Snobizm i nieco przemocy

Po swej poprzedniczce w serii o Verlaque i Bonnet, czyli "Klątwie fontanny", "Tajemnica ..." jest świeżym powiewem. Przede wszystkim mamy dwie narracje, jedną statyczną, drugą dynamiczną oraz głównego bohatera - tym razem pisarza, wokół którego zbudowana jest cała powieść. Polecam.

Po pierwszym tomie z ciekawością sięgnęłam po kontynuację, czyli „Poradnik prawdziwej damy. Przewodnik po plotkach i zbrodni". Bardzo lubię wracać do bohaterów, których już zdążyłam polubić, więc ponowne spotkanie z hrabiną Harleigh było dla mnie samą przyjemnością. Kolejny raz Frances zostaje wplątana w sprawę, która ma dla niej bardzo osobisty wymiar. Zamordowana zostaje dobra znajoma hrabiny - Mary Archer. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy jednym z podejrzanych okazuje się jej kuzyn Charles. Kobieta nie wierzy w jego winę i razem z Georgem postanawia spróbować odkryć, co tak naprawdę się wydarzyło. W trakcie śledztwa wychodzą na jaw różne sekrety londyńskiej socjety, a ważną rolę odgrywają notatki Mary pełne plotek o osobach z wyższych sfer. Motyw notatek bardzo mi się podobał, bo sprawiał, że podejrzenia padały właściwie na każdego z society. Z kolejno podawanymi informacjami pojawiały się u mnie nowe pytania – czy Mary tylko zbierała plotki, czy może wykorzystywała je w inny sposób? Dzięki temu historia była ciekawa i naprawdę wciągała. W tym tomie relacja Frances i Georga rozwijała się coraz bardziej. Nadal nie był to dominujący wątek, ale widać między nimi coraz więcej chemii i ich wspólne sceny czytało się naprawdę przyjemnie Jeśli chodzi o samą zagadkę kryminalną, również bardzo mnie zainteresowała. Momentami miałam swoje typy, ale autorka dorzucała kolejne tropy i sprawa robiła się coraz bardziej zawiła. Tak jak przy pierwszej części, czytałam tę pozycję częściowo jako e-book, a częściowo w formie audiobooka i znowu bardzo dobrze mi się to sprawdziło. Kolejny taz szybko przez nią „przepłynęłam” :D Powrót do przygód Frances był naprawdę miły i znów z zainteresowaniem śledziłam, w jakie kolejne kłopoty się wplącze. Jeśli ktoś polubił klimat pierwszego tomu, to tutaj dostanie bardzo podobną dawkę rozrywki. Ja na pewno nie kończę jeszcze tej przygody i z chęcią sięgnę po kolejne części.

Po wydarzeniach z poprzedniej części z przyjemnością sięgnęłam po kolejny tom serii o Hrabinie Harleigh, czyli „Poradnik prawdziwej damy. Przypadek, wypadek czy intryga?” autorstwa Dianne Freeman. To już trzecie spotkanie z Frances i jej bliskimi, dlatego szczególnie cieszyło mnie ponowne zanurzenie się w świat bohaterów, których zdążyłam już dobrze poznać. Tym razem akcja przenosi się z tętniącego życiem Londynu na spokojną angielską wieś. Frances musi w ekspresowym tempie zorganizować ślub swojej siostry Lily, dlatego przyjmuje propozycję George’a, by uroczystość odbyła się w rodzinnej posiadłości jego brata - Risings w hrabstwie Hampshire. Sielska atmosfera, spacery po ogrodach, jazda konna czy polowania mają być idealnym tłem dla przygotowań do ceremonii. Szybko okazuje się jednak, że ta pozorna sielanka skrywa znacznie więcej tajemnic, niż można by przypuszczać. Seria niefortunnych „wypadków”, które zaczynają przydarzać się gościom, wzbudza w Frances podejrzenia. Intuicja podpowiada jej, że nie są to zwykłe przypadki, lecz zaplanowane działania wymierzone prawdopodobnie w narzeczonego jej siostry. Wraz z Georgem ponownie tworzą zgrany duet i rozpoczynają własne śledztwo, próbując ustalić, kto z obecnych w posiadłości mógłby mieć powód, by zniszczyć zbliżający się ślub. Podejrzani pojawiają się jeden po drugim, a napięcie rośnie z każdą kolejną stroną. Podobało mi się, że w tej części pojawia się więcej bohaterów, co sprawia, że krąg osób, które mogą coś ukrywać, znacznie się powiększa. Każdy wydaje się mieć jakiś sekret albo powód, by nie mówić wszystkiego wprost. Dużo wnosi także pojawienie się matki Frances i Lily – jej obecność dodatkowo miesza w relacjach między bohaterami i wprowadza do historii nowe napięcia oraz emocje, które wyraźnie wpływają na przebieg wydarzeń. Bardzo lubię obserwować relację Frances z Georgem. W tej części jeszcze wyraźniej widać, jak dobrze się dogadują i jak naturalnie współpracują, kiedy razem próbują rozwikłać zagadkę. Między nimi jest sporo zrozumienia i wzajemnego wsparcia, jednak można odnieść wrażenie, że George wciąż nie mówi wszystkiego wprost i pewne sprawy z jego przeszłości pozostają owiane tajemnicą. Ten delikatny niedosyt informacji sprawia, że ich relacja staje się jeszcze bardziej intrygująca i aż chce się sprawdzić, jak będzie rozwijała się dalej. Autorka ponownie stworzyła zagadkę, którą chce się rozwiązać razem z bohaterami. W trakcie lektury pojawiają się drobne wskazówki i nowe tropy, które sprawiają, że łatwo zacząć snuć własne przypuszczenia. Jednocześnie historia nie traci lekkiego charakteru – dialogi między postaciami są dynamiczne i pełne drobnych przekomarzań. Lubię książki, które czyta się z takim spokojnym uśmiechem i dokładnie tak było tutaj. Całość jest wciągająca i daje taki komfortowy „flow”, przy którym nie chce się przerywać. To nie jest historia, która wymaga wielkiego skupienia, ale mimo to potrafi mocno zaangażować i wciągnąć w swój klimat. Po skończeniu miałam tylko jedną myśl – dobrze, że kolejna część już czeka, bo zdecydowanie nie kończę tej przygody na tym etapie.

Zbrodnia (i pół) w okolicach Bożego Narodzenia, do tego "trupy" z szafy, liczna grupa przedstawicieli różnych państw i mafia - innymi słowy chaos, z którego trzeba wyłowić prawdę, a dosłownie mordercę. Niezobowiązująca lektura, idealna w przedświątecznym zamieszaniu. To już kolejny tom, ale nic nie stoi na przeszkodzie, by przygodę z bohaterami zacząć właśnie od niego. Kryminał, który pachnie aromatyczną kuchnią francuską i z którego dosłownie wylewa się wino. W tle przygotowania do świąt i do czegoś jeszcze większego, a niespodziewanego...

Wyjątkowa lektura dla fanów Agathy Christie, istne kompendium wiedzy najsłynniejszych przypadków zabójstw w jej książkach. Świetnie podsumowuje kryminalne zagadki i porównuje je z ówczesną oraz niegdysiejszą wiedzą. Dodatkowo wspomina o najgłośniejszych przypadkach morderstw za czasów Agathy- wiele kryminałów zamkniętych w jednej książce.

Recenzja powieści kryminalnej „Zastępy świadków” (ang. Clouds of Witness) autorstwa Dorothy L. Sayers musi zacząć się od uznania jej historycznego znaczenia. To druga książka z cyklu o Lordzie Peterze Wimseyu, która – choć ugruntowała pozycję autorki – z dzisiejszej perspektywy zasługuje na rzetelne 6/10. Punkt wyjścia jest klasyczny i obiecujący. Brat głównego bohatera, książę Denver, zostaje oskarżony o morderstwo kapitana Denisa Cathcarta. Ciało odnaleziono pod oknami posiadłości Riddlesdale Lodge, a wszystkie poszlaki wskazują na księcia. Wimsey, prosto z wakacji w Paryżu, rusza na ratunek rodzinnemu honorowi. Sayers doskonale kreśli obraz brytyjskiej arystokracji lat 20. XX wieku – pełnej konwenansów, snobizmu, ale i specyficznego poczucia obowiązku. Głównym problemem powieści jest jej tempo oraz pewna naiwność konstrukcyjna. Jako wczesne dzieło w dorobku Sayers, „Zastępy świadków” cierpią na nadmiar zbędnych wątków. Autorka wprowadza motywy polityczne i romansowe, które zamiast zagęszczać atmosferę, jedynie rozmywają główną zagadkę. Momentami intryga staje się wręcz melodramatyczna – szczególnie wątek siostry lorda Petera, lady Mary, i jej uwikłania w sprawę. Postać samego Lorda Petera również nie jest jeszcze w pełni ukształtowana. To wciąż bardziej karykaturalny „szlachetny amator” niż głęboki portret psychologiczny, który otrzymamy w późniejszych tomach (jak „Gaudy Night”). Jego manieryzmy i ciągłe cytowanie poezji bywają tu nużące, a nie urocze.

Warszawa lat dwudziestych XX stulecia to miasto przepiękne, ciekawe, pełne kontrastów - idealne dla kobiety, która nie ma nic do stracenia. Frania Tańska wraz ze swymi malowniczymi przyjaciółmi rusza na poszukiwania ukradzionego obrazu Józefa Chełmońskiego, robiąc zamieszanie w dość już chaotycznym mieście. Sympatyczny retrokryminał. Może styl wymagałby trochę podszlifowania ale bohaterowie tak przypadli mi do gustu, że chętnie sięgnę po kolejne części.

Powieść Dorothy L. Sayers, „Trup w wannie” to debiut, który w 1923 roku wprowadził na literacką scenę jedną z najbardziej ikonicznych postaci złotego wieku kryminału – lorda Piotra Wimseya. Moja ocena to rzetelne 6/10. To książka będąca fascynującym artefaktem epoki, która choć błyszczy inteligencją i humorem, z perspektywy współczesnego czytelnika może razić pewną archaiczną konstrukcją oraz specyficznym, nie zawsze przystępnym stylem bycia głównego bohatera. Intryga zawiązuje się w sposób niezwykle klasyczny, wręcz podręcznikowy dla brytyjskiego kryminału. Szanowany architekt znajduje w swojej wannie zwłoki nieznanego mężczyzny, ubranego jedynie w parę złotych binokli. Problem polega na tym, że nikt nie wie, kim jest denat, ani jak dostał się do zamkniętego mieszkania. Do akcji wkracza lord Piotr Wimsey – arystokrata, bibliofil i detektyw amator, który traktuje rozwiązywanie zagadek kryminalnych jako intelektualną rozrywkę, mającą zagłuszyć traumy po przeżyciach z frontu I wojny światowej. Mocną stroną powieści jest jej lekkość i dowcip. Sayers z dużą wprawą kreśli portret wyższych sfer Londynu lat 20., wprowadzając czytelnika w świat klubów dla dżentelmenów, rzadkich inkunabułów i nienagannych manier. Postać Wimseya, choć momentami irytująca swoją manierą „uroczego głuptasa”, kryje pod maską blichtru przenikliwy umysł i głęboką melancholię, co nadaje postaci wielowymiarowości. Zamiast budować napięcie poprzez mroczną atmosferę, Sayers stawia na logikę i dialog. Napięcie w powieści wynika z intelektualnego pojedynku między Wimseyem a sprawcą, a także z tarć między detektywem amatorem a oficjalną policją, reprezentowaną przez inspektora Parkera. Autorka świetnie oddaje realia społeczne tamtego okresu, w tym antysemityzm i uprzedzenia klasowe, które – choć dziś budzą sprzeciw – są autentycznym świadectwem czasu powstania książki. Najważniejsze wnioski i rady płynące z tej lektury to: Detale decydują o wszystkim: Powieść uczy, że w kryminalistyce pozornie nieistotny przedmiot (jak binokle) może być kluczem do tożsamości ofiary. Humor jako tarcza: Przykład Wimseya pokazuje, że ironia i żart bywają mechanizmem obronnym przed trudną przeszłością. Logika ponad emocje: Sayers promuje racjonalne podejście do rozwiązywania problemów, nawet tych najbardziej absurdalnych. Książka otrzymuje taką notę za status klasyka i świetnie zarysowaną postać protagonisty. To fundament gatunku, który każdy miłośnik kryminału powinien znać. Brakujące cztery punkty wynikają jednak z faktu, że tempo akcji bywa nużące, a rozwiązanie zagadki dla współczesnego odbiorcy może wydawać się zbyt oczywiste lub oparte na zbiegach okoliczności. Dodatkowo, wspomniane uprzedzenia społeczne epoki mogą psuć przyjemność z lektury niektórym czytelnikom. „Trup w wannie” to elegancki, staroświecki kryminał, który warto przeczytać dla atmosfery międzywojennego Londynu. To obiecujący początek serii, która z każdym kolejnym tomem stawała się coraz dojrzalsza.

Lekki kryminał w angielskim stylu i szkockich okolicznościach przyrody. Czyta się dobrze i szybko, a z każdym kolejnym tomem odnoszę wrażenie, że książka jest dla mnie powrotem do ulubionych miejsc i bohaterów 🤭 Trochę zaskoczył mnie pomysł na samego "obżartucha", ale autorka lubi wziąć na warsztat ludzkie przywary i je zarysować faktycznie grubą kreską.

John Rebus ponownie musi rozwikłać pewne morderstwo.. Powierzchniowo wygląda na to, że to zwykłe przedawkowanie.. Prawda jednak okazuje się zupełnie inna.. Co stało się z Ronniem? Kto podłożył mu truciznę zamiast narkotyków? Czy John odkryje prawdę i złapie mordercę? Co takiego wiedział chłopak, że musiał zginąć?

To książka, przy której naprawdę można dobrze spędzić czas. Humor jak zawsze trafia w punkt, a całość daje sporo frajdy podczas czytania. Miło było wrócić do komisarza Darskiego to jedna z tych postaci, które dobrze się pamięta i do których chce się wracać. Do tego pojawia się też ciekawy wątek, który potrafi zaskoczyć i podkręcić zainteresowanie. Lekka, wciągająca i bardzo przyjemna lektura. Zdecydowanie warto.

Zbrodnia w tej części jest wyjątkowo makabryczna jak na serię kryminałów typu cosy crime. I mimo, że schemat jest podobny do pozostałych książek z cyklu - umiera najbardziej znienawidzona przez mieszkańców osoba - to ustalenie mordercy nie jest sprawą łatwą. Dałam się autorce wodzić za nos i tym razem nie wytypowałam prawidłowo zabójcy. Świetnie się tego słucha, bo lektor zna się na swojej pracy znakomicie.

Bardzo sprawnie skonstruowane śledztwo. Wiarygodne, z wieloma rozmowami, które nie dają od razu odpowiedzi ale poszerzają kontekst i pozwalają powoli łączyć tropy. Tym razem Vera będzie musiała sięgnąć do swojej przeszłości i poradzić sobie z jej "demonami ". Podoba mi się, bardzo dobre zbalansowanie wątków obyczajowych z napięciem wynikającym z prowadzonego śledztwa. Nie wyszło tym razem zakończenie - sztuczne i na siłę. No i brak korekty bardzo rzuca się w oczy.

Ta seria chodziła za mną już od dłuższego czasu ale zawsze coś innego było ciekawsze, ważniejsze. Jednak gdy w końcu zaczęłam czytać ,,Morderstwo w księgarni" przepadłam. To dokładnie to na co od dłuższego czasu czekałam. Małe angielskie miasteczko. To właśnie tam Flora Steele prowadzi odziedziczoną po ciotce księgarnię. Ruch jest niewielki, klientów jak na lekarstwo bo kraj dopiero dochodzi do siebie bo powojennych ograniczeniach. Jednak młoda kobieta się nie zraża, chociaż prowadzenie księgarni nie było nigdy na jej liście celów. Chciała podróżować i przeżywać przygody. Jednak z pewnością na tej liście nie było znalezienie zwłok w swoim sklepie. Zaskakujące znalezisko nie pomaga w handlu, policja raczej nie widzi w tym nic podejrzanego więc rezolutna panna Steele musi sama zakasać rękawy i przeprowadzić śledztwo. Pomaga jej w tym, chociaż początkowo niechętnie, pisarz kryminałów mieszkający po sąsiedzku. ,,Morderstwo w księgarni" to kryminał bardzo sielski i przyjemny. Rezolutna panienka z darem pakowania się w kłopoty oraz trochę mrukliwy pisarz, przecież to duet idealny by rozwiązać każdą sprawę i dotrzeć do jej sedna. Uroczy małomiasteczkowy klimat potęguje tylko poczucie, że sprawę trzeba szybko rozwiązać aby przywrócić idylliczny widok. Samo śledztwo jest idealnie wyważone. Podejrzewamy od początku kto może kryć się za zasłoną ale i tak z ogromnym zaciekawieniem podążamy za śladami i śledzimy tok myślenia bohaterów. Nie trzeba się wysilać, można po prostu rozsiąść się wygodnie i obserwować.

Bardzo sympatyczna komedia kryminalna. Co z tego, zapytacie - przecież dużo jest takich w Polsce. Ale niekoniecznie z lat 50., a to z tego właśnie okresu są "Kłopoty ze spadkiem", więc mamy tutaj Milicję Obywatelską. A do tego klimatu starego domu i walkę o spadek. Klasyka, jakby tak pomyśleć. Ale jaka pożądana! Jak w każdej książce z tego nurtu, mamy tutaj szybkie dialogi, żarty słowne (lub narracyjne, ale tutaj akurat ukryte są w dialogach) dość czarno-białych bohaterów, prędki rozwój wypadków i zagadkę bardziej niż śledztwo. I z tego ta ksiażka wywiązuje się bardzo dobrze - rzeczywiście aż do końca nie wiadomo, jakie będzie rozwiązanie, a śmiechu też trochę jest. To przede wszystkim powieść oparta na dialogach, do tego nierzadko pisanych w starym stylu (w końcu ta książka nie powstała dzisiaj). Piszę o tym, bo wiem, że niektórzy oczekują dowcipów już u narratora - tutaj tego nie ma. I jest jeszcze jedna rzecz, która może przytłoczyć - nawał bohaterów już od początku. To jeden z tych tytułów, w których autor na początku daje słowniczek bohaterów, przez co czuje się usprawiedliwiony tym, że dosłownie od pierwszego rozdziału dostajemy prawie wszystkie imiona i koligacje rodzinne do zapamiętania, co trochę odstrasza. Bywają też nielogiczne wnioski, ale tu akurat może być mojego braku nadążania. Tym niemniej, ta książka ma klimat i dobrze się ją czyta. A nawet powiedzmy, że dam nieco wyższą ocenę niż zwykle, przez wzgląd na to, że wówczas ten nurt nie był aż tak popularny.

Dobra, bo to typowa rozrywka, komediowe ujęcie ratuje te historie. Postaci mnóstwo. Śmialo można nazwać te pozycje- powieścią awanturniczą. Czy jest majstersztykiem literackim- nie , ale w założeniu jest to rozrywka, więc można przymknąć oko na jakieś niedociągnięcia. Sam pomysł - ciekawy, tematyka wydawania córek i kobiet za mąż, stara jak świat. Narratorka to matka 7 dzieci, w tym 6 dziewcząt. Zamawiająca się, trochę nowoczesna, trochę starodawna. Podobał mi się przekrój trzech pokoleń kobiet i ich podejście do małżenstwa. Można wyłapać cytaty, które nie są nachalne, ale zostają z czytelnikiem. Zabawna, lekka historia, nie głupia, w której mnóstwo temperamentów i awantur. Można się uśmiechnąć i odetchnąć od trudnych zagadnień.

Komedia kryminalna to było dokładnie to, czego w tym momencie chciałam i potrzebowałam. Książka Małgorzaty Starosty okazała się świetna w charakterze rozweselacza i czasoumilacza- lekka, z pomy słem i z dużą dozą humoru. Bohaterowie, których z miejsca polubiłam. Organek z tym jego zamiłowaniem do muzyki Iron Maiden, myślący nieszablonowo, ekscentryk i outsider. Oraz Linda - pełen energii i na wskroś ekstrawertyczny rudzielec. No duet niemal idealny - change my mind. Przy okazji zaintrygowała mnie też tematyka - przypomnienie o ciemnej karcie historii, jaką było Lebensborn i zbrodnicza działalność tej organizacji. Podsumowując, świetna rozrywka i lekka lekturka, w sam raz na wiosnę.

Kolejne bardzo udane spotkanie z panią inspektor. Cieszy mnie każda kolejna książka autorki, a to głównie dzięki dobrze zarysowanym bohaterom z wyraźnym odniesieniem do tła społecznego, niezłej fabule i w końcu sprawnemu warsztatowi pisarskiemu. Jak zwykle niezbyt mnie interesowało "kto zabił", a sama dobrze opowiedziana historia. Szkoda, że wersja elektroniczna książki ma dużo błędów pisarskich, edytorskich i ortograficznych.

Uwielbiam książki Iana Rankina, przeczytałem z nich większość, szczególnie tych z Johnem Rebusem w roli głównej. Uważam, że jest to najlepszy pisarz kryminałów na wyspach. Jego książki przypominają mi kryminały Raymonda Chandlera z legendarnym detektywem Philipem Marlowe..

Powieść Joanny Jodełki, Żony Gniewu, to proza, która od pierwszych stron intryguje nieoczywistym podejściem do gatunku kryminału i thrillera psychologicznego. Autorka, znana z precyzyjnego pióra i dbałości o detale, tym razem kreśli portrety kobiet, które – choć skrajnie różne – zostają spięte klamrą wspólnego losu i mrocznej tajemnicy. Moja ocena to solidne 7/10, ponieważ choć książka zachwyca warstwą stylistyczną i psychologiczną, pozostawia pewien niedosyt w sferze dynamiki finału. Bohaterki i ich perypetie Głównymi filarami opowieści są trzy kobiety, których życia na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego. Każda z nich wnosi do historii inny rodzaj energii i bagażu doświadczeń. Mamy tu do czynienia z postacią, która na pozór osiągnęła wszystko – stabilizację, status i rodzinę, ale pod tą gładką powierzchnią pulsuje narastające poczucie osaczenia. Inna bohaterka to postać bardziej wycofana, wręcz przezroczysta, która jednak w sytuacjach granicznych odkrywa w sobie pokłady siły, o jakie nikt by jej nie podejrzewał. Perypetie tych kobiet zaczynają się od subtelnych pęknięć w ich codzienności – dziwnych telefonów, niedopowiedzeń, poczucia, że ktoś nieustannie obserwuje ich każdy ruch. Jodełka mistrzowsko prowadzi ich losy ku nieuchronnemu spotkaniu. Punktem zwrotnym jest zaginięcie bliskiej im osoby, co uruchamia lawinę zdarzeń, w której każda z bohaterek musi zweryfikować swoją dotychczasową wiedzę o mężach, kochankach i o sobie samych. Autorka zmusza je do konfrontacji z tytułowym gniewem – uczuciem, które przez lata było tłumione, a które teraz staje się siłą niszczącą lub wyzwalającą. Ich perypetie to nie tylko fizyczna ucieczka czy śledztwo, to przede wszystkim bolesna podróż w głąb własnych lęków i niespełnionych ambicji. Styl autorki: Precyzja i atmosfera To, co wyróżnia Żony Gniewu na tle współczesnej polskiej prozy gatunkowej, to bez wątpienia styl Joanny Jodełki. Autorka pisze w sposób niezwykle plastyczny, wręcz malarski. Jej język jest gęsty, nasycony metaforami, które jednak nie przytłaczają akcji, lecz budują gęstą, niemal fizycznie odczuwalną atmosferę zagrożenia. Jodełka ma rzadki dar opisywania stanów wewnętrznych bohaterek poprzez przedmioty martwe, pogodę czy drobne gesty. W jej wydaniu zwykłe wyjście do ogrodu czy przygotowanie posiłku nabiera znamion rytuału, za którym kryje się głęboki niepokój. Styl ten sprawia, że książkę czyta się powoli, delektując się każdym zdaniem, co jest rzadkością w przypadku thrillerów, które zazwyczaj nastawione są na szybką konsumpcję. Ocena 7/10 jest wyrazem uznania dla warsztatu autorki, ale zawiera w sobie również ziarno krytyki. Największym atutem książki jest jej początek i środek – budowanie napięcia, kreślenie relacji i wprowadzanie czytelnika w stan permanentnej niepewności jest tu niemal doskonałe. Jednak w miarę zbliżania się do końca, tempo narracji zdaje się nieco rozmijać z oczekiwaniami budowanymi przez setki stron. Rozwiązanie głównej intrygi, choć logiczne i spójne, wydaje się nieco zbyt pospieszne w stosunku do celebracji, z jaką autorka opisywała wcześniejsze wydarzenia. Niektóre wątki poboczne, choć fascynujące, zostają domknięte w sposób, który pozostawia czytelnika z poczuciem, że można było wycisnąć z nich nieco więcej emocji. Podsumowanie Żony Gniewu to książka bardzo dojrzała, przeznaczona dla czytelnika, który nad tanią sensację przedkłada głębię psychologiczną i literacką jakość. Joanna Jodełka udowodniła, że potrafi stworzyć thriller, który jest jednocześnie ambitną powieścią obyczajową o kondycji współczesnych kobiet i ich roli w rodzinie. To historia o tym, jak łatwo stać się cieniem samego siebie i jak destrukcyjną moc mają skrywane urazy. Solidna siódemka za styl, klimat i odwagę w portretowaniu kobiecej ciemności.