Skazaniec i panna

Powieść Renaty Czarneckiej, „Aleja Białych Róż”, to literacka podróż do Warszawy roku 1820 – świata pełnego sprzeczności, w którym elegancja salonów zderza się z dusznością politycznych represji. Autorka podejmuje próbę zmierzenia się z trudnym dziedzictwem początków Królestwa Kongresowego, oferując czytelnikowi emocjonalną wędrówkę przez wartości wystawione na próbę w dobie rodzącego się romantyzmu. Choć ocena 6/10 sugeruje pewne mankamenty, jest to pozycja, która potrafi uwieść specyficznym klimatem epoki. Akcja toczy się w cieniu rządów wielkiego księcia Konstantego, w mieście, które pod blichtrem balów kryje narastający bunt. Autorka z dużą dbałością o detale odtwarza atmosferę warszawskich traktów, gdzie zapach perfum miesza się z dymem tytoniowym tajnych stowarzyszeń i wonią tytułowych białych róż. Na tym tle poznajemy bohaterów – młodych idealistów, których brutalna rzeczywistość polityczna zmusza do gwałtownego dorastania. Ich sylwetki zarysowano z dużą empatią: z jednej strony obserwujemy pragnienie miłości i stabilizacji, z drugiej – konieczność opowiedzenia się po stronie patriotycznego obowiązku. Tajne schadzki, konspiracyjne szepty i dylematy moralne stanowią oś, wokół której kręcą się ich losy, a tytułowa aleja staje się symbolem utraconej, przedlistopadowej niewinności. Niedociągnięcia publikacji Mimo ciekawego osadzenia historycznego, książka boryka się z kilkoma istotnymi mankamentami: Przewidywalność: Fabuła momentami wpada w utarte koleiny klasycznego romansu historycznego. Niektóre zwroty akcji, zwłaszcza te dotyczące relacji miłosnych na tle politycznych intryg, są łatwe do odgadnięcia, co osłabia napięcie. Językowa egzaltacja: Czarnecka ma tendencję do nadużywania patosu. Chociaż epoka romantyzmu sprzyja wielkim emocjom, nadmiar kwiecistych przymiotników sprawia, że niektóre dialogi brzmią nienaturalnie i teatralnie, tracąc na autentyczności. Uproszczenia psychologiczne: Choć bohaterowie budzą sympatię, ich motywacje bywają przedstawione zbyt czarno-biało. W skomplikowanej rzeczywistości 1820 roku, gdzie lojalność wobec cara mieszała się z polskimi aspiracjami, zabrakło głębszego zarysowania odcieni szarości w postawach postaci drugoplanowych. Mimo tych słabości, „Aleja Białych Róż” posiada niezaprzeczalne atuty. Przyciąga przede wszystkim plastyczność opisów i umiejętność kreowania nastroju. Czytelnik może niemal poczuć szelest jedwabnych sukien i chłód nocy podczas potajemnych spotkań w ogrodach. Autorka świetnie radzi sobie z ukazywaniem drobnych gestów oporu, które w świecie rządzonym przez policyjny system Nowosilcowa stawały się aktami najwyższej odwagi. „Aleja Białych Róż” to poprawnie napisana powieść obyczajowo-historyczna, która z pewnością trafi do serc czytelników lubiących wzruszające historie z wielką polityką w tle. To solidne 6/10 – książka idealna na długi wieczór, oferująca chwilę refleksji nad losem pokolenia, które miało nieszczęście żyć w „ciekawych czasach”. Renacie Czarneckiej udało się stworzyć opowieść o nadziei, która – podobnie jak białe róże – próbuje zakwitnąć w świecie skazanym na nadchodzącą pożogę powstania, choć literacko zabrakło tu nieco więcej odwagi w przełamywaniu gatunkowych schematów.

„Matnia uczuć, kłamstw i ambicji, gdzie każdy jest zmuszony walczyć o swoją wizję szczęścia i zdecydować, czy to, czego pragnie, jest warte swojej ceny.” „Niebo nad Paryżem” autorstwa @mniemtur_autorka przenosi nas w samo serce Wielkiej Rewolucji Francuskiej. 🇫🇷 Sięgnęłam po tę książkę głównie z uwagi na tematykę: burzliwe nastroje panujące w Paryżu podczas rewolucji wydały mi się bardzo interesujące. Byłam ciekawa, w jaki sposób Autorka wykorzystała tak barwne tło. Nie zawiodłam się. 😊 Claire de Chauvel opuszcza dom rodzinny w przeddzień własnego ślubu i udaje się do Paryża, by spełnić swoje marzenia dotyczące uczestnictwa w rewolucji. Na prośbę rodziny dziewczyny podąża za nią Lisette Pelletier, guwernantka, kryjąca ze sobą kilka sekretów. Kolejno poznajemy także Ettore Bilottiego, syna włoskich imigrantów i Xaviera Viteta, zaufanego członka Republiki. Z biegiem powieści ich losy zaczynają się ze sobą splatać, a pomiędzy Lisette i Xavierem rodzi się uczucie. Bohaterowie „Nieba nad Paryżem” są naturalni i autentyczni. Nie mamy tu zapierających dech w piersiach dam i wygładzonych fircyków... Mimo tego każdy z nich jest charakterystyczny, a profil postaci dobrze rozpisany i umotywowany. Jestem pod wrażeniem wiedzy Autorki. Wątki polityczne i społeczne zostały przygotowane z dbałością o szczegóły. Podobnie słownictwo – piękne, pasujące do epoki. Oprócz samej problematyki Wielkiej Rewolucji Francuskiej, książka porusza takie tematy jak: grzechy przeszłości, problemy rodzinne, prawa kobiet, miłość, przyjaźń i kłamstwa. Jest to pozycja obowiązkowa dla miłośników książek z historią w tle. Spodoba się także osobom, które preferują literaturą obyczajową lub po prostu lubią czytać dobre i wartościowe książki. 😊

Bardzo podobała mi się ta powieść inspirowana prawdziwą historią, o której swego czasu czytałam artykuł (https://www.onet.pl/styl-zycia/kobietaxl/upiorny-strych-matka-chciala-zlamac-bunt-corki/3ekvfj7,30bc1058) Nie jest rozwlekła, lecz ma styl powieści retro, pomieszanej z reporterską, trochę kryminałem, ale też delikatnie z romansem i powieścią gotycką.

Pisarstwo Anny J. Szepielak to na mapie polskiej literatury historyczno-obyczajowej synonim niezwykłej staranności, dbałości o detal oraz głębokiej empatii wobec opisywanych bohaterów. Autorka wypracowała styl, który można określić mianem „plastycznego realizmu” – z jednej strony trzyma się ona faktów i rzetelnie odtwarza realia epoki, z drugiej zaś potrafi tchnąć życie w archiwalne dokumenty, nadając postaciom historycznym ludzki, pełen emocji wymiar. Charakterystyczna dla jej pióra jest płynność frazy i umiejętność budowania nastroju, który przenosi czytelnika w czasie bez poczucia obcowania z suchym podręcznikiem. Moja ocena powieści Miłość i tron to solidne 8/10 – to rzetelna, porywająca i mądra lektura o czasach rozkwitu potęgi Jagiellonów. Atuty książki: Młodość królewicza w Toruniu Największym atutem powieści Miłość i tron jest sposób, w jaki Szepielak ukazuje wielką historię przez pryzmat jednostkowych losów, skupiając się na mniej znanym, ale fascynującym okresie z życia Zygmunta Jagiellończyka (późniejszego Starego). Autorka bierze na warsztat lata jego młodości, gdy jako królewicz przebywał w Toruniu pod opieką wybitnego humanisty Filipa Buonaccorsiego, zwanego Kallimachem. Kluczową zaletą jest tu pogłębiona psychologia postaci młodego Zygmunta. Szepielak rewelacyjnie kreśli jego sylwetkę – widzimy młodzieńca o wielkich ambicjach, ale też pełnego naturalnych lęków i namiętności. To nie jest posągowy król z banknotu, lecz żywy człowiek, który w Toruniu pobiera nauki, nawiązuje pierwsze przyjaźnie i przeżywa pierwsze zauroczenia. Autorka z wielką czułością opisuje jego dylematy między obowiązkiem wobec dynastii a rodzącym się pragnieniem osobistej wolności. To właśnie te „ukryte uczucia” i sekrety z młodości nadają narracji niezwykłej głębi. Kolejnym plusem jest mistrzowskie oddanie atmosfery XV-wiecznego Torunia. Czytając tę książkę, czujemy zapach pierników, słyszymy gwar nadwiślańskiego portu i widzimy blask gotyckich cegieł. Szepielak udowadnia, że świetnie zna topografię i historię miasta, czyniąc z niego niemal pełnoprawnego bohatera opowieści. Detale dotyczące nauki u Kallimacha, dworskiej etykiety czy codziennych rozrywek młodego królewicza są podane z taką precyzją, że stają się namacalne. Słabsze strony i mankamenty Mimo wysokiej oceny, Miłość i tron posiada kilka elementów, które mogą być wyzwaniem: Dydaktyzm: Momentami opisy nauk Zygmunta i wykładów Kallimacha są bardzo szczegółowe, co może spowalniać akcję dla czytelnika szukającego głównie romansu. Idealizacja Zygmunta: Autorka wyraźnie darzy swojego bohatera sympatią, przez co czasem wydaje się on niemal zbyt szlachetny i dojrzały jak na swój wiek, co nieco osłabia dramatyzm jego młodzieńczych błędów. Złożoność polityczna: Mnogość postaci z otoczenia królewskiego dworu wymaga od czytelnika skupienia, by nie pogubić się w koligacjach i interesach poszczególnych rodów. Miłość i tron to książka, która zachwyca rozmachem i szacunkiem do historycznej prawdy o młodości Zygmunta Starego. Anna J. Szepielak stworzyła dzieło edukacyjne i głęboko poruszające, które pozwala spojrzeć na Jagiellonów z zupełnie nowej perspektywy. Solidne 8/10 za literacką podróż do dawnego Torunia.

Przekonuję się do biografii. Coraz częściej sięgam po książki opisujące życie znanych osób. Jednakże ta publikacja jest inna niż wszystkie biografie, które mieliście do tej pory w ręku. @agnieszka.lis.pisarka to jest majstersztyk! O losach Ignacego Jana Paderewskiego dowiadujemy się z opowieści życia tkanej przez jego siostrę Antoninę Wilkońską. Ciekawy pomysł na fabułę, odważny zarazem, bo zdanie naszego rodzeństwa o nas musi być przesycone emocjami, wspomnieniami. @adddriax gdybyś miała o mnie pisać, to byłby hit 🤭 "Siostra wirtuoza" to nie tylko opowieść o bracie czy rodzinnych tajemnicach związanych z romansami czy pieniędzmi. To też kronika losów świata i wydarzeń historycznych ważnych dla Polski. Wszystko okraszone jest rozgoryczeniem siostry, która nie mogła decydować o swojej przyszłości, która musiała żyć życiem, do którego została niejako zmuszona. To powieść o skomplikowanych bohaterach, których albo od pierwszej strony się polubi, albo znienawidzi. Nie pozostaje się jednak obojętnym, bo w ich codzienności, wyborach, trudach, można odnaleźć subtelną analogię, że i dziś mamy rywalizację w rodzinach, mamy problemy, które z pozoru są nie do rozwiązania i nade wszystko kobiety, które wciąż muszą udowadniać, że potrafią, że mogą, że nie są gorsze od mężczyzn. 💪 Autorce ze swoim pisarskim doświadczeniem udało się doskonale odtworzyć klimat epoki, wskazać na niuanse tamtego czasu i przenieść czytelnika na sale koncertowe, w których rozbrzmiewały dźwięki pianina dotykanego przez kompozytora, męża stanu, działacza niepodległościowego. I w sumie, z ręką na sercu, ile wiemy o Paderewskim z lekcji historii? Książka Agnieszki Lis to niezłe kompendium wiedzy o człowieku, który sporo znaczył dla Ojczyzny, a którego życie to świetny materiał na film. I zdecydowanie mógłby to być film dla widzów o mocnych nerwach. 🔥

Tamara to spokojna,młoda śliczna dziewczyna,która w życiu swoim nie miała lekko wcześnie straciła swoją ukochaną,wspaniałą mamę dzieciństwo głównej bohaterki było ponure,smutne nie było radosne,beztroskie. Dla Ojca Tamary liczyły się pieniądze,dom i praca był wobec dziewczynki surowy,nieczuły traktował ją jak służącą,poniżał córkę Tamara nie czuła się kochana,rozumiana przez niego. Przejmującą historię otrzymałam,gdy czytałam tę życiową,emocjonalną opowieść napisała powieść Pani Anna Szczęsna bardzo interesująco,chwyciła za serce mnie,wzruszała bardzo. Niesie wiele emocji,smutku,o potrzebie kochania dziecka przez rodzica,bólu i akceptacji. Piękną,emocjonującą autorka mi zaserwowała powieść obyczajową.

Książka opowiada historię 3 osob Henryk, Izabela i Emilia. Henryk jest dzieckiem Alfreda i Marii Suchogórskich. Jest typem lekkoducha oraz hazardzisty. Nie chcę podejmować żadnej pracy. Żyje na garnuszku rodzicow, ale gdy jego ojciec spotyka się z Zlotkiewiczem ktory ma weksle jego syna na 20000 rubli ma dość stylu zycia jego syna. Pod groźbą Henryk podejmuje pracę w banku u Zlotkiewicza. Emilia jest córką Złotkiewicza. Ojciec planuje jej ślub z Henrykiem. I po pewnych perypetiach dochodzi do ślubu. Mamy tu też Izabelę. Po śmierci matki zostaje wyrzucona z domu ojczyma i za namową chrzestnej wyjeżdża do Warszawy. I tam zaczyna zarabiać jako dama do towarzystwa. I spotyka na swej drodze Henryka i ona się w nim zakochuje. Książka pokazuje skutki niespłacania długów. Małżeństwa bez miłości i wszelką zazdrość tej trzeciej. Trzeba brać odpowiedzialność za każdy swój czyn i nie wierzyć kazdemu kogo spotka się na drodze nawet przyjacielowi. Jest to 1 tom z 5 czesci. Osobiscie nie lubię ksiazek gdzie sa osadzone w czasach zaborów. Jakoś nie dla mnie te czasy. Więc nie poczułam tej historii i nie mam chęci by sięgnąć po kolejne części.

Joanna Wtulich, znana z umiejętnego łączenia prawdy historycznej z porywającą fikcją literacką, w swojej powieści Zdrajca i generałowa zabiera czytelników w samo serce XIX-wiecznej Warszawy – miasta buzującego od spisków, wielkich nadziei i jeszcze większych rozczarowań. To pasjonująca opowieść o lojalności, cenie wolności i miłości, która rodzi się w najmniej odpowiednim momencie. Moja ocena tej książki to mocne 8/10. Autorka udowadnia, że historia nie musi być nudnym zestawieniem dat, lecz może pulsować życiem i autentycznymi emocjami. Akcja powieści osadzona jest w burzliwym okresie poprzedzającym wybuch powstania listopadowego. Głównymi bohaterami są postacie, których losy splatają się na tle wielkiej polityki i narodowowyzwoleńczych dążeń. Wtulich z niezwykłą dbałością o detal odtwarza atmosferę tamtych dni – od salonowych plotek, przez tajne spotkania spiskowców w kawiarniach, aż po duszne gabinety, w których zapadały decyzje ważące o losach narodu. Tytułowa relacja między „zdrajcą” a „generałową” to majstersztyk budowania napięcia. Autorka nie idzie na łatwiznę, unikając czarno-białych podziałów. Pokazuje, że granica między patriotyzmem a zdradą bywa niezwykle cienka, a wybory moralne w obliczu zagrożenia życia nigdy nie są oczywiste. Największą siłą książki jest kreacja bohaterów. Generałowa to postać wielowymiarowa – silna, inteligentna, a jednocześnie rozdarta między powinnością wobec męża i statusu a rodzącym się uczuciem do człowieka, którego świat uznaje za wroga. Z kolei postać „zdrajcy” jest fascynującym studium człowieka, który dla wyższych celów (lub zawiłych motywacji osobistych) decyduje się na życie w cieniu i pogardzie. Joanna Wtulich posiada rzadką umiejętność pisania o uczuciach w sposób niesentymentalny, a jednocześnie głęboko poruszający. Chemia między bohaterami jest wyczuwalna, ale nigdy nie dominuje nad tłem historycznym, co czyni tę powieść wartościową zarówno dla miłośników romansów, jak i powieści historycznych. Warsztat pisarski Joanny Wtulich zasługuje na najwyższe uznanie. Język jest potoczysty, dopasowany do epoki, ale jednocześnie nowoczesny w dynamice narracji. Autorka świetnie radzi sobie z opisami dawnej Warszawy – czytelnik niemal słyszy turkot kół powozów na bruku i czuje zapach palonych świec w pałacowych wnętrzach. Intryga jest poprowadzona sprawnie, z kilkoma zaskakującymi zwrotami akcji, które sprawiają, że od książki trudno się oderwać. Choć powieść jest niemal kompletna, momentami można odnieść wrażenie, że niektóre wątki polityczne są traktowane nieco zbyt skrótowo na rzecz relacji miłosnej. Dla osób poszukujących wyłącznie militarnej analizy przygotowań do powstania, proporcje mogą być nieco zachwiane. Niemniej jednak, jako proza środka – łącząca emocje z historią – książka ta wypada znakomicie.

Cała seria to średnio ciekawa historia młodej, rozpieszczonej i irytującej panienki, a jednak czyta się zaskakująco dobrze. Największym atutem jest tło historyczne, umiejętnie wplecione w dość banalną fabułę. Nastroje w różnych warstwach społecznych, wydarzenia przed i w trakcie, które doprowadziły do klęski powstania styczniowego. To co w podręcznikach do historii jest sucho przedstawione na zaledwie paru stronach, tutaj mamy stopniowo podawane w 11 tomach. Można poczuć naprawdę poczuć nadzieję i rozpacz samych powstańców oraz ich rodzin. Chociaż 1 tom nie był zbyt zachęcający, to dalej robi się jednak coraz ciekawiej.

To książka, która pozwoli poznać wam bliżej burzliwą historię niezwykłej kobiety, jaką była Maria Pawlikowska- Jasnorzewską z rodu Kossaków. To historia o kobiecie, której wierszami od wielu lat możemy się zachwycać. To jedna z książek, którą trzeba przeczytać. Polecam z całego serca!

Czyta się to błyskawicznie, strony same uciekają, bo ciągle coś się dzieje. Emocje są na pełnym poziomie, zwroty akcji wpadają jeden po drugim i nie ma czasu na nudę. To jedna z tych sag, które wciągają po cichu, a potem orientujesz się, że jesteś już głęboko w historii i bardzo nie chcesz z niej wychodzić. Z czystym sumieniem polecam.

„Most pomiędzy słowami” Małgorzaty Garkowskiej to poruszający i wciągający drugi tom serii, który w ukazuje trudną codzienność głównych bohaterów w Polsce Ludowej. Autorka pokazuje, jak skomplikowane wybory, tajemnice i presja systemu wpływają na relacje, miłość i lojalność bohaterów, a także jak trudno jest zachować wolność i godność w opresyjnym świecie. Książka pełna jest różnych emocji, niepewności i dramatycznych zwrotów akcji, a jednocześnie ukazuje siłę rodziny, wsparcia i prawdziwej bliskości. To opowieść o przetrwaniu, odwadze i czułości w czasach, które testują człowieczeństwo na każdym kroku.

Przy tej Autorce, odpoczywam! Nie skupiam się na dalszych losach Niny i Aleksa oraz wydarzeń poprzedzających wybuch powstania styczniowego...Chłonę ciepły i serdeczny klimat powieści, zapadam się w fotel i odpływam. Bez względu na treść, wykreowany obraz postaci....jestem szczęśliwa!!!

Trzeci tom historii służącej Józi. Kobieta traci pracę i mieszkanie, jej pierwszy ukochany Witold Pruszkowski ciężko choruje, a Stefek znika bez śladu. Józia rozpoczyna pracę w księgarni, ale zdaje sobie sprawę, że jako samotnej kobiecie zawsze będzie jej trudno. Staje też przed możliwością odkrycia prawdy o swoim pochodzeniu. Trochę obawiałam się tej książki. Pierwszy tom niezwykle mi się spodobał, ale drugi nieco mnie rozczarował. Zastanawiałam się, jak będzie w tym przypadku. Jednak ,,Tajemnice z przeszłości” zostało jak dla mnie najlepszym tomem trylogii. To powieść historyczna, główna bohaterka i jej bliscy są fikcyjni, jednak forma nawiązuje do biografii pisanej przez siostrzenicę Józi. Czasami taki styl pisania mi przeszkadza i granice między powieścią a pozycją non-fiction za bardzo się zacierają, ale tutaj autorka ograła swój pomysł koncertowo. Fikcyjna historia życia Józi splata się z ważnymi wydarzeniami dla ówczesnego Krakowa, bohaterka nieustannie przygląda się zdarzeniom artystycznym, społecznym i politycznym. Dzięki temu ten świat żyje, jest realistyczny i naprawdę można uwierzyć, że taka Józia kiedyś żyła. Dosłownie czuje się ten młodopolski koloryt, przemiany społeczne. Sama fabuła także bardzo wciąga. Józia jest bohaterką, którą łatwo polubić – popełnia błędy, ma swoje na sumieniu, ale jest szczera, wrażliwa i silna, obserwujemy też jej szukanie celu w życiu i uwalnianie się z poczucia, że jej losem jest służenie. W tym tomie zakończył się wątek romantyczny Józi z Pruszkowskim, co mi odpowiadało, bo uważam, że tu akurat autorka przesadziła z mieszaniem fikcji i postaci historycznych, a także była to bardzo niezdrowa relacja. Z kolei Stefek, który w poprzednich tomach budził moją sympatię i kibicowałam jego uczuciu do Józi, tutaj bardzo stracił w moich oczach i fragmenty z nim były dla mnie najgorszymi w książce. Jednak cieszę się, że autorka pokazała, że romantyczna miłość nie zawsze wystarcza, ważne są też porozumienie i wspólne cele. Ostateczny los Józi był dla mnie realny i podobał mi się, a jej relacja z mężem mnie urzekła. Była prosta, codzienna, pozbawiona fajerwerków, ale okazała się najpiękniejszą i najmocniejszą w życiu bohaterki. Ostatecznie zapamiętam tę pozycję jako świetną, rzetelną powieść historyczną z bogatym tłem i wciągającą fabułą. Poza drobnymi minusami jest to dla mnie wzór fikcji historycznej. Sama chciałabym napisać coś osadzonego w tych czasach i miejscu, z podobnym klimatem, i mam nadzieję, że mój poziom będzie choć w połowie taki jak u pani Mirosławy Karety. ,, Nie można zacząć wszystkiego od początku(…) Zawsze zaczyna się z miejsca, w którym się jest…”

Ognisty medalion jest kontynuacją Szmaragdowej tablicy. Bohaterowie poznani w poprzedniej książce podążają w poszukiwaniu tajemniczego medalionu, który zdobił swego czasu szyję rosyjskiej carycy. Zanim dotrzemy do sedna tajemnicy, podążamy historyczno -przygodowym traktem poznając losy osób, którzy stali się strażnikami tego klejnotu. Ciekawa jest ta historia.

Książka nie jest biografią, postacie historyczne mieszają się z fikcyjnymi. Akcja powieści związana jest z Toruniem, co może być zachętą do jej przeczytania dla miłośników pierników i tego miasta. Wartka akcja zawierająca dużo informacji o faktach historycznych z epoki. POLECAM !!!

Bardzo ważna i mocna opowieść. To nie jest łatwa lektura, zwlaszcza ostatnie akapity. Przyznam, że sięgając po nią nie miałam wiedzy na temat jej bohaterki. Ot, kolejna opowieść o latach okupacji.. A to historia Anny Smoleńskiej. Pięknym człowieku. Polecam.

Mniej wciągająca niż pierwsza część, brakowało mi w niej nieoczekiwanych zwrotów akcji i bardziej rozbudowanego wątku szpiegowskiego, który tutaj ograniczono do absolutnego minimum. Niemniej fabuła trzyma w napięciu do ostatniej strony. Pozycja warta polecenia osobom zainteresowanym dalszymi losami krawcowej z Madrytu.

Akcja powieści toczy się w XX wieku w Polsce pod zaborami. Historia dotyczy trzech kobiet, których losy się splatają. Pierwsza z kobiet to służąca o imieniu Lucyna, która oddała swoje serce oraz ciało młodemu dziedzicowi, naiwnie wierząc, że ten ją poślubi. Odpychała zaloty Macieja stajennego, ponieważ Olgierd zbałamucił ją pięknymi słowami i obietnicą ożenku. Gdy zachodzi w ciąże chłopak się jej wyrzeka, mówiąc, że jest rozpustna i to na pewno nie jego dziecko. Hrabina, gdy tylko się dowiaduje o niechcianym dziecku wyrzuca Lucynę z dworu. Również jej rodzina nie chce jej pomóc. Dziewczyna postanawia pozbyć się ciąży a następnie jedzie do miasta aby pracować jako służąca. Okazuje się jednak, że dalej jest w ciąży. Odchodzi z domu w którym mieszka i trafia do przytułku. Tam rodzi córkę Annę, jednak gdy jedzie z nią do rodzinnego domu rodzice mówią, że nie mają córki. Zdesperowana Lucyna podrzuca córkę pod drzwi sierocińca i spędza noc nad Wisłą. Następnego dnia trafia jako służąca do domu Pauliny. Paulina to szlachcianka. Wyszła za mąż z miłości za mężczyznę, który jak się okazało po ślubie kochał tylko pieniądze jej rodziny. Zdradzał ją notorycznie i trwonił cały majątek. Zaraził ją chorobą, przez którą nigdy nie będzie mogła mieć dzieci. Gdy miała dość, wyjechała do Paryża, gdzie zobaczyła, jak inaczej może wyglądać życie kobiet. Odwiedza kuzynkę, która żyje na koszt mężczyzn i dobrze się bawi. Zapoznaje Paulinę z bogatym mężczyzną, który okazuje się być jednak gejem. Paulina z mężczyzną bardzo się zaprzyjaźniają. Paulina wraca do domu, gdzie mąż jest dla niej okropny. Odziedziczył po ciotce znaczną sumę i przez to jeszcze bardziej zaczął pogardzać żoną. Nie chce się wyprowadzić z mieszkania, które dostali od rodziców Pauliny, nie chce się z nią rozwieźć mimo, że ciągle ją zdradza. Paulina udaje się adwokata by zasięgnąć rady czy może coś z tym zrobić. Tam poznaje Karolinę. Karolina, córka znanego adwokata prowadzącego okresowo hulaszczy tryb życia, nie mogła się pogodzić z jego bezwzględnością i biernością matki, która bez słowa znosiła wszelkie upokorzenia i nie chciała nawet słyszeć narzekań córki na los ich rodziny. Gdy ojciec znowu jest w ciągu matka wysyła Karolinę do znanego lekarza by pożyczyła od niego pieniądze. Ten wykorzystuje Karolinę. Dziewczyna nie może dojść do siebie. Poznaje aplikanta ojca, w którym się zakochuje. Ten jednak wykształcił się za pieniądze bogatego człowieka, któremu obiecał poślubić jego córkę. Jako człowiek honorowy nie chce złamać obietnicy mimo, iż pokochał Karolinę. Karolina chce studiować prawo i pomaga w kancelarii ojca, gdzie trafia Paulina, chcąca pomóc Lucynie. Gdy była pracodawczyni Lucyny hrabina zostaje zamordowana dziewczyna staje się oskarżoną o morderstwo. Nie ma alibi, a pracownicy dworu zeznają, że odchodząc dziewczyna źle życzyła hrabinie. Paulina jednak poznała dziewczynę i nie wierzy w jej winę. Chce by aplikant pomógł w obronie dziewczyny. Paulina z Karoliną jadą do dworu, tam Maciej zeznaje, że w noc zabójstwa Olgierda nie było w dworze, a hrabina pojechała do miasta aby wydziedziczyć syna. Okazuje się, że to Olgierd w strachu przed biedą zabił matkę. Trafia do więzienia. Tak Lucyna mści się na swoim oprawcy. Karolina mści się na doktorze z pomocą Lucyny. Dowiaduje się, że żona i matka lekarza z przyjaciółką wracają z sanatorium wcześniej niż zamierzały. Lucyna idzie do mieszkania lekarza pod pretekstem choroby. Tak lekarz zamierza ją wykorzystać. Wtedy do mieszkania docierają kobiety z Karoliną. Kobiety są wściekłe, a Karolina rozpowiada po całym miasteczku czego była świadkiem. Tak mści się Karolina. Paulina chce pozbawić męża tego co najbardziej kocha czyli pieniędzy. Wykorzystuje Karolinę, która podaje się za córkę bogatego przyjaciela Pauliny. Mówi mężowi Pauliny, że jej ojciec wkrótce umiera i w związku tym przekazał jej browar z którym nie wie co zrobić. Boi się że potencjalni kupcy będą chcieli ją oszukać. Mężczyzna proponuje, że odkupi od niej browar za uczciwą cenę. Na miejscu jednak proponuje jej cenę cztery razy mniejszą niż faktyczna wartość. Udają się do notariusza i przekazuje Karolinie pieniądze. Gdy po kilku miesiącach wraca do Austrii gdzie mieścił się browar okazuje się, że domniemany ojciec nie ma córki, nie choruje i nie zamierza nic sprzedawać. W miejscu gdzie był notariusz mieszka malarz. Mężczyzna jest wściekły, że został oszukany. Błaga żonę o wybaczenie i powrót do małżeństwa jednak Paulina nie chce o tym słyszeć. Chce żyć sama w spokoju. Karolina chce wykorzystać pieniądze na studia w Paryżu, jednak aplikant ojca odwołuje ślub mimo konsekwencji i chce być z Karoliną. Lucyna daje szanse stajennemu Maciejowi, który jako jedyny nie wierzył w jej winę i jej bronił. Biorą ślub i Lucyna zabiera córkę z sierocińca. Chcą razem wyjechać do innego dworu i żyć razem biednie, ale szczęśliwie.

To kolejna powieść Alana Hlada,, która wciągnęła mnie niemal o pierwszej strony, dzięki której mogłam poznać wiele faktów z historii I wojny światowej, które - choć znane - nie zawsze tak bardzo trafiały do wyobraźni i przemawiały do świadomości. Fikcja wpleciona w autentyczne wydarzenia dała wartościową i niezmiernie wciągającą powieść, która niekiedy przeraża opisami skutków, wywołanych stosowaniem przez Niemców na polu walki pod francuskim Ypres broni chemicznej w postaci pocisków, zawierających chlor, fosgen czy gaz musztardowy. Jedną z tysięcy ofiar użycia chloru był niemiecki żołnierz żydowskiego pochodzenia Maksymilian Benesch, który po utracie wzroku trafił do specjalnego ośrodka szkolącego psy, mające być przewodnikami osób niewidzących. Jego opiekunką została Anna, u której został zakwaterowany, a jego psim przewodnikiem - Nia. Był to pierwszy taki ośrodek założony w Oldenburgu w Niemczech w 1916 roku, a jego pomysłodawcą był doktor Gerhard Stalling, dyrektor niemieckiego stowarzyszenia hodowli psów ratowniczych. Książkę czyta się bardzo dobrze, szybko; wywołuje wiele emocji, wzruszeń, podziwu dla woli walki głównych bohaterów, ich wytrwałości, ale równocześnie poraża skalą ludzkich ofiar broni chemicznej stosowanej przez niemieckie dowództwo, a w odwecie również krajów trójporozumienia.