Suknia. Opowieść o królewskim ślubie

Atmosfera: 10/10 - duszna, klaustrofobiczna, przesiąknięta lękiem i wilgocią Tempo: powolne, budujące napięcie, gwałtownie przyspieszające Styl autorki: Sensoryczny i gęsty – używa fizycznych metafor do opisu emocji; język jest mięsisty, niemal dotykalny Tematyka: trauma, dorastanie, tożsamość, toksyczna bliskość - opowieść o tym, jak ból z przeszłości deformuje postrzeganie rzeczywistości i niszczy indywidualność Gatunek: Współczesny gotyk – wykorzystanie klasycznych motywów horroru (nawiedzony dom, izolacja) w nowoczesnym, psychologicznym wydaniu Zakończenie: szokujące, wymagające przemyślenia, wywracające całą narrację do góry nogami Poziom trudności: Średni – krótka forma, ale wymagająca emocjonalnie i interpretacyjnie Daisy Johnson, najmłodsza w historii autorka nominowana do nagrody Man Booker Prize, przyzwyczaiła już czytelników do prozy gęstej, niepokojącej i głęboko zakorzenionej w mrokach ludzkiej psychiki. Jej „Siostry” to powieść, która z pozoru wpisuje się w ramy klasycznego thrillera psychologicznego, jednak w rzeczywistości jest czymś znacznie więcej – to na wskroś nowoczesna, gotycka opowieść o destrukcyjnej sile siostrzanej miłości i zacieraniu się granic własnego „ja”. Fabuła zawiązuje się wokół nagłej ucieczki. Nastoletnie siostry, July i September, wraz z borykającą się z ciężką depresją matką Sheelą, opuszczają Oksford i zaszywają się w Settle House – starym, podupadającym i odciętym od świata domu na wrzosowiskach North Yorkshire. Powodem tej izolacji jest niedopowiedziany incydent ze szkoły, który kładzie się cieniem na ich obecnym życiu. Settle House nie jest tu jedynie tłem – jest pełnoprawnym bohaterem powieści. Budynek ten stoi na skraju, tuż przy morzu, które w powieści jest niemal fizycznie obecne. Woda w „Siostrach” nie kojarzy się z wakacyjnym spokojem; jest mętna, słona i niszczycielska. Z jednej strony symbolizuje traumę, która bezlitośnie „zalewa” bohaterki, z drugiej – jest jedynym żywiołem zdolnym do zmycia grzechów przeszłości. Szum fal zagłusza myśli, a wilgoć wdzierająca się do domu obrazuje rozkład psychiczny rodziny. To właśnie woda staje się ostatecznym sędzią w tej historii, oferując rozwiązanie, które jest tyleż tragiczne, co oczyszczające. Trzeszczący, pełen przeciągów i insektów Settle House doskonale rezonuje z psychicznym rozpadem bohaterek. Wszechobecna wilgoć wdzierająca się do domu niemal dosłownie obrazuje ten proces. Nieustanny szum dal zagłusza myśli dziewcząt, czyniąc ich zamknięcie na ograniczonej przestrzeni jeszcze bardziej dusznym i potęgującym toksyczność relacji. Johnson mistrzowsko buduje napięcie nie poprzez nagłe zwroty akcji, ale poprzez potęgowanie poczucia osaczenia. Osią powieści jest dynamika między tytułowymi siostrami, urodzonymi w odstępie zaledwie dziesięciu miesięcy. September to ta starsza, dominująca, brutalna, a jednocześnie chorobliwie opiekuńcza. July, z której perspektywy głównie poznajemy historię, jest uległa, wycofana i całkowicie zależna od siostry. Dziewczęta dzielą wszystko: myśli, język, a nawet fizyczne odczucia. Johnson z chirurgiczną precyzją, a zarazem poetycką wrażliwością, portretuje stan symbiozy, który zamiast dawać poczucie bezpieczeństwa, staje się więzieniem. Autorka stawia fundamentalne pytania o to, gdzie kończy się miłość, a zaczyna pożeranie drugiego człowieka. W relacji July i September nie ma miejsca na indywidualność, każda próba wyodrębnienia własnej tożsamości poprzez July jest natychmiast pacyfikowana przez zaborczą September. Proza Johnson jest niezwykle zmysłowa i wisceralna. Język powieści jest gęsty od metafor związanych z ciałem, dojrzewaniem i rozkładem. To sprawia, że lektura „Sióstr” jest doświadczeniem niemal fizycznym – duszna atmosfera Settle House i lepkość relacji bohaterek osadzają się na skórze czytelnika. Autorka umiejętnie żongluje motywami znanymi z literatury grozy – nawiedzony dom, izolacja, niepokojące odgłosy, jednak cały horror w „Siostrach” pochodzi z wnętrza bohaterek. To nie duchy nawiedzają dom w Yorkshire, ale nieprzepracowana trauma, poczucie winy i narastające szaleństwo. „Siostry” to nie jest krótka książka, którą czyta się dla relaksu. To mroczne, duszne i głęboko poruszające studium współzależności i rozpadu więzi rodzinnych z świetnie zarysowanym wątkiem nieobecnej emocjonalnie matki. To obciążająca emocjonalnie powieść o tym, że najbezpieczniejsze schronienie może stać się najmroczniejszym więzieniem. Daisy Johnson po raz kolejny udowodnia, że ma niezwykły talent do obnażania najciemniejszych zakamarków ludzkiej natury, posługując się przy tym oszczędnym, ale boleśnie trafnym językiem. Finałowy twist, choć wyczuwalny dla uważnych czytelników, nie jest tanią sztuczką, lecz naturalną konsekwencją psychologicznego labiryntu, w który autorka nas wciąga. Johnson stworzyła literaturę, która nie daje o sobie zapomnieć długo po odłożeniu książki na półkę.

To moje drugie (i na razie niestety ostatnie) spotkanie z twórczością Janet Skeslien Charles, gdyż nie przetłumaczono więcej jej książek. Wydarzenia poprzednio czytanej „Bibliotekarki na froncie” rozgrywają się podczas I wojny światowej nazywanej Wielką Wojną. Tym razem pisarka umiejscowiła akcję swojej książki w okupowanym Paryżu podczas II wojny światowej. Równocześnie prowadzi wątek współczesny w latach 80-tych XX wieku w małym amerykańskim miasteczku. Oba te wątki łączy postać Odile - młodej Francuzki, pracownicy Amerykańskiej Biblioteki w Paryżu, która po wielu wojennych perypetiach zamieszkała w USA. Tam staje się przyjaciółką, nauczycielką i wzorem dla amerykańskiej nastolatki Lily. Opowieść jest oparta na prawdziwej historii paryskich bibliotekarzy, którzy walczyli o przetrwanie książek i bibliotek w czasie wojny. A swój bierny opór realizowali przez potajemne rozprowadzanie książek lub ukrywanie najbardziej drogocennych egzemplarzy. To powieść dla prawdziwych bibliofilów i wielbicieli historii w lżejszej odsłonie. Jedyny mój zarzut to postać Lily, która charakterologicznie jest w dużym stopniu kopią Odile. Tak jakby pisarka nie miała pomysłu na tę kreację. Poza tym świetnie się to czyta (czy w moim przypadku słucha).

Nie do końca tego się spodziewałam, ale mogę to podpiąć jako coś pozytywnego. Co prawda po zakończeniu lektury tytuł "Podrzutek" trochę gryzie mi się z fabułą - to z kolei jest tylko szczegół. Wyjaśnienie na koniec jest moim zdaniem nieco naciągane, nie lubię też zabiegów zwykłego "wytłumaczenia czytelnikowi", zdecydowanie preferuję sama dociekać, zgadywać i odkrywać, z kolei tutaj po prostu dostałam zwykłe podsumowanie w trzech akapitach z rzędu, co i kiedy się wydarzyło. Ale cieszę się, że akcja cały czas szła do przodu, było też trochę miejsca na opowiedzenie przeszłości bohaterów. Na pewno przyjemna pozycja dla matek, ale może się też spodobać innym.

Kto lubi "Damy" Kuzawińskiej, ten pokocha i młodego artystę z Paryża ;). Mamy damy, suknie, dorożki, ermitaże, muzea, operę i rody arystokrackie, ale mamy również pył na drodze, dzikie koty, szaleństwo, szpitale dla psychicznie chorych i morderstwo. Czyta się wspaniale, chociaż aktorka nie zawsze właściwie używała terminów budowlanych w odniesieniu do konstrukcji stalowych, z której powstawała wieża, najsłynniejsza wieża Europy - wieża Eiffla.

Christiana Moreau „Czerwony kaszmir” Siła kobiet jest niezaprzeczalna. To ona jest motorem napędowym, szczególnie widoczna w ekstremalnych sytuacjach, to wtedy bowiem kobiety pokazują że stereotypowa „słaba płeć” nie istnieje. „Czerwony kaszmir” to utkana z siły, marzeń, determinacji historia o losach trzech przypadkowych kobiet, które połączy tytułowy kaszmir. Losy Alessandry, Bolormy i Xiao Li poznajemy w różnych momentach ich życia. To smutna, słodko-gorzka przejmująca proza o sile pasji, marzeń, o wytrwałości w ich życiu, które jak to ma w zwyczaju, torpeduje w najmniej oczekiwanym momencie. Wieloaspektowość zdarzeń i postępująca szybko akcja zabiera czytelnika przez odległe stepy Mongolii, aż po włoskie dzielnice. „Czerwony kaszmir” jest lekturą – ostrzeżeniem, że w pogoni za modą, udajemy że nie dostrzegamy oszustw, matactw, a także zwykłego wyzysku ludzi. Ile zła może przynieść nadmiernie rozbuchany konsumpcjonizm, ile nadziei jest w zwykłej pracy chałupniczej. Moreu pochyla się nad losem uciemiężonych ofiar kapitalizmu, którzy w poszukiwaniu lepszego życia pozwolili się oszukać i dać sobie wmówić, że wolność kiedy nadejdzie. Bolorma i Xiao Li, to przykłady silnych, niezłomnych kobiet, i mimo że ich życie nie jest usłane różami, to każda z nich swoją niezłomnością, uporem i wiarą w własne możliwości pokazuje że może być lepiej. Moreau zabierze nas w jakże sugestywnie opisany świat, i mimo iż książka nie jest obszerna ilościowo, nie wydaje się, by czegoś w niej zabrakło. Czasem mniej, znaczy lepiej, i tu to się doskonałe sprawdziło. „Czerwony kaszmir” subtelnie przypomina o tym co ważne, i jest ważnym głosem w współczesnym świecie. Mimo lekko naciąganego zakończenia, to i tak uważam, że po tę książkę warto sięgnąć. Polecam. 8/10

„Człowiek nie myśli trzeźwo, kiedy ma zranioną duszę.” Clara Belmonte pochodzi z wykształconej rodziny. Tata lekarz ginie na wojnie, a siostra z mamą wyprowadzają się z domu. Clara zmuszona do samodzielnego utrzymania się rzuca się w wir gotowania, a trzeba przyznać, że ma do tego talent. Don Diego to samotny, zgorzkniały wdowiec, zamieszkujący ogromną posiadłość Castamar. Ich losy krzyżują się ze sobą. Wkrótce rozpoczyna się pomiędzy nimi gra, a dokoła roi się od zawiłych intryg, polityki, miłości i pasji. Oraz oczywiście różnic klasowych. Trzeba przyznać autorowi, że bardzo przyłożył się do opisów tworzących niepowtarzalny klimat epoki. Stroje, wyposażenie wnętrz, obyczaje, zastawa stołowa, a przede wszystkim potrawy i napoje są opisane z ogromną dokładnością. Wręcz można poczuć ich smak i zapach, kiedy czyta się te doskonałe opisy. Nie jest to powieść oparta jedynie na uczuciu pomiędzy Clarą a Diegiem. Wątków jest znacznie więcej. I naprawdę nie dziwi mnie, że na podstawie powieści nakręcono serial (nie oglądałam, ale mam zamiar nadrobić). Klimat tej powieści jest tak niesamowity, że sama przez chwilę poczułam, jakbym była mieszkanką XVIII-wiecznej Kastylii i śledziła z bliska losy mieszkańców zamku Castamar. Z pewnością nie każdemu przypadnie ta powieść do gustu ze względu na może troszkę zbyt przytłaczający wątek romansowy… Ale dla mnie to nie jest żaden minus, a wręcz przeciwnie.

Biograficzne powieści o wielkich ikonach popkultury często wpadają w pułapkę nadmiernego hagiografizmu lub, przeciwnie, taniej sensacji. Michelle Marly w swojej książce Madame Piaf i pieśń o miłości na szczęście omija te rafy, serwując czytelnikom opowieść nasyconą zapachem powojennego Paryża, dymem tytoniowym i drżącym, gardłowym głosem „Wróbelka”. Moja ocena 7/10 odzwierciedla uznanie dla literackiego rzemiosła autorki, która z ogromną czułością, ale i niezbędnym dystansem, kreśli portret kobiety, dla której śpiew był jedyną formą przetrwania. Akcja powieści skupia się na kluczowym momencie w życiu Edith – roku 1944, kiedy to Paryż wyzwala się spod okupacji, a artystka staje przed trudnymi oskarżeniami o kolaborację. To właśnie ten dramatyczny rys nadaje książce głębi. Marly nie tworzy jedynie laurki; pokazuje Piaf jako postać skomplikowaną, targaną lękami, a jednocześnie posiadającą niebywałą intuicję artystyczną. Kluczowym wątkiem jest relacja Edith z młodym, wówczas nieznanym Yves’em Montandem. Autorka z wielką precyzją opisuje, jak Piaf, będąc już u szczytu sławy, staje się mentorką, kochanką i rzeźbiarką talentu Montanda, szlifując go na diament francuskiej piosenki. Styl Michelle Marly jest niezwykle plastyczny i zmysłowy. Czytelnik niemal słyszy stukot obcasów na bruku Montmartre i czuje napięcie panujące za kulisami legendarnych sal koncertowych. Opisy procesów twórczych – narodzin tekstów, które później stały się hymnami pokoleń – są najbardziej fascynującymi fragmentami książki. Marly udaje się uchwycić ten ulotny moment, w którym cierpienie prywatne zmienia się w uniwersalną sztukę. To właśnie ta „pieśń o miłości”, o której wspomina tytuł, jest główną bohaterką powieści, spajającą wszystkie wątki w jedną, emocjonalną całość. Dlaczego jednak nota zatrzymała się na siódemce? Mimo niezaprzeczalnego uroku, książka momentami popada w zbyt sentymentalne tony, które mogą nużyć czytelników szukających twardszej faktografii. Niektóre dialogi wydają się nieco zbyt „wyreżyserowane”, służąc bardziej ekspozycji faktów historycznych niż budowaniu naturalnej dynamiki między postaciami. Niemniej jednak, dla miłośników francuskiej piosenki i biografii beletryzowanych, jest to pozycja obowiązkowa. Wysoka ocena należy się za brak pruderii w opisywaniu trudnego charakteru Piaf i zero litości dla czytelnika w ukazywaniu ceny, jaką artystka płaciła za swoją pasję. Marly nie boi się pokazać Edith słabej, złośliwej czy zdesperowanej. To sprawia, że postać staje się ludzka, a jej triumfy na scenie smakują jeszcze wyraźniej. Madame Piaf i pieśń o miłości to rzetelnie skrojona, nastrojowa lektura, która pozwala choć na chwilę przenieść się do świata, gdzie miłość i ból brzmiały najpiękniej przy akompaniamencie akordeonu. To literacki hołd złożony kobiecie, która mimo drobnej postury, posiadała głos zdolny poruszyć fundamenty świata.

Maria Montessori to nazwisko, które kojarzy niemal każdy, kto choć raz otarł się o współczesną pedagogikę. Jednak za fasadą globalnego sukcesu i rewolucyjnych metod nauczania kryje się postać niezwykle złożona, pełna pasji, ale i bolesnych dylematów. Laura Baldini w swojej powieści biograficznej „Sekret Marii. Życie, miłość i pasja Marii Montessori” podejmuje próbę odczarowania spiżowego pomnika słynnej Włoszki i pokazania jej ludzkiej, pełnej emocji twarzy. Moja ocena tej pozycji to solidne 7/10. Akcja książki przenosi nas do Rzymu przełomu XIX i XX wieku. Maria, jako jedna z pierwszych kobiet we Włoszech, studiuje medycynę, co w tamtych czasach wymagało nie lada hartu ducha i walki z wszechobecnym patriarchatem. Baldini świetnie oddaje atmosferę tamtych lat – duszne sale wykładowe wypełnione niechętnymi spojrzeniami mężczyzn oraz determinację młodej studentki. To właśnie w tym okresie rodzi się zainteresowanie Marii dziećmi z niepełnosprawnościami intelektualnymi, które ówczesne społeczeństwo skazywało na wegetację w nieludzkich warunkach. Kluczowym wątkiem powieści jest jednak tytułowy „sekret” – romans Marii z doktorem Giuseppe Montesano oraz dramatyczna decyzja dotycząca ich syna, Mario. To tutaj autorka wspina się na wyżyny empatii, opisując rozdzierający ból matki, która w imię ochrony swojej kariery i możliwości dalszego pomagania tysiącom innych dzieci, musi oddać własne dziecko na wychowanie obcym ludziom. Baldini stawia czytelnika przed trudnym pytaniem: czy wielkie wizjonerki mają prawo do błędów, które w przypadku „zwykłych” kobiet byłyby surowo potępione? Warsztat literacki Laury Baldini jest poprawny i bardzo plastyczny. Autorka potrafi ożywić historyczne postacie, nadając im współczesny rys psychologiczny, dzięki czemu lektura płynie szybko i angażuje emocjonalnie. Opisy pierwszej placówki „Casa dei Bambini” w biednej dzielnicy San Lorenzo są niezwykle inspirujące – widzimy tam narodziny metody, która zamiast tresury, proponuje dziecku wolność i szacunek. Dlaczego zatem przyznaję siedem punktów, a nie więcej? Choć powieść jest wciągająca, momentami ulega pewnej schematyczności typowej dla beletryzowanych biografii. Niektóre dialogi wydają się zbyt współczesne, co nieco osłabia realizm historyczny. Ponadto, autorka skupia się głównie na wczesnym etapie życia Montessori, zostawiając późniejsze lata jej działalności i światowej sławy w pewnym niedosycie. Chciałoby się poznać więcej szczegółów z czasów, gdy jej metoda zaczęła podbijać inne kontynenty. Podsumowując, „Sekret Marii” to wzruszająca i potrzebna opowieść o kobiecie, która wyprzedziła swoją epokę. To książka nie tylko dla rodziców czy nauczycieli, ale dla każdego, kto ceni historie o walce o własną podmiotowość i marzenia. Laura Baldini przypomina nam, że za każdym wielkim sukcesem stoi człowiek z krwi i kości, targany wątpliwościami i płacący wysoką cenę za swoje ideały. To lektura, która zostawia w czytelniku głęboki szacunek do Marii Montessori – nie jako do ikony z podręcznika, ale jako do kobiety, która miała odwagę kochać i tworzyć na własnych zasadach. Bardzo dobra, wartościowa pozycja.

Książkę kupiłam z sentymentu do Jane Austen. Z przyjemnością czytałam jej książki i oglądałam ekranizacje jej powieści. Zawsze zastanawiało mnie dlaczego zmarła tak młodo. Książka "Panna Austen" jest próbą odpowiedzi na to pytanie. Napisana z wyczuciem i humorem godnym samej Austen, powieść ta była świetnym uzupełnieniem weekendu. Przeczytałam jednym tchem. Oprócz sugestii dlaczego o chorobie i śmierci autorki "Dumy i Uprzedzenia " wiemy tak mało, znalazłam tam ciekaw historię kobiet z jej kręgu. Pani Hornby wykonała ogromną pracę pisząc powieść tak przypominającą książki Austen, że z przyjemnością zanurzyłam się w jej lekturze.

Caroline Bernard w swojej powieści Frida Kahlo i kolory życia podejmuje się trudnego zadania – literackiego sportretowania jednej z najbardziej ikonicznych artystek XX wieku. Nie jest to jednak biografia w ścisłym sensie, lecz fabularyzowana opowieść inspirowana prawdziwym życiem Fridy Kahlo – kobiety, która uczyniła z bólu i namiętności swój oręż twórczy. Akcja powieści rozpoczyna się w Meksyku w 1925 roku, gdy młoda Frida – pełna ambicji, marząca o zawodzie lekarza – ulega dramatycznemu wypadkowi autobusowemu. To wydarzenie na zawsze odmienia jej życie: fizycznie kalekie ciało zmusza ją do redefinicji własnych marzeń. W tym dramatycznym punkcie Bernard ukazuje narodziny artystki – kobiety, która zamiast poddać się rozpaczy, odnajduje nowy sens istnienia w malarstwie. Autorka bardzo sprawnie wplata historyczne fakty w fabularną strukturę książki. Ukazuje przemianę Fridy z niepewnej dziewczyny w pewną siebie artystkę, która z czasem stanie się symbolem kobiecej siły i niezależności. Spotkanie z Diego Riverą jest tu momentem przełomowym – zarówno w życiu osobistym Fridy, jak i w jej rozwoju artystycznym. Ich burzliwa relacja – pełna pasji, zdrad, inspiracji i cierpienia – została przedstawiona z dużą intensywnością emocjonalną. Rivera nie jest tu tylko miłością jej życia, ale również lustrem, w którym Frida zmuszona jest zobaczyć własne ograniczenia i siłę. Bernard nie unika trudnych tematów – opowiada o fizycznym bólu, o niestabilności emocjonalnej, o zdradach i samotności, ale też o twórczym transie, ekstazie tworzenia, o spotkaniach z wielkimi postaciami tamtej epoki – jak Trocki czy Picasso. Frida jawi się jako postać niejednoznaczna, momentami zagubiona, ale zawsze bezkompromisowa. Jej bunt wobec norm społecznych, odwaga w wyrażaniu siebie i artystyczna szczerość są głównymi tematami książki. Styl Caroline Bernard jest przystępny, ale nie pozbawiony głębi. Autorka z wyczuciem operuje językiem emocji, barwnie oddając zarówno scenerię Meksyku, jak i atmosferę artystycznej bohemy. Kolory życia, o których mowa w tytule, są obecne nie tylko w opisach obrazów Fridy, ale również w jej emocjach, myślach, lękach i pragnieniach. Frida Kahlo i kolory życia to książka dla tych, którzy cenią historie o silnych kobietach, poszukujących swojego miejsca w świecie. Bernard nie tylko przedstawia nam Fridę jako artystkę, ale przede wszystkim jako kobietę z krwi i kości – odważną, kochającą, kruchą i niezłomną. To powieść, która inspiruje, porusza i przypomina, że z bólu może zrodzić się piękno.

"Florentyna i Konstanty", to pierwsza część cyklu "Zakładnicy wolności" rozgrywającego się w latach 1916-1945 w Środzie Wielkopolskiej (wówczas nazywanej Środą) i jej okolicach. Nina Majewska-Brown ukazuje tutaj losy rodziny Zabierzyńskich, zamieszkujących usytuowany na obrzeżu dworek. Florentyna i Konstanty są młodym małżeństwem, które wychowuje wspólnie córkę Wiktorię. Niebawem kobieta ponownie zachodzi w ciążę, zaś Konstanty zaczyna angażować się w działalność powstańczą. Ich losy splatają się z historią odradzającej się Rzeczypospolitej. Choć małżonkowie mogą nawzajem na siebie liczyć i obdarzają siebie wsparciem, to jednocześnie między Florentyną, a jej wścibską i wyniosłą teściową cały czas dochodzi do spięć z powodu ciągłej ingerencji starszej z kobiet w relacje między młodymi. Książka Niny Majewskiej-Brown jest napisana pięknym, ale i pełnym emocji językiem o wzajemnym wsparciu, walce o wolność i wyznawane przez siebie wartości. Bohaterowie są wielowymiarowi, obdarzeni głębią oraz złożoną osobowością. Ponadto autorka wplata w treść swojej powieści fragmenty źródeł historycznych, artykułów prasowych, listów oraz przepisów kulinarnych. Warto przeczytać.

Opowieść o życiu i śmierci. Przyjaźni, miłości i braku zrozumienia. Napisana w sposób figlarny, lekki, lecz nie pozbawiona głębi i chwili do podumania nad życiem. Historia o znajomości Lenni i Margot. Nastolatki i bardzo dojrzałej damy, których los splótł się na szpitalnym korytarzu. Humor jakim autorka obdarzyła Lenni jest mi bliski. Uwielbiam go. Postać pastora Artura to kolejna kreacja z krwi i kości. Autorka swoją twórczością pokazuje, że można w sposób zabawny, lecz nie śmieszny przedstawić, oswoić trudne tematy. Gorąco polecam zarówno starszym jak i młodszym czytelnikom.

Dalsze losy rodziny Zabierzyńskich. Choć Florentyna i Konstanty wraz ze swoimi czterema córkami cieszą się szczęściem oraz odzyskaną przez Polskę niepodległością, to niebawem agresja wojsk niemieckich na Rzeczpospolitą oraz okupacja burzą ich spokój i bezpieczeństwo. Zatroskani o przyszłość swoich córek Florentyna i Konstanty mimo toczącej się zawieruchy decydują się, by ich Wiktoria i Marysia mogły wziąć ślub ze swoimi ukochanymi. Zosia zaczyna spotykać się z niemieckim żołnierzem, zaś Wanda z powodu swojego wścibstwa i opryskliwości przysparza swojej rodzinie problemów. Niebawem do posiadłości Zabierzyńskich wprowadza się niemieckie małżeństwo. Pozwala im jednak zostać w dworku. Choć między dwoma rodzinami rodzi się przyjaźń, to krnąbrna i wścibska Seweryna nie kryje swojej niechęci do Mullerów. Na dodatek kobieta zdaje się nie przejmować wojną oraz cierpieniem niczemu niewinnych ludzi. Podobnie jak i pierwszy tom, także i "Cztery siostry" to powieść pełna emocji z wiernie odtworzonymi realiami historycznymi oraz wielowymiarowymi postaciami. Jednakże w porównaniu z pierwszym tomem cechuje ją bardziej mroczny, pełen niepokoju i lęku klimat. II wojna światowa zmusza Zabierzyńskich do walki o własne przetrwani i budzi u nich strach przed jutrem. Mimo to Florentyna i Konstanty starają się walczyć o swoje wartości i nie wyzbywają się swojego człowieczeństwa. Są zatroskani o przyszłość swoich pociech i liczą na to, że w ich życiu ponownie nastanie spokój. Reasumując. Jest to dobra powieść, którą warto się zainteresować.

Oto historia w której występują idealne żony (jak że Stepford), mężczyźni robiacy karierę i czarni służący. W upalnym miasteczku pod LA znika kobieta, a sprawa nie wygląda na taką oczywistą. Nic nie wygląda na takie, jakie faktycznie jest. Z każdą stroną czuć ciężar i "lepkość" upału i panującej dusznej atmosfery. Niestety czyta się rownież trochę mozolnie.

Książka nie trafi do każdego, nie należy także do najbardziej emocjonujących, przez co przez niektórych może zostać obrana jako nudna. Ja w tym wolnym tempie i nie wymagającej opowieści, znalazłam przestrzeń, która na moment czytania była ciekawa. Z perspektywy czasu historia nie zapadła mi w pamięć, natomiast uważam, że mimo wszystko warto ją przeczytać.

Lekka narracja, przyjemny klimat, prostota, która daje oddech. To nie jest literatura, która stawia wyzwania. To raczej taka, którą bierze się do ręki, kiedy potrzebuje się chwili wytchnienia, idealna na letni przyjemny wieczór. Podobało mi się, że autorka znowu zbudowała ten sam nastrój bliskości, trochę nostalgii i zwyczajnego życia. Było kilka momentów, które mnie zaskoczyły i przypomniały, że Whistle Stop to nie tylko sielanka, ale też przemijanie i zmiany, których nikt nie uniknie. Są też i wady - największy zgrzyt z tą książką mam taki, że autorka uśmierca swoich bohaterów, jak gdyby nie stanowili żadnego filaru w historii - po prostu byli i nagle ich nie ma. Wolałbym trochę dłuższą powieść, niż takie płycizny, których mam wrażenie nie było (albo nie było aż tyle) w pierwszym tomie. Czytało się dobrze, często z uśmiechem na sercu, ale czułem, że potencjał tej opowieści mógł być znacznie większy gdyby nie leniwe pisanie. Mimo wszystko historia dobrze domknięta i te dwa tomy w zupełności są wystarczające.

Książka w porządku,początek był bardzo obiecujący ale cała fabuła trochę za bardzo rozwleczona,jak na mój gust. Co do wątku historycznego drażnił mnie symetryzm w odniesieniu do ludobójstwa na Kresach. W żaden sposób nie można tu relatywizować,tak właśnie teraz próbują postępować władze ukraińskie. Mówią,że ok,mordowaliśmy,pozwolimy na ekshumacje jak wy przyznacie się, że robiliście to samo i nam też zadośćuczynicie. Nie jestem w stanie zaakceptować takiego podejścia.

To zwyczajny romans ubarwiony opisem "działania" kamieni szlachetnych. Właściwie kamienie pomagają na wszystko - kto chce niech wierzy. Ja nie wierzę w moc kamieni. Oczywiście bohaterowie pokonują wszystkie trudności, które pojawoają się na ich drodze, by w finale powieści się pobrać. Nic zaskakującego.

Lektura Księgi tęsknot była dla mnie doświadczeniem intensywnym i poruszającym. To jedna z tych książek, które czyta się z narastającym napięciem, w moim przypadku, ze łzami w oczach i urywanym oddechem. Trudno było mi się od niej oderwać; każdego dnia pochłaniałam po kilkaset stron, całkowicie zanurzając się w świecie przedstawionym. Na szczególną uwagę zasługuje dbałość o tło historyczne i obyczajowe. Autorka wykazuje się bardzo dobrą znajomością realiów żydowskich, ich zwyczajów i codzienności, choć niekiedy pozwala sobie na pewne uproszczenia czy odstępstwa od faktów. Nie odbiera to jednak powieści siły, raczej podkreśla jej literacki, interpretacyjny charakter. Jednym z najbardziej intrygujących elementów jest sposób ukazania postaci Jezusa. Nie jako odległej, jednoznacznej figury religijnej, lecz jako człowieka - buntownika, prowokatora, kogoś, kto nie boi się podważać zastanego porządku. W tej interpretacji jawi się także jako obrońca słabszych, szczególnie kobiet, ktoś, komu bliżej do postawy egalitarnej niż do skostniałego konserwatyzmu. To odważne i nieoczywiste ujęcie, które może budzić kontrowersje, ale jednocześnie powinno skłonić do refleksji ultra konserwatywne stanowiska do rozważenia swoich patriarchalnych zapędów. Najsilniej wybrzmiewa jednak kobieca perspektywa. Powieść odsłania gorzkie historie kobiet żyjących w świecie zdominowanym przez patriarchalne struktury religijne i społeczne. Ich głos przez wieki był tłumiony i właśnie ten uciszony głos autorka próbuje przywrócić. To dla mnie jeden z najważniejszych i najbardziej poruszających aspektów tej książki. Ciekawym dopełnieniem są liczne „smaczki” historyczne, w tym nawiązania do starożytnych zbiorów wiedzy, między innymi tych związanych z Aleksandrią. Wprowadzają one dodatkową warstwę intelektualną i nadają opowieści mistycznej głębi. Centralną ideą powieści wydaje się być także motyw Sofii - nie tyle jako konkretnej bogini, ile jako archetypu mądrości, obecnego w filozofii hellenistycznej, platonizmie i nurtach gnostyckich. To subtelny, ale niezwykle istotny wątek, który spaja duchowy wymiar książki i nadaje jej uniwersalny charakter. „Księga tęsknot” to dla mnie powieść nie tylko wciągająca, ale i ważna emocjonalnie, intelektualnie i światopoglądowo. Z pewnością sięgnę po inne książki Sue Monk Kidd, bo jej sposób opowiadania historii i odwagi interpretacyjnej zrobił na mnie ogromne wrażenie.

Sama dałam się oszukać, bo byłam święcie przekonana, że to jest biografia. A przecież miałam już kilka książek Magdy Knedler na koncie i mogłam się spodziewać takiej a nie innej książki. To opowieść o kobietach Chopina, stylizowana na przeprowadzone z nimi wywiady. I niestety muszę przyznać, że trochę przemęczyłam tę książkę. Zdarzało mi się już mieć problemy z narracją u tej autorki, jednak przy "Narzeczonych Chopina" miewałam momenty, kiedy chciałam po prostu jak najszybciej mieć to za sobą, ale nie mogłam. Po prostu ciężko się czytało, każda z kobiet opowiadała w inny sposób, ale każdy momentami nużył lub nawet irytował. Bardzo nie podobały mi się próby nawiązania kontaktu z Krzysztofem, który przeprowadzał wywiady, bo i tak przecież nie dostawaliśmy żadnego odzewu w tych monologach i to wychodziło po prostu dziwnie. W ogóle postać Krzysztofa, choć poniekąd konieczna do przedstawienia historii w taki a nie inny sposób, jakoś mi tu nie pasowała. On był tutaj najsłabszym ogniwem. A szkoda, bo widać, ile pracy włożono w tę książkę, ile badań było przeprowadzonych, żeby w ogóle ona mogła powstać. Byłam zaciekawiona tymi historiami, chciałam wiedzieć więcej, lepiej poznać te kobiety oraz to, jak wyglądały ich relacje z Chopinem. W kartach tej książki ich osobowości są naprawdę widoczne. Autorka w świetny sposób uchwyciła głębię każdej osoby oraz ich uczuć. Dzięki temu formatowi można było poznać człowieka, a nie same suche fakty. Gdyby nie narracja, byłabym tą książką naprawdę zachwycona. A tak to tak jestem "tylko" pod ogromnym wrażeniem. Bo trzeba przyznać, że jest to kawał dobrej literatury.