Śmieci. Najbardziej uciążliwy problem na świecie

Kolejna historia z życia chłopca o imieniu Noi, który mieszka samotnie z ojcem nad morzem. Nadchodzi zima i tata wyrusza na ostatni połów w sezonie. Kiedy nie wraca wieczorem, Noi zaczyna się martwić i rusza na jego poszukiwania. Niestety, sam przez to wpada w tarapaty. Na szczęście pomoc przychodzi, gdy powraca wieloryb, którego Noi poznał wcześniej. Książka zachwyca swoimi ilustracjami, prostotą opowieści, która niesie przy okazji spory ładunek emocji.

Choć jest to opowieść bez większych fajerwerków, to jednak ma w sobie głęboko ukrytą mądrość. Mądrość wypływającą z relacji i ciągłości pokoleniowej. Mądrość będąca doświadczeniem życia pokoleń. Otóż pewnego razu dziadek daje wnuczkowi kocyk gdy ten przychodzi na świat; towarzyszy chłopcu ten kocyk przez całe początkowe lata życia aż zużył się. Nie chcąc wyrzucać go do śmieci chłopiec zanosi go dziadkowi, a ten szyje z niego płaszcz. Szczęśliwy chłopiec może więc być z kocykiem w nowym wydaniu przez kolejne lata. Z czasem i kurtka się zużywa, ale od czego jest dziadek; ten bowiem zawsze pomoże. Sytuacja powtarza się kilkukrotnie aż z pierwotnego kocyka zostają tylko strzępki wystarczające na przyszycie guzika. Ciepła opowieść o szacunku do osób i rzeczy, przekonuje, że nie trzeba od razu wyrzucać coś co się zużyło. Można naprawić albo zmienić przeznaczenie. W dzisiejszym świecie brzmi naprawdę abstrakcyjnie, warto więc uświadamiać dzieciom, że można inaczej. 

Kristo - krótko. Rysunki Sempego w dużym formacie książeczki nie zawodzą, mają sporadycznie dodatkowe teksty urozmaicające narrację, która jest bardzo lekka, prosta i krótka. To zarzut, bo czytelnik oczekuje zwrotu akcji, zaskakującej, paradoksalnej puenty, jakiejś tajemnicy serwisanta rowerowego poza tytułową, czegokolwiek. Tymczasem Sempe chyba sam nie wiedział jak skończyć to krotochwilne opowiadanie z życia małego francuskiego miasteczka i jego poczciwych mieszkańców...

Książka jest pięknie wydana. Twarda, tłoczona oprawka przyciąga uwagę i sprawia, że dotykamy smutku. Oswajamy się z nim już na poziomie okładki. Jest oszczędna w słowach, w kolorach i ilustracjach. Autorka daje sporo miejsca odbiorcy na własne przemyślenia. Smutek przedstawiony jest jako bezkształtna, zielona masa przypominająca ducha z opuszczoną głową i smutnym wyrazem twarzy. Wchodzi przez drzwi, siada tak blisko, że aż trudno się oddycha. Osacza chłopca z każdej strony. Dziecko musi oswoić ten smutek. Spędzić z nim czas, posiedzieć w samotności, posłuchać muzyki, a może pójść na spacer. Czasami szum drzew może uspokoić smutne myśli, ulubiona książka czy gorąca czekolada. Zapraszam pod adres: http://swiattomskiego.pl/?p=6699&preview=true by przeczytać pełną wersję recenzji.

Już widzę, jak rodzice-dialektolodzy czytają tę książeczkę swoim dzieciom. Tylko, dlaczego Kujawy zostały pominięte? Nawet na mapie nie zostały zaznaczone! W takich sytuacjach, chce się zmienić seminarium na językoznawcze i udowodnić, że gwara kujawska wciąż istnieje...

Rewelacyjna książka! Została stworzona z myślą o dzieciach, jednak informacje, jakie w sobie zawiera będą w dużej części nowością również dla starszych czytelników. Książka wyjaśnia znaczenie poszczególnych symboli, które możemy znaleźć na flagach, a także barw. Zawiera wiele zaskakujących ciekawostek, faktów historycznych i pokazuje ewolucje flag różnych państw. Informacji jest mnóstwo, więc zdecydowanie warto sięgnąć po tę pozycję, a nawet przeczytać ją więcej niż jeden raz. Gorąco polecam każdemu, nie tylko tym, którzy interesują się geografią!

Dzisiaj przychodzę do Was z zupełnie inną „polecajką” dla dzieci i młodych nastolatków. „Bozie, czyli jak wygląda Bóg” to kompendium wiedzy o wierze. To zbiór informacji o kościele luterańskim, o mnichach, o religii islamskiej, katolickiej, judaistycznej, o prawosławiu i buddyzmie. To książka, która odpowiada na wszystkie pytania. Pytania, których ciekawe są dzieci. Moim zdaniem jest to idealna książka dla tych, którzy chcą poznać inne wyznania, którzy szukają, lub nie są pewni tego, w co wierzą. To także świetny przykład na to, jak przeprowadzać wywiad z kimś, kto w swoim życiu zajmuje się tak trudną dziedziną jak religia i wiara. Ta książka jest przykładem, że wszystko się da, jeśli chce, bo temat religijności i wiary jest tak samo trudny dla dzieci jak rozmowy o śmierci czy seksualności, bo ciężki do zrozumienia. Polecam tę książkę wszystkim, bo wiem, że każdy przeczyta ją chętnie. Polecam ją też jako prezent na nadchodzące Komunie. Czasem warto dać coś, co pozwoli dziecku wybrać.

„Dołek” Adbåge odwołuje się do sytuacji, którą wszyscy doskonale znamy z autopsji: najlepsze jest to, co zakazane. A już w oczach dziecka – zwłaszcza. Wyobraźmy sobie coś takiego: za szkołą znajduje się duży dołek, czyli wielka dziura, powstała „dlatego, że ktoś kiedyś wybrał stamtąd dużo ziemi”, w której da się przyjemnie i aktywnie spędzać czas. Jak? Można na przykład bawić się w „mamę niedźwiedzicę, szałas, kryjówkę, kiosk”. Oczywiście, jak to w świecie dorosłych bywa, nie wszystko, co najmłodszym miłe, jest przez starszych rozumiane i akceptowane. Jak czytamy, „Dorośli nienawidzą Dołka. Nie chcą, żebyśmy się w nim bawili, bo możemy się zabić” lub „przynajmniej się przewrócić i zrobić sobie krzywdę”. By uprzykrzyć najmłodszym życie (lub – po dorosłemu – wyprzedzić potencjalny wypadek) nauczyciele podejmują decyzję najpierw o zakazie wchodzenia do dziury (w rezultacie sprytni uczniowie organizują sobie rozrywki na jej krawędzi), a następnie – o jej całkowitym zakopaniu. Oba polecenia wywołują u dzieci duży smutek, szkoła niejako zamiera („Nie ma gdzie się turlać. Nie ma gdzie sobie zwisać. Nie ma gdzie zjeżdżać na kolanach, nie ma gdzie robić toru przeszkód ani bawić się w ognistą przepaść. Można tylko iść prosto przed siebie”), jednak po jakimś czasie – bo, jak wiadomo, wyobraźnia najmłodszych nie zna granic – z całej tej sytuacji młodzi znajdują wyjście. Pojawia się bowiem nowa, wcale nie gorsza, atrakcja. Książka Adbåge, choć niedługa, jest bardzo interesująca. Przede wszystkim ze względu na nieoczywistą perspektywę, z której została napisana. Autorka mając świadomość tego, że sama opowieść o szkolnych perypetiach nie byłaby specjalnie ciekawa, bo przecież znaczna część książek dla dzieci o nich traktuje, decyduje się na poprowadzenie wątku szkolnego w „Dołku” gdzieś w tle, poniekąd na marginesie – najważniejsza staje się uczniowska krnąbrność i swego rodzaju pobłażanie dla niesforności najmłodszych. Oczywiście – żeby była jasność – książka nie zachęca dzieci do buntowania się przeciwko dorosłym czy do nierealizowania poleceń rodziców i nauczycieli, jednak zdaje się opowiadać po stronie tego, co zakazane. Owszem, patrząc z perspektywy opiekuna szkolnego, który odpowiada za uczniów, zabawa w tytułowym dołku może uchodzić za niebezpieczną i faktycznie należałoby jej zakazać, jednak recenzowana publikacja nie stanowi tego typu przestrogi. Wprawdzie moglibyśmy przypuszczać, że Adbåge poprowadzi losy swoich bohaterów tak, by dawały dowód na to, że należy bezwzględnie przestrzegać zasad wyznaczanych przez pedagogów, bo w tego typu kwestiach zawsze mają rację, lecz narracja w „Dołku” niejako gloryfikuje zabawę i to, co zakazane. Robi to jednak nie po to, by namawiać czytelnika lub czytelniczkę do podejmowania nieroztropnych decyzji, tylko po to, by pokazać, jak wygląda dziecięcy punkt widzenia: bo choć można spędzać przerwy na placu zabaw, grać w gumę czy organizować chowanego, to prawdziwą atrakcją w oczach najmłodszych (ale czy tylko? czy dorośli myślą inaczej?) będzie to, co niedostępne i rzadkie – a wielka dziura w ziemi z pewnością do takich rzeczy należy. „Dołek” jest opowieścią zaskakującą i przewrotną. Oczywiście najbardziej niespodziewany okazuje się sam finał, skądinąd bardzo zręcznie i symbolicznie zrealizowany, który w tym konflikcie między najmłodszymi a dorosłymi zdaje się opowiadać po stronie dzieci, ale niespodzianek jest zdecydowanie więcej. Dla mnie dużym zaskoczeniem okazały się również same ilustracje, za które odpowiada autorka – książka jest pod tym względem zupełnie autorska (zarówno treść, jak i warstwa graficzna zostały przygotowane przez Adbåge). Rysunki w „Dołku” są poprowadzone nie tylko ciekawie i konsekwentnie, ale także odważnie – wydaje się bowiem, że graficzne przedstawienie krwawienia z nosa w książce dla dzieci nie należy do najłatwiejszych zadań (wszak nie można przesadzić ani z realistycznością i brutalnością, ani z nieautentyczną idealizacją świata przedstawionego), a autorce to się z powodzeniem udaje. Poznańskie wydawnictwo Zakamarki zaproponowało tą książką bardzo ciekawą i frapującą opowieść, z którą z całą pewnością najmłodsi będą się utożsamiać. https://lekkokrytyka.blogspot.com/2020/04/jesli-nie-na-dole-to-na-gorze-emma.html

Tym razem w nasze ręce ( moje i Jeremka) wpadła bardzo nietypowa książka ❤ 𝐃𝐳𝐢𝐮𝐫𝐚 Ø𝐲𝐯𝐢𝐧𝐝 𝐓𝐨𝐫𝐬𝐞𝐭𝐞𝐫 Zaczynając od bardzo ciekawego wydania, okładka tekturowa, w środku bardzo oszczędne komiksowe ilustracje, bardzo minimalna ilość słów i do tego ta dziura, ciekawa, intrygująca, zaskakująca, tak właśnie dziura 😉 Młody miał straszny ubaw z wyżej wymienionej dziury, która na każdej stronie mimo tego, że była w tym samym miejscu, znajdowała się w zupełnie innym obszarze książki. Historia daje nam ogromne pole do popisu i do rozwinięcia naszej wyobraźni.😁 Świetne było wspólne poznawanie tej książki, ponieważ ja przez całą lekturę zastanawiałam się co jest nie tak z bohaterem, czy autorem 😉 a dla mojego syna (5lat) dziura była dziurą i chociaż bardzo ciekawiła go jej wędrówka, nie widział w tym nic dziwnego 😀 Bardzo ciekawe doświadczenie.

Książka skierowana dla dzieci i młodzieży, ciekawie opisuje geografię, politykę i sojusze na świecie, przedstawia zarysy historyczne plemion poszczególnych mocarstw. Jest to pod koniec nudząca dla kogoś kto czytał inną książkę autora pt. „więźniowie geografii”, jest to streszczenie ilustracyjne a nie kontynuacja książki.

Fajna książka, która łączy w sobie naukę liczenia, książkę typu 1001 szczegółów, a jednocześnie jej narracja zachęca dziecko do zastanowienia się nad losami bohaterów na różnych stronach. Fajnym elementem jest kod QR odsyłający do strony internetowej, która wyjaśnia losy niektórych bohaterów. Fajnie, że książka aktywizuje podczas lektury także rodzica.

🔎 Czy „plastik – fantastik” to tylko chwytliwy rym, czy realne spojrzenie na jedno z najważniejszych tworzyw naszych czasów? Odpowiedzi na to pytanie dostarcza publikacja „Plastik – Fantastik?” @wydawnictwobabaryba 📙 Książka uświadamia, że plastik – jak wiele wynalazków ludzkości – jest użyteczny i niezbędny, ale tylko wtedy, gdy korzystamy z niego świadomie i odpowiedzialnie. 📘 Z publikacji dowiadujemy się m.in.: ✅ jakie są zalety plastiku w codziennym życiu, 👩‍🔬 jak wygląda proces jego powstawania, 🧬 jakie ma właściwości fizyczne, 🏭 dlaczego zużycie plastiku stale rośnie, ♻️ jaką rolę odgrywa recykling i racjonalna gospodarka odpadami, 🌍 jakie są współczesne próby ograniczenia nadmiaru plastiku na Ziemi. 👀 Wystarczy rozejrzeć się wokół – w domu, szkole, przedszkolu, sklepie czy gabinecie lekarskim – by zauważyć, że plastik jest wszechobecny i dziś trudno wyobrazić sobie bez niego życie. 👍 Jednocześnie książka pokazuje, że kilka prostych zmian w naszych nawykach konsumpcyjnych może znacząco ograniczyć jego negatywny wpływ na środowisko. 📙 „Plastik – Fantastik?” to kompleksowe i przystępne kompendium wiedzy ekologicznej, zamknięte w jednej, 38-stronicowej publikacji. 📑 Treści są napisane jasno, zwięźle i ciekawie, a liczne ilustracje i schematy skutecznie wspierają zrozumienie trudnych zagadnień. 💝 Najważniejsze jednak są konkretne wskazówki, jak korzystać z plastiku w sposób, który nie zagraża zwierzętom i środowisku naturalnemu. 💌 Przesłanie tej książki jest jasne: LOS ZIEMI JEST W NASZYCH RĘKACH 👐 🏆 Publikacja została uhonorowana Nagrodą Główną w konkursie „Świat Przyjazny Dziecku”, przyznaną przez Komitet Ochrony Praw Dziecka 🌍

Sympatyczna, lekko napisana książka o przyjaźni. Dla początkujących czytelników albo do wspólnego czytania, nie tylko przed snem bo dobrze przeczytać na raz albo dwa. Od pewnego momentu trudno przestać czytać dlatego lepiej zaplanować więcej czasu, aby doczytać do końca. U mnie były stanowcze sprzeciwy, więc przeczytaliśmy w dwa wieczory. Szkoda, że ręczne pisanie listów niemal umarło, jakże przyjemne było to czekanie na listonosza.

"Gąska Zuzia i pierwsza gwiazdka" to dwujęzyczna książka z @babaryba_wydawnictwo. Tekstu jest naprawdę niewiele, więc jest świetnym rozwiązaniem dla maluchów lub dla dzieci, którym chcemy wprowadzić drugi język. Jednak nawet dla dzieci jedno języcznych będzie ciekawą opcją np. na prezent. Gąska Zuzia bardzo chciała, by pięknie ozdobiona choinka została wykończona gwiazdką z nieba. Robi więc wszystko co w jej mocy, by zdobyć gwiazdkę i wyrusza w pełną przygód podróż, która oddala ją od przyjaciół. Czy uda się jej zdobyć gwiazdkę? Czy Wigilię spędzi samotnie? Obiektywnie rzecz ujmując nie jest to książka pierwszego wyboru mojego Synka. Jednak czytaliśmy ją już kilkanaście razy z mojej inicjatywy, a on uważnie słuchał. Ja doceniam ją za przepiękne ilustracje i morał, który mówi, że do szczęścia potrzebujemy tylko najbliższych, a to czego bardzo chcemy potrafi przyjść do nas w najmniej spodziewanym momencie.

"Zachwyt biegnie do kolegi z nową książką" - czytam na jednej ze stron książki Co robią uczucia? i czuję dokładnie do samo. Bo kiedy zaczęłyśmy ją czytać z moją córeczką, od razu chciałam pobiec do kogoś i powiedzieć: „Musisz to zobaczyć!”. To jedna z tych książek, które otwierasz i zaczynasz rozumieć, że w środku czeka coś naprawdę wyjątkowego. To nie jest typowy przewodnik po emocjach ani psychologiczny poradnik dla dzieci. Nie ma tu naukowych definicji, długich wyjaśnień czy morałów. Zamiast tego autorka zaprasza nas do poetyckiej, czułej podróży po świecie uczuć – tych, które znamy i potrafimy nazwać, i tych, które wciąż być może pozostają nienazwane.

George bardzo chce sfotografować Satruna. Jest to jego ulubiona planeta. Niestety, rodzice mu to utrudniają. Musi kłaść się spać, a przecież wtedy powinien zrobić zdjęcie, gdyż to najlepszy moment. Annie odwiedza kolegę i razem zastanawiają, czy wszechświat o nich czasem nie zapomniał. Mają ochotę na kolejną podróż w kosmos. No i masz! Zaczyna się coś dziać, i to bardzo dziwnego. Tłum ludzi na ulicach? Dokąd oni zmierzają? Może na jakiś koncert? Nic z tych rzeczy! Z nieba lecą pieniądze. Co się dzieje? Bankomat wydaje banknoty, tamy same się otwierają, a loty są za darmo. Ktoś się włamał do komputerów! Aby wyjaśnić tą sprawę lecą w kosmos . Kolejny tom to kolejne przygody Georga i Annie. Tylko, że tym razem będzie nieco inaczej. W tej książce będzie więcej o technologi i o komputerach, a o planetach - na drugim miejscu. Autor niesamowicie potrafi zaciekawić czytelnika, że staje się on fanem kosmosu. Kolejny raz dostarczył nam ogrom wiedzy oraz ciekawostek. Tutaj poznamy takie zagadnienia jak systemy liczbowe, co to jest enigma i hakerstwo oraz dowiemy się dużo na temat komputerów. I wile wiele innych rzeczy. Zobaczymy Saturna, czarną plamę, a nawet zorzę polarną – coś niesamowitego. A to zasługa fenomenalnym ilustracji oraz zdjęć, które nas przybliżają do tego wszystkiego. Mnie tutaj najbardziej zaciekawiło padnięcie technologii. Gdyby naprawdę do tego doszło, na świecie powstałby niezły galimatias. Ciekawi, co by się stało? Zachęcam do lektury.

Książka "Milion miliardów świętych Mikołajów" wydawnictwa @dwiesiostry urzekła mnie ilustracjami, które wyglądają jak rysowane rączkami dziecka. Czy to nie jest urocze? Z pewnością wrócimy do niej znowu jak synek będzie starszy. I to nie raz! Świetnie wyjaśnia małym ciekawskim, dlaczego to rodzice dają prezenty, a nie Mikołaj osobiście. Moim zdaniem to must have w biblioteczce w okolicach Świąt Bożego Narodzenia dla dzieci, a szczególnie dla tych, które już zaczynają wątpić w Świętego Mikołaja. Tekstu nie ma wprawdzie zbyt wiele, ale jest to naprawdę wystarczające, by mała główka mogła objąć jej treść.

Czas to dziwna rzecz. My dorośli dużo o nim mówimy. Znamy się na zegarku i czasie. Ale zawsze gdzieś się spieszymy, bo jesteśmy już spóźnieni. Czas to dziwna rzecz. Gdy chcemy go zatrzymać, to ucieka. Gdy mógłby biec szybciej, wlecze się jak żółw. Czas to dziwna rzecz. Każdy odczuwa go inaczej. Wszystko zależy od nastroju... Dla dzieci super porą na wstawanie jest piąta. Mój syn jest w tym mistrzem. I każdy zaspany rodzic prosi o przysłowiowe 5 minut. Bo to tyle co nic. Ale nie dla dzieci. One potrafią zrobić użytek z każdej minuty. Jeśli chcecie się o tym przekonać, to przeczytajcie książkę. Autorka ukazuje nam w niej jeden (tylko jeden) dzień z życia rodziny lisków. I odkryjcie razem z małymi urwisami tajemnice czasu. Pełna humoru opowieść o czasie. Tym spędzanym w pośpiechu, z nie uwagą, ale także o tym wspólnym celebrowanym. Opowieść o pięciu minutach.

Gotowanie to dla wielu czysta przyjemność i rozkosz, ale dla innych, do których zaliczam się ja, niestety, ale jest to pewnego rodzaju katorga czy przykry obowiązek. Nigdy specjalnie akurat ta czynność, nie sprawiała mi większej satysfakcji, chociaż przyznam, że pozytywne opinie na temat moich potraw zawsze gdzieś tam przyjemnie podbudowywały moje ego. Wychowałam się na tradycyjnej polskiej kuchni, moja mama była pasjonatką gotowania i wymyślania dla naszej rodziny przeróżnych nietypowych dań, podziwiałam ją zawsze za to, że z niczego potrafiła stworzyć fantastyczne jedzenie i za to, że nic nie marnowała, nie wyrzucała nigdy żywności do śmieci, jak to niestety robi wiele osób, choć nie przyznaje się do tego. Nie przywiązuję większej wagi do tego co jem, aczkolwiek staram się odżywiać w miarę zdrowo i regularnie, ale sami zapewne wiecie, jak to jest. Czasem zdarzy się jakieś danie na szybko, czy fast food, mówiąc wprost. Posiadając dwoje dzieci, w tym jedno z dosyć poważnymi problemami żywieniowymi, byłam zmuszona do tego, żeby wziąć się w garść i zająć tą niezbyt lubianą przeze mnie dziedziną życia i wydaje mi się, że nawet nie wyszło mi to tak źle, ale o to musicie już Moi Drodzy Czytelnicy zapytać moich bliskich:))) Książka "Daj gryza..." według mnie jest w miarę dobrym przewodnikiem po jedzeniu nie tylko dla dzieci, do których głównie jest skierowana, ale tak samo do osób w każdym wieku. To takie kompendium wiedzy, nietypowych historii i intrygujących ciekawostek, o których często nie wiemy, czy mamy tylko bardzo ogólne pojęcie. Rozumiem, że autorzy musieli mocno się spiąć w wyborze najważniejszych według nich informacji i w zasadzie nie można się tutaj do czego przyczepić, ale w czasach permanentnego niemalże atakowania nas czy właśnie bardzo młodych ludzi kolorowymi czy krzykliwymi obrazami, trochę jak dla mnie tu tego za dużo, ciężko skupić się na konkrecie , a to chyba też ma znaczenie, żeby przekazać jakąś tam wiedzę. Za dużo tych soczystych, kwiecistych, zbyt intensywnych, efekciarskich bodźców, które niekoniecznie takiego małoletniego czytelnika zachęcą do poznawania historii związanej z jedzeniem. Już nie wspominając o niektórych przepisach kulinarnych, do których składniki raczej ciężko byłoby zdobyć, nie mówiąc o ich wykonaniu. Brak jakiejś konsekwencji, z jednej strony książka skierowana do młodego czytelnika, a z drugiej za dużo tu momentami tzw. dorosłych treści. Mimo to uważam, że można po nią sięgnąć, żeby czegoś tam się jednak dowiedzieć:)

7 dni do wigilii to idealny moment, by zapoznać dzieciaki z genezą Świąt Bożego Narodzenia, ale także ze zwyczajami, jakie pielęgnowane są w innych krajach w tym szczególnym czasie. Kto robi to w sposób ciekawy i rzetelny? Monika Utnik w jej pięknej książce "Idą święta"! Siadając do czytania nie spodziewałam się, że ta książka będzie tak solidnie opracowana i ciekawa. To małe kompendium wiedzy o świętach na świecie — nie tylko pokazuje to co w świętach ważne w naszym najbliższym otoczeniu, ale na całym świecie. To, co najbardziej mnie urzekło w "Idą święta" to właśnie łączenie wiedzy z magią świąt. Autorka tłumaczy trudne pojęcia i zwyczaje w sposób prosty, a jednocześnie pełen szacunku. Momentami miałam wrażenie, że sama na nowo odkrywam święta: nie tylko jako czas prezentów, ale jako bogactwo tradycji i wspólnoty ludzi na całym świecie. 💬"Idą święta!" odpowiada na dziecięce pytania, ale też przywraca zachwyt nad świętami. Czytając ją można poczuć głębię tradycji, która łączy nas wszystkich, niezależnie od kraju, języka czy zwyczajów. To książka l, do której będziemy wracać co grudzień… jak do świątecznego rytuału 🎄📖