Podróżą każda miłość jest

W czasach, gdy niektóre ugrupowania polityczne podsycają w Polakach niechęć do Niemców, przywołując zbrodnie II wojny światowej, lektura tej książki skłania do refleksji: jak my sami zachowalibyśmy się, gdybyśmy odkryli bolesną prawdę o przeszłości własnej rodziny? Czy następne pokolenia powinny odczuwać odpowiedzialność za czyny swoich dziadków i pradziadków? Autorki przedstawiają różne perspektywy, choć punkt wyjścia stanowi poruszająca historia Jennifer, wnuczki Amona Götha. Nie jest to lekka lektura, ale bardzo potrzebna. Polecam

Czytałam, płakałam.. przeszyła mnie ta książka bólem, współczuciem, także dla męża Magdy. Miałam wtedy również małe dziecko, jak mocno wtedy przeżywa się i.. docenia życie.. Ale jest też w tej opowieści coś co otworzyło mi oczy, każdy czytając do tego dojdzie, przypuszczam.. I tak, kolejna recenzja jest jak świeczka dla Ciebie, Magdo, zostaniesz w naszej pamięci taka biedna, nieodżałowana, a przecież już dawno jest Ci tam jak w raju :)

Jeannette Kalyta, najbardziej znana polska położna, od lat z niesłabnącym zaangażowaniem dba o to, by kobiety rodziły w poczuciu bezpieczeństwa, a noworodki były traktowane z szacunkiem. Historia jej pasjonującej pracy to ponad trzy tysiące przyjętych porodów, spośród których wybrała i opisała te najbardziej wzruszające i przełomowe. Opowiedziała o ludziach, dzięki którym zdobywała doświadczenie i którzy wpłynęli na jej nieustanne poszukiwania i odkrywanie samej siebie. Jej autobiograficzna książka jest nie tylko wyjątkową kroniką cudu narodzin, lecz także obrazem zmian, jakie zaszły w polskim położnictwie w ciągu ostatnich 30 lat.

To jest historia dwóch przyjaciółek, których połączyła nie tylko przyjaźń z czasów studenckich, ale również zjednoczyła i zbliżyła do siebie niepohamowana oraz ogromna chęć założenia, oraz powiększenia rodziny. Kobiety naprzemiennie przedstawiają swoją historię życia oraz trudy związane z poszczególnymi kobiecymi rolami i jej etapami od ślubu, po mijające wspólne lata małżeńskie, poprzez próby naturalnego poczęcia dziecka i związane z tym pierwsze niepokoje, podchodzenie do badań i poszukiwanie nadziei u różnych specjalistów, aż po konfrontację z prawdą o swojej niepłodności i wybranie innej drogi macierzyństwa pod postacią adopcji dziecka. Oba reportaże, a może bardziej odpowiadające słowo, czyli świadectwa dwóch kobiet czytało się z zaciekawieniem, nawet jak na rodzaj poruszanej tematyki, tak po pierwsze, mimo wszystko, sięgając po tę książkę, spodziewałam się nieco czegoś innego, jak np. więcej praktycznych porad w zakresie adopcji i w ogóle, przedstawienia w uniwersalny i zrozumiały sposób całej drogi adopcji i jej otoczki, a dwa, zdecydowanie odradziłabym tej lektury kobietom, które są na wczesnej drodze związanej z rozpoznawaniem u siebie problemów natury płodnościowej oraz prokreacji, a także tych, które są świeżo po utracie zarodka/płodu/ dziecka i także tym, które jeszcze gorąco walczą z buzującymi emocjami, bez pogodzenia się z nową i bardzo trudną dla kobiety sytuacją.  (Ja, przyznaję się, znalazłam się na jednej z tych trudnych dróg, i zamiast historii kobiet, która miała mnie nieco pokrzepić, zdecydowanie ściągnęła mnie w dół i uwolniła rzekę skomplikowanych, zmiennych, kontrastowych emocji, które trudno było ponownie w miarę łagodnie i bezkolizyjnie ustawić do pionu, do nurtu niespiesznie biegnącej rzeki).

Sięgnąłem po nią z powodu 20-stej rocznicy Tsunami, które uśmierciło w ciągu jednego dnia 227 tysięcy ludzi. To jak dotąd największa katastrofa naturalna w wieku XXI. Rocznica przeszła w naszym kraju bez większego echa. Całkiem dobrze pamiętam spowodowany przez katastrofę zamęt i ta cisza jest dla mnie trochę przykra. Przyznaję iż spodziewałem się czegoś innego. To pierwsza pozycja, którą google mi wskazała gdy poszukiwałem jakiejś literatury w języku polskim, która omawiałaby zagadnienie Tsunami 2004. Trochę też dziwi mnie ta polska ocena ale chyba ją rozumiem. Sonali i jej rodzina byli przedstawicielami wyższej klasy średniej. Studia i etaty w Cambridge, dwa domy, służba. Sonali była córką prominentnego adwokata i urzędnika państwowego (Sri Lanka). Steve, czego dowiadujemy się pod koniec książki, wywodził się z klasy robotniczej... tylko też nie byle jakiej. Rodzina holenderska, która przez 2 wieku robiła karierę w Birma i po II wojnie wyemigrowała do Wlk. Brytanii. Generalnie czuć tą zamożność, która pozwalała im na notoryczne wyjazdy całą rodziną na wakacje i przebywanie na Sri Lance w hotelu dla Europejczyków (a nie w ich domu). Trudno z kimś takim się utożsamiać. Książka nie jest za bardzo uporządkowana więc co jakiś czas człowiek obrywa informacją o służącej-kucharce czy też ochroniarzu strzegącym ich domu. Przestaje w kobiecie widzieć matkę, żonę i córkę, która straciła najbliższą rodzinę w tej katastrofie. Tak działa ludzka psychika. Sam z podobnych powodów nie lubię czytać o np. himalaistach-turystach. Tylko tamci giną z powodu zaspokajania swej próżności, idąc w miejsce nie przeznaczone do relaksacji. Sytuacja Sonali jest diametralnie inna i o tym należy pamiętać. Czym jest ta książka? To dobre pytanie. Większość wspomnień, które czytałem, dotyczyła rozmaitych żołnierzy w różnych rangach. Wspomnienia to coś wyjątkowo subiektywnego. Pisane z nieobiektywnej ludzkiej perspektywy, często nie tworzone na bieżąco (pamiętniki) lecz po latach przez co ludzka pamięć jest już wypaczona. Czasami przyświecają owym wspomnieniom jakieś ukryte motywy (z reguły wyolbrzymianie swych zasług i umniejszanie win). W "Tsunami" wszystko zaczyna się w momencie katastrofy, którą zajmuje ok. 20% książki. Tak, człowiek z pewnością odczuje wszystkie te emocje i stan zagrożenia. Dramat i rozpacz z powodu utraty bliskich w jednej chwili. Stan otępienia i urazy do wszystkich otaczających ją ludzi. Do samej siebie - bo przeżyli, a jej najbliżsi nie. Sonali dręczyło poczucie niesprawiedliwości i straty. Potem, przez kolejne 20% książki czytamy o przeżywaniu tej straty i pomocy ze strony innych krewnych Sonali. Ta ma myśli samobójcze, które ciągną się przez lata. Uzależnia się od leków uspokajających i jest bliska uzależnienia się od alkoholu (czy się ostatecznie uzależniła - nie wiemy). Nadal czuje urazę do świata, a nawet do ludzi którzy wprowadzili się do jej domu na Sri Lance (trzeba go było sprzedać). Trzecia faza jest najdłuższa i to prawdopodobnie najważniejsza część jej terapii. Sonali szuka ukojenia we wspomnieniach o krewnych. Wszystkich pozytywnych chwilach z nimi związanych, a także rozmaitych drobnych życiowych trudnościach. Książka z mroków niewysłowionej tragedii wychodzi ku światłu ukojenia. Sonali nauczyła się żyć ze świadomością i choć nadal popada w okresową melancholię to "pozytywne wspomnienia" pomagają jej z niej wychodzić. Całość napisana językiem potocznym jako relacja, która nie jest (jak wspomniałem wcześniej) jakoś szczególnie uporządkowana. Chronologię zachowana ale widać iż spisywanie relacji było częścią terapii mającej pomóc uporządkować myśli i je gdzieś rozładować. O ile nie mogę mieć absolutnie żadnych pretensji do Sonali Deraniyagali to do wydawcy (głównie oryginału) już tak. Powinniśmy otrzymać informacje o terapii, jej celach i przebiegu, w dodatku do książki. Sporządzoną przez specjalistę. Wówczas lepiej moglibyśmy zrozumieć ową książkę. Dzięki temu odbiór i ocena byłaby lepsza.

Grażyna Jagielska zmierzyła się z trudnym tematem problemów psychicznych i odważnie przedstawiła własne zmagania z traumą zakorzenioną w jej umyśle. Pisarka , prywatnie żona korespondenta wojennego Wojciecha Jagielskiego żyła w ciągłym leku o życie męża , co fatalnie odbiło się na jej psychice. W szpitalu psychiatrycznym poznała kilka osób z różnymi problemami, samotną i opuszczoną starszą kobietę, żołnierzy z Afganistanu cierpiących na zespół stresu pourazowego, młodego mężczyznę nieprzystosowanego społecznie czy dziewczynę uważającą się za anioła. Te historie bez wyjątku budzą współczucie , każda z tych osób cierpi i nawet jeśli komuś się wydaje, że staruszka przeżywająca śmierci psa przesadza, to nie ma racji. Każdy z nas jest inny, ma inny próg wytrzymałości psychicznej . Nie wszyscy jednakowo radzą sobie ze stresami, to co dla jednej osoby nie stanowi problemu, dla innej może być końcem świata. Takie książki są potrzebne, uświadamiają nam, że tak często nierozumiane problemy psychiczne mogą dotknąć każdego z nas z różnych przyczyn. Nie jest to książka lekka i przyjemna, ale warto ją przeczytać.

W 1911 r. MSC zdobyła drugą Nagrodę Nobla. Była już wtedy od kilku lat wdową, na wychowaniu miała dwie córki: Irene 14 lat i Ewę 7 lat. Autorka akcję swojej książki rozpoczyna właśnie od 1911 r. Opisuje dorastanie Irene i Evy u boku matki- wybitnej uczonej. Przedstawia ich życiowe wybory. Karierę naukową Irene i karierę dziennikarską Evy. Ich zaangażowanie w sprawy społeczne i polityczne. Dorastanie w trakcie I wojny światowej i dorosłe już życie w czasie II wojny światowej. Autorka posiłkuje się m.in. wspomnieniami wnuczki MSC - Helenę. Panie poznały się osobiście w 2011 r. *Książka rozpoczyna się od historii romansu MSC (wdowy) z młodszym od siebie naukowcem (żonatym, ojcem 4 dzieci) i skandalu z tym związanego. Nie do końca podoba mi się ten zabieg literacki; myślę , że miał być to tylko zręczny chwyt na przyciągnięcie większej liczby czytelników.

Opowieść o życiu i pracy młodej położnej w powojennym Londynie . O skrajnej biedzie ,miłości oraz o jasnych i ciemnych stronach życia. Położne odbierały poród w ubogich domach ,gdzie oprócz gromadki dzieci ,wszystkiego brakowało . Polecam to prawdziwe historię .

Książka którą zapamiętasz. Historia kobiety, która z trudem może donosić ciąże i urodzić zdrowe dzieci. Po wielu trudach jej matka staje się surogatka i ma urodzić jej dziecko. Czytałam ta książkę jakiś czas temu, a ciągle mam ją w głowie. Póki co pierwsza książka 10/10. Koniecznie ja przeczytaj.

Cieszę się, że przeczytałam tę książkę, bo znalazłam w niej wiele ciekawych fragmentów. Cieszę się, że skończyłam tę książkę, bo początek oraz - niestety - koniec były pisane bardzo słabo czytającym się stylem… Najpierw żałowałam, że wypożyczyłam „ niepowieść”, męczyło mnie czytanie. Dalej w części o ciąży zrobiło się przyjemniej - nie ma to jak miks zrozumienia („nie tylko ja tak mam”) oraz nostalgii, wspominania miłych aspektów ciąży, pierwsze razy… na etapie dwójki i trójki dzieci czułam się mega zagubiona - jeśli tak to ma wyglądać, kto takie życie wytrzyma? Niby oczywiste, że miliony kobiet… ale czytając historie nie jest to takie oczywiste. Bardzo podoba mi się pierwszy z listów do Judyty. Plus kilka następnych. Serio bardzo mi się podoba wiele fragmentów, do zapisania na później. Szkoda, że mąż zniknął w miarę pojawienia się większej ilości dzieci. Brakowało mi go, bo jakby był nieobecny.

"Życie w słoiku" opowiada o odkryciu przez trójkę amerykańskich dziewcząt historii polskiej bohaterki - Ireny Sendler. Okazuje się, że osobę, która uratowała ok. 2500 (!) żydowskich dzieci też trzeba było "uratować". Tym razem od zapomnienia. Czytając poznajemy też obraz warszawskiego getta i możemy wyobrazić sobie codzienność w czasie szerzącego się wtedy rasizmu.

Tajemnica Filomeny to przejmująca oparta na faktach opowieść o miłości, o sile i niezwykłych więziach między dzieckiem a matką. Irlandia rok 1952, młoda i naiwna Filomena Lee rodzi nieślubne dziecko. Chłopiec mimo trudnego porodu rodzi się zdrowy i do trzeciego roku życia wychowuje się pod okiem sióstr zakonnych i matki. Później zostaje on ,,sprzedany" amerykańskiej rodzinie. Książka opowiada o losach chlopca i jego matki, oboje mimo przeciwnościami losu szukają siebie nawzajem. Ale nie o tym chciałam pisac, chciałabym napisać o wątku pośrednim Michael – jak nazwali go przybrani rodzice – Hess wyrósł na jednego z najlepszych waszyngtońskich prawników. Zajmował wysokie stanowisko w strukturach Partii Republikańskiej za czasów administracji George’a Busha Seniora. Ale syn Filomeny miał pewną tajemnicę: był gejem. Waszyngton w latach osiemdziesiątych nie należał do miejsc gdzie można było otwarcie i z dumą mówić o swojej odmiennej orientacji seksualnej. Kiedy zachorował na AIDS, starał się to ukryć tak długo, jak to było możliwe. Michael stał się ofiara swojej własnej hipokryzji, mając na ,,biurku" raporty o szalejącym tajemniczym wirusie, który dziesiątkował ,,zboczeńców i degeneratów" nigdy nic z tym nie zrobił. Bojąc się o własną reputację, pracę i opinię przybranych rodziców milczał. Swoje milczenie przypłacił życiem.

W 1992 roku żona Jeremiego została zamordowana przez schizofrenika, który był kompletnie pijany i naćpany.Dotychczasowe życie Jeremiego w jednej chwili zostaje zrujnowane. Pozostaje sam z dwójką malutkich córeczek, Jessiką i Lucy. Niestety wiadomość o śmierci żony i życie po tej wiadomości uświadamiają Jeremiemu, że od tej chwili musi być dla swych córek nie tylko ojcem ale i matką. To co dzieję się w następnych dniach nie pozwala mu oddać się żałobie Musi zająć się pogrzebem, wszystkimi formalnościami, procesem i rozprawą sądową. Ale przede wszystkim musi stawić czoła i wyznać córką tę straszną wiadomość. Książka ukazuje wiele emocji z którymi musiał się zmierzyć Jeremi. Ból, cierpienie , rozgoryczenie , smutek, żal , rozpacz i złość. Ale przede wszystkim zwycięża najsilniejsza wartość -❤️ MIŁOŚĆ ❤️ ❣️ ❣️ ❣️ P O L E C A M ❣️ ❣️ ❣️

Ewa Błaszczyk. Aktorka, piosenkarka, osoba rozpoznawalna. Przede wszystkim jednak matka, którą spotkała niewyobrażalna tragedia. Lubię czytać książki o silnych kobietach, które się nie poddają. Tylko czy człowiek, które spotyka cierpienie ma tak naprawdę inne wyjście ?

Szczerze powiem, że mam mieszane uczucia co do tej książki. Jeśli chodzi o samą postać Franciszki Halamaj, to oczywiście nie mam żadnych zastrzeżeń. Wspaniała kobieta, której należy się największy podziw i szacunek za uratowanie kilkunastu istnień ludzkich. Bohaterka przez wielkie "B". Natomiast w samej historii przekazanej nam przez Jenny L. Witterick momentami brakowało mi więcej opisów i szczegółów z życia głównej bohaterki, bo moim zdaniem na to zasługiwała. Jednak życzliwość, hojność i odwaga Franciszki i jej córki Heleny, przyćmiewają wady powieści i tworzą naprawdę fascynującą historię. Najważniejsze jest jednak to, że dzięki temu, że książka ta w ogóle powstała i stała się międzynarodowym bestselerem, więcej osób mogło dowiedzieć się, że w czasie II wojny światowej, gdzieś w małej miejscowości Sokal w Polsce (obecnie Sokal należy do Ukrainy), żyła Franciszka Halamaj - starsza kobieta o wielkim sercu i odwadze - która narażając własne życie bezinteresownie ratowała innych ludzi od śmierci.

Losy kilku pokoleń pewnej rodziny. Dobra książka, takie mocne sześć gwiazdek. Bardzo ciekawie skonstruowana, a jej tematem są przede wszystkim relacje międzyludzkie. I w tle historia - II wojna światowa, Holocaust, później lata 60-te w USA - która ma ogromny wpływ na życie bohaterów, ich przemyślenia i działania. Początkowo trochę się gubiłam w dwutorowo prowadzonej narracji, ale szybko to "ogarnęłam" i powieść wciągnęła mnie bardzo. Przeczytałam ją w dwa wieczory, z dużą przyjemnością. Polecam. "W Niemczech pogardzali mną jako serową głową. W Holandii nienawidzili mnie, bo byłam Niemką. W 1949 przepłynełam przez kanał La Manche i z dnia na dzień stałam się najmilszą osobą na świecie. Co się we mnie zmieniło? Absolutnie nic. >>Och, pani jest z Holandii! Jakie to interesujące! Uwielbiamy Holendrów.<<"

Mimo XXI wieku mamy wiele tematów tabu, boimy się rozmawiać o pewnych sprawach. Jednym z takich tematów są zaburzenia ze spektrum autyzmu, które naprawdę powinny być poruszane, ponieważ problem ten dotyczy niemałej części społeczeństwa. Kiedyś określenie „zaburzenia autystyczne” było obce i rodzicom i lekarzom, a dzieci pozostawały nieszczęśliwe bez jakiejkolwiek pomocy ze strony dorosłych. Nie rozpoznając tej choroby, nie wiemy jak takim osobom pomóc, a obecnie mamy naprawdę wiele narzędzi i sposobów, aby rozpoznać to schorzenie i robić wszystko, aby dostosować autystyczne osoby do życia społeczeństwa. Książka "Syndrom czerwonej hulajnogi" jest powieścią biograficzną i pewnego rodzaju pamiętnikiem matki, której syn zmaga się z zespołem Aspergera. Jest to poruszająca historia rodzica, który zdaje sobie sprawę, że z jego dzieckiem jest „coś nie tak”. Pewne sygnały i zachowania malucha budzą w matce niepokój, przez co kierują się na dalsze badania i terapie. Nie bez znaczenia są tutaj również geny. Mimo trudności z przebrnięciem pierwszych kilkunastu stron, resztę książkę przeczytałam w mgnieniu oka. Historia Michała jest wzruszająca, wciągająca i pełna rodzicielskiej miłości oraz walki. Walki o szczęście dziecka, o jego przyszłość i dalsze życie. Autorka w niesamowity sposób ukazała nie tylko problemy, z jakimi muszą mierzyć się rodzice autystycznych dzieci, ale również jak świat postrzegany jest z perspektywy samego dziecka. Książkę polecam absolutnie każdemu, a szczególnie przyszłym rodzicom. Możemy uwrażliwić się na pewne rzeczy i wyczulić na konkretne zachowania. Mirka Jaworska chciała, żeby jej syn był samodzielny – mimo, że miał zespół Aspergera, czuł i przeżywał wszystko o wiele więcej niż inne dzieci. Sprawdźcie sami, jak z tym wszystkim poradził sobie Michał (i przy okazji dowiedzcie się, czym jest tytułowa czerwona hulajnoga).

Szczera opowieść radomskiej Żydówki o strasznych czasach II wojny światowej i ludziach. Życie uratował jej Polak, Żyd i Niemiec. Ludzie z tych samych nacji także ją niewyobrażalnie skrzywdzili. Pięknie to na koniec podsumowała, że to nasze osobiste, drobne wybory decydują ostatecznie o tym jakimi się stajemy ludźmi i jak rozwija się w nas człowieczeństwo. Ważna pozycja.

Dopiero w trakcie czytania tej książki zrozumiałam wartość autobiografii. Pomimo pomocy Christiny Lamb, czuć jednak głos Malali oraz jej osobisty sposób opowiadania. Ta książka posiada dla mnie wartość niezmiernie edukacyjna pod względem polityczno-historycznym, kulturowym, ale także intelektualnym. Ponieważ to dzięki takim książkom uczę się empatii i zrozumienia dla innych ludzi, nawet tych, z którymi widzę się na codzień.

w gatunku żona znanego męża opowiada jak im się żyje całkiem spoko napisana ale nie ma tam nic więcej nawet te pikantne szczegóły są po prostu powiedziane a nie opowiedziane. Cała książka składa się z takich wspominek w stylu tu mieszkaliśmy, tu się bawiliśmy a tu uczyłam się prowadzić samochód, tak spędzałam dzieciństwo … znajdziemy też kilka przepisów, anegdotek z życia rodzinnego. To czego się dowiemy z tej książki to coś oczywistego ale często o tym zapominamy, że politycy to też ludzie mający rodziny, marzenia nawet jeśli nie są z naszej opcji politycznej.