Niewypowiedziane

Trudno zebrać odpowiednie słowa, żeby opisać tę książkę. Małgorzata Pawlak ma ogromny talent do pisania. Pięknie dobiera środki stylistyczne, maluje słowem obrazy i oddaje emocje. Trudno się wybrać na Spacer z Motylem bez wzruszenia i łez. Podobnie jak w przypadku książki "Twarze", tak i tutaj jest to literatura piękna przez duże L i jeszcze większe P. Książka ma znakomitą konstrukcję. Przeplatanie wierszy i retrospektyw z dniem dzisiejszym narratorki dodaje dynamiki i pozwala lepiej zrozumieć co przeżywają bohaterowie dramatu, chociaż do końca zrozumieć się tego nie da. Czytając prozę Małgorzaty Pawlak, do głowy przychodzą takie nazwiska jak Tokarczuk czy Wharton. To jest literatura kompletna.

📝 Osobista, współczesna opowieść o kobiecie próbującej odnaleźć siebie w świecie pełnym oczekiwań, presji i nieustannego porównywania się z innymi. Autorka porusza temat zmęczenia byciem „idealną”, potrzeby stawiania granic oraz akceptacji własnych emocji i niedoskonałości. Historia o drodze do momentu, w którym można powiedzieć sobie „jestem wystarczająca” — bez poczucia winy i bez udowadniania czegokolwiek światu. 💭 Moja opinia: Czytam naprawdę dużo i coraz częściej łapię się na tym, że książki już nie ruszają mnie tak, jak kiedyś. Myślałam nawet ostatnio, że chyba już nic nie doprowadzi mnie do łez. I wtedy pojawiła się ona — cała na „wystarczająco”. To książka o niej, o mnie, o Tobie. Napisana językiem wyjątkowo mi bliskim. Poszarpanym, szczerym, momentami jak rozmowa wewnętrzna, którą sama prowadzę w głowie. Trafiła w te najbardziej czułe miejsca, w które zwykle literatura nawet nie próbuje celować. Czytałam i miałam wrażenie, że ktoś wreszcie ubrał w słowa rzeczy, których nie umiałam nazwać. Nie pamiętam, kiedy ostatnio coś tak mnie poruszyło. Nie daję często wysokich ocen — dziesiątki są zarezerwowane dla moich sentymentalnych świętości — ale ta książka naprawdę zasłużyła na więcej niż zwykłe „świetna”. Matko jedyna, jakie to było dobre, potrzebne i… dość 🧡 ⭐ 9/10

"Czego wciąż mi brak? Przecież wszystko mam Obcy ludzie mówią Że tak zazdroszczą mi" Rysa na szkle Utwór: Urszula ‧ 1996 Autorzy podjęli się trudnego i bardzo bolesnego tematu. Depresja po cichu wkrada się w codzienność, odbiera chęć do życia i możliwość funkcjonowania. Najtrudniej jest zaakceptować, nam i społeczeństwu, że mamy prawo cierpieć na depresję. Gdy człowiek złamie rękę, nogę, gdy zachoruje na raka, ludzie współczują, pomogą. Tymczasem depresja podsumowywana jest stwierdzeniem, że nam się "w dupach poprzewracało". Liczę, że tego typu publikacje, znormalizują nieco temat zaburzeń psychicznych i sprawią, że ludzie zaczną pojmować, iż nie tylko cierpi ten, który choruje na ciele, ale i umyśle.

Niesamowity wywiad Agaty Trzebuchowskiej z Cleo Ćwiek - w którym Cleo opowiedziała o swoich doświadczeniach pobutu w polskim szpitalu psychiatrycznym, o swojej psychoterapii, o doświadczeniach z chorobą afeltywną dwubiegunową oraz o doświadczeniach w związku z byciem w spektrum autyzmu, kulisach świata modelingu i wielu, wielu innych zagadnieniach. To dla mnie niesamowite, z jaką świadomością ta dwudziestokilku letnia kobieta opowiada o swoim życiu. I ile doświadczeń już zdobyła. Uwielbiam poznawać ludzkie historie. Zawsze coś z tego wyciągam dla siebie i czegoś się uczę. Tutaj było tak samo.

To nie jest bardzo dobra książka literacko, ale jako matka córki z zespołem Aspergera przeczytałam ją z ciekawością i odnalazłam nas w wielu fragmentach. Identyfikuję się z refleksją autorki o tym, jak trudno jest porzucić swoje oczekiwania wobec dziecka i akceptować je po prostu takim, jakie jest. Może większość matek czytając to westchnie z oburzeniem, ale łatwo jest akceptować dziecko, które czasem pokrzyczy, albo nawet trzaśnie drzwiami, ale chwilę później wraca do zmysłów, natomiast o wiele trudniej jest przejść do porządku dziennego po 1,5 godzinnym ataku wściekłości, pełnego agresji i auto-agresji. I wytłumaczyć sobie, że 'to nie jest ani o niej, ani o mnie'. Wiem jak to jest tłumaczyć te zachowania przed partnerem, któremu ciężko jest zaakceptować, że to nie jest efekt mojego pobłażania, ani jej osobowości, tylko innego 'oprogramowania', systemu nerwowego. Bo często sama się zastanawiam, jak autorka- czy to wciąż autyzm, czy jednak charakter i wychowanie? Odpowiadając na krytykę padającą w kilku opiniach, że autorka przerzuca na dziecko odpowiedzialność za ich relację i że oczekuje od dziecka wdzięczności. Nie sądzę, żeby o to chodziło. Wydaje mi się, że autorce ciężko jest dźwignąć czasem to, że wkłada w relację wszystko, co może i często czuje się jak puste naczynie. Ponownie, może to być ciężkie do zrozumienia dla osób, które nigdy nie zostały przez swoj dziecko uderzone, albo nie usłyszały nigdy 'mamo, kocham cię'. Brak jakiejkolwiek gratyfikacji uczuciowej w relacji jest bolesny. Dużym walorem książki są fragmenty napisane przez syna autorki, dopuszczenie go do głosu było bardzo dobrym ruchem. Dodaję za nie dodatkową gwiazdkę. Nie powstrzymam się jednak przed skrytykowaniem dwóch fragmentów ksiązki, które nieomal sprawiły, że odłożyłam ją (a to byłoby błędem). Pierwszy dotyczy fragmentu o małym Radku bodajże w piaskownicy, który bił dzieci i koleżanki psycholożki, która skrytykowała autorkę za wysyłanie dziecku sprzecznych sygnałów, czyli najpierw zwrócenie mu uwagi, a następnie przytulenie go. Autorka pisze, że 'może' w jego przypadku koleżanka miała rację. Pani Katarzyno, ona MIAŁA rację, nie tylko w przypadku dziecka w spektrum. Dzieci potrzebują spójnych komunikatów, wszystkie. Drugi fragment dotyczył zaś terapeutki autorki, która w odpowiedzi na jej opowieść o trudnościach, z którymi się boryka na co dzień wychowując Radka i którym często nie ma siły podołać, zasugerowała:''To niech go pani odda do domu dziecka'. Współczuję terapeutki, to z całą pewnością nie jest odpowiedź zgodna ze sztuką i dziękuję losowi, za to, że ja trafiłam na inną. Rozumiem, że do autorki ten przekaz w tamtym akurat momencie trafił i wstrząsnął, ale litości!

Książka wciąga, choć miejscami przytłacza duża ilość nazewnictwa medycznego. Szczególnie podobał mi się rozdział o wpływie pracoholizmu na organizm. Okazuje się, że w Europie Polska jest krajem, w którym ludzie najwięcej pracują. Ciekawe są zmiany, które poczyniły firmy europejskie, by chronić zdrowie psychiczne i fizyczne swoich pracowników, jak brak dostępności po pracy do skrzynki e-mail oraz telefonu. Inny temat to uzależnienie od internetu, telefonu itp. Dużym atutem książki jest przystępny sposób opisywania trudności z jakimi mierzą się dorośli. Warto.

„Prawdziwe wyzwolenie nie zaczyna się od krzyku na barykadach, ale od cichego przyznania przed samą sobą: 'To jest moje pragnienie'”. Omawiana tematyka książki „Głos kobiecej duszy” (oryg. What Women Want) to głęboka, intymna i bezkompromisowa eksploracja kobiecej psychiki, pożądania oraz tożsamości. Maxine Mei-Fung Chung, ceniona psychoterapeutka, zaprasza nas do swojego gabinetu, by za zamkniętymi drzwiami przyjrzeć się historiom siedmiu kobiet. Fabuła tej literatury faktu nie opiera się na wymyślonych zwrotach akcji, lecz na autentycznym procesie terapeutycznym – od bolesnego uświadamiania sobie własnych braków, przez konfrontację z traumą, aż po odzyskiwanie sprawczości. Autorka analizuje, jak patriarchalne struktury, oczekiwania społeczne i przekazy międzypokoleniowe tłumią autentyczny głos kobiet, zamieniając ich potrzeby w milczenie lub lęk. Moja ocena tej pozycji to solidne 7/10. Szybki werdykt brzmi: to przejmujący, pełen empatii manifest kobiecej podmiotowości, który rzuca wyzwanie kulturowym tabu i daje nadzieję na uzdrowienie poprzez prawdę o własnych pragnieniach. Chung napisała książkę, która jest jak czuła, choć wymagająca rozmowa z mądrą mentorką – otwiera oczy na mechanizmy, które same na siebie nakładamy, i zachęca do odważnego spojrzenia w głąb własnego „ja”. Największym atutem książki jest jej niezwykła autentyczność i emocjonalna siła. Autorka nie teoretyzuje z pozycji chłodnego badacza; ona współodczuwa z bohaterkami, pokazując, że pragnienie to nie tylko seksualność, ale przede wszystkim chęć bycia widzianą, słyszaną i kochaną na własnych warunkach. Historie pacjentek – od zmagającej się z poczuciem winy matki, po kobietę szukającą wolności w nieoczywistych relacjach – są opisane z ogromnym szacunkiem i literackim kunsztem. Chung udowadnia, że terapia to nie tylko leczenie ran, ale fascynująca praca nad rekonstrukcją własnej historii. Siła relacji: Autorka pięknie pokazuje więź między terapeutką a pacjentką, udowadniając, że uzdrowienie zachodzi w relacji opartej na zaufaniu i braku oceny. Uniwersalizm doświadczeń: Choć historie są jednostkowe, każda kobieta odnajdzie w nich kawałek siebie – swoje lęki, ambicje i stłumione marzenia. Błyskotliwa analiza: Chung sprawnie łączy opisy kliniczne z refleksją socjologiczną, tłumacząc, dlaczego współczesne kobiety wciąż mają problem z nazwaniem tego, czego naprawdę chcą. Światło w mroku Warsztatowo „Głos kobiecej duszy” to lektura bardzo sprawna, niemal beletrystyczna w swojej formie, co sprawia, że trudne tematy psychologiczne stają się przystępne i wciągające. Autorka ma dar do tworzenia sugestywnych obrazów i metafor, które zostają w pamięci na długo. Choć momentami można odnieść wrażenie, że narracja jest nieco zbyt skupiona na subiektywnym odczuciu terapeutki, to właśnie ta osobista perspektywa nadaje książce unikalny, intymny charakter. To nie jest suchy poradnik, to żywa tkanka ludzkich losów. Myśl przewodnia tej książki mogłaby brzmieć: Głos kobiecej duszy nie jest szeptem słabości, lecz rykiem prawdy, która domaga się uznania w świecie pełnym narzuconych scenariuszy. Uważam, że Głos kobiecej duszy” to pozycja, która inspiruje do wewnętrznej rewolucji. Jeśli szukasz lektury, która nie tylko zdiagnozuje Twoje problemy, ale przede wszystkim doda Ci odwagi do bycia autentyczną, Maxine Mei-Fung Chung będzie doskonałą przewodniczką. To książka o odzyskiwaniu głosu przez te, którym zbyt długo kazano milczeć. Po jej przeczytaniu ma się ochotę wziąć głęboki oddech i w końcu zapytać samą siebie: „A czego ja właściwie pragnę?”.

Przerażające statystyki, które na długo zapadną mi w pamięć. Książka rozprawia się z mitami i pomaga przybliżyć ten temat z różnych perspektyw. Daje również podstawowe narzędzia, które pozwalają lepiej zrozumieć, jak można pomóc, jak się zachować i jak reagować, a także jak dostrzegać sygnały ostrzegawcze świadczące o tym, że dzieje się coś niedobrego.

Czytałam ją będąc w terapii i była fajnym uzupełnieniem wiedzy. Może sam tytuł „małe traumy” nie jest do końca odpowiedni, ale autorka bardzo przystępnie opowiada o emocjach i myślę, że każdy jest w stanie w mniejszym bądź większym stopniu znaleźć w niej coś dla siebie.

„Tajemnice umysłu obejmują nie tylko osobiste życiowe doświadczenia, lecz także sprawy, które nieświadomie w sobie nosimy: wspomnienia, odczucia i traumy odziedziczone po starszych pokoleniach.” W książce „Emocjonalne dziedzictwo” autorka przedstawiła historie swoich pacjentów, którzy w trakcje psychoterapii dochodzili do tego, dlaczego pewne wydarzenia mają miejsce w ich życiu. W pierwszej części są takie opowieści, które ciągną się aż od pokolenia dziadków, a odbijają się na wnukach. W drugiej części traumy rodziców odciskają piętno na dzieciach. W trzeciej są historie, które są najsmutniejsze, bo dotyczą nas samych. Cała recenzja tutaj: https://milionyliter.blogspot.com/2025/11/galit-atlas-emocjonalne-dziedzictwo.html

Rozpoczynając lekturę książki „Dobra rodzina” Katarzyny Troszczyńskiej spodziewałam się tajemnic, ale nie tak okrutnych i bolesnych. Otrzymałam opartą na faktach, wręcz reporterską powieść o brutalnym morderstwie, zimno zaplanowanej zbrodni, której motywów do końca nie poznano do dziś. O ludziach, których życie poddało wielkiej próbie miłości, lojalności, wiary i konieczności zmierzenia się z prawdą, a „są prawdy nie do ogarnięcia”. 29.05.2006 w małej miejscowości dochodzi do morderstwa. Zwłoki 21-letniej kobiety, dwa dni po zgłoszeniu jej zaginięcia, zostają odnalezione w lesie. Zbrodnia szokuje całą społeczność i pogrąża w żałobie rodzinę. Kolejny wstrząs przychodzi gdy anonimowy rozmówca na winnych tej zbrodni wskazuje siostrę zabitej i jej chłopaka. Cień na wizerunku tzw. dobrej rodziny powiększa się wraz z pojawianiem się postępów w śledztwie. Najbliżsi nie dają wiary, by winnym był jeden z członków rodziny. Dodatkowo bestialskie uśmiercenie młodej dziewczyny rozbudza zainteresowanie krajowych mediów. Znalezione przez policję dowody wystarczają by skazać winnych. Wyrok 25 lat pozbawienia wolności. W roku 2023 winny/winna zbrodni będzie mógł/a starać się o przedterminowe zwolnienie. True crime przekazuje fakty. Ocenę i wyciągnięcie wniosków pozostawia czytelnikom. Autorka na kartach swej powieści daje głos wielu bohaterom. Narrację prowadzi z punktu widzenia każdego z nich. Pomiędzy umieszcza akta śledztwa oraz retrospekcję sprzed sześciu miesięcy przed zdarzeniem. Tak poprowadzona fabuła sprawia iż czytelnik dostaje spojrzenie na sprawę z wielu perspektyw i możliwość poznania osób w nią zaangażowanych. Te zaś kluczą, przekazują sprzeczne informacje, mijają się z prawdą, zmieniają zeznania, czasem ukrywają ważne fakty. Kto zabił i dlaczego? Mroźny dreszczyk emocji dla ceniących true crime, bo przecież najokrutniejsze scenariusze pisze samo życie. „Słowa wypowiedziane stają się rzeczywistością, z którą trzeba się zmierzyć, a nie zawsze ma się w sobie na to gotowość”

To jest naprawdę dobry reportaż. Autorka przedstawia historie różnych osób z różnymi zaburzeniami żywieniowymi. Mam poczucie, że po lekturze tej książki jestem lub będę nieco wrażliwsza. Współczuję bardzo bohaterom tej książki. Przykre było też zrozumienie, że nie zawsze osoby potrzebujące pomoc ją faktycznie otrzymują i że nasz system nie jest zbyt wydolny. Temat poruszany przez autorkę jest ważny i powinien być nagłaśniany. IG: @burzaczyta

Książka zwięzła, zorganizowana w różnej długości bloki po których są miejsca na własne przemyślenia, co pozwala się chociaż zatrzymać na chwilę refleksji. Poruszane wątki są aktualne, pokrywają się z moją wiedzą psychologiczną, ubrane w lekką formę, pełną metafor. Przewodnią myślą jest zaś tytułowa przędza, którą tkamy swoje życie niekoniecznie dążąc do jakiegoś celu.

Pamiętam, że kilka lat temu wygrałam książkę autorstwa Katarzyny Miller, jednak tematyka, której dotyczyła, raczej wtedy mnie nie obejmowała, także poprzestałam tylko na przeczytaniu blurba. Zresztą tytuł przysłużył się komuś, komu pozycję oddałam. Po tym czasie mając możliwość sięgnięcia po inny tytuł autorki, trochę pluję sobie w brodę, że wtedy nie skusiło mnie nawet przeczytanie kilku stron. Kobiety od A do Z, to przewodnik po kobiecości. No, może nie do końca. Na każdą literkę alfabetu przypada jedno słowo, bądź wyrażenie, które jest częścią damskiej codzienności, choć nie tylko. Mamy na przykład fantazje erotyczne, ognisko domowe, humor, intuicja i wiele innych. Poradnik pisany jest z widoczną lekkością. Błyskawicznie się go czyta i to jeszcze z przyjemnością. Autorka z dużym humorem i dystansem podchodzi do omawianych tematów, przez co żaden z nich nie sprawia wrażenia trudnego. Nawet mniej przyjemne zwroty sprawiają, że ma się ochotę spojrzeć na nie jako możliwości, a niekoniecznie hamujące nas problemy. Ciężko było mi się od pozycji oderwać przez interesujące i krótkie treści. Po każdym kolejnym rozdziale zaczynałam następny wiedząc, że to tylko dwie strony. Z tego zrobiło się kolejno dziesięć, później sto, aż doszłam do litery Z i okazało się, że alfabet się skończył. Nie wiem czy autorka chciała tutaj tak w nieoczywisty sposób wlać w czytelniczki optymizm i wiarę, ale jakoś tak poczułam się bardziej zmotywowana do działania. Pomyślałam sobie Kurczę, przecież mogę osiągnąć swoje cele, bo nie są one niemożliwe. Katarzyna Miller jest terapeutką i naprawdę można odczuć (pomimo lawirowania po trudnych tematach) duży szacunek dla czytelnika kimkolwiek by nie był. Ze strony autorki nie czuć potępienia, a bardziej przyzwolenie na robienie wszystkiego po swojemu tak długo jak jest to w zgodzie ze sobą, ze zdrowym egoizmem, jednak bez celowego krzywdzenia. Podoba mi się podejście do tematu. Po ostatnich przeczytanych pozycjach wszelakich, ta zdecydowanie najbardziej trafiła w moje gusta i miło spędziłam przy niej popołudnie, dlatego też polecam i zachęcam do zapoznania się z nią.

Zawiera wiele ciekawych odniesień z zakresu zdrowia psychicznego. Jest to faktycznie forma terapii, ponieważ skłania do refleksji i zatrzymania się nad swoimi emocjami i zachowaniami. Oczywiście nie zastąpi pomocy specjalisty, ale jest dobra jako podręcznik mniejszych kryzysów.

Mocna rzecz. Historie kobiet żyjące w przemocowych związkach. Na końcu posłowie Jana Gołębiowskiego. Komentarze Pana Jana, co już zostało w wielu komentarzach na LC wspomniane, powinny się znaleźć po opowiadanych przez kobiety historiach, nie pamiętałam już historii kobiet jak natknęłam się na posłowie. Ale sama książka dobra. Może niektórym kobietom otworzy oczy na to z kim nie należy układać sobie życia. Opisane historie powinny przeczytać młode kobiety, tak by nie powtórzyły losu wielu kobiet, którym lata mijają u boku oprawcy a czasu się nie cofnie....POLECAM

Jucewicz nie pisze po to, by błyszczeć – pisze, żebyś się zatrzymał, przeczytał coś, pomyślał „o cholera, to przecież ja”, i potem może zrobił herbatę i przez chwilę nie scrollował jak szaleniec. To książka dla ludzi, którzy chcą zrozumieć siebie, ale nie w stylu Instagramowych coachów, tylko z pomocą kogoś, kto potrafi słuchać. Choruję na depresję... Ta książka nie tylko mnie „dotknęła”. Ona weszła tam, gdzie już i tak było miękko, boleśnie i nie do końca zagojone. To żadna wada. Po tej książce poczułem się bardziej... zrozumiany

Pod tym chwytliwym tytułem kryje się pigułka wiedzy prosto od dwóch psychiatrek i psychoterapeutek. Napisana bez lukrowania, lecz i bez przyczerniania obrazu współczesnych nastolatek i ich rodziców. Nie poradnik, a wywiad. Co akurat jest ważne, bo dominują w nim bardzo bogate spostrzeżenia, a rad jest niewiele. Może to i dobrze, gdyż gotowe odpowiedzi dziwnym trafem rzadko znajdują zastosowanie w rzeczywistości. Za to wiedza o tym, na co zwrócić uwagę, co jest normą, a co nie, jakie mogą być przyczyny problemów młodych dziewcząt, jakie skutki zaniedbań rodzicielskich już tak. Tematy ciężkiego kalibru to burza neuronów, depresja, wtórne korzyści z choroby, autyzm, ADHD, brylowanie w internecie, używki, identyfikacja płci, seksualność a seksualizacja, zaburzenia odżywiania, samookaleczenia i próby samobójcze, diagnozowanie, terapia indywidualna nastolatki, jej rodziców i całej rodziny, system ochrony zdrowia psychicznego w Polsce.

„…Jedni z nas nie cierpią wichur, inni dyskotekowych efektów stroboskopowych, a jeszcze inni łzawią na widok ładnych pejzaży…” Dzisiaj książka pt. „Nasz bieg z przeszkodami. O wrażliwości i inności". Niespodzianka z przesłaniem. Odmienność, której nie pojmujemy, może działać na dwa sposoby: zaciekawiać, a przez to pociągać i zbliżać; przerażać, więc oddalać i prowokować do wykluczenia lub nawet do zniszczenia. Jak rozbudzić w sobie większą wrażliwość? Czy zawsze się nam to udaje? Jak to było u Wisławy Szymborskiej: „...Czemu ty się, zła godzino, z niepotrzebnym mieszasz lękiem?..." Życie to gra, swoisty test. Kiedy kobieta uśmiecha się do mężczyzny? Jak później ignorować czyjeś względy, by doszło do kontaktu, np. zwykłej rozmowy. Czym jest lęk i nieśmiałość? Czy kobieta i mężczyzna to tylko hormony? Bieg z przeszkodami, to nasze zmagania. Pragniemy wyjść zawsze z opresji obronną ręką, ale nie zawsze się da. Autorka książki pokazuje, jak stać się kimś ważnym, a może wyjątkowym? Czym jest przeszkoda? To coś, co utrudnia Nam poruszanie się, takie uniemożliwienie zrealizowania czegoś. Są takie sytuacje, że jest ciężko na sercu i duszy. Czujemy ucisk w klatce piersiowej, trzęsą się ręce i nogi, rośnie gula w gardle. Niektórzy mówią, że ważne są tylko chwile. Książki Ewy Woydyłło pod wieloma względami to rewolucja w myśleniu o pamięci. Znana psycholog pisze nie tylko o tym, jak dbać o swą pamięć, ale przede wszystkim o tym, jak ćwiczyć się w zapominaniu. Wspomina swoje życie, pracę z pacjentami i wybory. Ta publikacja kierowana jest do tych, którym trudniej. Czym jest własny kosmos? Mężczyźni we współczesnym świecie mówią, że mają dziś gorzej od kobiet, to też, że tego przyczyną są kobiety. Jak zaś zachowują się kobiety kiedy zostają oszukane przez mężczyzn? Co z kryzysem męskości? Gdzie jest siła, alternatywa i zaradność? Czy obecna rodzina przeżywa ewolucję czy rewolucję? Jak te prawdziwe problemy wpływają na człowieka? Dominacja rodziny słabnie. Wolność i wybór. W dzisiejszych czasach brak rodziny i kogoś bliskiego boli najbardziej. Pracoholicy doceniają to najbardziej. Czy inny to ktoś słabszy… Niekoniecznie. Liczy się fakt czy ocena? Niekiedy duchowość oznacza zdolność do odczuwania uczuć wyższych. Przydaje się w relacjach. Gra wstępna, przyjemność, ekstaza. Czym jest przyjemność? Jak wygląda zmartwienie w oczach matki? Kiedy czujemy złość i wewnętrzny upór? Praca nad sobą i własnymi emocjami pomaga osiągnąć sukces. Gorąco polecam książkę i chyba najważniejsze, trzeba życzyć Nam wszystkim, by nikt nikogo nie gonił w szukaniu własnego ja i by wszystko było proste, a nie skomplikowane. Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo Literackie Projekt okładki i stron tytułowych: Urszula Gireń Oprawa: miękka ze skrzydełkami Wydanie I, dodruk Liczba stron: 168 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej – domowej biblioteczce

Rewelacja, czy negatywne oceny czytelników pochodzą ze środowisk związanych z opisanymi trendami? Autorka przeprowadza szereg reportaży wcieleniowych, sprawdzając różne trendy z szeroko rozumianej branży wellness. Z autorką łatwo się utożsamić, jest raczej osobą twardo stąpającą po ziemi, jako część współczesnego społeczeństwa czuje wewnętrzny imperatyw większego czy mniejszego dbania o siebie i zaprasza do wspólnej podróży. Na kartkach książki nie piętnuje jednak wyraźniej opisywanych trendów. Jest rzetelna, stara się zrozumieć i w obiektywny sposób przedstawić opisywane zjawiska, czasem okraszając je komentarzami ekspertów, zarówno medycyny konwencjonalnej, jak i tej mniej. Uwielbiam jej poczucie humoru! Polecam każdemu.