Sezon na czarownice

Książka ma naprawdę dobre momenty. Bohaterki są ciekawe. Akcja dzieje się szybko i jest jej dużo. Główna tajemnica rozwiązuje się pod koniec, jednak większość odpowiedzi dostaniemy dopiero po sięgnięciu po drugi tom. Dużo tutaj romansu i radzeniu sobie z ex. Czuć, że to książka dla nastolatek, jednak przyjemnie się ją czyta. Cały zamysł mi się podobał. Przydałoby się jeszcze więcej magii. Trochę się o niej dowiadujemy. Teraz tylko więcej jej używania potrzeba.

~ Jeśli byliście fanami Riverdale bądź jesteście te książki są dla Was! Historię naszych bohaterów przed dniem rozpoczynającym serial ,wszystko to znajdziecie w 1 tomie serii. Veronica która spada z wysokiego konia na sam dół, Cheryl knująca z bratem ucieczkę, Archie uciekający przed kontaktami z Jugheadem ... I wiele więcej, w dodatku książkę czyta się totalnie na luzie z niebywałą szybkością 👌 Idealna na letnie chwile odpoczynku ...

Wzięcie dwóch potężnych kobiet, które przez lata były nazywane wiedźmami i czarownicami (no bo jakże by inaczej mogły dojść do takiej władzy?) i stworzenie rzeczywistości, w której naprawdę władają magią jest zabiegiem, którego nie widziałam, że potrzebuję. To się nazywa odwrócenie narracji. Szkoda tylko, że tej magii nie było więcej. Główna bohaterka używa jej, ale nie ma tego opisanego, tylko fakt, że to zrobiła. To za mało. Alicja jest dobrą postacią, radzi sobie zaskakująco dobrze, jak na okropną sytuację, w której się znalazła. To jednak za mało. Chciałam tej magii!

No cóż, nie tego się spodziewałam, bo ta "mroczna baśń" jest po prostu alternatywną wersją tych samych wydarzeń. Co też jest ciekawe, bo nasuwa się wniosek, że co ma się wydarzyć, wydarzy się i tak, tylko albo w innej kolejności, albo w innych okolicznościach. Ogólnie można poprzyglądać się charakterom bohaterek -czy inny splot wydarzeń miał na nie jakiś wpływ, jakie cechy znane nam już z filmu miały wrodzone, a jakie wykształciło w nich przystosowanie - to może być ciekawa obserwacja. Mimo to, spodziewałam się raczej czegoś w stylu "coś poszło nie tak", może nawet niekoniecznie szczęśliwego zakończenia. Mam wrażenie, że to wersja z filmu jest dużo mroczniejsza niż to, co tutaj powstało :D Nie mówiąc o tym, że jest dużo logiczniejsza pod względem psychologicznym. Tak czy siak, całkiem satysfakcjonująca rozrywka dla fanów! Duży plus za styl pisania, książkę czyta się szybko i z przyjemnością.

Tom 2 jest zdecydowanie lepszy od pierwszego. Fajnie, że mamy tutaj rozdziały z punktu widzenia Sabriny, Harvey'a i Prudence. Najbardziej jednak czekałam na te chłopaka, bo w nich pojawiał się Nick. Ich relacja rozwijała się bardzo ciekawie. Miło się o niej czytało. A co się naśmiałam to swoje... Aż mama mnie zapytała czy coś mnie opętało. Książkę czyta się szybko, choć szkoda, że nie ma wielu fragmentów z cioteczkami, bo je wręcz uwielbiam.

Całkiem dobra historia. Jafar był zdecydowanie najlepszym elementem tej książki. Jasmina i Aladdyn za to w środkowej części książki byli dla mnie jak papierowe ludziki. Niby z nimi byliśmy, ale czułem się jakby tak naprawdę specjalnie dużo ich nie było. Zostali trochę przyćmieni przez wprowadzone nowe postacie. Zdecydowanie również było za mało dżina w tym wszystkim, scen z nim jest jak na lekarstwo, niestety.

Podczas bitwy z Hunami kapitan Szang ratuje życie Mulan i zostaje ranny, a jego dni są policzone. Dziewczyna, która udaje żołnierza Pinga nie może pogodzić się, że jej kapitan i zarazem mężczyzna, do którego coś czuje umrze. Postanawia zrobić wszystko, by uratować Szanga z objęć śmierci. W tym celu, za namową ducha ojca Szanga udaje się do Zaświatów do króla Jamy. On jednak nie chce oddać jej Szanga. Zakładają się, że jeśli dziewczynie uda się wyjść z Zaświatów przed wschodem słońca - puści ich wolno. Jeśli nie, oboje już tam zostaną. Mulan musi pokonać wiele przeszkód i przeciwności, oprzeć się wspaniale kreowanym pod nią iluzjom, by dopiąć swego. Czasu ma tak niewiele. Czy uda jej się wydostać z Zaświatów i ocalić życie ukochanego? ❤ . . Jestem zakochana w tej historii. Mroczne wydanie przygód dziennej Mulan zrobiło na mnie świetne wrażenie. Od samego początku, dosłownie od pierwszych stron, bardzo dużo się dzieje. Świat wykreowany w Zaświatach był bardzo ciekawy. Napotykane przeszkody, pokusy i iluzje niezwykle oryginalne. Szalenie podobała mi się postać Pani Zapomnienia i wszystkie strony jej poświęcone. Zawsze cieszy mnie, gdy czytam o silnych i niezależnych kobietach, które praktycznie w niczym nie ustępują mężczyznom. Może nie jesteśmy, aż tak silne, jak mężczyźni pod względem fizycznym, ale naszą siłą jest wola walki, mnóstwo pomysłów oraz ogromne pokłady wiary i determinacji, które często biorą się z miłości. Taka właśnie była Mulan. Zakończenie, którego Wam oczywiście nie zdradzę, bardzo mnie usatysfakcjonowało ❤ Polecam każdemu ❤

Książkę uważam za naprawdę ciekawą. Jeszcze bardziej pokochałam bohaterów a fabuła wpadła w mój gust. Jednak uważam, że Lara Jean w niektórych momentach była zbyt naiwna i bezbronna. Nawet jeśli to jej naturalne cechy, często były bardzo wyolbrzymiane. Mimo to podobało mi się:))

Zachwycająca i zaskakująca, jak wszystkie książki J.K. Rowling! Wyznaję zasadę: "Jeśli na podstawie książki nakręcono film-najpierw przeczytaj książkę!". Także "Tajemnice Dumbledore'a" i maraton filmowy już na mnie czekają! Kocham Newta i trochę mi smutno, że muszę się nim dzielić z Tiną ;) Gorąco polecam, książka świetnie napisana i wciągająca.

Wszyscy znamy historię Małej Syrenki zakochana w Księciu Eryku wychodzi na ląd z pomocą złej morskiej wiedźmy Urszuli... Tutaj mamy mroczną wersje znanej na całym świecie baśni, bo co by się okazało gdyby to Urszula pokonała Ariel ?? Odpowiedź macie w tej powieści 📖🫶 Ariel rządzi Oceanem zastępując swojego Ojca Trytona ,opłakuje nie tyle przegraną co śmierć taty , jednakowoż stary przyjaciel Blagier odkrywa że Urszula nie zabiła króla tylko przechowuje go jako jedno ze swoich trofeum . Ariel rusza na ratunek! Uwolni Trytona i odzyska Eryka ,mimo że obydwoje dorośli i zmienili się, to uczucie obydwu gdzieś dalej się tli ,trzeba je sobie tylko przypomnieć. W książce Urszula jest jeszcze bardziej potworna, podła ,zepsuta i po prostu zła ,rewelacyjny czarny charakter 🔥🔥 Polecam każdemu! BAŚNIE NIE ZNAJĄ WIEKU 🫶

Bardzo krótka kontynuacja losów głównych bohaterów z "The kissing booth". Chociaż miła w odbiorze i lekka do czytania, brakowało mi więcej Ellie i Noah w tym tomie, zwłaszcza biorąc pod uwagę fakt, że przed nimi kilka tygodni rozłąki. Znajdziemy tutaj opis ostatnich wakacji zanim starszy z braci wyjedzie na studia, w domku letniskowym, w którym rodzice chłopców i Shelly przyjeżdżają w każde lato. Beztroska, rodzinna atmosfera towarzyszy nam od początku do końca.

Powieść w stylu tych nieskomplikowanych i prostych w odbiorze, ale dostarczających dobrych emocji. Dobra jako przerywnik, czytałam jak byłam chora i sprawdziła się idealnie w zestawie z kocykiem i herbatą. Lubię tę serię, bo bardzo mi się podoba przedstawiony w niej fandom Starfield i przemycana w książkach fabuła i otoczka tych zmyślonych filmów. Autorce należą się też brawa za ciekawą kreację bohaterów i chociaż pewne wątki 1:1 odzwierciedlają znane schematy, to przecież czasem miło czuć komfort pewności, że rzeczy ułożą się tak, jak powinny. Do tego sympatyczna tęczowa reprezentacja. Z zastrzeżeniem, że nie są to szczyty literackiej doskonałości, z czystym sumieniem polecam.

Po wydarzeniach z poprzedniej części, Jacob powinien wrócić do swojego normalnego życia. Jednak, gdy odkrywa skrywane tajemnice dziadka, rusza na wielką misję. Ta jednak okazuje się dużo cięższa niż zakładał, a jej skutki mogą okazać się katastrofalne.. Kolejna część serii, kolejna która wciągnęła mnie bez reszty. Z każdym kolejnym tomem autor wciąż zaskakuje nowymi, ciekawymi pomysłami. Już nie mogę się doczekać aż kolejny tom wpadnie mi w ręce!

Postać Wonder Woman, czyli Diany z tajemniczej greckiej wyspy, jest dobrze znana w popkulturze i za wiele nie ma co wyjaśniać kim ona jest i skąd się wzięła. Parę drobiazgów dla porządku jednak będzie tutaj dodać. Zwłaszcza te są ciekawe, które jednak są nowe i oryginalne. Wróćmy do motywu wyspy, która funkcjonuje sobie w najlepsze jako mikroświat fantasy. Tyle, że dookoła mamy całkiem zwyczajny normalny świat, który pędzi jak szalony do przodu, a ten świat z wyspy, jakby z bajki stoi sobie w najlepsze, i po prostu sobie funkcjonuje, przynajmniej w pozornej stagnacji. No bo dowiadujemy się, że jednak interakcji między światami jest i to całkiem sporo. Bo po pierwsze ktoś tam zabłądzi i to na chwilę zmienia bieg losu małej, tajemniczej wyspy, a z drugiej jednak piękne Amazonki są skądś rekrutowane, potem sobie żyją na tyle długo, że wydawać się może, że są nieśmiertelne. To też ciekawy temat, czy panie nie żałują tej decyzji, że przygotowują się do ratowania świata, kiedy ten pobłądzi i potrzebuje tych dziwnych kobiet, żeby spuściły łomot komu trzeba. Padł temat tańca, że dance śmiertelniczek jest bardziej żywiołowy, a taneczne wyczyny osób żyjących długo, długo, jest dużo spokojniejszy, podobno związane to jest z przemijaniem, że osoby, które krótko żyją mają taką perspektywę, a nie inną. Szkoda, że nikt nie zweryfikuje jaki sens mają tego typu spekulacje. Absolutnym wyjątkiem jest znana wszystkim Diana, którą ciekawość gna do naszego świata, do tego szereg zbiegów okoliczności oczywiście. Ona jako jedyna z Amazonek, z racji, że pochodzi z królewskiego rodu urodziła się na wyspie, i dar nieśmiertelności z tym związany ma wrodzony, z tego co wiemy z dwóch filmów da radę przeżyć całe stulecie i nic się nie zmienić, ma oczywiście olbrzymie moce magiczne, nadludzkie, na tyle mocne, że w starciu z Supermanem czy Batmanem nie jest bez szans. Tu mamy bliżej nieokreśloną współczesność, na wyspę trafią Alia, która jest zwiastunką wojny. Jak wiemy w uniwersum Wiedźmina legendy, że Zwiastunki wojny istnieją ma się dobrze, ponoć była nią czarodziejka Yennefer, choć po prawdzie to szybciej Ciri można tak określić. Bo przecież wiemy, że gnała niczym wicher przez książki, najpierw z hulajpartią, określenie tego typu towarzystwo nazywano też hanzą, a potem sobie peregrynując po światach sprowadziła Katrionę, jedną z odmian dżumy. Już nie mówiąc o tym ile rwetesu o nią było. Więcej zamieszania w literaturze to sama Helena Trojańska narobiła. A propos Ciri jeszcze przepowiednie były interesujące, że ona jako druga Falka Krwawa podpali świat, albo go ocali, a że temperament ta młoda dama akurat ma, to nikt wątpliwości nie ma, że dałaby radę. No ale był Geralt, Yennefer, Triss, papa Wesemir i jeszcze parę osób, które były jej bliskie i jednak imperatyw kategoryczny tu był, że Ciri ma pójść tą drogą co trzeba i basta! No ale tu w realiach uniwersum książki zwiastunki wojny istniały i powodowały niezłe rozróby, pewnie kilka, albo kilkanaście było ich w wieku XX. Alię posądzano, że się czai i będą z tego kolejne rozróby, w efekcie wszyscy chcieli ją zabić. Jej przyjaciółka Diana postanowiła ją ratować, a że ona jest dobra, więc widziała w tym sens, ratowanie świata niekoniecznie kosztem życia tych wojennych zwiastunek. Jak nie trudno przewidzieć akcja pędzi jak szalona, no Diana jednak ma malutkie kłopoty, bo mimo że świat zna z książek, to jednak doświadczenia realistycznie to nie to samo co kartki papieru. To musiało być, szok był zarówno dla niej, jak i dla ludzi, których spotyka, że jakaś piękna kobieta paraduje w stroju jakby była na konwencie fantasy, po ulicach, sklepach, itp. Na pewno męska połowa populacji była zachwycona tymi nieprzeciętnymi widokami. No ale dalej było tylko lepiej, zwłaszcza drugi film też to pokazuje, że ona doskonale daje sobie radę z przystosowaniem się do realiów. Książka jest ciekawa pod tym kątem, że Leigh Bardugo podjęła tą interesującą próbę przedstawienia tej postaci, która mimo wszystko lepiej sobie radzi w nowoczesnym przekazie obrazkowym niż w typowej książce. Temat na tyle fascynujący, że książka nie miała prawa się nużyć, ani dłużyć, a to jednak to się zdarzało, chyba ta koncepcja zwiastunki wojny do końca nie wypaliła, i potem ciężko było pokombinować z wątkami. No ale to też kwestia gustu. Mimo pewnych niedociągnięć książkę polecić warto, bo jest ciekawa. Warto przeczytać.

Po obejrzeniu serialu czułam pewien niedosyt (jak po każdym serialu, który mi się podobał, a który się skończył), więc zrobiłam dwie rzeczy. Zaczęłam oglądać serial od nowa, oraz zaopatrzyłam się w książki na jego temat, które od kilkunastu dni pojawiały mi się jako proponowane do zakupienia. Max nie od początku była w serialu lubianą przeze mnie postacią, w drugim sezonie wręcz strasznie mnie denerwowała. Ale jednak stanęło na tym, że książkę o niej przeczytałam jako pierwszą. Co można o tej powieści powiedzieć: - Po pierwsze, nie ma w niej nic odkrywczego. Albo prawie nic. Bo jest niemal w całości oparta o wydarzenia z drugiego sezonu serialu, tyle, że całkiem z perspektywy rudowłosej bohaterki. - Jest zabawna. Książkowa Max ma przyjemne poczucie humoru i co jakiś czas można było się zaśmiać albo chociaż uśmiechnąć pod nosem podczas czytania. - Można poznać Max nieco lepiej, gdyż dziewczyna w bieżący tok fabuły wplata swoje wspomnienia i tęsknoty za poprzednim domem. Można też bliżej przyjrzeć się jej relacjom z Billym (szczególnie ich początkom) i rodzicami. - Książkę czyta się szybko, bo fani serialu po drugim sezonie większość tej treści już znają, a po znajomych treściach oczy jakoś szybciej przelatują. Trochę jak wtedy, gdy czyta się jakąś książkę kolejny raz. Przyjemna lektura, ale w zasadzie niczym nie zaskoczyła i nie przyniosła mi jakichś niesamowitych informacji o Max. Jej postać jest dużo lepiej ukazana w kolejnych sezonach serialu niż w tej książce, mimo, iż książka jest pisana czysto z jej perspektywy.

Jeżeli czytaliście pierwszą część: „The kissing both” to totalnie musicie przeczytać drugą część. To co się dzieje w tej książce jest nie wiarygodne czasami, zastanawiam się teraz, skąd się wzięła ta historia pisarce. Co się wydarzyło w jej życiu??. Czy sama ją tak nagle wymyśliła?? Uważam, że książka bardzo dobrze oddaje i pokazuje znaczenie prawdziwej młodocianej miłości. Więc jeśli jesteś ciekawy to polecam. Książka wciąga bardzo, nawet jeśli czytania ją drugi raz, po dosyć długiej przerwie, to dalej można czuć te emocje, chociaż powiem, że czasami to współczułem głównej bohaterce czy bohaterowi. Chociaż to co zostało opisane oddaje dobrze w pewnym sensie i dobrze opisuje wyzwania jakie mogą czekać osób, w miłości na odległość, a także co powinno być ważne przy utrzymaniu takiej miłości. Można by rzec, że jest to pewnego rodzaju poradnik. Chociaż motywów mamy sporo i każdy znajdzie coś dla siebie. Dodam też, że jeśli macie obejrzeć sobie film, a przeczytać książkę to przeczytajcie najpierw książkę, a potem obejrzycie film. Będziecie wiedzieć dlaczego i co i jak. Kończąc daje tej książce 8/10, uważam ją za świetną i super mi się czytało. Chociaż dodam były momenty by zostawić ją i nie czytać. Ostatecznie nie poddawajcie się i doczytajcie końcówka jest tego warta. Z zwrot akcji dosyć nie oczywisty.

Oj dużo czasu minęło odkąd przeczytałem 4 tom serii i po jego przeczytaniu jakoś nie miałem ochoty kontynuować tej serii , a wszystko przez to , że 4 tom w porównaniu z trzema pierwszymi bardzo mnie rozczarował. A Jacob i Emma bardzo mnie irytowali. Jednak w końcu postanowiłem skończyć tą serię i po cichu miałem nadzieję , że ta część jednak będzie lepsza , ale niestety znów się rozczarowałem i 5 tom jest na tym samym poziomie co 4. Jacob mimo , że już mniej nadal irytował. Tak samo Emma. A co do Noor to naprawdę ciężko mi Ją polubić. Tak samo wkurzyła mnie Emma tymi swoimi fochami na początku. Kolejnym minusem jest zmarnowanie postaci V. Tyle szukania Jej , a tu takie coś:/ W sumie najbardziej mi się podobał wątek Fiony , ale jednak można się domyślić , że coś w tym stylu prędzej czy później się wydarzy. Tak samo na plus większa rola Pani Peregrine w przeciwieństwie do poprzedniego tomu. Został jeszcze jeden tom i koniec. Ciekawe czy będzie lepiej i jak to wszystko się skończy

Książkę czyta się naprawdę świetnie — wciąga od pierwszych stron i nie pozwala się oderwać aż do samego końca. To historia, która przywołuje wspomnienia z dzieciństwa, a z drugiej mocno zaskakuje. Mała Syrenka była moją ukochaną bajką, tą naj, naj z dzieciństwa — dlatego gdy tylko przeczytałam opis tej książki, wiedziałam, że muszę ją mieć. I nie zawiodłam się! Autorka wzięła znaną historię i nadała jej zupełnie nowy, mroczniejszy ton. To nie jest już słodka opowieść o miłości i poświęceniu, ale pełna emocji, krwi i refleksji historia o wolności, buncie i odkrywaniu samej siebie. Podwodny świat, choć z pozoru baśniowy, okazuje się miejscem pełnym przemocy, zaborczości i szowinizmu. Trytoni – męskie syreny są tu symbolem dominacji i władzy, a sposób, w jaki Król traktuje swoje córki, woła o pomstę do nieba. Nie ma w tym czułości ani ojcowskiej troski – jest kontrola, strach i wieczne podporządkowanie. Nic więc dziwnego, że Syrenka pragnie zobaczyć inny świat, uwolnić się od tego, co znane, ale krzywdzące. Jednak na powierzchni wcale nie jest kolorowo. Tam również rządzą uprzedzenia, stereotypy i okrucieństwo. Dopiero wtedy bohaterka zaczyna rozumieć, jak bardzo została ukształtowana przez swojego ojca i jak trudno wyrwać się z narzuconych schematów, mimo że nie mowi . Jej przemiana, jej bunt – to coś, co naprawdę robi wrażenie. Książka napisana jest lekko, a jednocześnie porusza bardzo ważne tematy – od wolności i niezależności po relacje władzy i toksyczne więzi rodzinne. Czyta się ją błyskawicznie, ale pozostaje w głowie na długo po skończeniu. Zdecydowanie polecam – zwłaszcza tym, którzy lubią znane baśnie w nowych, odważniejszych odsłonach. Warto sięgnąć, przeczytać i samemu wyrobić sobie opinię. A tak na marginesie – książkę wylosowałam z mojego „projektu słoik”. I wiecie co? To chyba najlepszy dowód na to, że czasem los wybiera za nas idealnie. Bo pewnie długo jeszcze bym po nią nie sięgnęła.

W pierwszej części głównym tematem była zmącona codzienność Lary Lean, a druga skupia się głównie na emocjach i związku, który nie jest udawany. Lara Jean jest urocza w swojej ciekawości wobec związkowych reguł, mitów i doświadczeń innych w tym temacie. Jednocześnie próbuje to wszytko dostosować do swoich wyobrażeń na ten temat tego, jak według mniej powinna wyglądać relacja z chłopakiem. Tę część czytało mi się o wiele lepiej niż część pierwszą. Nadal jest klimatyczna codzienność, sprawy rodzinne i sprawa listów. Ale więcej tu dojrzałości i miłosnych rozterek.

Do "Ostatniej godziny" wróciłam po raz drugi i tym razem przeczytałam ją zaskakująco szybko bo w trzy dni, a nie jestem typem czytelnika, który czyta szybko. Styl Autorek jest lekki i przyjemny, a narracja momentami sprawiała wrażenie bardzo obrazowej - nawet przy dłuższych opisach książkę czytało mi się płynnie, bez większego wysiłku. Pomysł na historię i fabułę bardzo ciekawy i intrygujący, niestety wykonanie nie zawsze nim nadąża. Zapowiadany zewsząd koniec świata pozostaje raczej w tle - dzieją się rzeczy dziwe, z mapy świata znika Australia, dzieją się kataklizmy i klęski żywiołowe, a mimo to życie bohaterów toczy się niemal bez większych zmian. Spodziewałam się raczej realnej konfrontacji głównych bohaterów z nadchodząca apokalipsą, szczególnie mając zapowiedzi, że zarówno Alex jak i Mercy mają odegrać w tych wydarzeniach kluczową rolę. Zamiast tego nakierowanie mamy w dużej mierze na bohaterów i ich wewnętrzne zmagania i przemyślenia związane z rzeczywistością w jakiej się znaleźli. I tak jak wspomniałam nie jest to kierunek, którego oczekiwałam i odnosiłam wrażenie że osadzeni są w dość znanych schematach: ona poukładana idealistka, on jako niepokorny pragmatyk z przeszłością - zostali przedstawieni na tyle spójnie, że ich decyzje i emocje czyta się autentycznie. Również ich relacja mimo przewidywalnego finału ma swój urok i wywołała u mnie uśmiech wraz z przeczytaniem ostatniego zdania książki. Zupełnie inaczej odebrałam postać Knoxa - jego kreacja jest dla mnie mało wiarygodna, a motywacje i zachowania nie do końca się dla mnie łączą. Mimo tego warto pamiętać, że jest to debiut Autorek - a jako debiut "ostatnia godzina" wypada dobrze. ma klimat, ciekawy potencjał i momenty, które potrafią wciągnąć ❤️