Styria

Sięgając po tą książkę nie miałam pojęcia, czego się spodziewać, ale muszę przyznać, że zostałam mile zaskoczona. To moje pierwsze spotkanie z tym autorem, ale już teraz wiem, że chętnie sięgnę po jego inne książki, ponieważ jego styl pisania zdecydowanie przypadł mi do gustu.

Ukrycie się w szafie kochanki przed jej mężem to taki trochę banał. Jednak już zniknięcie z tej szafy to zupełnie co innego. Adam byłby kolejnym przeciętnym pracownikiem korpo,gdyby nie jego niezwykła umiejętność przenoszenia się z miejsca na miejsce. Ta zdolność już nieraz uratowała mu życie. Tym razem znów je ratuje,gdy mąż kochanki próbuje go zastrzelić. Gdy mu się to nie udaje,wynajmuje płatnego mordercę. To wydarzenie stanowi punkt wyjściowy rozważań nad przyszłością i przeszłością Adama. Poznajemy jego dzieciństwo i sposób w jaki dowiedział się,że posiada ciekawą zdolność. Fabuła jest odrobinę poszatkowana i całą książkę próbujemy powoli złożyć opowieść w taki sposób by była spójna i chronologiczna. Nie jest to typowy kryminał ani komedia kryminalna, bo ma też wątek fantastyczny. Jest jednak pełna humoru i pewnej lekkości, dzięki czemu czyta się ją przyjemnie i szybko. Dlatego jeśli szukacie czegoś na oderwanie to polecam spróbować 😊

Izabela to młoda dziennikarka przeżywa osobistą tragedię po ktòrej stacza się kobieta w alkoholizm. Dowiedziałam się z czytania książki o pięknych diamentach,o sklepach jubilerskich,połknęłam książkę jednym tchem. Historię ciekawą,intrygującą ukazała Pani Karolina Głogowska pisarka po raz kolejny budowała dobre emocje w książce,zrelaksowałam się przy książce. Znakomita lektura.

„Kukułcza piwnica” to świetny wybór dla osób, które chcą psychicznie odpocząć od trudnych i ciężkich lektur. To kryminał z przymrużeniem oka, lekko chaotyczny, wielowątkowy, z dużym gronem zróżnicowanych charakterami bohaterów. Niewinna z pozoru historia rośnie do rangi niebezpiecznej przygody, w której pojawia się więcej niż jedna grupa przestępcza, a nasi bohaterowie próbują rozwikłać zagadkę. Jako że żadni z nich detektywi, wplątują się w absurdalne sytuacje, podejmują szereg dziwnych decyzji i wszędzie ich pełno, czym brużdżą mocno niezbyt lotnej grupie przestępczej. Swoją drogą debilizm tychże przestępców jest bardzo przejaskrawiony, ale w tym przypadku to po prostu pasuje do całości. Bawiłam się dobrze mimo pojawiającego się momentami totalnego chaosu- czasami ciężko mi było nadążyć za logiką bohaterów, których dialogi wyjaśniały powoli rozwijającą się sytuację. Nie da się odczuć, że jest to debiut. Myślę, że mogłabym zostać fanką autorki, gdyby napisała coś podobnego.

Moskwa. Miastem wstrząsa seria brutalnych morderstw. Jednego dnia zostały popełnione brutalne morderstwa. Jednego dnia zaleziono parę ciał. Ofiarami były osoby, które parały się oszustwem, udzielali kredytów, chwilówek na tak wysokim oprocentowaniu, że ludzie tracili często wszystko. Jednak chyba po raz pierwszy i społeczeństwo, i policja nie bardzo chcą, by sprawca został złapany. Jednak trzeba zrobić swoją pracę. Dokąd zaprowadzą ich ślady? I jaka jest historia mordercy? To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora. Nie jestem pewna, ale chyba to jest jakaś seria. Niestety nie ma oznaczenia. W każdym razie niezbyt pałam miłością do tego kraju, gdzie dzieje się cała historia. Daje mi to trochę na minus. Ale reszta jak najciekawsza. Akcja jest szybka i pełna napięcia. Autor podaje nam też liczne zwroty akcji, zwodzi za nos. Bohaterowie, działają tu pod presją czasu. Wiedzą, że zabójcy o coś chodzi, najprawdopodobniej o zemstę. Też domyślają się, że jeszcze nie skończył. I choć po cichu mu kibicują, to muszą bronić innych obywateli przed nim. Autor oprócz ciekawej historii, przedstawia nam jedną ważną myśl. Jest to ogromny dylemat moralny. Czy ktoś, kto rozlicza się z tymi, co okradają innych, prowadzą często do tragedii i na tym się jeszcze bogacą, jest tak naprawdę złą osobą? Każdy musi w swoim własnym sumieniu odpowiedzieć na to pytanie. Jednak porusza on świetnie te struny naszych sumień, moralności. Ale ogromy plus ma autor u mnie za zakończenie. Jestem w prawdziwym szoku, że tak to zakończył. Jednak nie chcę zdradzać zakończenia, ale to daje dużego plusa ocenie książki.

Chyba moje pierwsze zetknięcie się z autorem. No taki kryminał bez wielkiego zadęcia, toczący się raczej spokojnym niż nerwowym tempem. Kilka wieczorów mi zeszło na lekturze. Historia z retrospekcją jak ja to mówię czyli wychodzimy od współczesnej zbrodni a cofamy się do początku XXw. I teoretycznie jak i praktycznie nie ma opcji żeby je popełniała ta sama osoba ale jednak podobieństwo jest uderzające. Śledztwo prowadzi nie detektyw a dziennikarz któremu historię tę “sprzedał” jego kolega podczas zjazdu szkolnego. Czy rozwiązanie zaskakuje no nie do końca bo już od początku wiemy kto jest kandydatem na łobuza i zostaje tylko udowodnić tę tezę. Lektura na spokojne wieczory

Bardzo lubię tematyczne zbiory opowiadań. Temat, nieważny. Im dziwniejszy, tym ciekawszy. Uważam, że w takiej formule pisarze i pisarki mogą się wykazać. Tym razem otrzymałam zbiór opowiadań autorstwa jednej osoby – Sebastiana Artymiuka – ale wszystkie teksty łączy jeden motyw przewodni, śmierć. Do tego dochodzi świetny fatalistyczny tytuł. „Autostradą w ciemność”. W zbiorze znajdziemy 10 opowiadań. Przyjrzyjmy się im bliżej. Publikację otwiera tekst „Nieproszeni goście”, a w nim pewna rodzina otworzy drzwi zbłąkanemu nieznajomemu i zaprosi go na wigilijną kolację. Okaże się, że mężczyzna nie „zgubił się” w pobliżu ich domu przypadkiem. Często piszę o tym, jak ważne jest, aby rozpocząć książkę mocnym akcentem. „Opening” jaki zaserwował nam Sebastian Artymiuk jest z prawdziwego zdarzenia. Świetny, trzymający w napięciu tekst. „Mewa” to najdelikatniejsze opowiadanie ze zbioru. Jako jedyne ma charakter 100% obyczajowy. Nad brzegiem morza rodzi się piękna przyjaźń. „Urodzinowy sekret” to opowiadanie kryminalne. Zdradzę tylko tyle, że giną w nim dzieci. Trafiamy na bardzo ciekawą i mroczną sprawę, a do tego bardzo złożoną. I chyba dlatego tekst ten wydawał mi się niedopracowany. Aż się prosi, żeby go rozbudować. Czuję, że jest to świetny materiał na powieść. „Cywilizacja przyszłości” to tekst o charakterze science-fiction i postapo. Świat po katastrofie nuklearnej. Społeczeństwo niezwykle rozwinięte technologicznie, ale też wyzbyte uczuć, a w nim wrażliwy chłopak. Dotarliśmy do środku zbioru i tytułowego opowiadania „Autostradą w ciemność”. Mamy w nim człowieka doprowadzonego do ostateczności. Nie wie, co ma zrobić ze swoim życiem i pozostaje mu... zemsta. „Stracone serce” porusza temat przemocy w rodzinie. Autorowi udało się uchwycić w nim rozterki ofiary, a wszystko spiąć wspaniałym, iście filmowym zakończeniem. Ja właściwie nie lubię takich hollywodzkich tekstów, ale ten wzruszył mnie do łez. „Autostopowicz na gapę”, czyli noc, samotna kobieta na drodze i ścigająca ją ciężarówka. Genialny początek wywołujący dreszcze, ale w trakcie coś „się rozłazi”. W mojej ocenie najmniej udane opowiadanie Sebastiana Artymiuka. Opowiadanie „Jestem dorosła” było dla mnie najtrudniejsze do przeczytania, bo porusza temat handlu ludźmi – zawsze mnie takie teksty „rozstrajają”. W tym tekście autor przeszedł sam siebie. Trafiamy tu na jeden z bardziej zdegenerowanych umysłów w literaturze. „Nocny urbex” może przypaść do gustu miłośnikom opowieści o duchach. Co prawda Sebastian Artymiuk nie serwuje nam tu rasowego horroru paranormalnego, ale klimat tego opowiadania jest tak przerażający, że aspirujący autorzy grozy mogliby się od niego uczyć. Białoruś, opuszczona posesja, były dom starców i naziści – to kilka haseł związanych z „Nocnym urbexem”. Zbiór zamyka opowiadanie pt. „Żelazny”. Polska, lata bezpośrednio po II wojnie światowej. Żołnierze kontra partyzanci, a w tle zastraszony obywatel. Trudno byłoby uchwycić wszystkie odcienie śmierci, a Sebastian Artymiuk do tego nie aspiruje. Zamiast tego chce pokazać się czytelnikom ze swojej najlepszej strony. „Autostradą w ciemność” zawiera opowiadania różnorodne, ale wszystkie maja coś z thrillera. Autor umie budować napięcie, potrafi wystraszyć, ale też wzruszyć. W kilku miejscach widzę niedoróbki fabularne, jednak nie mogę zaprzeczyć, że zbiór ten bardzo mi się podobał. Mroczny klimat sprawił, że ciężko było mi zasnąć po jego przeczytaniu. Polecam wszystkim lubiącym mocniejszą literaturę.

Anna Kapczyńska w książce „Czarne piwo grabarza” przedstawia czytelnikom kolejną część serii „Agentki bez licencji”. Choć jest to kontynuacja, fabuła w pewnym sensie stanowi odrębną opowieść, która pozwala nowym czytelnikom na wciągnięcie się w świat trzech poznańskich sąsiadek z Jeżyc: Gośki, Danki i Renaty, prowadzących amatorskie śledztwa kryminalne. Ta lekka komedia z domieszką kryminału, okraszona czarnym humorem, zabiera nas w intrygującą podróż przez zakamarki Poznania, wplatając w nią barwne postacie oraz tajemnicze zbrodnie. Kapczyńska po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć historie, które, choć miejscami zabawne, poruszają także poważne tematy, nadając całej opowieści głębszy sens. Książka rozpoczyna się w momencie, gdy Gośka, jedna z trzech przyjaciółek, spędza Wigilię Bożego Narodzenia z rodziną swojego partnera Romana. To niezbyt udane spotkanie zapoczątkowuje serię nieoczekiwanych zdarzeń, które zmuszają trzy sąsiadki do rozpoczęcia kolejnego amatorskiego śledztwa. Gdy nagle umiera Olga, partnerka siostry Romana, śmierć młodej i zdrowej kobiety budzi podejrzenia. Okoliczności jej zgonu wydają się podejrzane, a policja jest przekonana, że nie była to śmierć naturalna. Choć początkowo Roman nie chce, by Gośka i jej przyjaciółki wtrącały się w sprawę, wkrótce okazuje się, że ciekawość kobiet wygrywa z rozsądkiem.  Trzy kobiety postanawiają na własną rękę rozwiązać zagadkę tajemniczej śmierci Olgi. Gośka bierze udział w pogrzebie, gdzie poznaje byłego partnera zmarłej, który od razu wzbudza jej podejrzenia. Danka zatrudnia się w firmie, w której pracowała Olga, aby wyciągnąć więcej informacji, podczas gdy Renata umawia się na randkę z Pawłem, podejrzanym użytkownikiem Tindera, co prowadzi do wielu zabawnych sytuacji. W tle pojawia się także postać niezwykle pociągającego Brodacza, który wprowadza dodatkowe zamieszanie w życie bohaterek. Lista podejrzanych się wydłuża, a trio wplątuje się w coraz bardziej złożone sytuacje, nie tylko towarzyskie, ale i zawodowe. Ponoć droga od miłości do nienawiści jest krótka, ale bywa pokręcona, z wieloma przystankami. Paradoksalnie często te uczucia idą w parze. Jednym z największych atutów książki są główne bohaterki – Gośka, Renata i Danka. Autorka z dużą wprawą kreuje postacie, które są zarówno autentyczne, jak i pełne życia. Gośka, jako liderka grupy, wyróżnia się determinacją i nieustępliwością. Jest postacią ironiczną, z lekkim podejściem do życia, ale jednocześnie zmagającą się z własnymi problemami emocjonalnymi. Jej relacja z Romanem, grabarzem, który wprowadza do fabuły odrobinę wisielczego humoru, jest ciekawie zarysowana, ukazując trudności związane z łączeniem prywatnego życia z detektywistycznymi ambicjami. Danka i Renata to równie interesujące postacie, które wnoszą do opowieści własny koloryt. Danka, ze swoją zdolnością do szybkiej adaptacji i odwagą, nie boi się wejść w sam środek korporacyjnych intryg, podczas gdy Renata zaraża wszystkich swoim optymizmem i swobodą w kontaktach międzyludzkich. Jej „misja” na Tinderze to jeden z najbardziej humorystycznych wątków książki, który jednak zyskuje na powadze, gdy zaczynamy zdawać sobie sprawę, że wszystko to służy jednemu celowi – odkryciu prawdy o śmierci Olgi. Choć początkowo może się wydawać, że „Czarne piwo grabarza” to lekka i przyjemna lektura, książka wciąga czytelnika swoją intrygą. Z każdym rozdziałem odkrywamy nowe tropy, a Kapczyńska z dużą precyzją i finezją prowadzi fabułę, wplatając w nią coraz więcej postaci i zagadek. Lista podejrzanych rośnie, a czytelnik wraz z bohaterkami próbuje odgadnąć, kto stoi za tajemniczą śmiercią Olgi. Pisarka w umiejętny sposób miesza kryminał z komedią, nie popadając w przesadę ani w jednym, ani w drugim gatunku. Kapczyńska balansuje pomiędzy humorem a mrocznymi tematami, co sprawia, że książka zachowuje swój unikalny ton. Zagadki kryminalne są ciekawe i dobrze skonstruowane, a zwroty akcji sprawiają, że trudno się od książki oderwać, choć początek wymaga od czytelnika pewnej cierpliwości. Gdy już akcja nabiera tempa, historia staje się wciągająca, a zakończenie nie tylko zaskakuje, ale również pozostawia czytelnika z pytaniem, co wydarzy się w kolejnym tomie. Nie można też nie wspomnieć o tle społecznym i kulturowym, jakie autorka nakreśla w książce. Poznańskie Jeżyce, z ich specyficznym klimatem i lokalnym kolorytem, stają się niemalże dodatkowym bohaterem powieści. Anna Kapczyńska umiejętnie oddaje ducha tego miejsca, a także problemów społecznych, takich jak dyskryminacja osób homoseksualnych czy różnice kulturowe, które przewijają się w tle fabuły. Relacja między Zosią a Olgą, a także reakcje otoczenia na ich związek, są przedstawione w subtelny, ale wyraźny sposób, co dodaje książce głębszego wymiaru. Była w najlepszym towarzystwie. Swoim własnym. I miała o czym myśleć. Jednym z głównych elementów, które wyróżniają książkę, jest czarny humor, który autorka z powodzeniem wplata w fabułę. Choć mamy tu do czynienia z zagadką kryminalną i śmiercią młodej kobiety, Kapczyńska umiejętnie rozładowuje napięcie poprzez wprowadzenie elementów humorystycznych. Dialogi są błyskotliwe, pełne ironii i sarkazmu, a postać Romana – grabarza, który z jednej strony jest odpowiedzialny za poważne, smutne ceremonie, z drugiej jednak wprowadza do książki sporo wisielczego humoru – dodaje historii specyficznego uroku. Podsumowanie: „Czarne piwo grabarza” to powieść, która zadowoli zarówno miłośników kryminałów, jak i fanów lekkiej, humorystycznej literatury. Choć nie jest to książka bez wad – momentami akcja może się wydawać nieco rozwleczona, a brak znajomości pierwszej części serii może wprowadzać pewne zamieszanie – to jednak z każdą stroną staje się coraz bardziej wciągająca. Zakończenie nie tylko zaskakuje, ale również sugeruje, że to jeszcze nie koniec przygód trzech poznańskich detektywek — amatorów. Anna Kapczyńska stworzyła powieść, która, mimo że nie „pożera się jej w okamgnieniu”, dostarcza solidnej dawki rozrywki i sprawia, że czytelnik z niecierpliwością czeka na kolejne tomy. „Czarne piwo grabarza” to idealna książka na wieczór, która nie tylko dostarczy chwil relaksu, ale także zmusi do refleksji nad ludzkimi relacjami, lojalnością oraz siłą kobiecej intuicji. Anna Kapczyńska po raz kolejny udowadnia, że gdzie diabeł nie może, tam kobiety posyła – i w tym przypadku wychodzi to zarówno diabłu, jak i kobietom na dobre. Polecam po nią sięgnąć!

Lubicie odkrywać skrywane tajemnicy śmierci?Jeśli tak,to koniecznie przeczytajcie tą powieść. Dzięki skrupulatnej dochodzeniu,listom oraz rozmowom możemy odkrywać zagadki skrywane przez osoby,które pośrednio przyczyniły się do śmierci a w ostateczności do zgonu Jana będącego mężem a jednocześnie kobieciarzem. Emocje towarzyszace podczas rozmowom osób bliskich zmarłemu powodowały,że przybliżało nas do poznania prawdy,które zostawały powolutku odkrywane. Akcja tocząca się w XX wieku dawała wyobraźni do analizy nad poznawanymi nowymi faktami z życia bohaterów.Ich zdrady,skrywana niechęć do siebie oraz wzajemne oszczerstwa nie pozwalaja na szybkie rozwiazanie sprawy. Akcja toczy się we własnym tempie.Nic i nikt nie działa szybko,by odkryć każdy szczegół.Dopiero rozmowy z osobami znających bohatera odkrywa skrywane ich myśli i opinii na temat innych osób. Dla mnie brakowało emocji,by wczuć się w tą historię.Troszkę było monotonnie i zbyt spokojnie.Choć mnie ta powieść nie powaliła na kolana to miło spędziłam z nią czas. Jest to historia idealna dla osób lubiących powieści historyczne wraz z śledztwem odkrywającym prawde.Polecam

Tom trzeci to domknięcie wszystkich wątków. Rozwiązanie zagadki okrutnych morderstw było dla mnie oczywiste od samego początku więc tu zaskoczenia nie było .Powieść jednak wciągnęła mnie poprzez ciekawe śledztwo i intrygę kryminalną , wartką akcje , malownicze opisy , dobrze ukazane realia tamtych czasów. Fajni bohaterowie i ich rozterki, wybory , a w tle morderstwo małej dziewczynki i mroczny hrabia Garlicki . Bardzo dobre zakończenie. Polecam bo warto :)

Są rzeczy, których ludzie nie mówią na głos, nawet najbliższym.* Sławek wraz z rodziną mieszka w małej miejscowości, gdzie życie toczy się utartym torem. Jako pilarz spędza dużo czasu w lesie i bardzo to lubi. Wszystko zmienia się, gdy po przerwie świątecznej w czasie pracy odkrywa przykryte śniegiem ciało młodej dziewczyny. Szybko okazuje się, że to znajoma z klasy jego syna. Fakt ten powoduje, że jako pierwsi stają się podejrzanymi. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej, gdy mężczyzna odkrywa w lesie kolejne zwłoki. Kim jest morderca i czemu wszystko łączy się z rodziną Sławka? Nie często sięgam po kryminały, ale czasem daje się namówić i tym razem udało się to @mania.ksiazkowania, która bardzo polecała ten debiut. No i muszę przyznać, że nie mam czego żałować. @hubertmalek.profilautorski stworzył rewelacyjny kryminał z połączeniem wątku obyczajowego. Skupia się nie tylko na sprawie, która jest rewelacyjnie poprowadzona, ale i na relacjach rodzinnych. Niezadowoleni teściowie, zbuntowany nastolatek, nadużywanie alkoholu i codzienne problemy. Trochę tego jest w książce, ale autor rewelacyjnie całość opisuje i łączy. Skupia się na tym, co najważniejsze i buduje napięcie. Skłania do refleksji nad poświęceniem dla dzieci, ale też zastanowienia się, czy każdy wybór rodzica jest właściwy, nawet jeśli kierowany szlachetnymi pobudkami. Sam wątek kryminalny może nie zaskakuje, bo wiadomo, czym kieruje się morderca i gwałciciel. Dość łatwo odkryć, kto jest winny, ale za finał autorowi należą się ogromne brawa, skończyłam ją jakiś czas temu, a nadal siedzi mi w głowie, to jak ta historia się zakończyła. Muszę też pochwalić klimat, z jednej strony mroczny i duszny - potrzebowałam w pewnym momencie chwili, by odetchnąć, bo czułam się wręcz przytłoczona. Z drugiej zaś zachwycały mnie opisy przyrody. Polecam każdemu, kto lubi lektury poruszające moralne dylematy, niejednoznacznych bohaterów oraz fascynującą fabułę, o której trudno zapomnieć.

W kategorii kryminał książka jest debiutem mieszkającego w Lubawie na Mazurach Macieja Grabowskiego. Akcja książki rozgrywa się także na Mazurach, w małym miasteczku Grudnie. Niespodziewanie w samym centrum miejscowości zostają odnalezione zwłoki młodej dziewczyny. Przerażenie budzi bestialstwo zbrodni i to, że ofiara została pozbawiona skóry na całej głowie. Śledztwo rozpoczyna komisarz Paweł Lubecki. Wkrótce okazuje się, że zabójca wcale nie zakończył swej misji i zostają znalezione kolejne zwłoki. Książka jak dla mnie jest bardzo nierówna. Wciągnął mnie początek, a potem zaczęło pojawiać się rozczarowanie. Komisarza i jego stylu prowadzenia całości dochodzenia jakoś nie dało się polubić. Bardziej sympatyczny był jego podwładny – młody policjant Wiktor Wilko. Wszystko toczyło się zbyt szybko, było zbyt dużo wątków i zbyt dużo postaci co trudno było ogarnąć. Można powiedzieć że jeszcze nie ostygły pierwsze zwłoki a już pojawiły się drugie, a potem trzecie i czwarte. Jak dla mnie zupełnie niepotrzebnie. Gdyby autor skupił się na konkretnym wątku i bardziej wnikliwie starał się czytelnikowi przedstawić główne postacie i motywy działania zabójcy byłoby zupełnie inaczej. Myślę jednak, że autor będzie się rozwijał w dobrym kierunku. Książkę oceniam na niepełne 6 pkt.

Celina i Cecylia, bliźniaczki jednojajowe. Jak to z bliźniaczkami bywa wszystko robią razem, tak samo i podobne są do siebie jak dwie krople wody. I tu zaczynają się schody, Cecylia wstępuje w szeregi tajnej agenci rządowej. I tak Celina znika a Cecylia musi ją odnaleźć. Bardzo szybka i wartka akcja i bardzo dobrze się ją czyta/słucha, polecam. #WyzwanieLC2025

To moja pierwsza książka Wojciecha Wójcika i muszę przyznać, że wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Fabuła od samego początku wciąga - ciągle coś się dzieje, bohaterów jest wielu, a każdy z nich skrywa własną tajemnicę. Postaci są wiarygodne i wielowymiarowe, a ich dramaty i błędy z przeszłości nadają historii realizmu i emocjonalnej głębi. Autor świetnie łączy wszystkie wątki, stopniowo budując napięcie i nie pozwalając czytelnikowi choćby na moment się nudzić. "Odmęty śmierci" to kryminał, w którym nie znajdziemy typowego śledztwa policyjnego. Zagadkę rozwiązują zwykli ludzie - rodzina zmarłej i lekarz, który przypadkiem znalazł się w samym środku niebezpiecznej gry. To opowieść o błędnych decyzjach, które potrafią zaważyć na całym życiu, o próbach odkupienia win i traumach, jakie odciskają trwałe piętno na ludzkiej psychice. To także historia skomplikowanych losów wielu osób, połączonych jedną, mroczną tajemnicą. Jeśli lubicie kryminały, które trzymają w napięciu i zaskakują na każdym kroku, a jednocześnie pozostają blisko ludzkich emocji i realizmu - "Odmęty śmierci" z pewnością Was nie zawiodą.

„Zło wyłania się z mgły” Katie Davids to książka, którą się czuje, a nie tylko czyta. Od pierwszych stron otula ją ciężka, wilgotna atmosfera — taka, w której cisza bywa głośniejsza niż krzyk, a niepokój czai się tuż pod powierzchnią codzienności. Autorka bardzo umiejętnie buduje napięcie — bez pośpiechu, bez tanich straszaków. Zamiast tego dostajemy stopniowo narastające poczucie zagrożenia, jakby coś obserwowało bohaterów z ukrycia. Mgła staje się tu symbolem — niewiedzy, tajemnic i zła, które długo pozostaje niewidoczne, ale nigdy nie znika. To, co najbardziej mnie ujęło, to psychologiczna warstwa historii. Bohaterowie nie są jednoznaczni, ich lęki i decyzje są bardzo ludzkie. Czytając, miałam wrażenie, że granica między dobrem a złem jest tu wyjątkowo cienka — i łatwa do przekroczenia. To książka idealna na wieczór, kiedy chcesz poczuć dreszcz niepokoju i dać się wciągnąć historii, która powoli, ale skutecznie zaciska wokół czytelnika palce. Po zakończeniu zostawia chłód — i myśl, że nie wszystko da się wyjaśnić światłem dnia.

"Cevenole" klasyczny kryminał osadzony w połowie lat 60 XX wieku. Są to lata PRL-u. Można to mocno odczuć, ponieważ autor wiele w książce wspomina o wydarzeniach tamtych lat i używa słownictwa charakterystycznego dla lat PRL-u. Ja osobiście nie mogłam się oderwać od książki, ale ja to chyba tak mam z każdym kryminałem. Jedyne o czym myślę, to kto okaże się mordercą. W tej książce nie byłam w stanie tego odkryć aż do końca. Podejrzewałam dosłownie każdego, ponieważ każdy miał silny motyw na zabicie właścicielki pensjonatu. Jednakże zakończenie okazało się być dość zaskakujące, choć spodziewałam się, że mordercę spotka gorsza kara. Jedyny mankament, do którego mogłabym się przyczepić, to wstawki cytatów z Pisma Świętego, ale z drugiej strony jest to trochę nieodłączny element, kiedy przez większość książki śledztwo na własną rękę prowadzi bliski przyjaciel zamordowanej, a jest on bardzo religijny.

To nie jest typowy thriller z wartką akcją i szokującymi zwrotami. To raczej psychologiczna układanka, w której każdy rozdział — przypisany innej postaci — odkrywa przed nami nowy fragment tej samej, mrocznej historii. Już od pierwszych stron czuć, że coś jest nie tak, że pod powierzchnią wydarzeń czai się drugie dno. Autorka nie gra na efektach — gra na emocjach. Centralne postacie, Ira i Clarissa, spotykają się w gabinecie terapeutycznym, ale to, co się tam dzieje, przypomina bardziej pojedynek niż leczenie. W miarę jak poznajemy kolejne wersje wydarzeń, zderzamy się z pytaniami o prawdę, manipulację i granice odpowiedzialności. Czytelnik, zamiast podążać za klasycznym tropem śledztwa, musi sam poskładać całość z porozrzucanych strzępów i fałszywych wskazówek. To opowieść o tym, jak dzieciństwo potrafi naznaczyć człowieka na zawsze, i jak cienka jest granica między ofiarą a oprawcą. Bohaterowie są nieprzewidywalni, momentami wręcz nieprzyjemni, ale właśnie przez to bardzo ludzcy. Ich słabości, traumy, obsesje nie są tu tłem, lecz osią całej narracji. Tempo akcji jest celowo spowolnione — to historia, którą trzeba przeczekać, przeanalizować i przetrawić. Nie każdemu przypadnie do gustu to wyczekiwanie, gra w kotka i myszkę. Ale dla mnie właśnie w tym tkwi jej siła. Finał? Zamyka wątki i oferuje rozwiązanie, ale zabrakło mu trochę wiarygodności. Mam mały niedosyt. "Podążaj za motylem" to debiut z charakterem. Nie efektowny, ale efektywny. Pokazuje, że prawdziwy niepokój można wywołać nie sugestywnymi opisami scen przem0cy, lecz cichym, podszytym lękiem dialogiem. I że największe potwory to nie te z kr^wawych nagłówków, tylko ci, którzy potrafią doskonale się ukrywać — nawet przed samym sobą. Będę czytać kontynuację 🦋

To naprawdę fantastycznie skonstruowana powieść, pełna niespodzianek, nagłych wolt, które każą po raz kolejny zastanowić się, czy na pewno wszystko jest takie, jak się wydaje, z misternie zaplanowaną i poprowadzoną akcją. Nie ma tu żadnych dłużyzn, pisania na metry, niepotrzebnych szczegółów i ubarwiaczy, które miałyby za zadanie przedłużyć treść i zachęcić do czytania na przykład miłośników romansów. Stacey Abrams jest politykiem i nie zawraca sobie głowy niepotrzebnymi bzdurami. To się czuje i bardzo chwali. Życzę sobie więcej tak napisanych powieści. Głównej bohaterce, Avery, towarzyszymy praktycznie przez cały czas, więc jest go dość, by tę kobietę dobrze poznać i polubić. Na odmianę sędziego, zanim zapadnie w śpiączkę, jest raczej mało, a mimo to można bardzo szybko wyrobić sobie opinię na jego temat. Stacey Abrams ma prawdziwy dar do tworzenia pełnokrwistych i trójwymiarowych postaci. Oczywiście w książce znajdziecie ich więcej, ale nie jest moim celem spojlerowanie, więc nic dodatkowo nie zdradzę. No, może poza tym, że zarówno agent FBI, jak i narkomanka zostali stworzeni z taką samą pieczołowitością. Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Naziści,Sowieci ,mroczne lata zimnej wojny. Thriller historyczny w modnej oprawie. Mi jeszcze atmosfera tej opowieści przypomina Trzeciego człowieka Orsona Wellsa. Jednym słowem autorzy wiedzieli jakich składników użyć by ta pozycja była atrakcyjna dla czytelników.

Nawiązanie do literackiego pierwowzoru w przypadku powieści Michela Bussiego jest nieuniknione, gdyż Kod 612: Kto zabił Małego Księcia? to w swej istocie literacki paszkwil, hołd i śledztwo w jednym. Bussi bierze na warsztat najczęściej tłumaczony tekst świata, traktując arcydzieło Antoine’a de Saint-Exupéry’ego nie jako powiastkę filozoficzną dla dzieci, lecz jako misternie skonstruowaną zasłonę dymną. Autor stawia prowokacyjne pytanie: co, jeśli śmierć złotowłosego chłopca na kartach książki oraz tajemnicze zaginięcie samego pisarza nad Morzem Śródziemnym w 1944 roku to ta sama, nierozwiązana dotąd zbrodnia? Moja ocena tej pozycji to 6/10 – to książka błyskotliwa i odważna, ale jednocześnie momentami zbyt efekciarska, by w pełni usatysfakcjonować miłośników oryginału. Śledztwo w cieniu asteroidy B-612 Fabuła koncentruje się na dwójce bohaterów: Nealu Mondzie, byłym policjancie o zacięciu detektywistycznym, oraz młodej Andie. Razem wyruszają w podróż śladami Saint-Exupéry’ego, analizując każde zdanie, postać i ilustrację z książki jako potencjalny dowód w sprawie. Bussi mistrzowsko wyłapuje nieścisłości: dlaczego lis ma tak duże uszy? Dlaczego Mały Książę boi się baobabów? Czy pilot rzeczywiście był jedynym świadkiem? Atuty: Gra z czytelnikiem Największą zaletą powieści jest to, jak Bussi zmusza nas do ponownego, tym razem „dorosłego” przeczytania klasyka. Autor sprawnie operuje faktami z biografii pisarza, wplatając w narrację postać jego żony Consuelo czy rywali z lotnictwa. Styl jest lekki, dynamiczny i pełen intelektualnych łamigłówek. To idealna lektura dla tych, którzy kochają dekonstrukcję literatury i szukanie drugiego dna tam, gdzie inni widzą tylko bajkę. Mimo fascynującego punktu wyjścia, Kod 612 traci punkty za pewną powtarzalność i nadmiar interpretacyjnych fikołków. Bussi czasem nagina fakty tak mocno, by pasowały do jego kryminalnej tezy, że narracja zaczyna przypominać teorię spiskową. Dla wielu fanów oryginału problemem może być również odarcie Małego Księcia z jego metafizycznego piękna na rzecz technicznego suspensu. Finał, choć zaskakujący, wydaje się nieco zbyt wydumany w stosunku do ciężaru gatunkowego Legendy, z którą autor się mierzy. To sprawny thriller literacki, który bawi się konwencją, ale pozostawia pewien niedosyt. Jeśli szukasz inteligentnej rozrywki na jeden wieczór, będziesz usatysfakcjonowany. Jeśli jednak oczekiwałeś głębokiego traktatu o samotności i miłości, możesz poczuć, że Bussi potraktował temat zbyt instrumentalnie.