i skupienie się na większej ilości szczegółów. To niestety nie następuje i odbiorca dzieła podczas lektury będzie miał czasem wrażenie urwanego i niedokończonego wątku. https://popkulturowykociolek.pl/recenzja-ksiazki-cesarski-gambit-archangel-one-tom-3/

„Per aspera ad astra” to tytuł prequela do cyklu powieściowego „Pola dawno zapomnianych bitew: Bukowski” pióra rodzimego współczesnego autora Roberta J. Szmidta specjalizującego się w fantastyce. Dotąd, o ile mnie pamięć nie myli, nie miałem do czynienia z jego twórczością, więc nauczony smutnym doświadczeniem z poziomem większości polskich żyjących pisarzy byłem pełen raczej obaw niż nadziei. Wybrałem wersję audio z głosem Wojciecha Masiaka. Rzecz cała dzieje się w przyszłości, nie baardzo odległej, ale tak w sam raz. Rzecz cała rozgrywa się na prekursorskim statku kolonizacyjnym wysłanym z Ziemi ku gwiazdom. Taka klasyczna space-opera. Temat nie jest już w historii literatury i filmu żadną nowością, lecz Szmidt zaskoczył oryginalnością fabuły, niepowtarzalnym klimatem i przekonującymi postaciami. Uniwersum, które wykreował, nie zgrzyta, akcja rozwija się dynamicznie, a intrygi również są mocną stroną powieści. Bardzo pozytywnie zaskoczyły mnie aspekty socjologiczne obfitujące w celne spostrzeżenia. Nie będę przybliżał tematu, gdyż lubię doznawać pozytywnych czytelniczych zaskoczeń i nie chcę innym odbierać tej przyjemności spojlerowaniem. Wojciech Masiak absolutnie nie należy do moich ulubionych lektorów. W zasadzie czyta poprawnie, ale to trochę za mało jak na profesjonalną, bądź co bądź, interpretację. I choć nie jestem nim zachwycony, i choć trafił mu się na przykład „kroku” zamiast „kroju”, to dzieło Szmidta mnie wciągnęło od początku do końca. W tym kanonie jest to jedna z lepszych pozycji, i nie mam na myśli dorobku rodzimego, ale światową czołówkę. Mam nadzieję, że cały cykl nie jest słabszy, gdyż prequel był rewelacyjny. Gorąco polecam

Naprawdę świetna kontynuacja. Mamy tutaj dobrze wykorzystany świat zarysowany w pierwszej części, który zostaje znacznie rozbudowany i dobrze opisany. Co więcej wydarzenia fabularne były skonstruowane w ten sposób, że wspomagały wyobraźnię oraz tworzenie sobie w głowie mapy tej części kosmosu. Uważam też, że postaci były lepsze niż w wielu podobnych gatunkowo książkach. Na szczęście nie wszystko jest tutaj oparte na jednym super-inteligentnym kapitanie, który udowadnia swoją wyższość na każdym kroku. Oprócz tego dowódcy jest też dość szeroka lista postaci pobocznych, które mają swoje historie, cele i sojuszników. W dość sensowny sposób się spotykają ze sobą i zapewne będą jeszcze to robić w kolejnym tomie. Podsumowują uważam, że to naprawdę dobra książka z tego gatunku. Polecam i prawdopodobnie przeczytam znacznie więcej książek Jacka Cambella niż początkowo się spodziewałem.

Czuć tutaj pióro z Drogi Szamana autor lubi zacząć wiele wątków "misji pobocznych" bez ich skończenia lub rozwiniecia, ewidentnie widać że jest słabiej. Czyta się lekko, szybko bez jakichś trudnych do zrozumienia wątków. Seria ma potencjał i myślę że dla fano. fallout itp na pewno się spodoba.

Początek tej serii podobał mi się średnio. Nie, to, że była jakoś bardzo zła - była taka właśnie średnia. Kontynuowałem czytanie, bo uwielbiam space opera - dlatego czytam praktycznie wszystko z tego gatunku. Ale, co dla mnie zaskakujące (zwykle niestety idzie to w drugą stronę), wraz z rozwojem akcji seria coraz bardziej mi się podoba.

Fajna fabuła, co prawda nie ma wielu wątków, ale akcja jest. Główny bohater na początku wydaje się niezbyt rozgarnięty, w miarę rozwoju historii jego postać się rozwija. Cała powieść ma super humor i na nudę i długie opisy nie można narzekać. Lekkie i przyjemne.