Spotkamy się w Honolulu

Wrażliwa, czuła, kobieca w ten tradycyjny, potrzebny sposób. Momentami jednak wydała mi się przestylizowana, sztuczna w ten nowoczesny, nieco pretensjonalny sposób. A może to po prostu ja jestem uprzedzona do tej stylizacji dlatego, że kiedy piszę, czasem sama chce wepchnąć mi się do tekstów? Myślę, że może tak być. To mój głupi purytanizm, literacki utylitaryzm, zupełnie niepotrzebny.

Na początku wydaje się niesamowicie pretensjonalna. Drażniło mnie to środowisko i sposób jego opisywania. Natomiast jak się już wejdzie w ten kosmos, to dzieje się coś ciekawego. Uważam, że w pewnych momentach można wręcz mówić o geniuszu autora. To jak opisuje relacje Ninel z matką jest i trafne i oryginalne, tragiczne, komiczne, pełne talentu. Albo to jak opisuje spacer po parku jednego z bohaterów, idzie to w niesamowitą filozoficzną stronę, która mnie zachwyciła swoją świeżością. Jestem bardzo zadowolona, że trafiłam na tego autora. Jednak tyle nominacji do Nike mimo wszystko coś znaczy.

Sięgnęłam po tą książkę, żeby sprawdzić na ile faktycznie jest to historia ludzi mojego pokolenia. Fajnie było się przenieść, choć na chwilę do tamtych czasów, poczuć smak dawnych słodyczy i zapach Pewexu, zachwycać się nowościami z zachodu, kolorowymi zeszytami, długopisami. Ciekawe, inteligentne i zaskakujące wnioski i spostrzeżenia pod którymi mogłabym się podpisać.

W końcu "zmęczyłam" tę książkę i szkoda, że zabrakło mi kilku dni, żeby skończyć ją w starym roku. Bo jak teraz taką książkę zakwalifikować, ani w 2017 jej nie skończyłam ani w 2018 nie zaczęłam i teraz tak sobie to trwa w zawieszeniu. Przynajmniej zniknie ze Stoisku Wstydu. Nie do końca wiem jak się czuję z tą lekturą, ale chyba jednak nie do końca dobrze.

Przeczytałam obie książki z niegasnącym zachwytem nad językiem jakim posługuje się Tulli, gęstym, analitycznym, niemal klinicznym w swojej precyzji. Jestem pełna podziwu dla sprawności i umiejętności ubierania w słowa historii i jednocześnie unikania banału czy grania na emocjach czytelnika. Obie książki opisują losy tej samej dziewczynki (późnej kobiety ) przy czym „Włoskie szpilki” są opowieścią bardziej o chorobie i odchodzeniu jej matki, a „Szum” o przeszłości i historii rodzinnej. Obie opisują zagubioną, odrzuconą przez rówieśników i niekochaną przez rodziców dziewczynkę, która już jako dorosła kobieta próbuje wszystko to, co ją w życiu spotkało wyjaśnić i poukładać, zrozumieć. Jak sama Tulli przyznaje obie książki zawierają wątki autobiograficzne i bazują na jej doświadczeniach. Eksploruje traumę dzieciństwa, trudną relację z oziębłą matką, ocalałą z Holokaustu, nieobecnym emocjonalnie ojcem - Włochem oraz mechanizmy wyparcia i pamięci, pisze o tym, jak nieprzetworzona trauma rodzica kształtuje psychikę dziecka. Obie książki są o wstydzie, przynależności i poszukiwaniu tożsamości. Bardzo, bardzo polecam.

Bardzo dobra książka. Problemem i przyczyną niskich ocen jest styl pisarki, wymagający ciągłej uwagi. Opowieść o dwóch przyjaciółkach i jednym morderstwie, chciałoby się napisać. To jednak tylko pretekst by ukazać głównego bohatera, czyli północno zachodni Londyn. Miejsce z którego część osób się wydostaje ,a część nie. Jednak to miejsce do końca jest w nich.

- lekka, przystępna forma przekazywania informacji o języku jako rozmowy językoznawców pełne anegdot - tematy przewodnie raczej rzucone z grubsza, bardzo luźne i miejscami chaotyczne są te rozważania - na pierwszy rzut oka wygląda na coś, co można przeczytać w godzinę, a faktycznie treści jest bardzo dużo - brakuje dodatkowych przypisów lub wyjaśnień - przykład błędnego użycia warto byłoby skonfrontować z definicją lub przykładem poprawnym; jest to niestety nagminne, a z minimalnego kontekstu ciężko ekstrapolować poprawność - jako osoba ze znacznie młodszego pokolenia, niektóre przykłady uznaję za czepialstwo, a niektórych zarzutów zupełnie nie rozumiem - język żyje, jak widać - miejscami czuć boomerską perspektywę - Bralczyk i Miodek zdecydowanie dominujący - zapewne błąd redakcji lub korekty, ale komiczną sytuacją w takiej książce (str. 221) jest prof. Miodek mówiący "...wziąłby go na tapetę"

Jest to książka o pragnieniu. Główna bohaterka pierwszoosobowo prowadzi nas przez historię oswajania swojego tamagochi. Małego stworka w podbrzuszu, które ciągle się domaga, chce, zapewnia uczucie głodu. Ciągnie do chwilowych przyjemnostek, przeważnie seksu, który daje namiastkę bliskości. Takiej bezpiecznej w specyficzny sposób, bo bohaterka szybko uczy się ładować do łóżek tych, których może ogarnąć. Bohaterka opowiada nam o seksualności otwarcie, niemal jakby mówiła sama sobie. Zachowuje w tych podbojach podmiotowość, nie ulegając w całości zainteresowaniu innych. Niby twierdziła, że nie ma honoru i wartości, jednak ona sama decydowała się wchodzić w przygodne relacje erotyczne. Kierowana pragnieniem, ale swoim, nie cudzym. Przynajmniej tak mi się wydaje. Ale książka pozostawia dużo kwestii otwartych. Nie ocenia podejścia bohaterki, nie mówi wprost ile w jej decyzjach było wolnej woli, a ile jakiegoś niedoboru pozostawionego przez rodzinę. Wartości książki dodaje oczywiście sprawne prowadzenie nas przez opowieść - nie można się nudzić. Trudno mi było zdecydować czy dać się wciągnąć i skończyć czytać w jeden dzień, czy dawkować sobie tę przyjemność.

Na początku pomyślałam, że Herra to odważna niezależna kobieta, ale potem uznałam, że babka miała przesrane życie. Ukłon dla autora za odzwierciedlenie przekazu starszej doświadczonej życiem kobiety, w ogóle kobiety. Czytając książkę, nie mogłam uwierzyć, że została napisana przez mężczyznę.

Czyta się szybko, choć sama opowieść nie jest łatwa. Fabuła wciągająca, ale to nie ona pozostała ze mną po lekturze. Podobało mi się, że autor potrafił rzeczy "lekkie" opisać <pięknym> topornym i oschłym językiem, a "ciężkie" miękkim i ciepłym.

nie wiem dlaczego w necie tak jadą po tej książce. może dlatego, że jest wulgarna, ohydna, szokująca i brudna, a jej główną bohaterką jest kobieta. może dlatego, że takie historie nie powinny być nominowane do nagrody Nike. może dlatego, że to powieść alkoholowa, w której już od samego czytania może się zakręcić w głowie. jesteście chyba zbyt wrażliwi. mnie się ta powieść podobała i ani na moment podczas czytania nie skrzywiła. historię dopełniła rozmyta wódą nocna Warszawa, w której żyła Tamara Mortus. trochę dystansu sensytywni czytelnicy!

Wybitny autor. Mam wrażenie, że mógłby pisać o czymkolwiek, choćby relacjonować co przeczytał na etykiecie dezodorantu, a ja nie mógłbym oderwać się od lektury. Choć sama treść jest pouczająca i wyjaśniła mi wiele o tym jaka była i jest Ukraina oraz Ukraińcy, to chyba nie to podobało mi się najbardziej. Przewrotny, cyniczny i momentami prześmiewczy ton autora rozbawia do łez. A obnaża on właściwie wszystko i u wszystkich. Uczta!

"Życiorysta" to nie książka dla każdego, na pewno znajdą się tacy których język i sposób opisu może zbulwersować. Mnie nic takiego nie spotkało, książkę czytało się wyśmienicie, opisane postacie, których życiorysy same w sobie są interesujące poprzez sposób opisu autora tym bardziej interesujące. Polecam każdemu kto lubi biografie i to nietuzinkowe.

Książka Stasiuka to ciekawa, bezkompromisowa i odważna wyprawa do wspomnień nieprzefiltrowanych przez bieżącą, jednostronną opowieść o PRL. Stasiuk próbuje oddać ducha czasów swojego dzieciństwa oraz poczuć klimat imperium, które położyło się cieniem na jego dzieciństwie. Ale jak sam mówi, był to cień bez obiektu, który rzucał cień. Samo imperium jawiło się a to jako zagubiony żołnierz gdzieś na Pradze, czy legitymacja partyjna wujka w szufladzie z gumkami do słoików. PRL i jego demoniczna. wiecznie nienasycona krwi i ofiar twarz to konstrukt, który większości obywateli, szczególnie po 1970 roku był obcy ogromnej większości obywateli. Stasiuk pokazuje również na swojej biografii, jak ogromne zmiany i przetasowanie ludnościowe miało miejsce. Jak pożydowskie mienie w miastach było zajmowane przez nowych mieszkańców i jak lud ze wschodu i biednych rubieży emigrował do miast, blokowisk, fabryk. To jest opowieść o awansie, o zmianie, wyrwaniu z biedy, poniżenia i głodu. Możemy różnie oceniać PRL, ale moim zdaniem opowieść Stasiuka jest autentycznym obrazem, stanu ówczesnego ducha młodego człowieka. Świetna, leniwa narracja pełna dygresji, odwołań do Wykopu, wspomnień i obrazków z prowincjonalnej przeszłości.

“Boże ciało” Jana Komasy w wersji retro i do tego w kresowym płaszczu. I od filmu o pięć lat starsze. A jeszcze na podstawie historii prawdziwej - sprzed dwóch bez mała stuleci… Słuchamy oto lamentu matki Makryny Mieczysławskiej - przeoryszy klasztoru bazylianek w Mińsku - słanego do uszu arcybiskupa poznańskiego, a opisującego jej dramatyczne losy (prześladowania cerkiewno-carskie, poniżania i tortury, wygnania i liczne golgoty) toczące się na dawnych Kresach Rzeczypospolitej (obecnie pod rosyjskim zaborem) i na rubieży walk prawomyślnej cerkwi prawosławnej (no, nie do końca, bo przecież nie w rycie staroobrzędowym, a po reformach patriarchy Nikona) z jej unickim odłamem (nie mającym się wówczas - jak zaświadczają historycy - wcale za dobrze ani w dziedzinie teologii, ani moralności). Równocześnie zaś śledzimy również pierwszoosobową narrację dotyczącą wdowy po carskim kapitanie-moczymordzie z Wilna i w pewnym momencie orientujemy się, że jakieś drobiazgi z jednej opowieści przenikają do narracji równoległej… Finalnie zaś poznamy jeszcze i historię żydowskiej biedoty wileńskiej i wywodzącej się z niej ubożuchnej dziewuchy, przygarniętej “dla ratowania duszy” przez zakonnice, preparujące służki dla szlacheckich dworów… Historia XIX-wiecznej natchnionej kresowej religijnej hochsztaplerki jest dziś dość powszechnie znana, więc nic tu nie spojleruję. O ile jednak katolicko-narodowa (głównie zresztą emigracyjna) narracja uczyniła z tej prorokini i cudotwórczyni jeden z elementów mesjanistyczno-narodowej mitologii, to po ujawnieniu całej tej mistyfikacji (już w XX wieku) postać popadła we wstydliwe i skrzętnie pielęgnowane zapomnienie. Jacek Dehnel wyciąga tego trupa z szafy narodowych mitów i stawia przed nami w pełnej jego trupiej krasie. I czyni to zaprawdę mistrzowsko. Dostajemy bowiem nie tylko kawał soczystej Literatury o zacięciu narodowo-łotrzykowskim, co również wgląd w naszą narodową i słowiańską duszę, jątrzące zapytanie o stosunek do rodzimej mitologii, przypomnienie wreszcie (nic to, że nie do końca chlubnych) jej przedstawicieli. Prawem twórcy literatury miesza historie prawdziwe i twórcze swe historii uzupełnienia; prawdę z mitem i jeszcze już zupełnie fabularnymi dywagacjami, nie potwierdzającymi się w materiałach historycznych. Dobrze się Makryna odnajduje w emigracyjnym środowisku paryskim, dobrze i wśród samych Francuzów (głównie jednak za aktywną pomocą protektorów, gdyż sama - jako prostaczka - nie potrafiła wypowiadać się poprawnie w żadnym języku, również po polsku ani rusińsku). A trzeba przyznać, że konkurencja między szaleńcami w tej epoce i tym miejscu silna, bo i zwariowani poeci, i natchniony obłędem Towiański… Ale sam książę Czartoryski nie taki znów głupi; inni być może również dość prędko orientują się w niejasnym charakterze opowieści o prześladowanej mniszce. Dobrze nam Dehnel i te narodowe mity dekonstruuje, choć tu już ostrożniej, z jakimś lekko nabożnym szacunkiem. A zorientowani w literaturze odnajdą tu mnóstwo odniesień do również ze szkół znanych poezyi i nie tylko; im kto więcej w szkołach czytywał, tym więcej romantycznych tropów dostrzeże… Piękna proza karmiąca się wcześniejszymi wytworami ducha. Swoją zaś drogą jawi nam się dehnelowska Makryna jako udana emanacja self-made-(wo)mana, która bierze własny swój los i własną historię we własne dłonie i sama steruje swym obrazem w oczach współczesnych. Inna sprawa, czy budowana narracja nie przerasta jej nieco, czy trochę się gdzieś z tych dłoni nie wymyka (czy przewidziała, że będzie musiała zdawać relację przed papieżem?)? Na pewno słusznie przywraca jej postać Dehnel z magazynu wstydliwych mitów narodowych i jednak przywraca godność tej postaci. Mówi o niej ironicznie, ale też pokazuje, że wszystkie swe razy otrzymała, wszystkie blizny ma prawdziwe, wypiła swój kielich goryczy do dna, a czy z ręki Moskala czy mężowskiej podany, to już mniejsza o to. Bardzo to wchodzi w duch feministyczny; bardzo mąci nam łatwość osądu postaci fałszywej zbawczyni narodu… Zresztą narodowe mity dekonstruuje tu Jacek Dehnel w iście mistrzowski sposób, bo do wiedzy dziś już niemal pewnej o głównej dramatu postaci dodaje wiele swojej autorskiej inwencji literackiej. Prowadzi więc bohaterkę jej europejskim szlakiem tułaczym i stawia na jej drodze równie prawdziwe postaci w zaistniałych faktycznie spotkaniach. Ale już treści rozmów, nawet z papieżem, Norwidem czy Mickiewiczem (“wierszopisem kudłatym”), to czysta odautorska literacka licentia poetica. Jest też postać matki Makryny - o czym zaświadczają relacje świadków i dokumenty historyczne - swoistym konstruktem epoki i proto-celebrycką odpowiedzią na emigracyjne zapotrzebowanie na taką postać. Na taką okaleczoną personifikację równie okaleczonej Ojczyzny, na taką martyrologiczną odpowiedź na towiańskie przeanielenie, na jej triumfalny zmartwychwstańczy pochód południem Francji w drodze do Rzymu. Jest też - być może - nieudaną wiadomością słaną księciu Czartoryskiemu do Paryża przez litewskich Tyszkiewiczów (a nieudaną, bo uzyskującą własny głos, własną bujającą opowieść i swój autonomiczny blask)? Powieść jest też apoteozą kresowości, odmalowaną słowem (gwara!), kartografią i klimatem miejsc, które w XX wieku nie wyglądały już “jak za cara” (byłem jako dziecko w latach 80-tych w wymienianych tu Smorgoniach i Mołodecznie - wiem, co mówię). Widzę, że wielu czytelników język zmęczył, czy wręcz pokonał; dla mnie jest on raczej wyrazem mistrzowskiego zagłębienia się Pisarza w materię którą bada, twórczo przekształca i wreszcie przeobraża w słowo na papierze. No i trzeba jeszcze przyznać, że jak mało kto potrafią się chrześcijany między sobą ładnie bawić; o zabawach protestantów z katolikami wiemy wiele, mniej zaś o tych między prawosławnymi moskiewskimi, a unickimi. Jakoś więc wierzono w świecie o popach (biskupach nawet!) osobiście razami karzącymi mniszki celem ich nawrócenia… Wprawdzie nie wszystkie winy Makryna w swych konfabulacjach przypisuje tym, którym powinna, to jednak sumarycznie - coś z rzeczy podobnych w tym czasie i tych stronach się dziewało… Książka po wielokroć przesuwana na dalszą pozycję w czytelniczej poczekalni (nie wiem czego się bałem: książki samej, czy głupiej fascynacji kolejnym - dotychczas szczęśliwie niepoznanym - Pisarzem i kolejnych potencjalnych pozycji dorzucanych na półkę “do przeczytania”?). I tak się zresztą dzieje - już zaopatrzyłem się w kolejne pozycje Autora i już je na półeczkę “do przeczytania”... Samego zaś Pisarza - już po piwerwszej lekturze - stawiam na półce obok nazwisk takich jak Szostak, Huelle, Chwin. Ma coś Dehnel pociąg do stylistyki ikony; tu okładka doskonała, współgra z treścią książki bez mała genialnie! A jest jeszcze i kolejna ikona, tym razem z wpisanym nań samym Autorem, na innej jeszcze książce, którą właśnie dorzuciłem na rosnącą górę pozycji wstydu i marzeń…

"Niebko" to saga rodzinna, odtwarzanie skomplikowanych losów przodków przed, w czasie i po drugiej wojnie światowej. Takie ogólne zdanie, a już nie do końca jasne - no bo czyich przodków? Jeśli przyjmiemy perspektywę Marzeny, to jej rodziców i dziadków, teoretycznie to ona jest główną narratorką, chociaż przecież też bohaterką - to ona próbuje spisać historię swojej rodziny. Narracja jednak jest rozbudowana, zmienia się mówiąca do odbiorcy osoba, czasem w dość gwałtownym przeskoku. Ale dzięki temu losy bohaterów przedstawione są z różnych perspektyw - na przykład Waldek trochę sam opowiada o sobie, trochę widzimy go oczami Marzeny, a jeszcze trochę opowiada nam o nim narrator "ogólny", zdystansowany, który jest gdzieś ponad nimi wszystkimi. A jakby tego było mało, opowieść Waldka (kierowaną zdaje się do córki, Marzeny) przerywa chwilami żona Basia. Trochę też opowiadają razem. W ten sposób "Niebko" staje się nie tylko opowieścią o losach tej rodziny (wraz z licznymi odgałęzieniami), ale także opowieścią o opowieści. Opowieścią o odtwarzaniu swoich korzeni, budowaniu swojej tożsamości. A także o traumach, które przechodzą na następne pokolenia, niechciane, ale skrzętnie przechowywane w rodzinie. Interesująca i świetnie napisana.

Backlog z 2013 r. Styl Orbitowskiego jak zawsze imponuje - świetne opisy, zwłaszcza czasów młodości bohaterów. Niestety, podobnie jak wiele osób, mam wrażenie, że eksperymentowanie z metafizyką wypada w dorobku pisarza dość średnio (nie źle, ale też nie spójnie i pięknie). Nie pamiętam dokładnie, co konkretnie nie zagrało, ale w autorze są dwa pisarskie wilki i pogodzenie ich jest chyba do końca niemożliwe. Nawet kiedy pisze o byku!

To nie jest łatwa lektura ,wymaga uwagi i chłonięcia niuansów, które autor wplata w narrację. Postacie są wyraziste i wielowymiarowe, a ich dylematy i słabości sprawiają, że historia rezonuje długo po odłożeniu książki. Pilch balansuje między humorem a powagą w sposób, który jest typowy tylko dla niego – wciąga czytelnika w swoje literackie obserwacje życia, przy jednoczesnym poczuciu, że każdy gest i słowo mają znaczenie.

Po lekturze właściwie nie wiem co myślę o tej książce. Dobrze było przeczytać dla samego zapoznania się z historią i nową dla mnie perspektywą (starszy mężczyzna opisujący swoje życie miłosne i poniekąd erotyczne) ale na szczęście była to krótka książka, gdyby miała chociażby standardowe 300 stron to ciężko bym miała przez nią przejść.

Wspomnienia oparte na prezentowanych zdjęciach. Wspomnienia niebanalne, tak jak niebanalny jest autor tej książki. Pan Wojtek opowiada o fotografiach z ogromnym dystansem dla siebie i z wielkim humorem, specyficznym dla niego. Do książki powinna być dołączona ścieżka dźwiękowa, z autorskim czytaniem. A tak pozostaje czekać i włączyć radio w piątek lub w niedzielę. Niestety to, o którym jest w książce zostało już zniszczone przez miłościwie nam panujących.