Spacer z motylem

Rzadko zdarza mi się nie polubić głównego bohatera wręcz czytając tą książkę wielokrotnie myślałam " Tośka nie bądź głupia, uciekaj". Tosia od dziecka była posłuszna i wykonywała polecenia innych. Ma problemy z nawiązaniem relacji z rówieśnikami. Od małego wysmiewana przez rodziców. Poniżaną przez ojca, wpajano jej, że do niczego się nie nadaje. Adrian wychowany w domu, w którym liczyły się pozory i reputacja ojca chirurga. Pogardzany, niekochany wiecznie niespełniający standardów ojca. Tosia zakochała się w nim bez pamięci a on... obrał ją na cel swoich manipulacji. Przekonany o swojej nieomylności i wyjątkowości powoli okręca ją sobie wokół palca. Robi wszystko by była mu poddana, odcina ją od najbliższych. Karze ją milczeniem, ignoruje czeka aż dziewczyna będzie się przed nim korzyć i przepraszać. Książka opowiada historię związku Tosi i Adriana. Poznajemy ją z perspektywy oby bohaterów. Jest to książka, którą powinna przeczytać każda kobieta i potraktować tę historię jako przestrogę. Ja polecam Wam jej lekturę z całego serca i myślę, że jest to idealny prezent dla wszystkich bliskich nam kobiet by trafiając na narcyza potrafiły dostrzec pierwsze niepokojące zachowania by móc na czas się uwolnić od toksycznej relacji.

Trudno uwierzyć w historię, która została opisana w ciekawy i intrygujący sposób. Żyjąc w normalnym świecie nie mogę zrozumieć naiwności i jednocześnie bólu bohaterek, które budzą się każdego dnia oszukując swoje przeznaczenie. Jak widać własna zgubna intuicja jest bardziej prawdziwa niż ta nakreślona przez szczerych przyjaciół. Historia zapewne nie jest unikatowa i nierzadko dzieje się za ścianami naszych mieszkań.

Wojciech Czuchnowski z zawodu i powołania jest dziennikarzem, jednak w pewnym momencie życia napisał książkę niezwykle osobistą, miejscami niemal intymną, w której otwiera się przed czytelnikiem, dzieląc się swoimi emocjami, bezradnością i doświadczeniami związanymi z chorobą nowotworową oraz śmiercią ukochanej żony Agnieszki. Narracja prowadzona jest dwutorowo: autor opisuje proces ostatnich lat życia Agnieszki i zmagania z diagnozą raka, a także dzieli się tym, jak czuje się obecnie, jakie myśli przez niego przepływają, jak widzi swoje plany i przyszłość. Książka jest przesycona emocjami – wyraźnie widać w niej ogromne pokłady miłości do żony, ale również złość i gniew. Z jednej strony Czuchnowski próbuje stawiać czoła wyzwaniom choroby, z drugiej pragnie ucieczki, aby wszystko się skończyło. Nie moralizuje, lecz bardzo głęboko, reportażowo pokazuje życie z chorobą nowotworową, a z perspektywy dzisiejszej ukazuje, jak przeżywa żałobę. Ten czas naznaczony jest sprzecznymi emocjami i chaosem, który towarzyszy próbom planowania przyszłości. W całym swoim doświadczeniu osobistym autor opisuje także funkcjonowanie w ramach służby zdrowia – pokazuje przykłady poświęcenia lekarzy, ale też trudne relacje z pacjentami. Podczas lektury miałem wrażenie, że jestem nim albo nią, a na pewno bardzo blisko przeżywam to, co oni przeżywali. To właśnie w tym tkwi największa niezwykłość tej książki: otwierając przed czytelnikiem swoje wnętrze, zaprasza go do współprzeżywania zmagań, przez które oboje z Agnieszką przechodzili.

„Antyerotyk” to książka, która naprawdę przypadła mi do gustu. Czytało mi się ją bardzo dobrze i dość szybko, bo historia wciąga i sprawia, że chce się czytać dalej. Styl jest lekki i przyjemny, dzięki czemu wszystko odbiera się bardzo naturalnie. To taka książka, przy której można się zrelaksować i po prostu dobrze spędzić czas. Mi osobiście bardzo się podobała i cieszę się, że po nią sięgnęłam.

Recenzja Córka komendanta autorstwa John Boyne to dla mnie zapis dość ambiwalentnego doświadczenia czytelniczego - książki ważnej i intrygującej, ale jednocześnie momentami irytującej. Nie sposób nie zestawić jej z książką, której jest kontynuacją... Zdecydowanie nie jest to jednak to samo co pierwsza część, czyli "Chłopiec w pasiastej piżamie". Tamta historia była przejmująco prosta, niemal baśniowa w formie, a przez to uderzała z ogromną siłą emocjonalną. „Córka komendanta” idzie w zupełnie inną stronę - to powieść bardziej refleksyjna, psychologiczna, skupiona na długofalowych konsekwencjach wojny i winy. Problem w tym, że ta zmiana tonu nie zawsze działa na korzyść książki. Tutaj poznajemy losy siostry Bruna - Gretel, która po wojnie była zmuszona się ukrywać (a właściwie zmuszona to chyba złe słowo - bo to był przecież jej wybór...). Bo pomimo ogromnych wyrzutów sumienia i życiowych przypominajek o wydarzeniach, których była niemym świadkiem, wybrała milczenie i ukrywanie się właściwie do końca życia. Gretel nie jest jednoznacznie ofiarą ani sprawczynią. Jest kimś pomiędzy: świadkiem, który milczał. I to milczenie definiuje całe jej życie. Boyne bardzo konsekwentnie prowadzi jej wewnętrzne rozdarcie. Wyrzuty sumienia, powracające wspomnienia, drobne „pęknięcia” w codzienności - wszystko to buduje obraz osoby, która nigdy tak naprawdę nie uciekła od przeszłości. Książka przepełniona jest rozterkami moralnymi Gretel, a jej perypetie na pewno skłaniają czytelnika do zastanowienia się nad wieloma trudnymi pytaniami, na które nie ma chyba dobrej odpowiedzi: Czy dzieci powinny odpowiadać za zbrodnie swoich rodziców? Czy nieme uczestnictwo w zbrodni zwalnia z odpowiedzialności za nią? Czy rozliczając katów z ich zbrodni, sami się nimi nie stajemy? Gdzie jest prawdziwa granica naszego człowieczeństwa? I to właśnie w tych momentach książka działa najlepiej: gdy zmusza do konfrontacji z pytaniami bez dobrych odpowiedzi. Jednocześnie jednak trudno pozbyć się wrażenia, że niektóre elementy fabuły są zbyt naciągane. Zbiegi okoliczności, pewne decyzje bohaterów czy konstrukcja niektórych wątków momentami podważają wiarygodność historii. A to szczególnie problematyczne w powieści, która próbuje mierzyć się z tak ciężkim, historycznie zakorzenionym tematem. Te fabularne nieprawdopodobieństwa wybijają z rytmu i - co gorsza - osłabiają emocjonalny wydźwięk całości. Przez to odbiór książki pozostaje niejednoznaczny. Z jednej strony to powieść ambitna, skłaniająca do refleksji, pełna trudnych moralnych dylematów. Z drugiej - momentami zbyt wykoncypowana, jakby mniej zakorzeniona w realności niż powinna. „Córka komendanta” zostawia czytelnika z pytaniami, które długo nie dają spokoju - i to jej największa wartość. Szkoda tylko, że nie zawsze potrafi utrzymać wiarygodność, przez co zamiast w pełni poruszyć, chwilami po prostu irytuje.

Mateusz i Magda oraz Dagmara i Krzysztof to sąsiedzi, którzy na pierwszy rzut oka tworzą szczęśliwe małżeństwa. Z czasem okazuje się, że Mateusz nie jest szczęśliwy u boku swojej żony, a Dagmara u boku męża. Kiedy oboje spotykają się na sąsiedzkiej imprezie zorganizowanej na ich osiedlu, od samego początku czują, że dobrze czują się w swoim towarzystwie. Pewnego dnia, kiedy Mateusz podczas lotu ociera się o śmierć, postanawia inaczej spojrzeć na otaczający go świat. Biegając codziennie obok domu sąsiadki, decyduje się skorzystać z otwartej furtki i wejść do jej domu, a ona wita go słowami: nic nie mów. I tak zaczyna się ich romans, który na początku opiera się jedynie na seksie. Kiedy oboje decydują się odejść od swoich partnerów, wydarza się coś, co wobec czego stają się bezbronni. Czy miłość budowana na krzywdzie innej osoby ma szansę przetrwać? Nie wiem, co ja sobie kiedyś myślałam, uważając zdradę za atrakcyjny, romantyczny motyw w książkach, idealizując go nieustannie. Z czasem mi to przeszło i trochę zgrzytam zębami, kiedy podstawą fabuły jest zdrada. A tak właśnie jest w tym przypadku. Autor nieraz mnie wzruszył i poruszył, jego pióro jest lekkie, co powoduje, że przez jego powieści płynnie się milo i przyjemnie. I pod tym kątem ta powieść mi się bardzo podobała. Jednak fabularnie nie do końca. Jest w tej historii, taki moment, który bardzo mnie porusza i powoduje, że na zdradę bohaterów patrzę trochę inaczej, ale nie zmienia to faktu, że nie lubię, kiedy tłumaczy się zdradę. Ode mnie 6/10. Jak pisałam wyżej, do stylu autora nie mam nic, ale rozwój wypadków, zwłaszcza w zakończeniu nie ujął mnie. Połączenie obyczajówki z thrillerem psychologicznym nie do końca tym razem się sprawdziło. Książka idealnie wpasowała się w wyzwanie czytelnicze z hashtagiem #klubniespokojnejstarosci organizowanym przez @zakurzona.biblioteczka i @lechita92 w kategorii Łysa pała - książka autora, który w jakimś momencie życia był łysy.

Jest to przykład współczesnej polskiej prozy obyczajowo-historycznej, podejmującej problematykę funkcjonowania jednostki w realiach II. wojny światowej. Utwór wpisuje się w popularny nurt narracji koncentrujących się na indywidualnym doświadczeniu wojny, szczególnie z perspektywy kobiecej. Dla mnie centralnym zagadnieniem powieści jest konflikt tożsamościowy jednostki uwikłanej w system nazistowski. Główna bohaterka zostaje zmuszona do funkcjonowania w strukturach społeczeństwa nazistowskiego, co prowadzi do napięcia między jej pochodzeniem a narzuconą rolą społeczną. Narracja prowadzona jest w sposób linearny, z wyraźnym naciskiem na rozwój wątków emocjonalnych. Styl autorki można określić jako realistyczny, z elementami ekspresji charakterystycznymi dla literatury popularnej. Język jest przystępny, co sprzyja szerokiemu odbiorowi, jednak niekiedy prowadzi do uproszczeń w przedstawianiu bardziej złożonych zagadnień historycznych, co wydaje się zabiegiem celowym. Powieść podejmuje istotne kwestie etyczne, takie jak granice kompromisu moralnego, problem odpowiedzialności jednostki oraz możliwość zachowania integralności w warunkach opresji. Narracja sugeruje, że tożsamość nie jest kategorią stałą, lecz podlega nieustannej renegocjacji w zależności od kontekstu społeczno-politycznego. Zdecydowanie jest to powieść warta przeczytania, chociaż można w dużym stopniu przewidzieć niektóre sytuacje.

📖 ,,Kocham Cię, mamo" Powieść autorstwa @aleksandra_polanska_ig. Historia opowiada nam o małżeństwie - Magdzie i Marku, którym zaginęła córka - Klaudia. Kobieta przez 15lat swojego życia, wierzyła, że jej córka żyje, że wróci do domu. 15 lat trwała w amoku, wyglądając córki przez okno. Troskliwy mąż cały czas był przy niej, wspierał ją. Kochał ją całym sercem, kiedy ta powoli go odtrącała. 💔 Małżeństwo przeprowadza się do niewielkiego domku, chcąc zacząć ,,od nowa" niestety Magda, nie jest w stanie zamknąć tamtego rozdziału. Kobieta poznaje Klarę - sąsiadkę. Zaprzyjaźniają się. Magda zaczyna powoli zmieniać swoje życie, wychodzi do ludzi, zajmuje się obowiązkami domowymi, aż wreszcie, na własną rękę próbuje odnaleźć córkę. Czy jej się udało? - TAK Czy było łatwo? - NIE Głównym wątkiem powieści jest zaginięcie córki, mamy też problemy małżeńskie związane z tą sytuacją, tajemnice i traumę. Książkę czyta się szybko I lekko, jest przyjemna ale nie super interesująca (jak dla mnie). Idealna na jeden wieczór, taki "luźniejszy". Powieść ma dosyć otwarte zakończenie, więc może kiedyś będzie jej kontynuacja. Moja ocena: 3/5⭐️ @filiamrocznastrona @wydawnictwofilia #kochamciemamo #aleksandrapolańska #czytamkryminały #atrament_mroku #pocketbookverse #bookstagrampl

Nic nie zapowiadało tragedii. Agata i Rafał tworzyli udany związek, doczekali się narodzin upragnionego dziecka. Nagła śmierć ich ukochanej córeczki zmienia wszystko. Agata z dnia na dzień wpada w coraz większy obłęd, Rafał początkowo próbuje wspierać żonę, ale w końcu ucieka w pracę. Małżonkowie coraz bardziej się od siebie oddalają. Czy istnieje dla nich ratunek ? Czy rodzina po ogromnej tragedii nadal może być całością ?

Rozpoczynając lekturę książki „Dobra rodzina” Katarzyny Troszczyńskiej spodziewałam się tajemnic, ale nie tak okrutnych i bolesnych. Otrzymałam opartą na faktach, wręcz reporterską powieść o brutalnym morderstwie, zimno zaplanowanej zbrodni, której motywów do końca nie poznano do dziś. O ludziach, których życie poddało wielkiej próbie miłości, lojalności, wiary i konieczności zmierzenia się z prawdą, a „są prawdy nie do ogarnięcia”. 29.05.2006 w małej miejscowości dochodzi do morderstwa. Zwłoki 21-letniej kobiety, dwa dni po zgłoszeniu jej zaginięcia, zostają odnalezione w lesie. Zbrodnia szokuje całą społeczność i pogrąża w żałobie rodzinę. Kolejny wstrząs przychodzi gdy anonimowy rozmówca na winnych tej zbrodni wskazuje siostrę zabitej i jej chłopaka. Cień na wizerunku tzw. dobrej rodziny powiększa się wraz z pojawianiem się postępów w śledztwie. Najbliżsi nie dają wiary, by winnym był jeden z członków rodziny. Dodatkowo bestialskie uśmiercenie młodej dziewczyny rozbudza zainteresowanie krajowych mediów. Znalezione przez policję dowody wystarczają by skazać winnych. Wyrok 25 lat pozbawienia wolności. W roku 2023 winny/winna zbrodni będzie mógł/a starać się o przedterminowe zwolnienie. True crime przekazuje fakty. Ocenę i wyciągnięcie wniosków pozostawia czytelnikom. Autorka na kartach swej powieści daje głos wielu bohaterom. Narrację prowadzi z punktu widzenia każdego z nich. Pomiędzy umieszcza akta śledztwa oraz retrospekcję sprzed sześciu miesięcy przed zdarzeniem. Tak poprowadzona fabuła sprawia iż czytelnik dostaje spojrzenie na sprawę z wielu perspektyw i możliwość poznania osób w nią zaangażowanych. Te zaś kluczą, przekazują sprzeczne informacje, mijają się z prawdą, zmieniają zeznania, czasem ukrywają ważne fakty. Kto zabił i dlaczego? Mroźny dreszczyk emocji dla ceniących true crime, bo przecież najokrutniejsze scenariusze pisze samo życie. „Słowa wypowiedziane stają się rzeczywistością, z którą trzeba się zmierzyć, a nie zawsze ma się w sobie na to gotowość”

Autor Malcolm Brabant jest przyjacielem Tovy i na jej prośbę pomógł jej napisać tę książkę. "Ludzki mózg i ciało to nadzwyczajne instrumenty wyposażone w mechanizmy przetrwania, których być może nigdy w pełni nie zrozumiemy". Historia Tovy Friedman z domu Grossman, rozpoczyna się w momencie, gdy ta ma 6 lat. Przebywa wraz z rodzicami w obozie zagłady Auschwitz-Birkenau. Jest styczeń 1945r. Tożsamość narzucona przez nazistów, to nr A-27633, wykuty na skórze. Dziewczynka wspomina warunki panujące w obozie, traktowanie Żydów. We wspomnieniach Ale następny rozdział, to cofnięcie się w czasie do roku 1941. Getto w Tomaszowie Mazowieckim. Warunki tu panujące były koszmarne: przeludnienie, brak środków czystości, choroby, wszechobecny głód, brak wychodzenia na zewnątrz. Pisarka polsko- żydowska Henryka Łazowertówna pisała piękne, wzruszające wiersze o odwadze dzieci. Warto je przeczytać! Wojenne doświadczenia Toli były okrutne i na zawsze pozostały w jej pamięci. Wspomnienia były oparte na napisanej w języku jidysz i hebrajskim przez ojca Machela Grossmana, księgi pt."Jizkor". Był policjantem, zatem wszystko, całe zło, widział od "środka". Rodzice Toli czuwali nad jej bezpieczeństwem, zwłaszcza opiekuńcza matka Rejzel. Zawsze ją uczono, że ma być w życiu uczciwa, honorowa i uprzejma. Tola razem z rodzicami została przewieziona do obozu w Treblince. Była jedynym dzieckiem żydowskim spośród wszystkich z Tomaszowa Mazowieckiego, które przeżyły zagładę. Tola pracowała jako 4-letnie dziewczynka jako robotnica przymusowa. Jako 5-letnie dziecko sprzątała ulice po to, żeby wymazać wszystkie dowody zbrodni wojennych. Później był obóz w Starachowicach, Auschwitz- Birkenau. Miała wiele szczęścia, że jej nie zabito. Książka bardzo osobista, pełna emocji, wzruszeń. "Wierzę jednak, że wszyscy rodzimy się z naturalną odpornością. Każdy z nas nosi w sobie siłę, która pozwala pokonać przeciwności lodu:" Autorka dołączyła zdjęcia z rodzinnego archiwum. Piękna, wartościowa lektura, polecam! Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Poradnia K💝

To bylo moje pierwsze spotkanie z true crime i chyba nie ostatnie. Trochę taka chłodna, reportażowa relacja systematycznego terroru domowego. Kontrola, przekręcanie rzeczywistości, manipulacja i permanentny lęk. Historia okrutna, wręcz nieprawdopodobna. Mogłaby być lepiej napisana, bo czegoś jej brakuje.

„Most pomiędzy słowami” Małgorzaty Garkowskiej to poruszający i wciągający drugi tom serii, który w ukazuje trudną codzienność głównych bohaterów w Polsce Ludowej. Autorka pokazuje, jak skomplikowane wybory, tajemnice i presja systemu wpływają na relacje, miłość i lojalność bohaterów, a także jak trudno jest zachować wolność i godność w opresyjnym świecie. Książka pełna jest różnych emocji, niepewności i dramatycznych zwrotów akcji, a jednocześnie ukazuje siłę rodziny, wsparcia i prawdziwej bliskości. To opowieść o przetrwaniu, odwadze i czułości w czasach, które testują człowieczeństwo na każdym kroku.

Końcówka wbiła mnie w fotel, ale to jedyna rzecz, która jest na prawdę dobra w tej książce. Fabula niestety mało wiarygodna, bohaterowie czarno-biali i przerysowani. Małżeństwo głównej bohaterki rzekomo w totalnej rozsypce, ale co raz na świat przychodzą kolejne dzieci, które przecież nie biorą się znikąd. Jakoś mi się to wszystko nie kleiło. Z braku laku można przeczytać.

Bardzo dobra książka. Dwie bohaterki, dwie narracje. Ten sposób przedstawienia historii bardzo mi odpowiadał. Fragmenty z Wojciechem i jego córką oraz Urszulą skrzętnie jednak omijałam, bo takie relacje się zdarzają i to nie tylko w książkach. Zamiana noworodków? Niejeden zbuntowany nastolatek o tym marzy :) Tylko co będzie, gdy z dobrego wdepniesz w gorsze? Duży plus za ciekawe zakończenie.

Powieść Agnieszki Ewy Rybki, Strach ma twoje oczy, to jedna z tych książek, które po przeczytaniu ostatniej strony zostawiają w czytelniku trudny do zdefiniowania niepokój. To thriller psychologiczny najwyższej próby, zasługujący na mocne 8/10. Autorka nie buduje napięcia za pomocą krwawych opisów, lecz poprzez subtelną, niemal chirurgiczną wiwisekcję ludzkiego lęku i paranoi, która czai się tuż pod powierzchnią zwyczajnego życia. Bohaterowie i przebieg fabuły W centrum opowieści staje bohaterka Charlotta, której życie na pierwszy rzut oka wydaje się stabilne, jednak podszyte jest kruchą konstrukcją psychiczną. Rybka kreśli postać kobiety zmagającej się z cieniami przeszłości, które nagle zaczynają nabierać realnych kształtów. Przebieg fabuły jest skonstruowany z wielką precyzją – zaczyna się od drobnych, pozornie nieistotnych incydentów, które powoli eskalują, burząc poczucie bezpieczeństwa domowego zacisza. Autorka po mistrzowsku operuje motywem osaczenia. Czytelnik wraz z bohaterką zaczyna kwestionować własne zmysły: czy to, co się dzieje, jest realnym zagrożeniem ze strony innej osoby, czy może projekcją straumatyzowanego umysłu? Postaci drugoplanowe są równie istotne. Każda z nich – od partnera po przypadkowych znajomych – wydaje się skrywać jakąś tajemnicę. Relacje między nimi są nasycone niedopowiedzeniami, co sprawia, że krąg podejrzanych nieustannie się zmienia. Fabuła prowadzi nas przez labirynt domysłów, gdzie każdy gest i każde słowo mogą być interpretowane na dwa sposoby. To sprawia, że lektura staje się niezwykle angażującym procesem śledczym prowadzonym wewnątrz głowy protagonistki. Największym atutem książki jest jej atmosfera. Agnieszka Ewa Rybka ma rzadki dar opisywania przestrzeni w sposób klaustrofobiczny. Nawet otwarte tereny wydają się w tej powieści pułapką. Styl autorki jest oszczędny, ale niezwykle sugestywny; krótkie, rwane zdania w momentach kulminacyjnych idealnie oddają rytm przyspieszonego tętna i paniki. Tytułowy strach nie jest tu tylko emocją, lecz niemal fizycznym bytem, który patrzy na bohaterkę z każdego ciemnego kąta i każdego lustra. Chciałabym podkreślić dojrzałość warsztatową autorki. Rybka unika tanich chwytów typowych dla thrillerów klasy B. Zamiast nagłych zwrotów akcji, które nie mają logicznego uzasadnienia, stawia na powolne budowanie psychologicznego napięcia. Książka dotyka ważnych tematów: traumy, która nieleczona powraca w najmniej oczekiwanych momentach, oraz kruchości ludzkiego zaufania. Jedynym powodem, dla którego nie wystawiam pełnej dziesiątki, jest zakończenie – choć satysfakcjonujące i logiczne, pozostawia pewien emocjonalny chłód, który może nie wszystkim czytelnikom przypaść do gustu. Strach ma twoje oczy to proza gęsta, mądra i autentycznie przerażająca na poziomie egzystencjalnym. Agnieszka Ewa Rybka udowadnia, że polski thriller psychologiczny ma się świetnie i potrafi konkurować z najlepszymi zagranicznymi tytułami. To lektura dla tych, którzy nie szukają łatwej ucieczki od rzeczywistości, ale chcą zmierzyć się z tym, co w nas samych jest najbardziej mroczne i ukryte.

Jak bardzo trauma z dzieciństwa może wpłynąć na dorosłe życie? Czy brak zaufania,nawet wobec samej siebie, może prowadzić do powolnej destrukcji? W tej książce znajdziemy odpowiedź na te pytania. Koniec mnie nie zaskoczył, jednak całą książkę czytało się szybko. Polecam.

„Teraz już wiem, że to nie była pustka. To była ona – depresja. Jedno słowo, w którym mieści się tyle różnych historii. Słowo, które gasi blask w oczach. Oplata ciało ciężkimi łańcuchami. Wkłada ciemne okulary. Wysysa całą energię. Zabija marzenia. (…) Słowo, które odbiera życiu życie.” Kap… kap… tylko nicość. Kap… kap… tylko beznadzieja. Kap… kap… tylko lęk i strach. Kap… kap… cierpienie duszy, które zabiera każdy oddech, które zabija nadzieję. Depresja staje się chorobą ludzkości – plagą XXI wieku. Zabiera coraz więcej niewinnych dusz. Dotyka coraz młodsze osoby i towarzyszy im nieprzerwanie przez wiele lat. Po cichu, powoli kradnie nadzieję na lepsze jutro i inną przyszłość. Jako wierna przyjaciółka chce uczestniczyć w każdej chwili życia chorego. Toksyczna znajoma, z którą trudno zerwać relację – uzależnia jak narkotyk, sprawiając, że przestajesz umieć bez niej żyć. Czeka tylko na dzień, gdy apogeum cierpienia wyssie resztki twojej energii. Dzień, w którym przyjdzie po ciebie w swojej drugiej odsłonie – odsłonie śmierci – z myślą, że niesie ulgę, że niesie jedyne rozwiązanie, jedyny ratunek od codziennej beznadziei. „Świadomość, że powinnam coś zrobić, a tego nie robię. Powinnam wstać. Powinnam się ubrać… Nie mam siły. Nie mogę. Chcę spać… Tylko wtedy jest mi dobrze.” Przychodzą dni, gdy sił brakuje nawet na oddech. Przychodzą dni, gdy codzienne czynności wykonywane są z wysiłkiem porównywalnym do intensywnego treningu. Walka o to, by wstać, umyć się czy uczesać włosy, wydaje się niezwykle ciężka. Te niepozorne sygnały stają się początkiem gaśnięcia człowieka – gaśnięcia z każdym kolejnym wyzwaniem. Wyzwaniem, które dla innych jest codziennością, z której czerpią siłę. Słyszy się wtedy: „Jak możesz być taki leniwy?”, „Jak możesz być mało ambitny?”, „Jak możesz być ciągle smutny, gdy świat jest tak piękny?” oraz słynne „Inni mają gorzej”. Jednak człowieka z depresją niewiele obchodzą inni, gdy sam ze sobą nie potrafi sobie poradzić. Aleksandra Chmielewska pozwala zrozumieć to, co niewypowiedziane – niewypowiedziane myśli, niewypowiedziane słowa, niewypowiedziany ból i smutek. To właśnie to, co niewypowiedziane, pozwala dostrzec cierpienie człowieka z depresją i stanami lękowymi. „Depresja to życie w ciele, które walczy, żeby przetrwać, z umysłem, który robi wszystko, żeby umrzeć.” Książka NIEWYPOWIEDZIANE mówi smutnym, ciężkim językiem, lecz jej przekaz pozostaje niezwykle ważny. Autorka, na podstawie „pamiętnika depresji”, przedstawia schematy myśli i zachowań osoby chorej – zarówno oczami wewnętrznego dziecka, jak i dorosłej kobiety. Opisuje niewyobrażalną otchłań smutku, która odbiera kolejne lata życia. Lektura nie jest dla osób bardzo wrażliwych ani dla osób będących w ciężkiej depresji. Jest natomiast dla tych, którzy szukają zrozumienia i nutki końcowej nadziei. Dla tych, którzy chcą zmierzyć się z własnym cieniem lub zrozumieć cień swoich bliskich – bliskich dotkniętych chorobą XXI wieku. „1:0 dla nadziei, choć lęk czeka na rewanż.”

Bardzo przeciętna powieść. Inspiracja prawdziwymi wydarzeniami nie wyszła tu na dobre. Wiemy, co się wydarzy a główna bohaterka nie spodziewa sie zagrożenia, zatem nie ma tu atmosfery napięcia i oczekiwania. Poza tym Agata została wykreowana na chodzący ideał, a autorka przedstawia ją bardzo powierzchwnie, co powoduje że główna bohaterka jest dla czytelnika mało ciekawa. Czyta się lekko i szybko, ale ta historia nie zostanie ze mną na dłużej.

Może być, choć dialogi między babcią a wnuczką mocno przesłodzone i to w całej tragicznej wymowie książki jest pewnym zgrzytem. No i spotkanie odnalezionych po latach bohaterek jest przedstawione jak rodzinna sielanka, a to w sytuacji gdy spotykają się osoby sobie tak naprawdę obce, jest mało realne.